Η μαζική αντιγραφή αυτού του DVD είναι ρητά επιθυμητή- η μεγαλύτερη δυνατή διανομή είναι ο
διακηρυγμένος στόχος των εκδοτών. Δικοί σας, Neue Impulse e.V.
Η ακόλουθη ταινία δείχνει την πραγματική εξέλιξη του χρήματός μας και το λάθος του νομισματικού συστήματος.
Τυχόν ομοιότητες με πραγματικά γεγονότα και πρόσωπα δεν είναι ούτε τυχαίες ούτε ακούσιες.
Η Neue Impulse e.V. παρουσιάζει
με την ευγενική υποστήριξη των secret.tv, Kopp Verlag, CreVid.de
μια παραγωγή του Michael Kent
Μια ιστορία για τον χρυσοχόο Fabian
Γιατί τα χρήματα λείπουν από παντού
Δώσε μου τον κόσμο συν 5% ή
βασισμένο σε κείμενο του Larry Hannigan
Σχέδια Ralf Alex Fichtner
Ομιλητής Kai Taschner
Σκηνοθεσία και κινούμενα σχέδια Christoph Lehmann
Ο Fabian ήταν εσωτερικά ενθουσιασμένος καθώς εξασκούνταν στην ομιλία που θα έδινε σε ένα μεγάλο πλήθος την επόμενη μέρα.
Πάντα επεδίωκε την εξουσία και το κύρος.
Τώρα το όνειρό του θα γινόταν σύντομα πραγματικότητα.
Ο Fabian ήταν τεχνίτης που δούλευε με χρυσό και ασήμι, κατασκευάζοντας κοσμήματα και στολίδια, αλλά
δεν του άρεσε πλέον το γεγονός ότι έπρεπε να κερδίζει τα προς το ζην με την εργασία του.
Έψαχνε τη γοητεία του ασυνήθιστου, την πρόκληση.
Και τώρα το μεγάλο του σχέδιο επρόκειτο να πραγματοποιηθεί.
Για πολλές γενιές, η άμεση ανταλλαγή αγαθών ήταν ο συνήθης τρόπος συναλλαγών.
Όσοι είχαν οικογένεια να θρέψουν, είτε κατάφερναν να τα καταφέρουν εξ ολοκλήρου καλλιεργώντας τις δικές
τους καλλιέργειες και εκτρέφοντας τα δικά τους ζώα, είτε ειδικεύονταν σε κάποιο συγκεκριμένο επάγγελμα.
Το πλεόνασμα από τη δική τους παραγωγή ανταλλάχθηκε με το πλεόνασμα των άλλων.
Η πλατεία της αγοράς ήταν το ζωντανό κέντρο της κοινωνικής ζωής.
Παρά τη σκόνη και το θόρυβο, η πολύχρωμη φασαρία ήταν γενικά δημοφιλής, καθώς υπήρχαν πάντα πολλά
νέα και ενδιαφέροντα πράγματα να ακούσει κανείς.
Πρόσφατα, ωστόσο, οι τριβές και οι διαφωνίες φαίνεται να αυξάνονται.
Γιατί να σπαταλήσετε τόσες πολλές λέξεις γι' αυτό;
Ήταν καιρός να δημιουργηθεί ένα καλύτερο σύστημα.
Μέχρι τώρα, οι άνθρωποι ήταν συνήθως ευδιάθετοι και απολάμβαναν τους καρπούς των κόπων τους.
Η μορφή της κυβέρνησης ήταν εξαιρετικά απλή.
Σε κάθε δήμο εκλεγόταν ένα συμβούλιο πολιτών, έργο του οποίου ήταν να διασφαλίζει και να
εγγυάται τις ελευθερίες και τα δικαιώματα του ατόμου.
Κανείς δεν επιτρεπόταν να εξαναγκαστεί να κάνει οτιδήποτε παρά τη θέλησή του, είτε με την υποκίνηση ενός ατόμου είτε μιας ομάδας.
Αυτός ήταν ο μοναδικός σκοπός της κυβέρνησης και κάθε εκλεγμένος δήμαρχος υποστηριζόταν πρόθυμα από τον δήμο του.
Ωστόσο, η ημέρα της αγοράς δημιούργησε ορισμένα προβλήματα που δεν μπορούσαν να επιλυθούν εύκολα.
Ποια ήταν η αξία ενός μαχαιριού;
Πρέπει να πληρωθεί με ένα ή δύο καλάθια καλαμπόκι;
Μια αγελάδα άξιζε περισσότερο από ένα κάρο;
Πού ήταν το σημείο αναφοράς;
Κανείς δεν θα μπορούσε να σκεφτεί ένα καλύτερο σύστημα.
Ο Φάμπιαν είχε πει στους ανθρώπους ότι είχα τη λύση στα προβλήματα των ανταλλαγών μας.
Όλοι οι πολίτες προσκλήθηκαν σε μια μεγάλη συγκέντρωση.
Ένα τεράστιο πλήθος συγκεντρώθηκε στην πλατεία της πόλης.
Ο Fabian εξήγησε το νέο του σύστημα, το οποίο ονόμασε χρήμα.
Καθώς ακούστηκε πολύ ελπιδοφόρο, ο κόσμος τον ρώτησε με περιέργεια πώς αντιμετωπίστηκε η μετάβαση.
Ο χρυσός που συνήθως χρησιμοποιώ για να φτιάχνω κοσμήματα είναι ένα πολύ πολύτιμο μέταλλο, είπε.
Δεν σκουριάζει, δεν αποχρωματίζεται και έχει απεριόριστη διάρκεια ζωής.
Θα φτιάξω λοιπόν έναν αριθμό νομισμάτων από χρυσό και θα ονομάσω κάθε νόμισμα ένα τάλερ.
Εξήγησε στο ακροατήριο πώς η αξία του τάλερ θα σταθεροποιούνταν σύντομα και ότι η χρήση του χρήματος ως μέσου συναλλαγής
θα ήταν πολύ πιο πρακτική από την άμεση ανταλλαγή αγαθών.
Ένα μέλος του Συμβουλίου Πολιτών παρατήρησε ότι κάποιοι άνθρωποι θα μπορούσαν εύκολα να εξορύξουν
οι ίδιοι χρυσό και να παράγουν νομίσματα από αυτόν.
Ο Fabian είχε ήδη την απάντηση.
Αυτό θα ήταν λάθος.
Φυσικά, μόνο τα νομίσματα που έχουν εγκριθεί από την κυβέρνηση γίνονται δεκτά ως μέσα πληρωμής.
Μια σφραγίδα είναι ανάγλυφη για ασφάλεια.
Το ακροατήριο το βρήκε αρκετά εύλογο και πρότεινε να λάβουν όλοι αρχικά τον ίδιο αριθμό κερμάτων.
Αλλά ο κατασκευαστής κεριών παρενέβη: "Έχω το δικαίωμα στα περισσότερα τάλερ, επειδή όλοι χρησιμοποιούν τα κεριά μου.
Αποκλείεται, φώναξε ένας από τους αγρότες, γιατί χωρίς φαγητό όλοι θα λιμοκτονούσαν.
Το μεγαλύτερο μέρος των θαλασσών θα πρέπει οπωσδήποτε να πηγαίνει στους αγρότες.
Αυτό οδήγησε αρχικά σε μια γενική διαμάχη.
Ο Fabian άφησε τους ανθρώπους να διαφωνήσουν μεταξύ τους για λίγο και τελικά βρήκε μια καταπληκτική λύση.
Αφού δεν μπορείτε να καταλήξετε σε συμφωνία, προτείνω να πάρετε πρώτα από μένα όλο το Thaler που χρειάζεστε.
Θεωρητικά δεν υπάρχει ανώτατο όριο, αλλά πρέπει φυσικά να είστε σε θέση να μου επιστρέψετε το ποσό.
Όσο περισσότερο Thaler παίρνετε από μένα, τόσο περισσότερα πρέπει να επιστρέψετε μετά από ένα χρόνο.
Εντάξει, είπαν οι συμπολίτες, και τι θα κερδίσετε εσείς;
Επειδή σας παρέχω μια υπηρεσία, εξήγησε ο Fabian, δηλαδή την παροχή χρημάτων, δικαιούμαι αμοιβή.
Ας πούμε ότι για κάθε 100 δολάρια που σας δίνω, παίρνω πίσω 100 συν 5 δολάρια για κάθε έτος χρέους.
Αυτά τα 5 επιπλέον Thaler είναι η αμοιβή του δανείου μου και θέλουμε να ονομάσουμε αυτή την αμοιβή δανείου τόκο.
Δεν φαινόταν να υπάρχει άλλος τρόπος και το 5% φαινόταν να είναι μια μέτρια ζήτηση.
Ελάτε ξανά την επόμενη Παρασκευή και θα ξεκινήσουμε.
Ο Fabian δεν έχασε χρόνο και πέρασε τις επόμενες μέρες και νύχτες φτιάχνοντας νομίσματα.
Μια εβδομάδα αργότερα, ο κόσμος σχημάτιζε ουρές έξω από το κατάστημά του.
Αφού το Συμβούλιο των Πολιτών επιθεώρησε και ενέκρινε τα νομίσματα, οι πρώτοι πολίτες δανείστηκαν τα πρώτα τους τάληρα.
Κάποιοι αρχικά ήθελαν μόνο μερικά τάληρα για να δοκιμάσουν το άγνωστο σύστημα.
Το νέο μέσο συναλλαγής έγινε σύντομα τόσο δημοφιλές, ώστε η αξία των πάντων εκτιμήθηκε σε χρυσά νομίσματα ή τάλερ.
Αυτή η κατανομή της αξίας ήταν η τιμή ενός προϊόντος και η τιμή βασιζόταν κυρίως στην εργασία που απαιτούσε η παραγωγή του.
Εάν απαιτούνταν πολλή εργασία, τότε απαιτούνταν υψηλή τιμή.
Ωστόσο, τα πράγματα που μπορούσαν να παραχθούν σχεδόν αβίαστα ήταν φθηνά.
Ένας άντρας ονόματι Αλμπάν ζούσε σε μια από τις πόλεις της χώρας.
Ήταν ο μοναδικός ωρολογοποιός.
Οι πελάτες του ήταν διατεθειμένοι να πληρώσουν υψηλή τιμή για τα ρολόγια του.
Στη συνέχεια, όμως, εμφανίστηκε ένας άλλος άνδρας που επίσης κατασκεύαζε ρολόγια και τα
προσέφερε φθηνότερα για να αυξήσει τις πωλήσεις του.
Η Alban αναγκάστηκε να μειώσει τις τιμές της για να μην χάσει όλους τους πελάτες της από φθηνότερους ανταγωνιστές.
Οι τιμές σύντομα εξομαλύνθηκαν σε ένα φιλικό προς τον πελάτη επίπεδο, καθώς και οι δύο ωρολογοποιοί προσπαθούσαν να προσφέρουν
την καλύτερη δυνατή ποιότητα στη χαμηλότερη δυνατή τιμή.
Ήταν ένας γνήσιος και ειλικρινής ελεύθερος ανταγωνισμός.
Η ίδια αρχή εφαρμόστηκε σύντομα σε όλους τους τομείς.
Ο κατασκευαστικός κλάδος, ο τομέας των μεταφορών, η γεωργία, ακόμη και οι λογιστές και κάθε άλλο επάγγελμα.
Οι πελάτες είχαν ελεύθερη επιλογή και αποφάσιζαν για την καλύτερη προσφορά κατά την κρίση τους.
Δεν υπήρχαν τεχνητά προστατευτικά μέτρα, όπως παραχωρήσεις ή τελωνειακοί δασμοί, για να
αποτρέψουν την είσοδο άλλων ατόμων στην επιχείρηση.
Το βιοτικό επίπεδο αυξήθηκε και τελικά όλοι αναρωτήθηκαν πώς ήταν δυνατή η ζωή πριν από την εισαγωγή του χρήματος.
Στο τέλος του έτους, ο Fabian επισκέφθηκε όλους όσους του χρωστούσαν χρήματα.
Κάποιοι είχαν τώρα περισσότερα από όσα είχαν δανειστεί, αλλά αυτό σήμαινε επίσης ότι άλλοι είχαν λιγότερα, καθώς μόνο
ένας ορισμένος αριθμός νομισμάτων είχε τεθεί σε κυκλοφορία.
Όποιος έβγαζε πλεόνασμα πλήρωνε τα 100 τάληρα συν 5 τάληρα τόκο, αλλά συχνά έπρεπε να δανειστεί
ξανά χρήματα για να παραμείνει στην επιχείρηση.
Όλοι οι άλλοι συνειδητοποίησαν για πρώτη φορά ότι είχαν χρέη.
Πριν ο Fabian τους δανείσει ξανά χρήματα, υποθήκευσε την περιουσία αυτών των ανθρώπων για να εξασφαλίσει τις απαιτήσεις του.
Τώρα οι οφειλέτες δεν ήταν μόνο χρεωμένοι, αλλά είχαν υποθηκεύσει και τα σπίτια τους, οπότε ξεκίνησαν γρήγορα να αναζητήσουν τα
χαμένα 5 τάληρα, τα οποία ήταν τόσο απίστευτα δύσκολο να βρεθούν.
Κανείς δεν συνειδητοποίησε ότι η εταιρεία στο σύνολό της δεν θα μπορούσε ποτέ να βγει από αυτή την παγίδα χρέους, διότι ακόμη και
αν είχαν εξοφληθεί όλα τα τάλερα που είχαν αρχικά παραχθεί και τεθεί σε κυκλοφορία, θα εξακολουθούσε να
λείπουν 5 τάλερα τόκων ετησίως για κάθε 100 τάλερα.
Κανείς, εκτός από τον Φάμπιαν, δεν αντιλήφθηκε ότι οι τόκοι δεν θα μπορούσαν ποτέ να πληρωθούν, επειδή ο
πρόσθετος αριθμός κερμάτων που ζητήθηκε δεν είχε ποτέ παραχθεί.
Ήταν απολύτως αναπόφευκτο ότι κάποιοι άνθρωποι θα αποδεικνυόταν σύντομα αφερέγγυοι.
Στο πίσω μέρος του εργαστηρίου του, ο Fabian είχε ένα θησαυροφυλάκιο όπου οι πελάτες του άρεσε να
αφήνουν μερικά από τα νομίσματά τους για φύλαξη.
Χρέωνε μια μικρή αμοιβή ανάλογα με το χρηματικό ποσό και τη διάρκεια της αποθήκευσης.
Ο ιδιοκτήτης έλαβε αποδείξεις για τις καταθέσεις του.
Όταν πραγματοποιούσε μεγάλες αγορές, ήταν κουραστικό να κουβαλάει μαζί του πολλά χρυσά νομίσματα και έτσι σταδιακά συνήθιζε να
πληρώνει με μία ή περισσότερες αποδείξεις του Fabian, οι οποίες αντιστοιχούσαν στην αξία
των αγαθών που αγόραζε, αντί για νομίσματα.
Οι καταστηματάρχες αποδέχονταν τις αποδείξεις ως αξιόπιστο μέσο πληρωμής, καθώς μπορούσαν να τις πηγαίνουν στον Fabian
ανά πάσα στιγμή και να λαμβάνουν χρυσά νομίσματα ως αντάλλαγμα.
Οι αποδείξεις ταξίδευαν από χέρι σε χέρι χωρίς να χρειάζεται να μετακινηθεί ο ίδιος ο χρυσός.
Οι αποδείξεις του Fabian ήταν τόσο αξιόπιστες όσο και τα ίδια τα χρυσά νομίσματα.
Σύντομα ο Φάμπιαν συνειδητοποίησε ότι σχεδόν κανείς δεν ερχόταν πραγματικά να ζητήσει τα χρυσά νομίσματα.
Σκέφτηκε λοιπόν, ότι τώρα έχω τόσο πολύ χρυσό στην κατοχή μου και εξακολουθώ να κερδίζω τα προς
το ζην με τον ιδρώτα του προσώπου μου ως τεχνίτης.
Αυτά είναι ανοησίες.
Εξάλλου, δεκάδες άνθρωποι θα μου πλήρωναν τόκους αν τους επιτρεπόταν να χρησιμοποιήσουν τον χρυσό
που βρίσκεται εδώ γύρω και σπάνια διεκδικείται.
Είπε στον εαυτό του: "Σωστά, ο χρυσός δεν μου ανήκει, αλλά είναι στην κατοχή μου και αυτό είναι το μόνο που μετράει".
Γιατί να εξακολουθήσω να παράγω νομίσματα όταν μπορώ να χρησιμοποιήσω κάποια από τα νομίσματα από το θησαυροφυλάκιό μου;
Έτσι άρχισε να δανείζει τα χρυσά νομίσματα που είχε ήδη κατατεθειμένα.
Μόνο λίγο και πολύ προσεκτικά στην αρχή, αλλά σταδιακά όλο και πιο τολμηρά.
Μια μέρα, ο Fabian έλαβε ένα μεγάλο αίτημα για δάνειο.
Πρότεινε στον πελάτη, γιατί δεν ανοίγουμε έναν λογαριασμό στο όνομά σας αντί να σας μεταφέρουμε όλα τα νομίσματα.
Θα σας εκδώσω απλώς έναν αντίστοιχο αριθμό αποδείξεων.
Ο δανειολήπτης συμφώνησε και έφυγε με ένα σωρό αποδείξεις.
Είχε λάβει ένα σημαντικό δάνειο και παρόλα αυτά ο χρυσός παρέμενε στο θησαυροφυλάκιο.
Όταν ο πελάτης έφυγε, ο Fabian είχε ένα μεγάλο χαμόγελο στα χείλη του, επειδή είχε καταφέρει να φάει ένα κέικ και να το κρατήσει.
Μπορούσε να δανείζει χρυσό και να τον διατηρεί στην κατοχή του.
Φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι, ακόμη και εχθροί, χρειάζονταν χρήματα για τις επιχειρήσεις τους και εφόσον
μπορούσαν να παράσχουν εγγυήσεις, δεν υπήρχε όριο στο ποσό των χρημάτων που μπορούσαν να δανείσουν.
Ο Fabian ήταν σε θέση να δανείζει πολλαπλάσιο ποσό χρημάτων που ήταν αποθηκευμένα στο θησαυροφυλάκιό του, του
οποίου δεν ήταν καν ιδιοκτήτης, απλά εκδίδοντας αποδείξεις.
Και όλα ήταν μια χαρά, εφόσον οι πραγματικοί ιδιοκτήτες δεν απαιτούσαν τον χρυσό τους
πίσω και η εμπιστοσύνη του λαού διατηρούνταν.
Κρατούσε ακριβή αρχεία των χρεώσεων και των πιστώσεων κάθε πελάτη σε ένα μεγάλο βιβλίο.
Ο δανεισμός χρημάτων αποδείχθηκε εξαιρετικά επικερδής επιχείρηση.
Η κοινωνική θέση του Φάμπιαν ανέβηκε σχεδόν τόσο γρήγορα όσο και ο πλούτος του.
Ήταν πλέον ένας σημαντικός άνθρωπος που τον θαύμαζαν.
Σε οικονομικά θέματα, ο λόγος του ήταν σχεδόν μια αποκάλυψη.
Χρυσοχόοι από άλλες πόλεις άρχισαν να ενδιαφέρονται για τις επιχειρηματικές πρακτικές του και μια μέρα τον επισκέφθηκαν μαζί.
Τους εισήγαγε στις μεθόδους του, αλλά τόνισε με έμφαση ότι η μυστικότητα ήταν απαραίτητη προϋπόθεση.
Αν η συνωμοσία είχε αποκαλυφθεί, ολόκληρο το σύστημα θα μπορούσε να είχε καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος.
Ως εκ τούτου, αποφασίστηκε να ιδρυθεί μια μυστική κοινωνία.
Κάθε χρυσοχόος επέστρεψε στην πόλη του και άρχισε να οργανώνει τη δική του επιχείρηση
δανεισμού σύμφωνα με τις οδηγίες του Fabian.
Εν τω μεταξύ, οι αποδείξεις του Fabian γίνονταν αποδεκτές όπως και τα χρυσά νομίσματα, και συχνά
κατατίθεντο σε χρηματοκιβώτιο όπως και τα νομίσματα.
Εάν ένας έμπορος ήθελε να στείλει μια συγκεκριμένη πληρωμή σε έναν άλλο έμπορο για μια παράδοση αγαθών, έγραφε απλώς
μια σύντομη εντολή στον Fabian για να μεταφέρει χρήματα από το λογαριασμό του στο λογαριασμό του άλλου εμπόρου.
Ο Fabian μπόρεσε να κάνει τις απαραίτητες αλλαγές στους λογαριασμούς μέσα σε λίγα λεπτά.
Αυτό το νέο σύστημα έγινε επίσης πολύ δημοφιλές.
Οι γραπτές οδηγίες για τέτοιες πληρωμές χωρίς μετρητά ήταν γνωστές ως επιταγές.
Σε μια άλλη μυστική συνάντηση, ο Fabian αποκάλυψε στους χρυσοχόους του ένα νέο σχέδιο.
Την επόμενη ημέρα, συγκάλεσαν σύσκεψη όλων των διοικητών που ήταν υπεύθυνοι για τα επιμέρους τμήματα της χώρας.
Ο Fabian ενήργησε ως εκπρόσωπος. "Οι αποδείξεις που εκδίδουμε είναι πολύ δημοφιλείς, αλλά περιστασιακά
οι αποδείξεις αυτές αντιγράφονται από παραχαράκτες.
Πρέπει να βάλουμε ένα τέλος σε αυτό".
Απογοητευμένοι, οι διοικητές ρώτησαν τι θα μπορούσαν να κάνουν γι' αυτό.
Ο Fabian, φυσικά, είχε έτοιμη την απάντηση. "Προτείνω να αναλάβει στο μέλλον η κυβέρνηση την εκτύπωση νέων αποδείξεων με περίπλοκα
σχέδια σε ειδικό χαρτί, τις οποίες θα ονομάζουμε χαρτονομίσματα.
Εμείς οι χρυσοχόοι είμαστε ευτυχείς που καλύπτουμε τα έξοδα εκτύπωσης, διότι έτσι γλιτώνουμε τον τεράστιο
χρόνο που απαιτείται για την έκδοση των αποδείξεων".
Οι διοικητές δεν είχαν περαιτέρω αντιρρήσεις, καθώς ήταν φυσικά απαραίτητο να προστατευθεί ο πληθυσμός από τους
απατεώνες και η εκτύπωση χαρτονομισμάτων ήταν μια λογική λύση.
"Και κάτι άλλο", είπε ο Φαμπιάν, "κάποιοι άνθρωποι έχουν πάει ανάμεσα στους χρυσοθήρες
και φτιάχνουν τα δικά τους χρυσά νομίσματα.
Προτείνω να θεσπιστεί ένας νόμος που θα απαιτεί την υποβολή όλων των ψήφων χρυσού σε μορφή
κερμάτων και χαρτονομισμάτων έναντι κατάλληλης αμοιβής".
Η πρόταση αυτή έγινε επίσης αποδεκτή και η κυβέρνηση τύπωσε μεγάλο αριθμό νέων φρέσκων χαρτονομισμάτων.
Υπήρχε μια συγκεκριμένη λέξη σε κάθε χαρτονόμισμα.
Ένα τάλερ, πέντε τάλερ, δέκα τάλερ και ούτω καθεξής.
Οι χρυσοχόοι πλήρωσαν τα μικρά έξοδα εκτύπωσης.
Καθώς ήταν πολύ πιο εύκολο να κουβαλάς τις σημειώσεις μαζί σου, ήταν εύκολο να πείσεις τον πληθυσμό.
Ωστόσο, παρά τη δημοτικότητά τους, τα νέα τραπεζογραμμάτια και κέρματα χρησιμοποιήθηκαν μόνο για το
δέκα τοις εκατό περίπου του συνόλου των συναλλαγών.
Τα στατιστικά στοιχεία έδειξαν ότι το 90 τοις εκατό του συνόλου των συναλλαγών πληρωμών
πραγματοποιήθηκαν με επιταγές και τραπεζικά εμβάσματα.
Ο Fabian έθεσε τώρα σε κίνηση την επόμενη φάση του σχεδίου του.
Μέχρι τώρα, οι πελάτες του πλήρωναν μια μικρή αμοιβή για να φυλάξει τα χρήματά τους.
Ωστόσο, προκειμένου να μπουν περισσότερα χρήματα στο χρηματοκιβώτιο, ο Φάμπιαν προσέφερε στους
αποταμιευτές τρία τοις εκατό επιτόκιο επί των καταθέσεων.
Οι περισσότεροι πίστευαν ότι θα έβγαζε μόνο δύο τοις εκατό κέρδος, επειδή ήταν γνωστό ότι
δάνειζε τα χρήματά τους με πέντε τοις εκατό επιτόκιο.
Παρεμπιπτόντως, ο κόσμος δεν ήταν καθόλου διατεθειμένος να αμφισβητήσει τις μεθόδους του Φάμπιαν, επειδή το
να παίρνει τρία τοις εκατό επιτόκιο ήταν πολύ καλύτερο από το να πληρώνει επιπλέον για την αποθήκευση.
Λόγω του μεγάλου αριθμού αποταμιευτών, τα υπό διαχείριση περιουσιακά στοιχεία του Fabian αυξήθηκαν ραγδαία.
Και πάλι, δάνεισε πολύ μεγαλύτερα ποσά από αυτά που υπήρχαν στο θησαυροφυλάκιο με τη μορφή τραπεζογραμματίων και κερμάτων.
Για κάθε 100 τάλαρα μετρητά στο χρηματοκιβώτιο, δάνειζε 200, 300 ή 400 τάλαρα, και μερικές
φορές ακόμη και 900 τάλαρα, σε δανειολήπτες.
Το μόνο που έπρεπε να κάνει ήταν να διασφαλίσει ότι η αναλογία εννέα προς ένα δεν θα ξεπερνούσε ποτέ το
όριο, διότι κατά μέσο όρο ένας στους δέκα πελάτες ήθελε να πληρωθεί το υπόλοιπό του σε μετρητά.
Παρ' όλα αυτά, ο Fabian ήταν σε θέση να διεκδικήσει 45 ολόκληρα τάλερα σε τόκους για τα 900 τάλερα σε
λογιστικά χρήματα που δάνεισε με τη μορφή απλών επιταγών.
Αυτό σημαίνει πέντε τοις εκατό για 900 δολάρια.
Και ο Fabian κράτησε τα 45 τάληρα σε τόκους.
Το ίδιο έκαναν και οι άλλοι χρυσοχόοι.
Όλοι τους δημιούργησαν χρήματα από το τίποτα.
Απλά με μια πένα και χρεώθηκε με τόκο επιπλέον.
Φυσικά, δεν έκοβαν οι ίδιοι τα χρήματα, αλλά έβαζαν την κυβέρνηση να τυπώσει χαρτονομίσματα ή να κόψει νομίσματα, τα
οποία στη συνέχεια διανέμονταν στον λαό από τους χρυσοχόους.
Ο Fabian κάλυψε μόνο τα έξοδα εκτύπωσης.
Ωστόσο, δημιούργησαν χρήμα από το τίποτα όταν χορηγούσαν δάνεια και επίσης χρέωναν τόκους γι' αυτά.
Οι περισσότεροι άνθρωποι πίστευαν ότι η κυβέρνηση φρόντιζε για την προσφορά χρήματος.
Πίστευαν επίσης ότι ο Fabian θα δάνειζε μόνο χρήματα που άλλοι είχαν καταθέσει σε αυτόν ως αποταμιεύσεις.
Το μόνο παράξενο είναι ότι οι καταθέσεις ταμιευτηρίου κανενός δεν μειώθηκαν ποτέ όταν τα χρήματα δανείστηκαν αλλού.
Αν όλοι προσπαθούσαν να κάνουν ανάληψη του υπολοίπου του λογαριασμού τους με τη μία, η απάτη θα είχε αποκαλυφθεί.
Μια μέρα, ένας στοχαστικός επιχειρηματίας πλησίασε τον Fabian.
Ο ισχυρισμός περί τόκων είναι λανθασμένος, είπε.
Κάθε φορά που δανείζουν 100 τάληρα, απαιτούν 105 τάληρα ως αντάλλαγμα.
Τα επιπλέον 5 τάληρα δεν μπορούν ποτέ να πληρωθούν, επειδή δεν υπάρχουν.
Οι αγρότες παράγουν τρόφιμα, η βιομηχανία παράγει αγαθά κ.ο.κ., αλλά μόνο αυτοί παράγουν χρήματα.
Ας υποθέσουμε ότι υπάρχουν μόνο δύο επιχειρηματίες σε ολόκληρη τη χώρα που λειτουργούν ως εργοδότες για όλους τους άλλους.
Καθένας από αυτούς τους δύο δανείζεται 100 τάληρα.
Πληρώνουμε 90 δολάρια σε μισθούς και έξοδα και υπολογίζουμε κέρδος 10 δολάρια, τα οποία πηγαίνουν στην τσέπη μας.
Η συνολική αγοραστική δύναμη θα είναι τότε 90 συν 10 τάλερα επί 2, δηλαδή 200 τάλερα.
Αλλά για να τους πληρώσουμε, θα πρέπει να πουλήσουμε όλα τα προϊόντα μας για 210 τάλερα.
Αν ο ένας από εμάς καταφέρει να πουλήσει ολόκληρο το απόθεμα των εμπορευμάτων του για 105
τάλερα, ο άλλος μπορεί να κερδίσει το πολύ 95 τάλερα.
Επιπλέον, δεν θα μπορέσει να πουλήσει κάποια από τα εμπορεύματά του, επειδή δεν του έχουν απομείνει χρήματα για να τα αγοράσει.
Θα εξακολουθεί να τους χρωστάει 10 δολάρια και θα μπορεί να τους ξεπληρώσει μόνο δανειζόμενος περισσότερα χρήματα.
Συνεπώς, το σύστημα είναι αδύνατο.
Ο άνδρας συνέχισε.
Προφανώς έπρεπε να θέσουν σε κυκλοφορία 105 τάληρα, 100 για μένα και 5 για να ξοδέψουν οι ίδιοι.
Τότε θα κυκλοφορούσαν 105 τάλερ και το χρέος θα μπορούσε να εξοφληθεί.
Ο Fabian άκουσε σιωπηλά και τελικά απάντησε.
Τα οικονομικά είναι ένας πολύ περίπλοκος τομέας, αγαπητή μου.
Το πρόβλημα αυτό απαιτεί πολυετή μελέτη.
Θα δώσω τη δέουσα προσοχή σε αυτά τα θέματα, ενώ εσείς παρακαλώ να ασχοληθείτε με τα δικά σας.
Πρέπει να εργαστείτε πιο αποτελεσματικά, να αυξήσετε την παραγωγή, να μειώσετε το κόστος και να γίνετε καλύτερος επιχειρηματίας.
Θα χαρώ να σας βοηθήσω ανά πάσα στιγμή.
Ο επισκέπτης πήρε το δρόμο του δυσαρεστημένος.
Κάτι δεν πήγαινε καλά εδώ.
Κάτι δεν πήγαινε καλά με τις μεθόδους του Φαμπιάν.
Και απέφυγε επιδέξια τις ερωτήσεις.
Όμως ο Fabian θεωρούνταν ευρέως ειδικός και κάθε αντίρρηση θα ήταν μάταιη.
Εξάλλου, η οικονομία φαινόταν να ανθεί και η χώρα βίωνε μια τεράστια άνοδο.
Για να καλύψουν τους τόκους των δανεισμένων χρημάτων, οι έμποροι έπρεπε να αυξήσουν τις τιμές τους.
Οι εργαζόμενοι παραπονέθηκαν τότε ότι οι μισθοί τους ήταν πολύ χαμηλοί.
Ωστόσο, οι εργοδότες δεν ήθελαν να πληρώσουν υψηλότερους μισθούς.
Αναφέρθηκαν στον κίνδυνο χρεοκοπίας.
Οι αγρότες δεν πληρώνονταν κανονικά για την παραγωγή τους.
Και πολλές νοικοκυρές παραπονέθηκαν για το υπερβολικά ακριβό φαγητό.
Στο τέλος, ξέσπασαν απεργίες.
Ένα άγνωστο μέχρι σήμερα φαινόμενο.
Όλο και περισσότεροι άνθρωποι πλήττονταν επίσης από τη φτώχεια.
Και ακόμη και οι φίλοι ή οι συγγενείς δεν είχαν τα μέσα να τους βοηθήσουν.
Ο πραγματικός πλούτος της χώρας ξεχάστηκε σε μεγάλο βαθμό.
Τα εύφορα εδάφη, τα μεγάλα δάση, οι ορυκτοί πόροι και η κτηνοτροφία.
Τα πάντα περιστρέφονταν γύρω από τα χρήματα.
Αυτό το φαινομενικά υπέρτατο αγαθό, το οποίο ήταν πάντα σε έλλειψη.
Αλλά κανείς δεν αμφισβήτησε το σύστημα.
Θεωρήθηκε ότι η κυβέρνηση είχε όλους αυτούς τους μηχανισμούς υπό έλεγχο.
Λίγοι άνθρωποι μπόρεσαν να συγκεντρώσουν το πλεόνασμά τους και να δημιουργήσουν δωρεάν πιστωτικά ή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.
Αυτό θα μπορούσε να αποφέρει τόκους 6% ή και περισσότερο, οι οποίοι ξεπερνούσαν σαφώς την προσφορά του Fabian για τόκους 3%.
Ωστόσο, αυτές οι ελεύθερες εταιρείες μπορούσαν να δανείζουν μόνο χρήματα που ήταν πραγματικά ιδιοκτησία τους.
Σε αντίθεση με τον Φάμπιαν, δεν ήταν προικισμένοι με την παράξενη δύναμη να δημιουργούν χρήμα από το
πουθενά, απλά γράφοντας το στα βιβλία με μια πένα.
Αυτά τα ανεξάρτητα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα ενόχλησαν τον Φαμπιάν και τους φίλους του.
Έτσι δημιούργησαν γρήγορα το δικό τους.
Το μεγαλύτερο μέρος του ανταγωνισμού εξαγοράστηκε πριν καν προλάβει να ανθίσει.
Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, όλα τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα βρέθηκαν στην κατοχή τους ή υπό τον έλεγχό τους.
Η γενική οικονομική κατάσταση συνέχισε να επιδεινώνεται.
Οι εργαζόμενοι πίστευαν ότι τα αφεντικά τους έβγαζαν πολύ μεγάλο κέρδος.
Οι εργοδότες, από την άλλη πλευρά, θεωρούσαν το εργατικό δυναμικό τους τεμπέλικο και αναποτελεσματικό.
Όλοι κατηγορούσαν ο ένας τον άλλον.
Οι κυβερνήτες απέτυχαν επίσης να βρουν λύση.
Επιπλέον, φαινόταν ότι το πρόβλημα της φτώχειας έπρεπε να επιλυθεί πρώτα και κύρια.
Εισήχθησαν κοινωνικά προγράμματα και κάθε κάτοικος υποχρεώθηκε με νόμο να καταβάλλει εισφορές.
Αυτό με τη σειρά του εξόργισε τους πολίτες, οι οποίοι εξακολουθούσαν να εμμένουν στην παλιομοδίτικη
ιδέα ότι οι γείτονες πρέπει να βοηθούν ο ένας τον άλλον εθελοντικά σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.
Αυτές οι εισφορές δεν είναι τίποτα περισσότερο από νομιμοποιημένη ληστεία, είπαν οι πολίτες.
Οτιδήποτε αφαιρείται από το άτομο παρά τη θέλησή του, για οποιονδήποτε σκοπό, ισοδυναμεί με κλοπή.
Όλοι όμως ένιωθαν ανίσχυροι και φοβόντουσαν την ποινή φυλάκισης που θα μπορούσε να επιβληθεί για τη μη καταβολή φόρων και δασμών.
Αν και τα κοινωνικά προγράμματα παρείχαν βραχυπρόθεσμη ανακούφιση, δεν ήταν σε θέση να λύσουν τα προβλήματα.
Αντιθέτως, σύντομα επέστρεψαν σε μεγαλύτερους αριθμούς και μαζί τους μια ανάγκη για περισσότερα χρήματα.
Οι κοινωνικές δαπάνες έφτασαν σε ιλιγγιώδη ύψη και ο δαπανηρός διοικητικός μηχανισμός ξέφυγε επίσης από τον έλεγχο.
Τα περισσότερα μέλη της κυβέρνησης ήταν αξιοπρεπείς άνθρωποι με τίμια διαπιστευτήρια.
Δεν ήθελαν να επιβαρύνουν τους συμπολίτες τους με πρόσθετο κόστος.
Έτσι καταφεύγουν στην έσχατη λύση του δανεισμού των χρημάτων που λείπουν από τον Fabian και τους φίλους του.
Ωστόσο, δεν είχαν ιδέα πώς θα μπορούσαν ποτέ να αποπληρώσουν αυτά τα ομόλογα.
Οι γονείς δεν μπορούσαν πλέον να πληρώνουν τους δασκάλους των παιδιών τους.
Δεν μπορούσαν πλέον να πληρώνουν ούτε τους γιατρούς.
Ακόμη και οι εταιρείες μεταφορών χρεοκόπησαν.
Απλώς δεν υπήρχαν άλλα χρήματα.
Βήμα προς βήμα, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αναλάβει και να διαχειριστεί όλες αυτές τις λειτουργίες.
Οι δάσκαλοι, οι γιατροί και πολλές άλλες επαγγελματικές ομάδες έγιναν δημόσιοι υπάλληλοι και εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα.
Υπό αυτές τις συνθήκες, μόνο λίγοι εξακολουθούσαν να αντλούν ικανοποίηση από την εργασία τους.
Έλαβαν αξιοπρεπείς μισθούς, αλλά έχασαν την ανεξαρτησία και την ταυτότητά τους.
Ο καθένας ήταν απλώς ένα γρανάζι σε μια γιγαντιαία μηχανή.
Δεν υπήρχε χώρος για προσωπική πρωτοβουλία και τα επαγγελματικά επιτεύγματα δεν αναγνωρίζονταν σχεδόν καθόλου.
Οι μισθοί και τα ημερομίσθια ήταν ουσιαστικά σταθερά και οι προαγωγές γίνονταν μόνο
όταν ένας ανώτερος συνταξιοδοτούνταν ή πέθαινε.
Σε απόγνωση, οι άρχοντες αποφάσισαν και πάλι να ζητήσουν τη συμβουλή του Φαμπιάν.
Θεωρούσαν ότι ήταν εξαιρετικά έξυπνος και φαινόταν να έχει πάντα την καλύτερη λύση σε οικονομικά ζητήματα.
Άκουσε όλα τα προβλήματά τους, σκέφτηκε και μίλησε.
Πολλοί άνθρωποι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματά τους.
Εξαρτώνται από κάποιον άλλον που θα παρέμβει και θα λύσει τα προβλήματα γι' αυτούς.
Είμαι βέβαιος ότι όλοι συμφωνείτε ότι στους περισσότερους ανθρώπους πρέπει να αναγνωρίζεται το δικαίωμα στην
ευτυχία και στην ικανοποίηση των βασικών τους αναγκών.
Εξάλλου, εκπροσωπούμε την πρωταρχική αρχή ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι.
Για να δημιουργηθεί ισορροπία, πρέπει να αφαιρεθεί ο πλεονάζων πλούτος των πλουσίων,
ώστε να μπορέσει να εισρεύσει στους φτωχούς.
Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.
Πρέπει να καθιερωθεί ένα κλιμακωτό φορολογικό σύστημα.
Όσο περισσότερα έχετε, τόσο περισσότερα πρέπει να πληρώσετε.
Φορολογείστε τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του και δώστε στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του.
Για παράδειγμα, τα σχολεία και τα νοσοκομεία θα πρέπει να είναι προσβάσιμα δωρεάν για τους οικονομικά μειονεκτούντες.
Τους έκανε ένα μεγάλο κήρυγμα για υψηλά ιδανικά και κατέληξε με τα λόγια Και παρακαλώ μην ξεχνάτε ότι μου χρωστάτε χρήματα.
Το δανείζεστε εδώ και πολύ καιρό.
Μπορώ να σας εξυπηρετήσω αναβάλλοντας την αποπληρωμή, αλλά τουλάχιστον θα πρέπει να μου πληρώσετε τους τόκους.
Κανείς δεν αμφισβήτησε τη φιλοσοφία του Fabian.
Η κυβέρνηση εισήγαγε πράγματι έναν κλιμακωτό φόρο εισοδήματος.
Όσο περισσότερα κέρδιζε κάποιος, τόσο υψηλότερο ήταν το ποσοστό μετά το οποίο φορολογούνταν.
Σε κανέναν δεν άρεσε ο φόρος εισοδήματος, αλλά όλοι τον πλήρωναν γιατί διαφορετικά θα πήγαιναν στη φυλακή.
Οι έμποροι αναγκάστηκαν και πάλι να αυξήσουν τις τιμές τους.
Και πάλι, οι εργαζόμενοι απαίτησαν υψηλότερους μισθούς.
Ως αποτέλεσμα, πολλοί επιχειρηματίες αναγκάστηκαν να αντικαταστήσουν μέρος του
εργατικού δυναμικού τους με μηχανές ή χρεοκόπησαν.
Αυτό, φυσικά, επιδείνωσε την ανεργία, ωθώντας την κυβέρνηση να εισαγάγει περαιτέρω
μοντέλα κοινωνικής βοήθειας και παροχών ανεργίας.
Η κυβέρνηση εισήγαγε δασμούς, επιδοτήσεις και άλλα προστατευτικά μέτρα για να σώσει διάφορες βιομηχανίες
από την κατάρρευση και να διατηρήσει θέσεις εργασίας.
Εδώ και εκεί, οι άνθρωποι άρχισαν να αναρωτιούνται αν ο σκοπός της παραγωγής ήταν πράγματι η
παραγωγή αγαθών ή απλώς η παροχή θέσεων εργασίας.
Καθώς η κατάσταση συνέχισε να επιδεινώνεται, η κυβέρνηση προσπάθησε να διατηρήσει κάποια σταθερότητα μέσω του
ελέγχου των μισθών και των τιμών και περίπλοκων κανονισμών.
Οι φορολογικές αρχές έπρεπε να ενισχυθούν μέσω του ΦΠΑ και κάθε είδους εισφορών.
Κάποιος ανακάλυψε κάποτε ότι μια φρατζόλα ψωμί επιβαρύνεται με περισσότερους από 50 διαφορετικούς φόρους κατά τη
διαδρομή της από τη θεριζοαλωνιστική μηχανή στη νοικοκυρά.
Τώρα ήρθε η ώρα των εμπειρογνωμόνων, οι οποίοι μερικές φορές έφταναν μέχρι το υπουργικό συμβούλιο, αλλά κυρίως
συνεδρίαζαν σε αδιαφανείς επιτροπές και μπορούσαν μόνο να παρουσιάζουν ανούσια έγγραφα χρόνο με το χρόνο.
Στην καλύτερη περίπτωση, συνέστησαν περαιτέρω αναδιάρθρωση του φορολογικού συστήματος.
Ωστόσο, το συνολικό ποσό των φόρων και των δασμών συνέχισε να αυξάνεται σταθερά.
Ο Fabian απαιτούσε αμείλικτα το ενδιαφέρον του.
Το στοιχείο αυτό απορροφά όλο και μεγαλύτερο μέρος των φορολογικών εσόδων.
Αυτό δημιούργησε μια εντελώς νέα μορφή πολιτικής, δηλαδή την κομματική πολιτική.
Οι άνθρωποι διαφωνούσαν μεταξύ τους για το ποιο κόμμα θα μπορούσε να λύσει καλύτερα τα προβλήματα.
Οι άνθρωποι συζητούσαν για προσωπικότητες και ιδεολογίες, έριχναν ταμπέλες ο ένας στον άλλον και έκαναν μεγάλη
φασαρία για τα πάντα εκτός από το πραγματικό πρόβλημα.
Μια σιωπηλή απόγνωση εξαπλώθηκε μεταξύ των διοικητικών οργάνων.
Τελικά έφτασε στο σημείο, σε μια πόλη, το ποσό των οφειλόμενων τόκων να υπερβαίνει το ποσό του εισοδήματος που είχε αποκτηθεί.
Το ποσό των απλήρωτων τόκων αυξήθηκε σε όλη τη χώρα και πλέον χρεώνονταν τόκοι και επί των
τόκων υπερημερίας, οι λεγόμενοι σύνθετοι τόκοι.
Αυτό επέτρεψε στον Φαμπιάν και στους κολλητούς του να καταλάβουν σταδιακά τον συγκεκριμένο πλούτο της χώρας, είτε
μέσω της μεταβίβασης της ιδιοκτησίας είτε μέσω της αύξησης του ελέγχου στα εποπτικά συμβούλια.
Αλλά ο έλεγχος δεν ήταν ακόμη ολοκληρωτικός.
Οι μυστικοί σύμμαχοι γνώριζαν ότι θα ήταν ασφαλείς στη σέλα μόνο όταν θα είχαν κάθε άτομο απόλυτα υπό τον έλεγχό τους.
Υπήρχε παντού έλλειψη χρημάτων.
Πολλοί άνθρωποι ήταν άνεργοι και εξαθλιωμένοι.
Τα κοινωνικά συστήματα δεν μπορούσαν να φροντίσουν τους πάντες, οπότε οι άνθρωποι σταδιακά εξεγέρθηκαν.
Ο Fabian έπεισε την κυβέρνηση να σκοτώσει δύο πουλιά με ένα σμπάρο.
Πρώτον, ο πόλεμος είναι ο καλύτερος τρόπος για να ενωθούν οι λαοί στον αγώνα κατά ενός κοινού εξωτερικού εχθρού.
Και δεύτερον, αυτός είναι και ο καλύτερος τρόπος για την αποπληρωμή του εγχώριου κρατικού χρέους,
δηλαδή με την εκμετάλλευση άλλων χωρών μετά τη νίκη.
Για να ξεκινήσει η πολεμική μηχανή, ο Φαμπιάν έβαλε να χτιστούν εργοστάσια, έδωσε στους ιδιοκτήτες τους χρήματα για να
κατασκευάσουν βόμβες, δάνεισε χρήματα στο στρατό και τέλος χορήγησε στα θύματα δάνεια με
υψηλό επιτόκιο για την εκτεταμένη ανοικοδόμηση.
Ακολούθησαν περαιτέρω γενναιόδωρα δάνεια στο πλαίσιο της οικονομικής ανάπτυξης.
Αυτό το σύστημα, με όλες τις επιπτώσεις του, ήταν τόσο επιτυχημένο που πολλές χώρες του κόσμου ξαφνικά όχι
μόνο είχαν χρέη στο εξωτερικό, δηλαδή στον Φαμπιάν, αλλά και εμπλέκονταν σε κάποιου είδους στρατιωτική σύγκρουση.
Ο Φάμπιαν εξασφάλισε ότι υπήρχε πάντα μια ισορροπία δυνάμεων, έτσι ώστε οποιαδήποτε χώρα να
μπορεί να εξαναγκαστεί σε πόλεμο με οποιαδήποτε άλλη.
Αυτό φαινόταν κατάλληλο για τον Φάμπιαν, για παράδειγμα, κάθε φορά που μια χώρα αγνοούσε τις προτάσεις του
Φάμπιαν, δεν αποπλήρωνε τα χρέη της ή ήθελε να εισαγάγει ένα νέο νομισματικό σύστημα ανεξάρτητο από τον Φάμπιαν.
Ο Φάμπιαν χρηματοδοτούσε πάντα την επιτιθέμενη χώρα, συνήθως μέσω μετωπικών ανδρών, μετωπικών οργανώσεων ή μυστικών υπηρεσιών,
έτσι ώστε ο πόλεμος να διαρκέσει όσο το δυνατόν περισσότερο και να κερδηθούν όσο το δυνατόν περισσότερα από την ανοικοδόμηση.
Και στη συνέχεια αποπλήρωσε τα δάνειά του λεηλατώντας τις υποδομές και τους φυσικούς πόρους της κατακτημένης χώρας.
Οι περισσότεροι συμπολίτες που επαναστατούσαν ενάντια στο ύπουλο σύστημα μπορούσαν να φιμωθούν με την
άσκηση οικονομικής πίεσης ή απλά με τη γελοιοποίησή τους.
Για το σκοπό αυτό, ο Φαμπιάν και οι φίλοι του αγόρασαν τις περισσότερες εφημερίδες, τηλεοπτικούς και
ραδιοφωνικούς σταθμούς και διόρισαν επιλεγμένα στελέχη.
Πολλοί από αυτούς τους φορείς των μέσων ενημέρωσης προσπαθούσαν πραγματικά να κάνουν τον κόσμο καλύτερο, αλλά δεν
είχαν συνειδητοποιήσει καθόλου πώς τους εκμεταλλεύονταν.
Οι λύσεις που προπαγάνδιζαν αντιμετώπιζαν μόνο τα συμπτώματα, χωρίς ποτέ να αντιμετωπίζουν τη βασική αιτία του προβλήματος.
Υπήρχαν διάφορες εφημερίδες και περιοδικά.
Άλλα για την αριστερή πτέρυγα, άλλα για τη δεξιά, άλλα για το φιλελεύθερο κέντρο, καθώς και περιοδικά
για τους εργαζόμενους, άλλα για τους επιχειρηματίες.
Επιτρεπόταν να διαβάζετε και να γράφετε ό,τι θέλατε, αλλά μόνο εφόσον δεν προσπαθούσατε να
φτάσετε στην ουσία του πραγματικού προβλήματος.
Το μεγάλο σχέδιο του Fabian ήταν έτοιμο να ολοκληρωθεί.
Ολόκληρη η χώρα, και όχι μόνο αυτή η χώρα, του χρωστούσε πολλά.
Μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος και των μέσων μαζικής ενημέρωσης, όχι μόνο κυριάρχησε στο
μυαλό των ανθρώπων, αλλά ακόμη και στο μυαλό τους.
Το τι σκεφτόταν και τι πίστευε ο πληθυσμός ήταν τελικά εξ ολοκλήρου στα χέρια του Φάμπιαν.
Αν ένας άνθρωπος έχει πολύ περισσότερα χρήματα από όσα θα μπορούσε ποτέ να ξοδέψει για την προσωπική του ευχαρίστηση,
ποια ιδιαίτερη απόλαυση μπορεί να πάρει από τον κόσμο;
Για την αυτοαποκαλούμενη ελίτ, υπάρχει μια σαφής απάντηση σε αυτό.
Η δύναμη.
Η γυμνή, αχαλίνωτη εξουσία πάνω σε άλλους ανθρώπους.
Οι ιδεαλιστές τοποθετήθηκαν πολύ επιδέξια στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και στην πολιτική και έτσι εκτονώθηκαν.
Όμως βρήκε τα πραγματικά φρικιά του ελέγχου με την ιδιαίτερη νοοτροπία του ηγεμόνα που έψαχνε ο Φαμπιάν
στα πρεζόνια της εξουσίας των οικονομικών δυναστειών.
Οι περισσότεροι από τους πρώην χρυσοχόους είχαν αναπτύξει μια τέτοια νοοτροπία.
Ο υπερβολικός πλούτος τους δεν τους ικανοποιούσε πλέον.
Αναζητούσαν τη συγκίνηση μιας νέας πρόκλησης.
Η εξουσία πάνω στις μάζες ήταν το απόλυτο παιχνίδι.
Αυτοί οι άνθρωποι πίστευαν ότι ήταν ανώτεροι από όλους τους άλλους.
Η διακυβέρνηση είναι δικαίωμά μας και καθήκον μας.
Οι μάζες δεν ξέρουν τι είναι καλό γι' αυτές.
Πρέπει να τους μαζέψετε και να τους κατευθύνετε.
Εμείς, από την άλλη πλευρά, γεννηθήκαμε για να κυβερνάμε.
Ο Fabian και οι φίλοι του έλεγχαν πολλές τράπεζες σε όλη την πόλη και την ύπαιθρο.
Μπορεί να ήταν ιδιωτικές εταιρείες με διαφορετικούς ιδιοκτήτες, αλλά παρά τον προφανή ανταγωνισμό, συνεργάζονταν στενά.
Μια κεντρική τράπεζα είχε ιδρυθεί με τις ευλογίες του κράτους και η ίδρυσή της δεν βασιζόταν καν στο δικό της κεφάλαιο.
Όχι, και εδώ, η δημιουργία χρήματος βασίστηκε στο γεγονός ότι οι καταθέσεις ταμιευτηρίου των πολιτών χρεώθηκαν.
Χρέος όπου κι αν κοιτάξετε.
Στον έξω κόσμο, αυτό το αποθεματικό κέντρο έδινε την εντύπωση ότι ρύθμιζε την προσφορά χρήματος με σοβαρό τρόπο και
ότι αποτελούσε κατά κάποιο τρόπο κυβερνητική λειτουργία.
Όμως, παραδόξως, στο διοικητικό συμβούλιο αυτής της κεντρικής τράπεζας δεν συμμετείχε ποτέ εκλεγμένος
κυβερνητικός εκπρόσωπος ή ανώτερος δημόσιος υπάλληλος.
Η κυβέρνηση δεν δανειζόταν πλέον απευθείας από τον Φαμπιάν, αλλά μπορούσε να απευθυνθεί στην κεντρική τράπεζα, με τα
φορολογικά έσοδα του επόμενου έτους ως εγγύηση για τα δάνεια.
Αυτό ήταν σύμφωνο με το σχέδιο του Φαμπιάν, το οποίο ήταν να εκτρέψει τις υποψίες από το πρόσωπό του και
αντ' αυτού να προωθήσει μια κυβερνητική διαδικασία.
Στο παρασκήνιο, φυσικά, κρατούσε όλες τις χορδές στο χέρι του.
Ο έμμεσος έλεγχος των κυβερνητικών επιχειρήσεων από τον Φάμπιαν ήταν τόσο τέλειος που κάποτε άφησε να του ξεφύγει ο καυχησιασμός.
"Αν ελέγχω τα χρήματα ενός έθνους, τότε δεν με ενδιαφέρει ποιος φτιάχνει τους νόμους".
Δεν είχε σημασία ποιο κόμμα βρισκόταν στην εξουσία, επειδή ο Φαμπιάν ήλεγχε τα χρήματα, τα οικονομικά, την ψυχή του έθνους.
Η κυβέρνηση έλαβε τα χρήματα, αλλά για κάθε επιπλέον δάνειο χρεωνόταν τόκος.
Ολοένα και μεγαλύτερα χρηματικά ποσά εισέρρεαν σε κάθε είδους κοινωνικές παροχές και η κυβέρνηση μόλις και
μετά βίας ήταν σε θέση να πληρώσει τους τόκους, πόσο μάλλον να αποπληρώσει το κύριο χρέος.
Περιστασιακά κάποιος ρωτούσε: "Αν το χρήμα είναι ένα ανθρωπογενές σύστημα, τότε σίγουρα μπορεί να προσαρμοστεί
στις ανάγκες των ανθρώπων έτσι ώστε να εξυπηρετεί τους ανθρώπους αντί να τους εξουσιάζει, σωστά;"
Όμως άνθρωποι αυτού του διαμετρήματος γίνονταν όλο και πιο σπάνιοι και οι φωνές τους πνίγονταν από τον
κολασμένο θόρυβο που προκαλούσε η αιώνια αναζήτηση των χαμένων πέντε τάλερ για τους τόκους.
Οι κυβερνήσεις και μαζί τους τα κομματικά χρώματα ήρθαν και έφυγαν.
Μαύρο, κόκκινο, κίτρινο, πράσινο, αλλά η αρχή παρέμεινε η ίδια.
Όποια κυβέρνηση και αν ήταν στην εξουσία, χρόνο με το χρόνο ο τελικός στόχος του Φαμπιάν ερχόταν όλο και πιο κοντά.
Οι νόμοι των ανθρώπων ήταν άσχετοι.
Φορολογούνταν μέχρι αηδίας.
Η φερεγγυότητά τους είχε τελειώσει.
Τώρα έφτασε η ώρα για την τελευταία μεγάλη κίνηση του Fabian.
Το δέκα τοις εκατό του συνόλου του χρήματος εξακολουθούσε να κυκλοφορεί με τη μορφή κερμάτων και χαρτονομισμάτων.
Με τα μετρητά στην τσέπη τους, οι άνθρωποι εξακολουθούσαν να έχουν έναν ορισμένο έλεγχο της ζωής τους.
Αυτό το τελευταίο προπύργιο της προσωπικής ελευθερίας δράσης έπρεπε να καταργηθεί χωρίς να κινήσει υποψίες.
Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι επρόκειτο για ζήτημα ασφάλειας.
Οι επιταγές δεν γίνονταν δεκτές εκτός της κοινότητας της εταιρείας.
Οι άνθρωποι δεν ήθελαν να κουβαλούν μετρητά μαζί τους όταν ταξίδευαν.
Επομένως, μια πιο βολική λύση ήταν πολύ ευπρόσδεκτη σε αυτόν τον τομέα.
Φυσικά, ο Fabian είχε και πάλι τη σωστή ιδέα.
Η οργάνωσή του χορήγησε σε όλους μια πλαστική κάρτα με το όνομα του κατόχου, μια φωτογραφία και έναν αριθμό ταυτότητας.
Το μόνο που είχατε να κάνετε ήταν να παρουσιάσετε την κάρτα αυτή όταν κάνατε τα ψώνια σας.
Οι καταστηματάρχες επικοινωνούσαν με τον κεντρικό υπολογιστή και έλεγχαν την πίστωση, οπότε ο πελάτης
μπορούσε να ψωνίσει κατά βούληση μέχρι ένα ορισμένο ποσό.
Η πιστωτική κάρτα γινόταν ακόμη πιο ελκυστική για τον πελάτη από το γεγονός ότι δεν
χρεωνόταν τόκοι για την αποπληρωμή στο τέλος του μήνα.
Οι επιχειρηματίες, από την άλλη πλευρά, είχαν πολύ υψηλότερα έξοδα, τα οποία με τη σειρά τους έπρεπε να προστεθούν στην τιμή
των τελικών προϊόντων και έτσι να μετακυλιστούν στον πελάτη.
Ο Fabian και οι φίλοι του απολάμβαναν όλο και περισσότερο εξαιρετική φήμη.
Στην πραγματικότητα, θεωρούνταν στυλοβάτες της κοινωνίας.
Οι δηλώσεις της σχετικά με τα χρηματοπιστωτικά και οικονομικά ζητήματα έγιναν αποδεκτές σχεδόν σαν θρησκευτικό δόγμα.
Πολλές μικρές επιχειρήσεις κατέρρευσαν κάτω από το συνεχώς αυξανόμενο βάρος των φόρων και των δασμών.
Εισήχθησαν ειδικές εγκρίσεις και άδειες για κάθε είδους τεχνικές και διαδικασίες, έτσι ώστε οι εναπομείνασες
εταιρείες να μπορούν μετά βίας να κρατηθούν πάνω από το νερό.
Ο Fabian κατείχε ή ήλεγχε όλες τις μεγάλες εταιρείες, καθεμία από τις οποίες διέθετε εκατοντάδες θυγατρικές.
Ο ανταγωνισμός μεταξύ αυτών των μεγάλων εταιρειών ήταν καθαρά προσχηματικός.
Στο τέλος, όλοι οι ανταγωνιστές συμπιέστηκαν από την αγορά.
Οι υδραυλικοί, οι μηχανικοί αυτοκινήτων, οι ηλεκτρολόγοι και οι περισσότερες άλλες χειρωνακτικές
αποθήκες και μικρές επιχειρήσεις υπέστησαν την ίδια μοίρα.
Τις κατάπιαν οι μεγάλες εταιρείες του Φάμπιαν, οι οποίες προστατεύονταν όλες από την κυβέρνηση.
Στη συνέχεια, ο Φάμπιαν τάχθηκε υπέρ της οριστικής κατάργησης των κερμάτων και του χαρτονομίσματος.
Έτσι, δεν θα μπορούσε πλέον να υπάρξει καμία εταιρεία ή άτομο που θα μπορούσε να τα βγάλει πέρα χωρίς πιστωτικές
κάρτες και το πανταχού παρόν σύστημα ηλεκτρονικών υπολογιστών.
Σε περίπτωση που κάποιος έχανε την πιστωτική του κάρτα, το σχέδιο του Fabian ήταν να κάνει τατουάζ με τη βία τον αριθμό αναγνώρισης
στο χέρι κάθε πολίτη, έτσι ώστε να μπορεί να διαβαστεί κάτω από ένα ειδικό φως και να μεταδοθεί σε έναν υπολογιστή.
Διότι χωρίς μια τέτοια απόδειξη ταυτότητας, κανείς δεν θα μπορούσε να αγοράσει ή να πουλήσει οτιδήποτε.
Κάθε υπολογιστής θα συνδέεται με έναν γιγαντιαίο κεντρικό υπολογιστή στον οποίο θα
αποθηκεύονται όλες οι πληροφορίες για κάθε άτομο.
Έτσι ο Fabian θα ήξερε τα πάντα για όλους.
Μόλις αυτό επιτευχθεί, θα έχει τον απόλυτο απόλυτο έλεγχο όλων των ανθρώπων της χώρας
και, επιπλέον, όλων των ανθρώπων του κόσμου.
Υπάρχουν ήδη λύσεις και πιθανές διέξοδοι από το χάος.
Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους όσοι συνέβαλαν στην επιτυχία αυτής της ταινίας: secret.tv / kopp-verlag.de / crevid.de