Witamy, drodzy widzowie, w studiu filmowym Panorama. Dzisiaj tematem programu jest wczesna seksualizacja.
Kto ich chce?
Do czego ma służyć?
A przede wszystkim – skąd ona właściwie pochodzi? Gośćmi w moim studiu są profesor historii Michael Vogt oraz dr Claudia Haunitz.
Panorama-Film to synonim filmów o wysokich standardach etycznych i moralnych.
Dlatego też nie jest łatwym zadaniem przedstawienie wszystkich faktów, przebiegu wydarzeń i niedopuszczalnych
praktyk związanych z tym tematem w tak otwarty sposób, jak uczyniono to w tym filmie dokumentalnym.
Według Ivo Saseka, scenarzysty i producenta tego filmu, samo wymienienie najróżniejszych wydarzeń graniczy z niemoralnością.
Ponieważ jednak przeważało przekonanie, że wszystkie te sprawy i tak staną się znane na całym świecie, jeśli nie zostaną
bezkompromisowo i w odpowiednim czasie ujawnione, ekipa programu „Panorama” zdecydowała się
mimo wszystko na tę nieocenzurowaną publikację.
Nie życzymy Państwu zatem miłego oglądania tego filmu.
Zapnijcie więc pasy i wyrobcie sobie własną opinię.
Na początek porównanie czasów.
Porównanie czasów uwodzenia dzieci
Jeśli jednak ktoś skłoniłby do grzechu któreś z tych małych, które we Mnie wierzą, lepiej byłoby dla niego, gdyby zawieszono
mu na szyi kamień młyński i zatopiono go w głębi morza.
Uważajcie, byście nie gardzili żadnym z tych najmniejszych, bo powiadam wam, że ich aniołowie w niebie
zawsze patrzą na oblicze mojego Ojca, który jest w niebie.
Zaprawdę bowiem powiadam wam: dopóki nie przeminą niebo i ziemia, ani jedna jota (litera) ani jedna kreska
z Prawa nie przeminie, dopóki wszystko się nie spełni.
Ktokolwiek naucza ludzkość, sprawuje nad nią władzę.
Nasze dzieci znajdują się pod coraz większym wpływem władz oświatowych, grona pedagogicznego, a od
niedawna także tzw. pedagogów seksualnych z zewnątrz.
Z jakich dokładnie źródeł właściwie wypływają?
Kto szuka, ten znajdzie.
Dzięki przekonującym słowom i czynom Jezusa rozpoczęła się nowa era.
Czy dzisiejsi nauczyciele wciąż zdają sobie sprawę z tego, co robią, gdy – wbrew jego stanowczym ostrzeżeniom – chcą już od
najmłodszych lat edukować wszystkie dzieci w zakresie seksualności i stymulować je seksualnie,
czyli – krótko mówiąc – wcześnie je seksualizować?
Czy ci nowi eksperci od spraw seksualnych są bardziej kompetentni niż Jezus z Nazaretu?
Czy pod jej kierownictwem naprawdę nie grozi nam żadne niebezpieczeństwo?
Czy, drogi widzu, poinformowano cię w ogóle o prowadzonych na całym świecie działaniach mających na
celu seksualizację dzieci już od najmłodszych lat?
Zmiany czasów
Po raz kolejny ma bowiem zostać przełamane ostatnie tabu.
Kontakty seksualne z dziećmi, a więc z osobami niepełnoletnimi, mają zostać zalegalizowane i promowane przez prawo.
Z zapartym tchem słuchamy najnowszych wytycznych cenionych pedagogów zajmujących się edukacją seksualną.
Czołowi pedagodzy, tacy jak Helmut Kentler, twierdzą, że tak zwana ochrona dzieci jest w rzeczywistości wrogością wobec dzieci.
Wysuwa on niewiarygodne twierdzenie, że seks z dziećmi nie jest wykorzystywaniem, lecz prawem dziecka.
Prawo dziecka do zaspokajania potrzeb seksualnych.
Prawdziwą ochroną dzieci jest zatem ochrona ich samostanowienia w kwestiach seksualnych.
W tym przypadku bez wątpienia wykorzystywanie dzieci jest podszywane pod wychowanie.
Zmiany czasów
Porównanie godzin opieki nad dziećmi
Dzieci potrzebują „kompetencji w zakresie pornografii”!
Niemiecka pedagog Carla Etchenberg uważa, że dorośli powinni rozmawiać z dziećmi na temat pornografii.
Podobnie jak szwajcarscy Młodzi Socjaliści, domaga się ona nawet włączenia materiałów
pornograficznych do zajęć szkolnych dla dzieci.
Ruch przeciwko ludobójstwu uważa, że na takie żądania należy reagować stanowczo i
bezkompromisowo, powołując się na prawo obowiązujące tu i teraz.
Pornografia – art. 197 kodeksu karnego
1. Kto oferuje, pokazuje, udostępnia lub rozpowszechnia za pośrednictwem radia lub telewizji materiały pornograficzne,
nagrania dźwiękowe lub obrazowe, ilustracje, inne przedmioty tego rodzaju lub przedstawienia pornograficzne osobie poniżej
16 roku życia, podlega karze pozbawienia wolności lub grzywny.
2. Kto publicznie wystawia lub prezentuje przedmioty lub pokazy w rozumieniu pkt 1 lub w inny sposób
oferuje je komuś bez jego prośby, podlega karze grzywny.
Ponadto należy chronić dzieci przed innymi materiałami pornograficznymi oraz zapobiegać sytuacji, w
której ktokolwiek byłby zmuszony do oglądania treści o charakterze seksualnym wbrew swojej woli.
Zob. również art. 358 oraz rozporządzenie w sprawie usług telekomunikacyjnych z dnia 25 marca 1992 r., art. 18a ust. 1.
Zasada ta – jak postuluje również organizacja AGB zajmująca się prawami dziecka – musi przede wszystkim być konsekwentnie
stosowana wobec operatorów komórkowych, ponieważ obecnie dosłownie każde dziecko ma w kieszeni telefon komórkowy.
Z dokumentu programowego „Edukacja seksualna a szkoła”, opracowanego przez Centrum Kompetencji ds. Edukacji Seksualnej i
Szkoły przy Wyższej Szkole Pedagogicznej w Szwajcarii Centralnej, jasno wynika, jakie cele
należy realizować w odniesieniu do naszych dzieci.
Dziecko jest istotą seksualną.
Podstawą edukacji seksualnej jest postrzeganie człowieka jako istoty seksualnej wymagającej wychowania, czyli –
innymi słowy – uznanie dzieci i młodzieży za istoty seksualne.
Już ten pierwszy, zasadniczo błędny wniosek otwiera przecież szeroko drzwi dla pedofilii.
Bo innymi słowy oznacza to, że dopóki dziecku się to podoba, wszystko jest dozwolone.
Oto przykład zaczerpnięty z dokumentu wprowadzającego oraz strony internetowej centrum kompetencji.
Wiek: 4–5 lat. Poziom przedszkolny przedstawia się w następujący sposób.
Obecnie popularne są zabawy w lekarza, pełne przyjemności odkrywanie siebie, samostymulacja, czyli reakcje podobne do
orgazmu, odgrywanie ról, w tym rodziny z dwoma ojcami lub dwiema matkami, a także całowanie, stosunki płciowe, zainteresowanie
erotyczne rodzicami, chęć pokazywania się oraz zabawy genitalne, doświadczanie pierwszych,
najgłębszych przyjaźni i związków miłosnych.
Wynikają z tego następujące główne obszary nauczania: a) Nazywanie części ciała, w tym narządów płciowych; b) postrzeganie
własnego ciała w sposób zabawowy, w tym również w kontekście podniecenia seksualnego; c) relacje przyjacielskie, wyznaczanie
granic, szanowanie własnej sfery intymnej oraz sfery intymnej innych osób; d) poczęcie, czyli sposób odbywania
stosunku płciowego, w wyniku którego powstaje dziecko.
I to z dziećmi w wieku od czterech do pięciu lat.
Wiek od sześciu do dwunastu lat. Zajęcia z rówieśnikami.
Pogarda lub odrzucenie przedstawicieli płci przeciwnej.
Zachowania typowe dla ról płciowych, w niektórych przypadkach mocno wyolbrzymione.
Prowokacyjne lub agresywne zachowanie wobec osób płci przeciwnej.
Naruszenia tabu.
W niektórych przypadkach zainteresowanie i pociąg erotyczny do osób tej samej płci.
Od kiedy jest się gotowym na seks?
Wynikają z tego następujące treści nauczania: seksualność i język; wulgarne słowa.
Z wywiadów przeprowadzonych z zewnętrznymi pedagogami zajmującymi się edukacją seksualną, pracującymi w szkołach, wynika, że
każdemu dziecku, niezależnie od wieku, udziela się szczegółowych informacji na temat tego, czym jest na przykład seks
analny, wytrysk, a także rzeczy znacznie gorsze, jeśli dziecko tylko słyszało takie terminy, ale ich nie rozumiało.
Poczęcie, ciąża, poród.
Różne formy przyjaźni, związków i stylów życia.
W ten sposób dzieciom wbija się do głowy, że wszystkie te nowo zdefiniowane perwersje są czymś normalnym.
A co ma o wiele poważniejsze konsekwencje – wszystko, co dotychczas było normalne,
uznaje się za nienormalne i niezgodne z prawem.
Role płciowe, wzorce zachowań, na przykład matka pracująca zawodowo, ojciec przy kuchence, orientacja seksualna.
W końcu tutaj wszystko powinno być dozwolone, o ile sprawia to przyjemność.
Pierwsza miesiączka, pierwszy wytrysk, HIV, AIDS, choroby przenoszone drogą płciową, molestowanie seksualne, przemoc,
masturbacja, zwłaszcza wśród chłopców, ale także wśród dziewcząt.
I to jako coś zupełnie normalnego, a nawet ważnego.
Wiek: od 12 do 16 lat.
Zmiany społeczne – w tym przypadku chodzi o rozwój autonomii i uniezależnienie się od rodziców.
Rosnące zainteresowanie szczegółową wiedzą na temat praktyk seksualnych.
W razie potrzeby świadome obcowanie z pornografią.
Ile jest pozycji seksualnych i która z nich jest najlepsza?
Czy połykanie nasienia powoduje przybranie na wadze?
W tym miejscu, ze względów moralnych, kończymy tę listę.
Treści nauczania są w każdym razie tak precyzyjnie dostosowane do tych wszystkich bezsensownych wywodów dzieci i młodzieży, że
w końcu naprawdę każda bzdura zakorzenia się w głowie każdego.
Oto przykład zaczerpnięty z dokumentu wprowadzającego oraz ze strony internetowej centrum kompetencji.
Etap rozwoju, samostymulacja.
Oznacza to wywoływanie reakcji podobnych do orgazmu.
Zachowanie?
Odkrywanie różnych części ciała jako źródła nowych doznań przyjemności.
Świadome, powtarzające się manipulowanie częściami ciała, w tym również narządami płciowymi.
Zabawowe odkrywanie ról płciowych poprzez gry fabularne, na przykład zabawy w tatę i mamę.
Rodzina z dwiema matkami, dwoma ojcami i jednym rodzicem.
Zakochanie, stosunek płciowy.
Albo poprzez zabawy w lekarza.
Również odkrywanie ciała drugiej osoby.
Zaspokojenie naturalnej ciekawości.
Zmiany czasów
Jednocześnie Młodzi Socjaliści, powiązani z pedofilami, pracują nad dokumentem programowym, w którym – według Tanji
Walissy – domagają się nowego podejścia do kwestii pornografii.
Obejmuje to również to, że już dziesięcio- i dwunastolatkowie mają oglądać materiały
pornograficzne podczas zajęć z edukacji seksualnej.
Chociaż żądanie to wywołało początkowo oburzenie wśród władz szkolnych, to jednak dopiero okaże się,
jak długo oburzenie to wytrzyma pod stałą presją Juso.
Również w imię edukacji na temat AIDS, praw dzieci czy orientacji seksualnej w szkołach opracowuje się obecnie w całej Europie nowe
materiały dydaktyczne, które wprowadzają wczesną edukację i wczesną seksualizację dzieci
jako obowiązkowy element programu nauczania.
Panie profesorze Vogt, skąd nagle wzięła się ta ideologia edukacji seksualnej, która zyskała międzynarodową popularność?
Czy powstała z dnia na dzień?
Nie, wcale nie.
Została wprowadzona w wyniku niezwykle wytrwałej, żmudnej pracy badacza seksualności Alfreda C. Kinseya już w
1939 roku w Stanach Zjednoczonych – a gdzieżby indziej?
O ile dobrze pamiętam, Alfreda Kinseya wielokrotnie określano mianem najważniejszego badacza seksualności XX wieku.
Czy też tak uważasz?
Nie uznałbym go wprawdzie za najważniejszego badacza seksualności – do tego jeszcze wrócimy – ale z
pewnością za najbardziej wpływowy czynnik kształtujący tak zwane społeczno-seksualne opinie.
W końcu niemal wszystkie nowsze programy edukacji seksualnej opierają się na pracach Kinseya.
Pani dr Haunit, jest Pani praktykującą lekarką.
Które z licznych tez Kinseya chciałby Pan/Pani, z własnego punktu widzenia, omówić nieco dokładniej?
Dr med. Haunit twierdzi, że z jego punktu widzenia wszystko jest możliwe.
To tak zwane nowoczesne myślenie ukształtowało poglądy Kinseya na temat seksu i seksualności.
W praktyce okazało się jednak, że jest to niezwykle niebezpieczna ideologia, ponieważ doprowadziła i
nadal prowadzi do niezliczonych czynów przestępczych.
Główne dzieła Kinseya potwierdzają to czarno na białym.
Chodzi tu o raport Kinseya, składający się z dwóch tomów: po pierwsze z „Sexual Behaviour of the Male”.
Zachowania seksualne mężczyzny, a po drugie: „Sexual Behaviour of the Female” – zachowania seksualne kobiety.
Dzięki tym dziełom dr Sex, jak go również nazywano, rzeczywiście wywarł ogromny wpływ na sposób
myślenia o seksualności niemal na całym świecie.
Był to więc człowiek, którego słowa miały wpływ na wiele narodów.
Człowiek, którego nauki dopiero teraz zaczynają przynosić owoce.
Kinsey był prekursorem swobodnego myślenia o seksualności.
Ale kim właściwie był Kinsey?
Żadne pytanie nie mogłoby być obecnie ważniejsze niż to, ponieważ słowa i nauki Kinseya mają tak samo globalny
zasięg jak te Jezusa Chrystusa, z tą tylko różnicą, że są one diametralnie sprzeczne z tymi ostatnimi.
Który z nich jest bardziej godny zaufania?
Znamy słowa i czyny Jezusa Chrystusa, które zapoczątkowały nową erę.
Czym jednak dokładnie są słowa i dzieła Kinseya?
W poszukiwaniach pomagają nam goście naszego studia oraz kilka krótkich adaptacji filmowych.
W ciągu swojego życia Kinsey przeanalizował ponad 18 500 przypadków zachowań seksualnych, w których preferowano osoby
nieletnie, aby upowszechnić te informacje wśród społeczeństwa.
Najważniejszym celem Kinseya była różnorodność seksualna.
Sam jednak określał się mianem konserwatywnego naukowca.
Jednak w 1997 roku magazyn „Der Spiegel” ujawnił niewiarygodne podwójne życie Kinseya.
Biografia Kinseya autorstwa historyka Jamesa Jonesa dowodzi, że badacz seksualności Kinsey potajemnie oddawał
się swoim homoseksualnym i sadomasochistycznym praktykom.
Z raportu Kinseya wynika, że jako młody drużynowy bez skrupułów dawał upust swoim skłonnościom do podglądactwa i ekshibicjonizmu.
Po tym, jak Kinsey, przepełniony głęboką nienawiścią, opuścił swój chrześcijański dom rodzinny, zgromadził wokół siebie
współpracowników, aby prowadzić naukowe badania nad zachowaniami seksualnymi ludzi, a przede wszystkim nieletnich dzieci.
Każdy z jego pracowników musiał całkowicie ujawnić swoje życie seksualne i zachowanie.
W tajnym pokoju swojego domu Kinsey organizował regularne zabawy seksualne w grupie z
udziałem swoich współpracowników i wybranych gości.
A do tego zmusił nawet własną żonę, by wzięła w tym udział.
Kinsey zlecił profesjonalnej ekipie filmowej nakręcenie scen przedstawiających osoby
homoseksualne, heteroseksualne oraz uprawiające sadomasochizm.
Pomimo presji, która szkodziła zdrowiu, jego pracownicy poddawali się jej, ponieważ obawiali się o swoją karierę.
W firmie Kinsey zatrudniono takie osoby, jak na przykład Clyde Martin, który jednak nie
posiadał żadnego wykształcenia w dziedzinie statystyki.
Mimo to odpowiadał za analizę statystyczną wszystkich danych.
Całość została zresztą sfinansowana przez żydowską Fundację Rockefellera.
Chociaż z perspektywy czasu wielokrotnie twierdzili, że domagali się zatrudnienia profesjonalnego statystyka.
Jednak Kinsey nie dał się do tego przekonać żadnym argumentem.
Sam Kinsey cierpiał na skrajny sadomasochizm.
Podobno wielokrotnie dokonywał na swoich genitaliach brutalnych i niezwykle bolesnych zabiegów.
Oprócz związków homoseksualnych ze swoimi współpracownikami, takimi jak Pomeroy i Martin, aktywnie
uczestniczył w życiu społeczności homoseksualnej w Chicago.
Propagandysta okropności – porównanie epok
W ramach swoich badań naukowych Kinsey opracował obszerne kwestionariusze.
Z nich wynika, że Kinsey był głęboko przekonany, iż każdy człowiek przynajmniej raz w życiu praktykował
perwersyjne zachowania, utrzymywał związki pozamałżeńskie lub doświadczył przemocy o charakterze sadystycznym.
Podobnie jak to, że każdy z nas miał kiedyś doświadczenia seksualne z osobą tej samej płci, ze zwierzętami i z dziećmi.
W jego kwestionariuszach nie było żadnego miejsca, w którym respondenci mogliby
uniknąć odpowiedzi na takie skandaliczne pytania.
A kiedy w końcu się do tego przyznali, Kinsey miał ich już całkowicie w garści.
Chociaż Kinsey twierdził, że wyniki swoich badań nad seksualnością uzyskał od ogółu społeczeństwa, w rzeczywistości
zazwyczaj ograniczał się do przeprowadzania wywiadów z prostytutkami, homoseksualistami, więźniami oraz
osobami ze „świata przestępczego”, jak je nazywał.
W związku z tym Kinsey był bezsprzecznie oszustem statystycznym.
Chociaż badania Kinseya dotyczące seksualności miały służyć kursom przygotowującym do małżeństwa, tematy takie jak ciąża,
poród i karmienie piersią – czyli kwestie, które w zasadzie powinny były zostać
poruszone – w ogóle nie znalazły się w programie.
Kinsey był po prostu chory seksualnie.
Mężczyzna, który jako nauczyciel nadużywał swojej władzy zawodowej, stosując manipulację i agresję.
Kiedy w latach 40. Kinsey próbował upublicznić swoje ponad 350 pytań dotyczących zachowań
seksualnych, bardzo trudno było mu dotrzeć do zwykłych ludzi.
Znacznie łatwiej udało mu się zdobyć dane dotyczące osób prowadzących niekonwencjonalny tryb życia.
W ten sposób powstał fałszywy i mylący obraz, zgodnie z którym 95% wszystkich amerykańskich mężczyzn to przestępcy seksualni.
69% stałych klientów korzysta z usług prostytutek.
37% miało już doświadczenia homoseksualne.
A podobno 17% wszystkich amerykańskich rolników uprawiało seks ze zwierzętami.
Dopiero w 1981 roku ekspertce ds. mediów, dr Judith Reismann, udało się ujawnić te poważne
nieprawidłowości metodologiczne w badaniach Kinseya.
Szczególną uwagę zwrócił fakt, że znaczna część danych Kinseya pochodziła od pedokryminalistów, czyli przestępców
dopuszczających się wykorzystywania seksualnego dzieci.
Nie przeprowadzono więc ankiety wśród ludności, lecz wśród przestępców seksualnych wykorzystujących dzieci.
Mimo to prace Kinseya do dziś stanowią na całym świecie najważniejszą, tak zwaną
naukową podstawę badań nad seksualnością.
Nawet dokument ramowy „Edukacja seksualna a szkoła”, na którym opiera się obecnie szwajcarski program nauczania „Lehrplan 21”,
stwierdza w rozdziale poświęconym szkole podstawowej, że teza o istnieniu fazy dzieciństwa, w której seksualność
pozostaje w stanie uśpienia, została obalona empirycznie.
„Empirycznie” oznacza „zgodnie z wynikami eksperymentów”.
Jednak to właśnie na zbiorze eksperymentów Kinseya opiera się ostatecznie program nauczania „Lehrplan 21” oraz
niemal wszystkie programy edukacji seksualnej na całym świecie.
Większość dyrektorów szkół nie ma jednak pojęcia, na czym się opierają.
Co sądzicie o obowiązkowych zajęciach z edukacji seksualnej od czwartego roku życia?
Jest się jeszcze młodym i to po prostu za wcześnie, tak mi się wydaje.
Szczerze mówiąc, uważam to za bzdurę.
Sami mamy dwoje dzieci.
Młodszy ma trzy lata, a starszy nie ma jeszcze nawet pięciu.
I naprawdę nie mam pojęcia, co on ma z tym zrobić.
Cóż, uważamy, że to absolutnie nie w porządku.
Nie popieram tego.
Tak czy inaczej, to właściwie żart.
Nie uważam, żeby to była dobra rzecz, bo moim zdaniem mają dopiero cztery lata – co oni z tym zrobią i tak dalej.
Chodzi mi o to, że to im przecież nic nie daje.
A tak naprawdę w tym wieku to w ogóle nie jest żadna sprawa, prawda?
Dla dzieci w wieku czterech i sześciu lat oraz dla przedszkolaków.
Powiedziałbym, że to trochę za wcześnie. W wieku czterech lat mówią: „Nie, nie podoba mi się to”.
Nie, nie podoba mi się to, nie podoba mi się to. U nas na pewno nie. U nas to w ogóle nie wchodzi w grę.
Ja też nie uważam za dobre, że dzieci w tak młodym wieku skupiają się na sprawach seksualnych. Nie wydaje mi się to w porządku.
Cztery lata? Przecież chcą się jeszcze uczyć, bawić i po prostu być dziećmi.
Mają przecież coś innego na głowie.
Chodzi mi o to, że to już samo podejście do sprawy. To się po prostu nie da.
Wcale nie chcę, żeby tak wcześnie ich o tym informowano. W ogóle tego nie chcę. Jestem temu całkowicie przeciwny.
Już w przedszkolu… No cóż, uważam, że to straszne.
Uważam, że to głupie. Szczerze mówiąc.
To po prostu za wcześnie, to nie jest w stylu dziecka. Dziecko powinno się bawić.
Dziecko powinno bawić się na ulicy, a nie myśleć o takich rzeczach.
Co sądzą Państwo o tym, że w wyniku wczesnej seksualizacji dzieci mają nawiązywać kontakty seksualne?
No cóż, w ogóle nie potrafię sobie tego wyobrazić, bo to przecież naprawdę nienormalne, po prostu nieludzkie.
Niemożliwe.
No właśnie, to straszne, że mogą być ludzie, którzy przy takiej okazji mogą się tym podniecić.
W ogóle o tym nie pomyślałem.
Ale to przecież najstraszniejsza rzecz, jaką mogę sobie wyobrazić.
To bardzo niepokojąca wiadomość.
To jakoś dość dziwne.
To na pewno nie jest dobrze.
Gdybym jednak miał teraz posłać swoje dziecko do przedszkola, wiedząc o tym, po prostu wpadłbym w gniew.
No cóż, nie wiem jednak, co bym wtedy zrobił.
Źle, a nie dobrze. Co proszę? To mi się wydaje przesadzone. Nie miałem o tym pojęcia. No
to tym bardziej nie jestem tego zwolennikiem.
Jeśli ktoś krzywdzi dziecko, które być może nawet nie potrafi jeszcze samodzielnie chodzić, to dla mnie to już za dużo.
Tak, to właśnie to… Aż mi włosy stają dęba.
Nie, nie podoba mi się to. To znaczy, no nie, jestem temu całkowicie przeciwny.
To kompletna bzdura, takie badanie.
Kiedy podchodzę do całej tej sprawy z zdrowym rozsądkiem, wiem, że to wszystko bzdury.
Tak, pytam zwykłych rodziców, którzy mają dzieci i wiedzą, jak dzieci się rozwijają. Nie muszę zachęcać dziecka do seksualności.
W książce „Sexual Behaviour of the Human Male” Kinsey stwierdza, że jego publikacja zawiera jedynie dane
dotyczące 5300 białych mężczyzn i nastolatków, mimo że dysponuje danymi dotyczącymi 6300 mężczyzn.
Alan Welles, jeden z najbardziej renomowanych statystyków w Stanach Zjednoczonych, przeanalizował to twierdzenie i
doszedł do wniosku, że książka ta obejmuje jedynie 4120 osób.
Jednak w tych badaniach konsekwentnie brakowało na przykład dokładnych danych dotyczących
struktury wiekowej i orientacji seksualnej uczestników.
Chociaż Kinsey uparcie twierdził, że jego dane są reprezentatywne dla społeczeństwa amerykańskiego lat 40., dokładna analiza
wykazała, że książka „Sexual Behaviour of the Human Male” opiera się wyłącznie na danych dotyczących niereprezentatywnych,
a niekiedy bardzo wątpliwych grup marginalnych.
Około 1400 przestępców z więzień w różnych stanach USA.
Wielu z nich przebywało w więzieniu za wykorzystywanie seksualne dzieci.
Następnie dr Judith Reisman oszacowała, że odsetek ten wynosi około 630 mężczyzn homoseksualnych.
Ponadto udało się zidentyfikować 200 tzw. psychopatów seksualnych.
Następnie kolejne 329 przestępców, którzy zostali skazani za inne przestępstwa.
A także, co najmniej, 317 chłopców w wieku od 2 miesięcy do 15 lat, którzy padli ofiarą wykorzystywania seksualnego.
Podejrzewano jednak, że chodzi o coś więcej.
A potem z kolei 350 uczniów wykazujących odchylenia w zachowaniu.
Na koniec była jeszcze jedna grupa przestępców, którą Kinsey po prostu zaklasyfikował jako „świat przestępczy”.
To ewidentny przykład propagandy opartej na kłamstwach i manipulacji danymi statystycznymi.
Kiedy Kinsey był wielokrotnie krytykowany z tego powodu, stwierdził, że pogląd ten opiera się na starym błędnym
założeniu, że przestępcy różnią się od reszty społeczeństwa.
W ankietach statystycznych dotyczących badań nad seksualnością odpowiedzi udzielili w dużej
mierze przestępcy seksualni wykorzystujący dzieci.
Państwa odpowiedzi zostały następnie potraktowane na równi z odpowiedziami zwykłych obywateli. Co Państwo o tym sądzą?
Naprawdę nie podoba mi się to.
Cóż, nie popieram tego, żeby na podstawie takich skrajnych przypadków wyciągać z nich ogólną zasadę. Naprawdę nie.
Tak, to szaleństwo. No więc po co pytać takie grupy? To przecież wcale nie jest średnia.
No cóż, to dziwne. To więcej niż niemożliwe. Tak, też tak uważam.
Uważa, że gdyby ludzie o tym wiedzieli, wielu z nich byłoby przerażonych.
Wtedy odpowiedzieliby zupełnie inaczej, gdyby wiedzieli, że tak naprawdę ma on tak złą przeszłość lub prowadził takie życie.
To dopiero koszmar.
Jednak fakt, że badania te ogranicza się obecnie do tej konkretnej grupy osób, jest oczywiście czymś
naturalnym i wcale nie odzwierciedla opinii większości.
Tak, nie potrafię postawić się w sytuacji pedofila.
Cóż, ta statystyka, z której wynika, że nie ma żadnych różnic, nieco mnie zaskakuje.
To oczywiście rodzi wątpliwości, czy ta koncepcja – czyli profilaktyka – w ogóle się sprawdza.
Nie, w ogóle nie powinniśmy ich pytać.
Cóż, nie potrafię sobie tego wyobrazić, bo ci ludzie są chorzy.
A ogół społeczeństwa nie jest chory.
Problem z badaniami. Czy można po prostu wkładać ludziom różne rzeczy w usta, prawda?
Nie jestem do tego przekonany.
Nie uważam za właściwe, żeby brać pod uwagę ich opinię.
No właśnie, to przecież nie są kompetentni ludzie.
Właśnie ci, którzy w tej kwestii faktycznie zrobili krzywdę innym dzieciom lub innym osobom, że się ich o to pyta – nie wiem
więc, czy to miałoby sens, czy też faktycznie pasuje do tematu.
Moim zdaniem to są chorzy ludzie, ale nie ma dla nich miejsca w przestrzeni publicznej.
Tak, bo w związku z tą chorobą na Księżycu, no cóż, oni przecież... .
Jak, Pani zdaniem, można przeciwdziałać wczesnej seksualizacji?
Na pewno bym się zbuntował, bo to mi na pewno całkiem dobrze wychodzi.
Bo to nie jest tylko mój problem, to nasz problem.
To są nasze dzieci, to będzie następne pokolenie, to będzie nasza przyszłość.
W każdym razie trzeba coś z tym zrobić.
No cóż, siedzieć w domu, oglądać telewizję i mówić: „No cóż, to się jakoś samo rozwiąże”. To się po prostu nie rozwiąże.
Moim zdaniem trzeba reagować wcześniej i podjąć odpowiednie działania, aby do czegoś takiego nie doszło.
Odrzucenie jest proste.
Zakazać, tak.
Każdy, kto dopuszcza się przestępstw wobec dzieci, powinien zostać pociągnięty do odpowiedzialności prawnej w
najszybszy możliwy sposób i podlegać bardzo surowym sankcjom. Powinien zostać pociągnięty do odpowiedzialności karnej.
Chodzi mi o to, że nie chodzi o zawieszenie kary ani inne tego typu rzeczy, tylko po prostu trzeba
ich natychmiast i bezwzględnie wyeliminować z obiegu.
Myślę, że rodzice muszą trzymać się razem i sprzeciwić się temu, bo to jest nie do przyjęcia. To naprawdę straszne.
Po prostu wyłączmy ich na jakiś czas ze szkoły.
To proste. Na pewno nie zamierzam tego tolerować.
A już na pewno nie na opinię tych panów.
Tak, zabroniłbym tego mojemu dziecku.
Trzeba się temu sprzeciwiać.
Moim zdaniem trzeba naprawdę zebrać ludzi i podjąć działania przeciwko takim praktykom.
Szczególnie rodzice, których dzieci uczęszczają do takich placówek – muszę powiedzieć, że
prawdopodobnie wycofałbym stamtąd swoje dziecko.
Bo to, co robią potajemnie, jest – jak sam przyznaje – haniebne. W wydanej w 1965 roku książce „Sex Offenders”
Kinsey broni wykorzystywania seksualnego dzieci, pisząc:
Przerażenie, z jakim nasze społeczeństwo postrzega dorosłego, który utrzymuje kontakty
seksualne z małymi dziećmi, ulega złagodzeniu.
Jeśli przyjrzymy się zachowaniom innych ssaków, aktywność seksualna między osobnikami dorosłymi a
niedojrzałymi jest powszechna i wydaje się być zjawiskiem normalnym z biologicznego punktu widzenia.
Czy dobrze usłyszeliśmy?
Czy w oczach Kinseya człowiek był po prostu innym gatunkiem ssaka?
Alfred C. Kinsey postawił nas wszystkich na tym samym poziomie, co na przykład małpy, zające, psy i świnie.
Jednak kierując się podejściem empiryczno-naukowym, grupa Kinseya poszła o krok dalej i ogłosiła, że wszelka
przemoc seksualna stanowi część normalnego dziedzictwa ssaków.
Według Kinseya, jedynym logicznym wnioskiem, jaki można z tego wyciągnąć – gdyby rodzice nie interweniowali
– byłoby to, że gwałt jest dla młodych dziewcząt lub kobiet przyjemnym doświadczeniem.
Zmiana czasów. Chrystus czy Kinsey?
Dr Judith Reismann podkreśliła w swoich badaniach dotyczących Kinseya, że jego skrajne bagatelizowanie wykorzystywania
seksualnego miało nawet wpływ na amerykańskie ustawodawstwo, co doprowadziło na przykład do
zmiany definicji gwałtu i obniżenia wymiaru kary.
Kinsey wyśmiał nawet FBI, gdy w 1950 roku agencja ta ostrzegała przed wzrostem liczby przestępstw na tle seksualnym.
Bagatelizował ohydne zbrodnie popełnione na dzieciach i bezczelnie ogłosił, że znacznie
większe szkody wyrządziła histeria dorosłych.
Trudno zrozumieć, dlaczego dziecko miałoby się tym przejmować, gdy ktoś dotyka jego genitaliów.
A nawet, że powinno to wynikać z konkretnych czynności seksualnych.
Chyba że wynika to z uwarunkowań kulturowych.
Sympatie Alfreda C. Kinseya wobec dzieci, o charakterze przede wszystkim seksualnym, ujawniły się wyraźnie w 1 888 przypadkach
dotyczących chłopców w wieku od 5 miesięcy do wieku po okresie dojrzewania oraz 147 dziewcząt w wieku od 2 do 15 lat.
W ramach tych badań chłopcy i dziewczynki byli poddawani stymulacji seksualnej lub sami się stymulowali,
podczas gdy obserwatorzy będący pedofilami mierzyli za pomocą stopera czas potrzebny do osiągnięcia orgazmu.
Zmiana czasów. Chrystus czy Kinsey?
Oczywiście Kinsey zaprzeczył, jakoby to on sam przeprowadził te badania.
Jednak to twierdzenie nie rozładowuje go wcale bardziej niż w przypadku kogoś, kto sam wprawdzie nie popełnił
morderstwa, ale zlecił jego popełnienie płatnemu zabójcy.
Również w filmie dokumentalnym BBC z 10 sierpnia 1998 r. zbadano sprawę Kinseya.
Relacja starszej kobiety, nazywanej po prostu Esther, była zdecydowanie przekonująca.
Byłam jeszcze małą dziewczynką.
Kinsey przyjechał do domu moich rodziców.
Byłam ofiarą wykorzystywania seksualnego ze strony mojego ojca i dziadka.
Moje zachowania seksualne były rejestrowane za pomocą stopera i filmowane.
Całość została wysłana do Kinseya.
Nigdy nie udało mi się tego przezwyciężyć.
W 1992 roku jeden z członków zespołu, Paul Gebhardt, przyznał w wywiadzie, że zespół Kinseya rekrutował pedofilów
w celu uzyskania danych naukowych dotyczących rzekomo normalnych stosunków seksualnych z dziećmi.
Powiedział, że poprosiliśmy was – a miał na myśli osoby dopuszczające się wykorzystywania dzieci – o prowadzenie
obserwacji, sporządzanie notatek i, jeśli to możliwe, mierzenie czasu, a następnie przekazywanie nam tych informacji.
Zmiana czasów. Chrystus czy Kinsey?
Zgodnie z badaniami Judith Reismann dzieci miały być wykorzystywane przez miesiące i lata, a zapisy sporządzane przez
ich oprawców miały być przekazywane Kinseyowi jako dane naukowe.
Większość danych dotyczących zachowań seksualnych dzieci Kinsey miał podobno uzyskać od pana Greena, seryjnego gwałciciela.
To właśnie na podstawie jego doświadczeń opracowano klasyfikację rodzajów orgazmu seksualnego u niemowląt i małych chłopców.
Ponadto Kinsey miał utrzymywać regularne kontakty z różnego rodzaju organizacjami zajmującymi się przestępstwami przeciwko
dzieciom, a także z nauczycielami dopuszczającymi się wykorzystywania dzieci oraz ojcami i matkami będącymi pedofilami,
zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i poza ich granicami.
Czy ma Pan/Pani więcej szczegółów na ten temat?
O tak.
W latach 1936–1956 Kinsey utrzymywał, jak wykazano, regularną korespondencję z Friedrichem von Baluseckiem,
nauczycielem religii z Kościoła Ewangelickiego w Brandenburgii w Niemczech, który był sprawcą przestępstw pedofilskich.
W 1957 roku stanął przed sądem w Berlinie pod zarzutem wielokrotnego wykorzystywania dzieci.
Wśród nich znalazła się nawet jego jedenastoletnia córka, a także podejrzany o zabójstwo dziesięcioletniej dziewczynki.
FBI zwróciło się do Interpolu, gdy odkryło, że Baluseck przez ponad 20 lat przekazywał Kinseyowi szczegółowe
dane dotyczące swoich nadużyć seksualnych wobec dziewcząt i chłopców w wieku od 9 do 14 lat.
Jednak Kinsey odmówił ujawnienia pamiętnika seksualnego, pod pretekstem, że nie chce
zaszkodzić dobrej reputacji tego pedofila.
Kiedy podczas rozprawy przewodniczący składu sędziowskiego postawił zarzut, że von Baluseck wykorzystywał
dzieci, aby zaimponować Kinseyowi, ten odpowiedział: To przecież sam Kinsey mnie o to poprosił.
W gazecie „Berliner Morgenpost” z 16 maja 1957 r. na stronie 3 napisano, że Kinsey powinien był złożyć doniesienie na Balusecka.
Prawie wszystkie współczesne programy edukacji seksualnej odnoszą się bezpośrednio lub pośrednio do Kinseya. Najwyższy czas, aby
nasze społeczeństwo w końcu zerwało z Kinseyem i jego przestępczymi badaniami podstawowymi oraz zwróciło uwagę na ofiary
wykorzystywania, a nie na sprawców kierujących się popędem.
Tortury dzieci jako podstawy badań nad pedagogiką seksualną na całym świecie.
To, co Alfred C. Kinsey nazywał „normalnym seksem z dziećmi”, było niczym innym jak torturami seksualnymi wobec dzieci.
Kinsey wykazywał żarliwe i perwersyjne zainteresowanie zdolnością do osiągania orgazmu, zwłaszcza u nieletnich,
tj. u chłopców przed okresem dojrzewania, bez wytrysku.
W oparciu o badania Judith Reismann powstał wstrząsający film dokumentalny „The Children of Table 34” – ten
słynny „Tabela 34”, która w celu ochrony dzieci będących ofiarami ujawniła najstraszniejsze szczegóły.
W ścisłej współpracy z panem Greenem, zdemaskowanym przez zespół BBC jako Rex King – seryjnym gwałcicielem, który dopuścił
się wykorzystywania seksualnego ponad 800 chłopców i dziewcząt – udało nam się stworzyć tę diabelską tabelę nr 34.
W pracy tej Kinsey przedstawił dane dotyczące zdolności do osiągania orgazmu u aż 317 niemowląt i dzieci płci męskiej.
Zmiana czasów. Chrystus czy Kinsey?
Według Kinseya 32% niemowląt w wieku od 2 do 12 miesięcy, czyli co najmniej około 270–300
nadużywanych niemowląt, miało osiągnąć orgazm.
A potem coś jeszcze bardziej niewiarygodnego.
Kinsey stwierdził jednocześnie, że istnieje spora liczba dzieci w wieku przedpokwitaniowym, które nie osiągały orgazmu nawet
przy długotrwałej, zróżnicowanej i powtarzającej się stymulacji.
Zmiana czasów. Chrystus czy Kinsey?
Takie wyniki mogły powstać wyłącznie w wyniku rażących naruszeń praw człowieka w postaci bezlitosnego przymusu seksualnego.
Ale to był dopiero początek.
Kinsey i jego obserwatorzy – mam tu na myśli osoby dopuszczające się wykorzystywania dzieci – dążyli
przede wszystkim do osiągnięcia wielokrotnych orgazmów.
W wykazie tym znajdują się dzieci w wieku od 5 miesięcy do 14 lat.
Które były tak zwanie obserwowane przez ponad 24 godziny.
W ten sposób u 11-miesięcznych niemowląt wywołano aż 14 orgazmów w ciągu 38 minut, a u
dwuletnich dzieci – 7 orgazmów w ciągu 9 minut.
W obliczu tych perwersyjnych tortur wobec dzieci, a do tego wszystkiego jeszcze w imię badań podstawowych,
pozostaje tylko zakryć oczy i uszy oraz przynajmniej teraz wezwać wymiar sprawiedliwości do działania.
Dlaczego sprawcy ci nie zostali już dawno skazani za pedofilię o szczególnie ciężkim charakterze?
Oto czyny i owoce działań ojców wszystkich tych pedagogów zajmujących się edukacją seksualną, którzy właśnie
w dzisiejszych czasach chcą narzucić na całym świecie wczesną seksualizację naszych dzieci i młodzieży.
W ten sposób podążają śladami oszustów popełniających przestępstwa seksualne wobec dzieci o najpoważniejszym charakterze.
Każde drzewo wyrasta zgodnie ze swoim ziarnem.
I właśnie dlatego wczesna seksualizacja będzie się rozprzestrzeniać na całym świecie w dokładnie ten sam sposób,
jeśli nie zostanie zdecydowanie powstrzymana i zapobieżona.
Jeśli nie uda się zdusić w zarodku każdej próby wczesnej seksualizacji lub narzucania edukacji seksualnej, to ta
ostatnia będzie zapewne jeszcze gorsza niż ta pierwsza.
Kto jednak uważa, że ta ponura prognoza jest jednak nieco przesadzona, musi wziąć pod uwagę, że Kinsey i jego wspólnicy
wcale nie byli jeszcze zadowoleni z osiągniętych wyników.
Dlatego stwierdzili: nie ulega wątpliwości, że jeszcze większy odsetek chłopców mógłby doświadczyć
wielokrotnych orgazmów, gdyby pozwalała na to sytuacja.
Po tym, jak u 4-letniego i 13-letniego chłopca wywołano 26 orgazmów w ciągu 24 godzin, raport Kinseya stwierdza z
niedosytem: „Nawet najmłodsze niemowlęta, w wieku pięciu miesięcy, są zdolne do takich powtarzających się reakcji”.
W tym samym przedziale czasowym można by jednak osiągnąć jeszcze więcej.
Zmiana czasów. Chrystus czy Kinsey?
Już dawno temu w obiektywnym badaniu naukowym wykazano, że nadmierna aktywność seksualna prędzej czy później prowadzi
do niebezpiecznego zmiękczenia mózgu i zaburzeń nerwowych.
Panie doktorze Hirsch, co może dziać się w niedojrzałym ciele i w duszy dziecka, które
pada ofiarą tak dramatycznego wykorzystywania?
Znam przede wszystkim nowszą publikację naukową prof. dr. Remschmidta z Kliniki Psychiatrii Dziecięcej i Młodzieżowej
Uniwersytetu Philippsa w Marburgu, która ukazała się w czasopiśmie „Deutsches Ärzteblatt” z 29 kwietnia 2011 r.
Prof. Remschmidt zwraca tutaj uwagę, że już ogólne formy przemocy psychicznej i fizycznej, a tym bardziej wykorzystywanie seksualne
w dzieciństwie, zawsze pozostawiają ślad w mózgu dziecka.
Wskazują na to nie tylko badania dotyczące odpowiednich treści pamięciowych u osób, które padły ofiarą przemocy, ale także
badania dotyczące budowy i funkcjonowania mózgu ofiar przemocy.
Osoby, które w dzieciństwie i młodości doświadczyły przemocy fizycznej i seksualnej, w późniejszym życiu ponadprzeciętnie
często borykają się z zaburzeniami psychicznymi.
Jeśli chodzi o obciążenie psychiczne i fizyczne dziecka poddanego wczesnej seksualizacji, ogromne znaczenie ma to, co sprawcy
wykorzystywania dzieci sami udokumentowali podczas tych prób wczesnej seksualizacji – żeby choć raz nie nazywać tego gwałtem.
Ujęli to między innymi w sporządzonej przez Alfreda C. Kinseya liście sześciu rodzajów orgazmu,
z której przytoczę tutaj tylko kilka fragmentów.
Fragmenty z książki „6 rodzajów orgazmu”
Typ 3: występują ekstremalne napięcia z gwałtownymi drgawkami, tj. drgawkami wstrząsowymi, często
połączonymi z nagłym podnoszeniem i opadaniem całego ciała.
Nogi często stają się sztywne, a mięśnie są napięte i twarde.
Ramiona i kark stają się sztywne i często są pochylone do przodu.
Oddech jest wstrzymany i często ma charakter sapania.
Oczy są nieruchome lub mocno zamknięte.
Typ 4: zaciśnięte dłonie, wykrzywione usta, przy czym czasami wystaje język.
Całe ciało lub jego części ulegają spastycznym, czyli skurczowym drganiom, czasami
zsynchronizowanym z pulsacjami w postaci gwałtownych impulsów.
Występują jeszcze silniejsze drgawki, tj. drżenie całego ciała, a także ciężki oddech, wzdychanie, szlochanie, gwałtowne krzyki,
czasem z wybuchami płaczu, zwłaszcza u mniejszych dzieci.
Typ 5: całość kończy się silnym drżeniem, załamaniem i podobnymi objawami, a czasami utratą przytomności.
Typ 6: w miarę zbliżania się do orgazmu pojawia się ból lub strach.
Niektórzy uczestnicy badania odczuwają silny ból i mogą krzyczeć, jeśli ruch trwa dłużej lub jeśli dochodzi
nawet do najdelikatniejszego dotknięcia okolic intymnych.
Jeśli jednak ktoś skłoni do grzechu jednego z tych małych, którzy we mnie wierzą, lepiej byłoby dla niego, gdyby zawieszono
mu na szyi kamień młyński i zatopiono go w głębi morza.
Wszystko to było czystą torturą dla dzieci.
I właśnie do takiej sytuacji dojdzie na całym świecie, jeśli pozwoli się na swobodną wczesną seksualizację.
Jaka była Pani pierwsza reakcja, gdy dowiedziała się Pani o badaniach Kinseya, a w
szczególności o jego teorii sześciu rodzajów orgazmu?
A więc pedofilia nadal stanowi przestępstwo.
I tak musi pozostać.
Nie ulega przedawnieniu i to nie może się zmienić.
A teraz do akcji muszą wkroczyć prokuratorzy.
I naprawdę wszyscy musimy się temu sprzeciwić, aby nie doszło do sytuacji, w której zwolennicy wczesnej seksualizacji
zdołaliby przeforsować swoje poglądy na całym świecie.
To naprawdę straszne, że coś takiego w ogóle istnieje.
Ale to są, no cóż, muszę przyznać, świnie.
Chyba źle usłyszałem.
W ten sposób dewiacje seksualne i osobiste popędy są wykorzystywane do celów badawczych.
To przecież niemożliwe.
Trzeba wprowadzić nowe przepisy, żeby to się skończyło.
Te, tak, właśnie te wypaczenia.
Uważam, że to straszne. Po prostu nie potrafię sobie wyobrazić, żeby moja córka lub syn już jako niemowlę tak
kogoś dotykało czy w ten sposób się do kogoś zbliżało.
To po prostu nie wchodzi w grę.
To przerażające.
O mój Boże.
O mój Boże. To jest… to jest niesamowicie szalone.
No cóż, naprawdę nie wiem, co mam na to powiedzieć.
Tak, tak, to po prostu nie jest normalne.
Po swoich odkryciach Kinsey powinien był z takim samym zaangażowaniem pracować nad zaostrzeniem przepisów prawnych.
Zamiast tego nadużył jednak uprawnień badawczych.
O Boże. Powinni ich wszystkich zamknąć w więzieniu. Nie, nie, naprawdę.
To naprawdę straszna kara, czy coś w tym stylu. Dożywocie.
Tak, żeby już nigdy więcej nie mogli tego zrobić.
Bo jeśli raz to zrobią, to na pewno powtórzą to jeszcze kilka razy.
Teraz jest ciężko, ale nie mam na to zrozumienia.
Trzeba ich zamknąć na zawsze.
Jeśli nie chcemy, by tego rodzaju przestępcze nadużycia wobec dzieci przerodziły się w globalną
epidemię nadużyć, teraz może pomóc tylko jedno.
Opór edukacyjny.
Jednak nie poprzez kształtowanie u dzieci kompetencji w zakresie pornografii, lecz poprzez radykalną ochronę ze
strony państwa przed wszelkimi próbami wczesnej seksualizacji.
Należy zauważyć, że wszystkie te ohydne praktyki są już od 1938 roku systematycznie wprowadzane wśród narodów
pod pozorem tak zwanej nowoczesnej edukacji seksualnej.
Oczywiście Kinsey nigdy nie przedstawiał wyników swoich badań jako perwersyjnych eksperymentów osoby,
która sama przyznawała się do molestowania dzieci.
Zamiast tego przedstawił to jako pierwszy naukowy dowód na to, że dzieci od urodzenia odczuwają potrzeby seksualne.
I właśnie w dzisiejszych czasach te przestępcze działania przynoszą swoje owoce.
W ramach ogólnoświatowego ogłoszenia prawa dzieci do doświadczeń seksualnych.
W ramach programu nauczania „Lehrplan 21” planowane jest wprowadzenie edukacji
seksualnej we wszystkich szwajcarskich szkołach.
Obecnie na arenie międzynarodowej, na różnych szczeblach, tworzone są nowe podstawy prawne i przepisy, które sprawiają,
że każda odmowa wprowadzenia obowiązkowej i powszechnej edukacji seksualnej w szkołach staje się prawdziwym przestępstwem.
Nacisk wywierany przez ten program edukacji seksualnej jest już tak ogromny, że nawet powołanie się na wolność wyznania
nie jest akceptowane jako podstawa do uzyskania zwolnienia.
Żaden argument nikogo nie ma znaczenia.
Ani etyczno-moralne zastrzeżenia rodziców, ani odmowa niezainteresowanych dzieci.
Jaki tam panuje klimat?
Przepisy te obowiązują już teraz.
Już w 2010 roku w Niemczech ojcowie i matki byli przetrzymywani w areszcie nawet przez 40 dni.
Lub ukarani grzywną w wysokości do 1 000 euro za to, że odmówili wysłania swoich dzieci na zajęcia z edukacji seksualnej.
Tylko sam naród może powiedzieć „nie” takim dyktatorskim, skrajnie despotycznym ograniczeniom.
Mówimy „nie” przymusowej edukacji seksualnej.
Mówimy „nie” obowiązkowej edukacji seksualnej.
I nie dla powszechnej edukacji seksualnej w szkołach.
Krajowy program dotyczący HIV i chorób przenoszonych drogą płciową, realizowany przez Federalny Urząd Zdrowia Publicznego
(BAG), ma na celu zapewnienie powszechnej edukacji seksualnej.
Dokument ramowy BHZ i BAG stanowi podstawę obowiązkowej z mocy prawa edukacji seksualnej dla wszystkich obywateli Szwajcarii.
Federalny Urząd ds. Zdrowia (BAG) w imię ochrony przed epidemiami wzywa do wprowadzenia
powszechnej edukacji seksualnej od najmłodszych lat.
Ustawa szkolna w Bazylei, jako rozwiązanie przejściowe do czasu wprowadzenia programu nauczania „Lehrplan
21”, dąży do zapewnienia wczesnej edukacji seksualnej.
W imię ochrony dzieci i poradnictwa dla matek dąży się do wczesnej seksualizacji poprzez
broszury informacyjne i tym podobne środki.
Obowiązkowa edukacja seksualna wkrótce zostanie wprowadzona na mocy prawa.
Nie wolno jej odrzucać, omijać ani krytykować nawet pod pretekstem wolności wyznania.
Zanim jednak ustawy te zostaną ostatecznie uchwalone, należy wyjaśnić co najmniej 10 istotnych kwestii.
1. Dlaczego media nie skrytykowały nieludzkich wypowiedzi Kinseya z taką samą konsekwencją, z jaką zazwyczaj
reagują na każdą, nawet najbardziej niewinną aferę seksualną z udziałem wpływowych polityków?
2. Gdzie są wszyscy eksperci od sekt?
Czy Kinsey nie miał może zbyt małego wpływu?
3. Dlaczego media popierają nadużycia seksualne wobec dzieci, których dopuszczał się Kinsey, w sposób tak bagatelizujący, że
zgodnie z prawem stały się one współwinne wieloletnich tortur, jakim poddawano niezliczone gromadki dzieci i nieletnich?
4. Dlaczego nawet po ujawnieniu faktów przez dr Judith Reismann nie doszło do publicznej dyskusji na temat danych Kinseya?
5. Dlaczego Federalna Agencja ds. Edukacji Zdrowotnej nadal publikowała dane Kinseya w formie broszury o charakterze
reprezentatywnym, nie poddając ich żadnej krytycznej analizie?
I to przy pełnej świadomości działań edukacyjnych Reismanna?
6. Dlaczego zamiast tego w 2005 roku do niemieckich kin trafił wielokrotnie nagradzany
hollywoodzki film „Kinsey – prawda o seksie”?
Która instytucja przyznała mu tę nagrodę?
Z jaką kategorią wiekową?
7. Dlaczego ten film nie przedstawił ujawnionej siódmej prawdy o Kinseyu, lecz – wbrew lepszej wiedzy –
przekazał przesłanie, że to właśnie Kinsey w końcu przyniósł Zachodowi wyzwolenie seksualne?
8. Czy to, co wydaje się wręcz niewiarygodne, jest prawdą – że nawet czołowi członkowie dyrekcji ds. edukacji,
najbardziej wpływowi politycy oraz znaczna część mediów, począwszy od Hollywoodu, są w zmowie z przestępcami seksualnymi?
9. Czy wszystkie wymienione grupy osób są w stanie przejść gruntowne dochodzenie w
sprawie podejrzeń o przestępstwa pedofilskie?
10. Czy mamy tu do czynienia z prywatną akcją infiltracji naszych przedstawicieli narodu?
Celowe omijanie porządków demokratycznych?
Czy mamy tu do czynienia z pozornym sprawowaniem władzy państwowej?
Nie można wykluczyć takiej możliwości, ponieważ nawet na Ukrainie nieustannie organizowane są seminaria i szkolenia dla
kadry nauczycielskiej, które są organizowane przez prywatnych darczyńców – kim oni właściwie są? – głównie ze Szwecji.
Nie odbywa się to w miejscach publicznych ani np. w szkołach, lecz w wynajmowanych pomieszczeniach i hotelach,
a prowadzą je – co znamienne – zewnętrzni specjaliści.
Następnie badania te są systematycznie przywoływane, aby udowodnić, jak ważne i konieczne dla dzieci jest
zdobywanie doświadczeń seksualnych jak najwcześniej.
Rzecznik Kościoła prawosławnego skomentował to następująco: „Podejmowane są systematyczne działania
mające na celu infiltrację i zniszczenie narodu”.
Jeśli przyjrzeć się temu nieco dokładniej, widać, że siłą napędową tego wszystkiego są
organizacje gejów i lesbijek oraz podobne ugrupowania.
W Szwajcarii są to, oprócz wielu innych, na przykład organizacja Pink Cross, przychylna pedofilom
Juso oraz organizacja Gaynossinnen w Szwajcarii.
Ponadto Szwajcarska Organizacja Lesbijek, Stowarzyszenie Przyjaciół Gejów, a także
różnego rodzaju pedofile działający w ukryciu.
W swoich dokumentach programowych radykalnie domagają się kontynuacji tzw. wyzwolenia społecznego, a mianowicie:
Należy znieść pojęcia społeczne „męski” i „żeński”.
Orientacja seksualna i pojęcia dotyczące związków powinny zostać uwolnione od wszelkich norm, np. w przypadku
związków, w których uczestniczy więcej niż dwie osoby.
Rodzina nie powinna już opierać się na pokrewieństwie biologicznym, lecz na
sieci społecznej pozbawionej sztywnych norm.
Na przykład dziecko powinno mieć prawo do posiadania nawet czterech rodziców.
Kto przyjrzy się nieco dokładniej Kinseyowi i jemu podobnym, zauważy, że ich celem jest ożywienie i powrót do pogańskich
rytuałów, w prostytucji heteroseksualnej i homoseksualnej, w pornografii z udziałem dorosłych, dzieci
oraz między nimi, a także w wielu innych kwestiach.
Wczesna seksualizacja – Słyszeliście już o tym wszystkim – Jakie jest ostateczne rozwiązanie tej kwestii? – Jaką radę macie?
Co możemy zrobić, jeśli naprawdę wyeliminujemy tych ludzi z obiegu?
W dzisiejszych czasach, dzięki internetowi, bardzo łatwo jest się tu zaistnieć.
A jeśli chodzi o to, co tam wszystko się publikuje, to uważam, że to po prostu skandal, że nie
podejmuje się w tej sprawie zdecydowanych działań.
W końcu łatwo jest zamknąć lub zlikwidować również te strony internetowe.
W takiej sytuacji wyszedłbym z nimi na ulicę, zbierałbym podpisy, organizowałbym wywiady i
po prostu podjąłbym działania przeciwko temu.
Nie chciałbym tego dla mojego dziecka.
Myślę, że należało zająć się tą kwestią już wcześniej.
I nie dopiero wtedy, gdy będzie już za późno.
Wszelkie reklamy o charakterze seksualnym powinny po prostu zostać zakazane, podobnie jak zakaz palenia.
Zrobiłbym wszystko, co w mojej mocy, żeby ta sprawa po prostu wyszła na jaw.
Warto wykazać się odrobiną rozsądku.
No cóż, nie do końca tak, bo to wszystko takie bzdury.
Kiedy przyjeżdża się ze Stanów Zjednoczonych, nie zawsze wszystko jest w porządku.
Widać przecież, co z tego wychodzi.
Zdrowy rozsądek. Rodzice muszą dbać o swoje dzieci.
Nie potrzebuję żadnego badania, nie potrzebuję w ogóle niczego.
Przede wszystkim więc należy o tym poinformować. Myślę, że nikt o tym nie wie.
Na przykład pokazać to w wiadomościach lub nakręcić o tym film dokumentalny.
Kiedy w końcu społeczeństwo porzuci nieludzkie badania Kinseya i zwróci się ku ofiarom?
Oto kilka krótkich spostrzeżeń na temat życia głównych inicjatorów szybko zbliżającej się obowiązkowej edukacji seksualnej.
Chciałbym podziękować naszym gościom w studiu za udział w programie, a Państwu, drodzy widzowie, za
dzisiejszą obecność i przyszły udział w programie.
Bo dla tego, kto kocha ludzi i dzieci, opór staje się obowiązkiem.