کپی‌برداری انبوه از این دی‌وی‌دی صریحاً تشویق می‌شود؛ هدف اعلام‌شده‌ی ناشران دستیابی به
گسترده‌ترین توزیع ممکن است. با احترام، Neue Impulse e.V.
فیلم زیر روند واقعی شکل‌گیری پول ما و نواقص نظام پولی را نشان می‌دهد.
هرگونه شباهت با رویدادها و اشخاص واقعی، تصادفی یا ناخواسته نیست.
نوی ایمپلس ای.وی. ارائه می‌کند
با حمایت مهربانانه secret.tv، Kopp Verlag، CreVid.de
تولید مایکل کنت
داستانی دربارهٔ فابیان زرگری
چرا در همه‌جا کمبود پول وجود دارد
دنیا را به من بده به‌علاوهٔ ۵٪ یا
بر اساس متنی از لری هانیگان
طرح‌ها از رالف الکس فیکتнер
راوی: کای تاسچنر
کارگردانی و انیمیشن: کریستوف لمان
فابیان هیجان‌زده بود، در حالی که سخنرانی‌ای را که قرار بود روز بعد در برابر جمع بزرگی ایراد کند، تمرین می‌کرد.
او همیشه در پی قدرت و اعتبار بوده است.
اکنون رویایش به‌زودی محقق می‌شد.
فابیان صنعتگری بود که با طلا و نقره کار می‌کرد و جواهرات و تزئینات می‌ساخت، اما دیگر دوست نداشت برای تأمین معاشش کار کند.
او در جستجوی هیجان امور خارق‌العاده و چالش بود.
و اکنون نقشهٔ بزرگ او در شرف تحقق بود.
برای نسل‌ها، مبادلهٔ مستقیم کالاها شکل رایج تجارت بود.
کسانی که خانواده‌ای برای تأمین غذا داشتند، یا این وظیفه را کاملاً از طریق کشاورزی و پرورش دام خود
انجام می‌دادند، یا در یک حرفهٔ خاص تخصص پیدا می‌کردند.
مازاد تولید خودمان با مازاد دیگران معاوضه شد.
میدان بازار مرکز پرجنب‌وجوش زندگی اجتماعی بود.
با وجود گرد و غبار و سر و صدا، آن شلوغی و جنب‌وجوش رنگارنگ عموماً محبوب بود، زیرا همیشه چیزهای جدید و جالبی برای شنیدن وجود داشت.
با این حال، اخیراً به نظر می‌رسید اصطکاک و اختلافات در حال افزایش هستند.
چرا وقتمان را با حرف‌های اضافی تلف کنیم؟
وقت آن بود که سیستم بهتری را راه‌اندازی کنیم.
معمولاً مردم روحیه‌ای خوب داشتند و از ثمرات زحماتشان لذت می‌بردند.
شکل حکومت بسیار ساده بود.
در هر شهرداری یک شورای شهروندی انتخاب شد که وظیفه‌اش تأمین و تضمین آزادی‌ها و حقوق فرد بود.
هیچ‌کس را نمی‌توان مجبور کرد کاری برخلاف اراده‌اش انجام دهد، چه به تحریک یک فرد و چه یک گروه.
این تنها هدف دولت بود و هر شهردار منتخب با میل و رغبت جامعهٔ خود حمایت می‌شد.
با این حال، روز بازار با تعدادی مشکل مواجه شد که به‌سادگی قابل حل نبودند.
ارزش یک چاقو چقدر بود؟
آیا باید با یک یا دو سبد ذرت پرداخت شود؟
آیا یک گاو ارزشش بیشتر از یک ارابهٔ دستی بود؟
میلهٔ اندازه‌گیری کجا بود؟
هیچ‌کس نمی‌توانست سیستمی بهتر را تصور کند.
فابیان به مردم اعلام کرد: «من راه‌حلی برای مشکلات‌مان در معاوضه دارم.»
تمام شهروندان هموطن به یک گردهمایی بزرگ دعوت شدند.
جمعیت عظیمی در میدان شهر گرد هم آمدند.
فابیان سیستم جدیدش را که آن را «پول» نامیده بود، توضیح داد.
از آنجا که موضوع بسیار امیدوارکننده به نظر می‌رسید، مردم با کنجکاوی از او پرسیدند که این تغییر چگونه انجام خواهد شد.
او گفت: «طلایی که معمولاً برای ساخت جواهرات استفاده می‌کنم، فلزی بسیار گران‌بهاست.»
زنگ نمی‌زند، تغییر رنگ نمی‌دهد و عمر مفید نامحدودی دارد.
پس تعدادی سکه از طلا ضرب می‌کنم و هر سکه را تالر می‌نامم.
او برای حضار توضیح داد که ارزش تالر به‌زودی تثبیت خواهد شد و استفاده از پول به‌عنوان وسیله‌ای برای
مبادله، به‌مراتب عملی‌تر از مبادله مستقیم کالاها خواهد بود.
یک عضو مجمع شهروندان اشاره کرد که برخی افراد می‌توانند به‌راحتی خودشان طلا استخراج کرده و از آن سکه بسازند.
فابیان از قبل پاسخ را آماده داشت.
این ناعادلانه خواهد بود.
البته، تنها سکه‌هایی که توسط دولت تأیید شده‌اند به‌عنوان پول قانونی پذیرفته می‌شوند.
یک مهر برای اهداف امنیتی زده می‌شود.
مخاطبان این را کاملاً محتمل یافتند و پیشنهاد شد که در ابتدا همه باید تعداد یکسانی سکه دریافت کنند.
با این حال، شمع‌ساز وارد صحبت شد و گفت که حق بیشتر تالرها با اوست، زیرا همه از شمع‌های او استفاده می‌کنند.
مگر می‌شود، فریاد زد یکی از کشاورزان، چون بدون غذا همه گرسنه می‌مانند.
اکثر تالرها قطعاً باید به کشاورزان برسد.
این امر در ابتدا به یک مشاجرهٔ عمومی انجامید.
فابیان اجازه داد مردم مدتی با هم بحث کنند و سرانجام راه‌حل شگفت‌آوری را برایشان آشکار ساخت.
از آنجا که شما نمی‌توانید موافقت کنید، پیشنهاد می‌کنم ابتدا تمام تالرهای مورد نیازتان را از من تهیه کنید.
از نظر تئوری هیچ محدودیت بالایی وجود ندارد، اما البته شما باید بتوانید مبلغ را به من بازپرداخت کنید.
هر چه تالر بیشتری از من دریافت کنی، پس از یک سال بیشتر باید بازپرداخت کنی.
«خب»، هموطنان گفتند، «و برای شما چه سودی دارد؟»
فابیان توضیح داد که چون من خدمتی به شما ارائه می‌دهم، یعنی تأمین پول، مستحق دریافت دستمزد هستم.
فرض کنیم که برای هر ۱۰۰ تالر که به تو قرض می‌دهم، در پایان هر سال بعدی ۵ تالر اضافه دریافت می‌کنم.
این پنج تالر اضافی هزینهٔ اجاره‌ی من است و ما این هزینهٔ اجاره را بهره می‌نامیم.
به نظر می‌رسید راه دیگری وجود ندارد و ۵٪ تقاضایی معقول به نظر می‌رسید.
جمعه آینده برگردید تا شروع کنیم.
فابیان بی‌درنگ چند روز و شب بعدی را صرف ضرب سکه کرد.
یک هفته بعد، مردم جلوی مغازه‌اش صف بسته بودند.
پس از آنکه شورای شهروندان سکه‌ها را بازرسی و تأیید کرد، نخستین شهروندان اولین تالرهای خود را ضرب کردند.
برخی در ابتدا تنها چند تالر می‌خواستند تا سیستم ناآشنا را امتحان کنند.
به‌زودی، وسیلهٔ مبادلهٔ جدید بسیار محبوب شد، به‌طوری‌که ارزش همهٔ کالاها بر اساس سکه‌های طلایی یا تالر برآورد می‌شد.
این تخصیص ارزش، قیمت یک محصول بود و قیمت عمدتاً بر اساس میزان نیروی کار مورد نیاز برای تولید آن تعیین می‌شد.
اگر کار زیادی لازم بود، هزینهٔ بالایی دریافت می‌شد.
با این حال، چیزهایی که می‌توانستند تقریباً بدون زحمت تولید شوند، ارزان بودند.
در یکی از شهرهای این کشور مردی به نام آلبان زندگی می‌کرد.
او تنها ساعت‌ساز بود.
مشتریان او مایل بودند برای ساعت‌هایش قیمت بالایی بپردازند.
اما سپس مرد دیگری آمد که او نیز ساعت می‌ساخت و آنها را با قیمت پایین‌تری عرضه می‌کرد تا فروشش را افزایش دهد.
آلبان مجبور شد قیمت‌هایش را کاهش دهد تا مشتریانش را به رقبای ارزان‌تر از دست ندهد.
به‌زودی، قیمت‌ها در سطحی مشتری‌پسند تثبیت شدند، زیرا هر دو ساعت‌ساز می‌کوشیدند تا بهترین
کیفیت ممکن را با مطلوب‌ترین قیمت ارائه دهند.
این رقابت آزاد واقعی و صادقانه بود.
همان اصل به‌زودی در همهٔ بخش‌ها گسترش یافت.
صنعت ساخت‌وساز، بخش حمل‌ونقل، کشاورزی، حتی حسابداران و هر حرفهٔ دیگر.
مشتریان اختیار کامل داشتند و بر اساس صلاحدید خود بهترین پیشنهاد را انتخاب کردند.
هیچ تدابیر حفاظتی مصنوعی مانند امتیازات یا حقوق گمرکی برای جلوگیری از ورود دیگران به کسب‌وکار وجود نداشت.
سطح زندگی بالا رفت و در نهایت همه تعجب می‌کردند که چگونه زندگی پیش از ورود پول ممکن بوده است.
در پایان سال، فابیان همه کسانی را که به او بدهکار بودند، پیدا کرد.
برخی اکنون بیش از آنچه قرض گرفته بودند در اختیار داشتند، اما این به این معنا بود که دیگران اکنون کمتر
داشتند، زیرا تنها تعداد معینی سکه وارد گردش شده بود.
بنابراین کسانی که سود کرده بودند، صد تالر به‌علاوهٔ پنج تالر بهره را پس می‌دادند، اما اغلب مجبور بودند
دوباره پول قرض کنند تا بتوانند در کسب‌وکار بمانند.
برای اولین بار برای سایرین روشن شد که آنها بدهکار هستند.
پیش از آنکه بار دیگر به آن‌ها پول قرض دهد، فابیان برای تضمین مطالباتش، ملکی از آن افراد را به‌عنوان رهن قرار داد.
اکنون بدهکاران نه تنها بدهی داشتند، بلکه خانه‌هایشان نیز گرو گذاشته شده بود، بنابراین به‌سرعت به دنبال یافتن پنج
تالر گمشده رفتند که به‌دست آوردنشان فوق‌العاده دشوار بود.
هیچ‌کس متوجه نبود که جامعه به‌طور کلی هرگز قادر نخواهد بود از این دام بدهی رهایی یابد، زیرا حتی اگر تمام تالرهایی که در
ابتدا تولید و وارد گردش شده بودند بازپرداخت می‌شدند، باز هم برای هر صد تالر سالانه پنج تالر کسری بهره باقی می‌ماند.
هیچ‌کس جز فابیان نمی‌دانست که بهره هرگز قابل پرداخت نیست، زیرا این مقدار اضافی سکه‌ها هرگز ضرب نشده بود.
کاملاً اجتناب‌ناپذیر بود که به‌زودی برخی افراد ورشکسته شوند.
در پشت کارگاهش، فابیان یک گاوصندوق داشت که مشتریان دوست داشتند برخی از سکه‌های خود را برای نگهداری امن در آن سپرده بگذارند.
او برای این کار هزینه‌ی اندکی دریافت می‌کرد که بسته به مبلغ پول و مدت زمانی بود که نگهداری می‌شد.
مالک رسیدهای سپرده‌هایش را دریافت کرد.
هنگام انجام خریدهای بزرگ، حمل تعداد زیادی سکه طلا دشوار بود، بنابراین به‌تدریج مرسوم شد که به‌جای سکه‌ها با یک یا چند
رسید فابیان که معادل ارزش کالاهای خریداری‌شده بودند، پرداخت شود.
دکان‌داران رسیدها را به‌عنوان وسیله‌ای قابل‌اعتماد برای پرداخت می‌پذیرفتند، زیرا می‌توانستند هر زمان آن‌ها را نزد
فابیان ببرند و در ازای آن‌ها سکه‌های طلایی دریافت کنند.
رسیدها از دست به دست می‌گشتند بدون اینکه خود طلا جابه‌جا شود.
رسیدهای فابیان به همان اندازه سکه‌های طلایی مورد اعتماد بودند.
فابیان به‌زودی متوجه شد که تقریباً هیچ‌کس برای بازپس‌گیری سکه‌های طلای واقعی مراجعه نمی‌کند.
او با خود فکر کرد: «اکنون در اختیارم طلای فراوانی است، اما هنوز نانم را با عرق جبینم به‌عنوان یک صنعتگر به‌دست می‌آورم.»
این مزخرف است.
به هر حال، اگر به ده‌ها نفر اجازه داده می‌شد از طلایی که همین‌جا افتاده و به ندرت ادعا می‌شود استفاده کنند، به من سود می‌دادند.
او به خودش گفت، کاملاً درست است، طلا مال من نیست، اما در اختیار من است و همین تنها چیزی است که اهمیت دارد.
چرا باید به ضرب سکه ادامه دهم در حالی که می‌توانم از برخی سکه‌های گنجینه‌ام استفاده کنم؟
پس او شروع کرد به قرض دادن سکه‌های طلایی که پیش از آن نزد او سپرده شده بودند.
در ابتدا فقط کمی و بسیار محتاطانه، اما به تدریج جسورتر و جسورتر.
یک روز، فابیان یک درخواست اعتبار بزرگ دریافت کرد.
او به مشتری پیشنهاد داد: «چرا به جای ارسال تمام آن سکه‌ها به شما، یک حساب به نام شما افتتاح نکنیم؟»
من به سادگی مبلغ مناسب رسیدها را برای شما صادر خواهم کرد.
قرض‌گیرنده موافقت کرد و با انبوهی از رسیدها رفت.
او وام قابل‌توجهی دریافت کرده بود، اما طلاها در خزانه باقی ماندند.
وقتی مشتری رفت، فابیان لبخند گشادی بر لب داشت، چون توانسته بود هم کیک را بخورد و هم آن را حفظ کند.
او می‌توانست طلا قرض بدهد و همچنان آن را در اختیار داشته باشد.
دوستان، آشنایان و غریبه‌ها، حتی دشمنان، برای کسب‌وکارهایشان به پول نیاز داشتند و تا زمانی که می‌توانستند وثیقه‌ای ارائه دهند،
هیچ محدودیتی در میزان پولی که می‌توانست قرض داده شود وجود نداشت.
فابیان توانست با صدور رسید، چندین برابر مبلغ پولی را که در گاوصندوقش نگهداری می‌شد (و حتی خود مالک آن نبود) به وام بدهد.
و تا زمانی که مالکان واقعی طلایشان را پس نخواستند و اعتماد مردم حفظ می‌شد، همه‌چیز خوب بود.
او در یک کتاب بزرگ، سوابق دقیقی از بدهی‌ها و اعتبارات هر مشتری را ثبت می‌کرد.
وام‌دهی پول ثابت کرد که کسب‌وکار بسیار پرسودی است.
موقعیت اجتماعی فابیان تقریباً به همان سرعت ثروتش افزایش یافت.
او اکنون مرد مهمی بود که مورد تحسین قرار می‌گرفت.
در امور مالی، تنها کلام او تقریباً به منزلهٔ وحی تلقی می‌شد.
طلاسازان از شهرهای دیگر شروع به علاقه‌مندی به روش‌های کسب‌وکار او کردند و یک روز همگی با هم به دیدارش آمدند.
او آن‌ها را با روش‌هایش آشنا کرد، اما تأکید کرد که محرمانگی یک پیش‌نیاز ضروری است.
اگر توطئه افشا شده بود، کل سیستم می‌توانست مانند خانه‌کارت‌ها فرو بریزد.
بنابراین تصمیم گرفته شد که یک انجمن مخفی تأسیس شود.
هر زرگر به شهر خود بازگشت و طبق دستورهای فابیان، کسب‌وکار وام‌دهی خود را سازماندهی کرد.
رسیدهای فابیان اکنون به همان شیوه‌ای که سکه‌های طلایش پذیرفته می‌شدند، پذیرفته می‌شدند و
اغلب مانند سکه‌ها در گاوصندوق سپرده می‌شدند.
اگر یک تاجر می‌خواست مبلغ معینی را برای تحویل کالا به تاجر دیگری پرداخت کند، به‌سادگی دستور کوتاهی به فابیان
می‌داد تا پول را از حسابش به حساب تاجر دیگر منتقل کند.
فابیان توانست در عرض چند دقیقه تغییرات لازم را در حساب‌ها اعمال کند.
این سیستم جدید نیز بسیار محبوب شد.
دستورالعمل‌های مکتوب برای چنین پرداختی بدون وجه نقد، «چک» نامیده می‌شدند.
در یک جلسه مخفی دیگر، فابیان طرح جدیدی را به زرگرانش اطلاع داد.
روز بعد، آن‌ها جلسه‌ای با حضور همه فرمانروایان که بر بخش‌های مختلف کشور ریاست داشتند، برگزار کردند.
فابیان به‌عنوان سخنگو عمل کرد. «رسیدهایی که ما صادر می‌کنیم معمولاً خوب پذیرفته می‌شوند، اما گاهی
اوقات این رسیدها توسط جعل‌کنندگان کپی می‌شوند.»
ما باید به این پایان دهیم.
استانداران با نگرانی پرسیدند که چه کاری می‌توانند در این مورد انجام دهند.
فابیان البته پاسخ را آماده داشت. «پیشنهاد می‌کنم دولت وظیفه چاپ رسیدهای جدید با طرح‌های پیچیده روی کاغذ
ویژه‌ای را بر عهده بگیرد که ما آن را اسکناس خواهیم نامید.»
ما زرگران خوشحالیم که هزینه‌های چاپ را پرداخت کنیم، زیرا این کار در زمان صدور رسیدها برای ما صرفه‌جویی زیادی می‌کند.
والیان دیگر اعتراضی نداشتند، زیرا البته لازم بود از مردم در برابر کلاهبرداران محافظت شود و چاپ اسکناس راه‌حل معقولی بود.
«و بعد هم یک چیز دیگر هست»، فابیان گفت، «برخی افراد به دنبال طلا رفته‌اند و سکه‌های طلای خودشان را ضرب می‌کنند.»
من پیشنهاد می‌کنم قانونی تصویب شود که بر اساس آن همه قطعات طلا تحویل داده شوند و در ازای آن
جبران مناسبی به صورت سکه‌ها و اسکناس‌ها پرداخت گردد.
این پیشنهاد نیز پذیرفته شد و دولت مقادیر زیادی از اسکناس‌های جدید را چاپ کرد.
روی هر اسکناس یک کلمهٔ مشخص وجود داشت.
یک تالر، پنج تالر، ده تالر و غیره.
طلاسازان هزینه‌های حداقلی چاپ را پرداخت کردند.
از آنجا که حمل یادداشت‌ها با خود بسیار راحت‌تر بود، متقاعد کردن مردم آسان بود.
با این حال، اسکناس‌ها و سکه‌های جدید با وجود محبوبیت‌شان، تنها برای حدود ده درصد از کل تراکنش‌ها استفاده می‌شدند.
آمارها نشان داد که ۹۰ درصد از کل تراکنش‌های پرداخت از طریق چک و انتقال بانکی انجام شده است.
سپس فابیان مرحله بعدی طرح خود را به اجرا گذاشت.
تا کنون، مشتریان در واقع بابت نگهداری امن پول‌شان، مبلغ اندکی به او پرداخت کرده بودند.
با این حال، برای جذب پول بیشتر به خزانه، فابیان به پس‌اندازکنندگان سه درصد سود بر سپرده‌هایشان پیشنهاد داد.
اکثر مردم معتقد بودند که او تنها دو درصد سود خواهد کرد، زیرا او به قرض دادن پولشان با بهره پنج درصد شهرت داشت.
اتفاقاً هیچ‌کس اصلاً تمایلی به زیر سؤال بردن روش‌های فابیان نداشت، چون دریافت سه درصد سود
به‌مراتب بهتر از پرداخت هزینهٔ اضافی انبارداری بود.
به دلیل تعداد زیاد پس‌اندازکنندگان، دارایی‌های تحت مدیریت فابیان به‌سرعت رشد کرد.
و بار دیگر، او مبالغی به‌مراتب بیشتر از آنچه واقعاً در خزانه به‌صورت اسکناس و سکه موجود بود، وام داد.
برای هر ۱۰۰ تالر نقدی در خزانه‌خانه، او ۲۰۰، ۳۰۰ یا ۴۰۰ تالر و در برخی موارد حتی تا ۹۰۰ تالر به وام‌گیرندگان قرض می‌داد.
او فقط باید مطمئن می‌شد که این نسبت هرگز از نُه به یک فراتر نرود، زیرا به‌طور متوسط از هر ده مشتری یک نفر
می‌خواست مانده حساب اعتباری‌اش را به‌صورت نقد دریافت کند.
با این حال، فابیان توانست از ۹۰۰ تالر پول کتابی که به صورت چک‌های ساده قرض داده بود، ۴۵ تالر بهره کامل دریافت کند.
این پنج درصد از ۹۰۰ تالر است.
و فابیان ۴۵ تالر را به عنوان بهره نگه داشت.
طلاسازان دیگر نیز همین کار را کردند.
آنها همه پول را از هوا خلق کردند.
فقط با یک خودکار، و علاوه بر آن درخواست بهره کرد.
البته آنها خودشان پول را ضرب نمی‌کردند، بلکه از دولت می‌خواستند اسکناس چاپ کند یا سکه ضرب
کند که سپس توسط زرگران بین مردم توزیع می‌شد.
فابیان فقط هزینه‌های چاپ را پرداخت کرد.
با این حال، آنها هنگام اعطای وام از هیچ خلق پول کردند و سپس روی آن بهره گرفتند.
اکثر مردم معتقد بودند که دولت مسئول تأمین پول است.
آنها همچنین معتقد بودند که فابیان تنها مبالغی را قرض می‌دهد که دیگران به‌عنوان پس‌انداز نزد او سپرده‌اند.
با این حال عجیب است که وقتی پول به جای دیگری قرض داده می‌شد، پس‌انداز هیچ‌کس هرگز کاهش نیافت.
اگر همه همزمان سعی می‌کردند موجودی حساب‌هایشان را برداشت کنند، این کلاهبرداری افشا می‌شد.
روزی یک تاجر متفکر برای دیدن فابیان آمد.
او گفت که مبلغ بهره اشتباه است.
هر بار که صد تالر قرض می‌دهند، در ازای آن صد و پنج تالر طلب می‌کنند.
پنج تالر اضافی هرگز قابل پرداخت نیست، زیرا وجود ندارند.
کشاورزان غذا تولید می‌کنند، صنعت کالا تولید می‌کند و غیره، اما تنها بانک‌ها پول تولید می‌کنند.
فرض کنیم در سراسر کشور تنها دو تاجر وجود داشتند که برای همهٔ دیگران به‌عنوان کارفرما عمل می‌کردند.
هر یک از این دو ۱۰۰ تالر قرض می‌گیرد.
ما ۹۰ تالر دستمزد و هزینه‌ها می‌پردازیم و سودی معادل ۱۰ تالر محاسبه می‌کنیم که به جیب خودمان می‌رود.
توانایی خرید کل در آن صورت برابر خواهد بود با ۹۰ بعلاوه ۱۰ تالر ضرب در ۲، یعنی ۲۰۰ تالر.
اما برای پرداخت هزینهٔ آن‌ها، مجبور بودیم همهٔ محصولات‌مان را به قیمت ۲۱۰ تالر بفروشیم.
اگر یکی از ما موفق شود تمام موجودی‌اش را به قیمت ۱۰۵ تالر بفروشد، دیگری می‌تواند حداکثر ۹۵ تالر به دست آورد.
علاوه بر این، او قادر نخواهد بود برخی از کالاهایش را بفروشد زیرا دیگر پولی برای خرید آن‌ها باقی نمانده است.
او هنوز ده تالر به آن‌ها بدهکار است و تنها می‌تواند با قرض گرفتن پول بیشتر آن‌ها را بازپرداخت کند.
بنابراین سیستم غیرممکن است.
مرد ادامه داد.
ظاهراً قرار بود آنها ۱۰۵ تالر را وارد گردش مالی کنند، یعنی ۱۰۰ تالر برای من و ۵ تالر را خودشان خرج کنند.
آنگاه ۱۰۵ تالر در گردش قرار می‌گرفت و بدهی‌ها قابل پرداخت می‌شدند.
فابیان در سکوت گوش داد و سرانجام پاسخ داد.
اقتصاد یک رشته بسیار پیچیده است، عزیزم.
این مسئله به سال‌ها مطالعه نیاز دارد.
من به مسائل مذکور توجه شایسته‌ای خواهم داشت، و لطفاً شما هم از مسائل خود مراقبت کنید.
شما باید کارآمدتر کار کنید، تولید را افزایش دهید، هزینه‌ها را کاهش دهید و به یک تاجر بهتر تبدیل شوید.
خوشحال می‌شوم در هر زمان به شما کمک کنم.
بازدیدکننده ناراضی راهش را ادامه داد.
چیزی اینجا اشتباه بود.
در روش‌های فابیان به‌طور بنیادی مشکلی وجود داشت.
و او ماهرانه از پاسخ به سؤالات طفره رفت.
اما فابیان به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان کارشناس شناخته می‌شد و اعتراض‌ها بی‌فایده بود.
به هر حال، اقتصاد به نظر می‌رسید که در حال شکوفایی است و کشور در حال تجربهٔ یک رونق عظیم بود.
برای جبران بهرهٔ پول قرض‌گرفته‌شده، بازرگانان مجبور شدند قیمت‌های خود را افزایش دهند.
سپس کارکنان شکایت کردند که دستمزدشان خیلی کم است.
با این حال، کارفرمایان نمی‌خواستند دستمزدهای بالاتری بپردازند.
آنها به خطر ورشکستگی اشاره کردند.
کشاورزان به‌طور عادلانه برای محصولاتشان پرداخت نشدند.
و بسیاری از زنان خانه‌دار از غذای بسیار گران شکایت کردند.
سرانجام اعتصابات آغاز شد.
پدیده‌ای که قبلاً ناشناخته بود.
افراد بیشتری نیز تحت تأثیر فقر قرار گرفتند.
و حتی دوستان یا بستگان هم توان کمک به آنها را نداشتند.
ثروت واقعی کشور تا حد زیادی فراموش شده بود.
خاک حاصلخیز، جنگل‌های وسیع، منابع معدنی و دام‌ها.
همه چیز حول پول می‌چرخید.
این کالای ظاهراً برتر که همواره کمیاب بود.
اما هیچ‌کس سیستم را زیر سؤال نبرد.
باور بر این بود که دولت همهٔ این سازوکارها را تحت کنترل دارد.
چند نفر توانستند وجوه مازاد خود را گردآوری کرده و مؤسسات اعتباری یا مالی مستقل تأسیس کنند.
این نرخ بهره ۶٪ یا بیشتر خواهد بود که به‌طور قابل‌توجهی از پیشنهاد نرخ بهره ۳٪ فابیان فراتر است.
با این حال، این شرکت‌های مستقل تنها می‌توانستند پولی را قرض دهند که واقعاً متعلق به خودشان بود.
برخلاف فابیان، آن‌ها آن قدرت عجیب را نداشتند که با یک خودکار آبی صرفاً با ثبت آن در دفاتر، پول را از هیچ خلق کنند.
این مؤسسات مالی مستقل، فابیان و همدستانش را عصبانی کردند.
بنابراین، آنها فوراً سازمان خود را تأسیس کردند.
بیشتر رقبا پیش از آنکه فرصتی برای شکوفایی پیدا کنند، خریداری شدند.
در کمترین زمان ممکن، تمام مؤسسات مالی یا تحت مالکیت آن‌ها بودند یا تحت کنترلشان قرار داشتند.
وضعیت کلی اقتصادی به وخامت خود ادامه داد.
کارگران فکر می‌کردند که کارفرمایانشان سود زیادی به جیب می‌زنند.
کارفرمایان، از سوی دیگر، کارگران خود را تنبل و ناکارآمد می‌دانستند.
همه یکدیگر را مقصر دانستند.
فرمانداران نیز نتوانستند راه‌حلی پیدا کنند.
علاوه بر این، به نظر می‌رسید که مسئله فقر باید به عنوان یک اولویت مورد توجه قرار گیرد.
برنامه‌های اجتماعی معرفی شدند و هر ساکن به‌طور قانونی موظف به مشارکت بود.
این امر به نوبه خود شهروندان را خشمگین کرد، کسانی که هنوز به این تصور قدیمی پایبند بودند که
همسایه‌ها باید در زمان نیاز داوطلبانه به یکدیگر کمک کنند.
مردم اعتراض کردند که این مالیات‌ها چیزی جز غارت قانونی‌شده نیستند.
هر چیزی که از یک فرد برخلاف اراده‌اش گرفته شود، صرف‌نظر از هدف آن، مصداق بارز سرقت است.
اما هر یک خود را ناتوان می‌دید و از حکم زندان احتمالی به‌خاطر عدم پرداخت مالیات‌ها و عوارض می‌ترسید.
اگرچه برنامه‌های اجتماعی تسکین کوتاه‌مدت فراهم کردند، اما نتوانستند مشکلات را حل کنند.
برعکس، آنها به زودی با تعداد بیشتری بازگشتند و نیاز بیشتری به پول با خود آوردند.
هزینه‌های اجتماعی به اوج سرگیجه‌آوری رسید و دستگاه اداری پرهزینه نیز از کنترل خارج شد.
اکثر اعضای دولت انسان‌های شریفی بودند که اطلاعات صادقانه‌ای ارائه می‌دادند.
آنها نمی‌خواستند شهروندان هم‌وطنشان را با هزینه‌های بیشتری به زحمت بیندازند.
پس آن‌ها آخرین راه‌حل‌شان را از دست می‌دهند و پول مفقوده را از فابیان و رفقایش قرض می‌کنند.
با این حال، آن‌ها هیچ تصوری نداشتند که چگونه این اوراق قرضه را بازپرداخت خواهند کرد.
والدین دیگر توان پرداخت دستمزد معلمان فرزندانشان را نداشتند.
آنها دیگر توان پرداخت هزینهٔ پزشکان را هم نداشتند.
حتی شرکت‌های حمل‌ونقل ورشکست شدند.
واقعاً هیچ پولی باقی نمانده بود.
گام به گام، دولت خود را ناچار دید که تمامی این وظایف را به عهده گرفته و مدیریت کند.
معلمان، پزشکان و بسیاری از گروه‌های حرفه‌ای دیگر به کارمندان دولت و شاغلان بخش عمومی تبدیل شدند.
در این شرایط، تنها تعداد اندکی هنوز از کارشان رضایت می‌بردند.
آنها حقوق مناسبی دریافت کردند، اما استقلال و هویت خود را از دست دادند.
هر فرد تنها یک چرخ‌دنده در یک ماشین عظیم بود.
هیچ فرصتی برای ابتکار فردی وجود نداشت و دستاوردهای حرفه‌ای به ندرت مورد توجه قرار می‌گرفتند.
دستمزدها و حقوق‌ها عملاً ثابت بودند و ارتقاء تنها زمانی ممکن بود که مافوقی بازنشسته یا فوت کند.
در ناامیدی‌شان، حاکمان بار دیگر تصمیم گرفتند از فابیان مشورت بخواهند.
آنها او را بسیار باهوش می‌دانستند و به نظر می‌رسید که او همیشه بهترین راه‌حل را برای مسائل مالی داشت.
او به همه مشکلاتشان گوش داد، به آن‌ها فکر کرد و سخن گفت.
بسیاری از مردم نمی‌توانند با مشکلات خود کنار بیایند.
آنها متکی به این هستند که شخص دیگری وارد عمل شود و مشکلاتشان را برایشان حل کند.
مطمئنم همه شما موافقید که به اکثر مردم باید حق خوشبختی در زندگی و تأمین نیازهای اساسی‌شان اعطا شود.
بالاخره، ما نمایندهٔ اصل کلی برابری همهٔ انسان‌ها هستیم.
برای ایجاد تعادل، باید ثروت مازاد ثروتمندان گرفته شده و بین فقرا توزیع شود.
راه دیگری وجود ندارد.
یک نظام مالیاتی پلکانی باید معرفی شود.
هرچه کسی بیشتر داشته باشد، بیشتر باید پرداخت کند.
بر همه بر اساس ثروتشان مالیات ببندید و به هر کس بر اساس نیازهایش بدهید.
برای مثال، مدارس و بیمارستان‌ها باید به‌طور رایگان در دسترس کسانی باشند که از نظر مالی در مضیقه هستند.
او برایشان یک سخنرانی طولانی درباره آرمان‌های والا ایراد کرد و در پایان گفت: «و لطفاً فراموش نکنید که به من بدهکار هستید.»
تو مدت زیادی است که آن را قرض گرفته‌ای.
می‌توانم با تعلیق بازپرداخت تا حدی با شما همراهی کنم، اما شما باید حداقل به پرداخت بهره ادامه دهید.
هیچ‌کس فلسفهٔ فابیان را زیر سؤال نبرد.
دولت در واقع مالیات پلکانی بر درآمد را معرفی کرد.
هرچه درآمد فرد بیشتر بود، درصد مالیات بر آن بالاتر بود.
هیچ‌کس مالیات بر درآمد را دوست نداشت، اما همه آن را می‌پرداختند چون در غیر این صورت به زندان می‌رفتند.
تاجران بار دیگر مجبور شدند قیمت‌های خود را افزایش دهند.
بار دیگر کارکنان خواستار دستمزدهای بالاتر شدند.
در نتیجه، بسیاری از کارآفرینان مجبور شدند بخشی از نیروی کار خود را با ماشین‌ها جایگزین کنند یا ورشکست شدند.
این امر، البته، بیکاری را تشدید کرد و دولت را بر آن داشت تا مدل‌های بیشتری برای کمک‌های اجتماعی و مزایای بیکاری ارائه دهد.
دولت تعرفه‌ها، یارانه‌ها و سایر اقدامات حمایتی را برای جلوگیری از فروپاشی صنایع مختلف و حفظ مشاغل وضع کرد.
اینجا و آنجا مردم شروع کردند به این فکر که آیا هدف تولید واقعاً ساخت کالاها بود یا صرفاً فراهم کردن شغل‌ها.
با وخیم‌تر شدن اوضاع، دولت تلاش کرد تا از طریق کنترل دستمزدها و قیمت‌ها و مقررات پیچیده، میزانی از ثبات را حفظ کند.
سازمان‌های مالیاتی قرار بود از طریق مالیات بر ارزش افزوده و انواع عوارض تقویت شوند.
یک‌بار کسی اشاره کرد که یک قرص نان در مسیرش از دروگر مکانیزه تا خانه‌دار، مشمول بیش از ۵۰ نوع مالیات مختلف می‌شود.
اکنون نوبت کارشناسان بود که وارد عمل شوند. گاهی حتی به سطح کابینه می‌رسیدند، اما بیشتر اوقات در کمیته‌های گمنام گرد هم
می‌آمدند و سال به سال تنها قادر بودند اسناد بی‌معنی تولید کنند.
در بهترین حالت، آنها تجدید ساختار بیشتر نظام مالیاتی را توصیه کردند.
اما مجموع مالیات‌ها و عوارض به طور پیوسته افزایش یافت.
فابیان بی‌امان پرداخت بهرهٔ خود را مطالبه می‌کرد.
این مورد بخش روزافزونی از درآمد مالیاتی را بلعید.
این امر منجر به پیدایش شکلی کاملاً جدید از سیاست، یعنی سیاست حزبی، شد.
مردم با یکدیگر بحث می‌کردند که کدام حزب می‌تواند بهترین راه‌حل را برای مشکلات ارائه دهد.
مردم درباره شخصیت‌ها و ایدئولوژی‌ها بحث کردند، به یکدیگر برچسب زدند و سر هر چیزی جز مشکل اصلی هیاهو به پا کردند.
یک ناامیدی خاموش در میان نهادهای حاکم گسترش یافت.
در نهایت، به نقطه‌ای رسید که بهرهٔ پرداختنی در یک شهر از کل درآمد تولیدشده فراتر رفت.
در سراسر کشور، میزان بهرهٔ پرداخت‌نشده افزایش یافت و اکنون بر روی بهرهٔ معوقه نیز بهره
محاسبه می‌شد که به آن بهرهٔ مرکب گفته می‌شود.
این امر به فابیان و همکارانش اجازه داد تا به‌تدریج ثروت ملموس کشور را تصاحب کنند، چه از طریق انتقال
مالکیت و چه از طریق کسب کنترل فزاینده بر هیئت‌های نظارتی.
اما کنترل هنوز همه‌جانبه نبود.
انجمن مخفی می‌دانست که تنها زمانی در موقعیت خود امن خواهد بود که هر فرد را کاملاً تحت کنترل خود درآورده باشد.
در همه‌جا کمبود پول بود.
بسیاری از مردم بیکار شدند و فقیر شدند.
نظام‌های رفاه اجتماعی نتوانستند از همه مراقبت کنند، بنابراین مردم به‌تدریج شروع به شورش کردند.
فابیان دولت را متقاعد کرد که با یک تیر دو نشان بزند.
اولاً، جنگ بهترین وسیله برای متحد کردن مردم در مبارزه با دشمن خارجی مشترک است.
و دوم اینکه، این بهترین راه برای بازپرداخت بدهی‌های دولتی داخلی نیز هست، یعنی با بهره‌کشی از کشورهای دیگر پس از پیروزی.
برای به حرکت درآوردن ماشین جنگی، فابیان کارخانه‌هایی ساخت، به صاحبانشان پول داد تا بمب تولید کنند، به ارتش وام داد و در نهایت
به قربانیان وام‌های با بهرهٔ بالا برای بازسازی گسترده اعطا کرد.
پس از آن، وام‌های سخاوتمندانهٔ بیشتری تحت عنوان توسعهٔ اقتصادی اعطا شد.
این سیستم، با تمام پیامدهایش، چنان موفق بود که بسیاری از کشورهای جهان ناگهان خود را نه تنها در بدهی خارجی، یعنی به فابیان،
بلکه درگیر یا مشارکت‌کننده در نوعی درگیری مسلحانه یافتند.
فابیان اطمینان حاصل کرد که همواره توازن قوا وجود داشته باشد، تا بتوان هر کشوری را به جنگ با کشور دیگر وادار کرد.
فابیان همیشه فکر می‌کرد این ایدهٔ خوبی است وقتی کشوری پیشنهادهای او را نادیده می‌گرفت، بدهی‌هایش را پس نمی‌داد یا
می‌خواست نظام پولی جدیدی را معرفی کند که به فابیان مرتبط نبود.
فابیان همیشه کشور مورد حمله را تأمین مالی می‌کرد، عمدتاً از طریق افراد واسطه، سازمان‌های پوششی یا سرویس‌های مخفی، تا جنگ تا
حد امکان طولانی شود و از بازسازی تا حد امکان پول به دست آید.
او سپس وام‌هایش را با غارت زیرساخت‌ها و منابع طبیعی کشور تسخیرشده بازپرداخت کرد.
اکثر هموطنان ما که علیه این نظام فریبکار شورش کردند، یا با اعمال فشار اقتصادی ساکت شدند یا صرفاً مورد تمسخر قرار گرفتند.
برای این منظور، فابیان و همدستانش بیشتر روزنامه‌ها، ایستگاه‌های تلویزیونی و رادیویی را خریدند و
مدیران دست‌چین‌شده‌ای را برای ادارهٔ آن‌ها منصوب کردند.
بسیاری از این اپراتورهای رسانه‌ای واقعاً در تلاش بودند تا جهان را بهبود بخشند، اما اصلاً
نمی‌دانستند چگونه مورد بهره‌کشی قرار می‌گیرند.
راه‌حل‌هایی که آنها ترویج می‌کردند، تنها علائم را درمان می‌کردند و هرگز به ریشهٔ مشکل نمی‌پرداختند.
قطعاً روزنامه‌ها و مجلات مختلفی وجود داشتند.
برخی برای جناح چپ، برخی برای جناح راست، برخی دیگر برای مرکز لیبرال، و همچنین
مجله‌هایی برای کارگران و مجله‌هایی برای کارآفرینان.
شما مجاز بودید هر چه می‌خواهید بخوانید و بنویسید، اما فقط تا زمانی که سعی نکنید به ریشهٔ واقعی مشکل برسید.
طرح بزرگ فابیان به پایان نزدیک می‌شد.
تمام کشور، و نه فقط این کشور، بدهکار بزرگ او بود.
او از طریق نظام آموزشی و رسانه‌های جمعی، نه تنها احساسات مردم، بلکه حتی ذهن‌هایشان را نیز کنترل می‌کرد.
آنچه مردم می‌اندیشیدند و باور داشتند، در نهایت کاملاً در دستان فابیان بود.
اگر یک فرد تنها پول بسیار بیشتری نسبت به آنچه می‌تواند برای لذت‌های شخصی‌اش خرج کند داشته باشد،
چه لذت‌های ویژه‌ای می‌تواند همچنان از جهان ببرد؟
برای نخبگانی که خود را چنین می‌خوانند، پاسخ روشنی برای این سؤال وجود دارد.
قدرت
قدرت برهنه و بی‌مهار بر دیگران.
ایده‌آلیست‌ها در رسانه‌ها و سیاست بسیار ماهر بودند و بدین ترتیب به‌طور مؤثر خنثی شده بودند.
اما فابیان کنترل‌طلبان واقعی را با آن ذهنیت خاصِ حاکم برِش که در میان معتادان قدرتِ خاندان‌های مالی می‌جست، یافت.
اکثر زرگران سابق این نوع ذهنیت را پرورش داده بودند.
ثروت بیش از حدشان دیگر آنها را راضی نمی‌کرد.
آنها به دنبال هیجان یک چالش جدید بودند.
قدرت بر توده‌ها بازی نهایی بود.
این افراد فکر می‌کردند از همه برتر هستند.
حکومت کردن حق و وظیفه ماست.
توده‌ها نمی‌دانند چه چیزی برایشان خوب است.
شما باید آن‌ها را دور هم جمع کنید و به آن‌ها امر و نهی کنید.
ما، از سوی دیگر، برای حکومت کردن متولد شده‌ایم.
فابیان و همدستانش بر مؤسسات اعتباری متعددی در سراسر شهر و کشور تسلط داشتند.
ممکن است که آن‌ها شرکت‌های خصوصی با مالکان متفاوت بوده باشند، اما با وجود تمام رقابت ظاهری،
آن‌ها به‌طور نزدیک با یکدیگر همکاری می‌کردند.
با تأیید دولت، بانکی مرکزی تأسیس شد که بنیان آن حتی بر سرمایه‌ی خودِ بانک استوار نبود.
خیر، در اینجا نیز خلق پول بر مبنای برداشت از سپرده‌های پس‌انداز مردم بود.
هر جا را نگاه می‌کنی، بدهی است.
از ظاهر امر، این مرکز ذخایر چنین القا می‌کرد که عرضهٔ پول را به‌طور جدی تنظیم می‌کند و به‌نوعی مظهر یک عملکرد دولتی است.
اما به طرز عجیبی، هیچ نمایندهٔ منتخب دولت یا مقام عالی‌رتبهٔ کشوری هرگز در هیئت مدیرهٔ این بانک مرکزی عضویت نداشته است.
دولت دیگر مستقیماً از فابیان وام نمی‌گرفت، اما توانست به بانک مرکزی روی بیاورد و درآمدهای مالیاتی
سال آینده را به‌عنوان وثیقه برای وام‌ها ارائه دهد.
این مطابق با نقشهٔ فابیان بود، یعنی جلب توجه را از خود منحرف کند و در عوض یک رویهٔ دولتی را مطرح سازد.
در پس‌زمینه، البته او کنترل را در دست داشت.
کنترل غیرمستقیم فابیان بر امور دولت چنان کامل بود که یک‌بار ناخواسته به خود لاف زد.
اگر من پول یک ملت را کنترل کنم، برایم مهم نیست چه کسی قوانین را وضع می‌کند.
فرقی نمی‌کرد کدام حزب در قدرت باشد، زیرا فابیان کنترل پول، امور مالی و شریان حیاتی کشور را در دست داشت.
دولت پول را دریافت کرد، اما روی هر وام اضافی بهره محاسبه شد.
مبالغ روزافزون در انواع مزایای اجتماعی تزریق می‌شد و دولت به‌سختی می‌توانست بهره را بپردازد، چه رسد به بازپرداخت اصل وام.
گاهی اوقات کسی می‌پرسید: «اگر پول سیستمی است که انسان‌ها خلق کرده‌اند، پس قطعاً می‌توان آن را با نیازهای مردم
تطبیق داد تا به جای کنترلشان، در خدمتشان باشد، درست است؟»
اما چنین افرادی هرچه بیشتر کمیاب می‌شدند و صداهایشان در هیاهوی جهنمی ناشی از جستجوی ابدی برای
یافتن پنج تالر مفقود جهت پرداخت بهره، غرق می‌شد.
دولت‌ها آمدند و رفتند و با آن‌ها رنگ‌های حزبی نیز رفتند.
سیاه، قرمز، زرد، سبز، اما اصل همان بود.
صرف‌نظر از اینکه کدام دولت در قدرت بود، هدف نهایی فابیان سال به سال نزدیک‌تر می‌شد.
قوانین مردان بی‌ربط بودند.
آنها تا حد تهوع مالیات داده شدند.
توان پرداخت او به پایان رسید.
اکنون زمان برای آخرین حرکت بزرگ فابیان رسیده بود.
ده درصد از کل پول هنوز به شکل سکه‌ها و اسکناس‌ها در گردش بود.
با پول نقد در جیب‌هایشان، مردم هنوز تا حدی بر زندگی خود کنترل داشتند.
این آخرین سنگر آزادی فردی باید بدون برانگیختن شک و تردید منحل می‌شد.
می‌توان استدلال کرد که این موضوعی مربوط به ایمنی بود.
چک‌ها خارج از جامعهٔ خود پذیرفته نمی‌شدند.
مردم نمی‌خواستند هنگام سفر پول نقد همراه خود داشته باشند.
بنابراین، یک راه‌حل راحت‌تر در این زمینه بسیار مورد استقبال قرار گرفت.
البته فابیان دوباره حق داشت.
سازمان او برای همه یک کارت پلاستیکی صادر کرد که نام دارنده، یک عکس و یک شماره شناسایی را نشان می‌داد.
کافی بود هنگام خرید این کارت را ارائه دهید.
کسبه با کامپیوتر مرکزی تماس گرفتند و اعتبار را بررسی کردند، پس از آن مشتری می‌توانست تا سقف مبلغ معینی به دلخواه خرید کند.
کارت اعتباری با عدم دریافت هیچ سودی از مشتریان هنگام بازپرداخت مانده حساب در پایان ماه، برای آن‌ها جذاب‌تر شد.
از سوی دیگر، بازرگانان هزینه‌های بسیار بالاتری داشتند که این هزینه‌ها ناگزیر باید به قیمت محصولات
نهایی افزوده می‌شد و در نتیجه به مشتری منتقل می‌گردید.
فابیان و رفقایش از شهرت روزافزون خود لذت می‌بردند.
بله، آنها واقعاً به‌عنوان ستون‌های جامعه محسوب می‌شدند.
اظهارات او در مسائل مالی و اقتصادی تقریباً به‌عنوان یک dogma مذهبی پذیرفته می‌شد.
تعداد زیادی از کسب‌وکارهای کوچک زیر بار فزاینده مالیات‌ها و عوارض فرو ریختند.
مجوزها و پروانه‌های ویژه برای همهٔ تکنیک‌ها و روش‌های ممکن معرفی شدند که باعث شد بقای شرکت‌های باقی‌مانده دشوار شود.
فابیان مالک یا کنترل‌کنندهٔ تمام شرکت‌های بزرگ بود که هر یک صدها شرکت زیرمجموعه داشتند.
رقابت میان این شرکت‌های بزرگ صرفاً تظاهر بود.
در نهایت، همه رقبا مجبور به ترک بازار شدند.
لوله‌کش‌ها، مکانیک‌های خودرو، برق‌کاران و بیشتر سایر صنعت‌گران و کسب‌وکارهای کوچک به سرنوشتی مشابه دچار شدند.
آنها توسط شرکت‌های بزرگ فابیان بلعیده شدند که به‌طور جمعی تحت حمایت دولت بودند.
سپس فابیان خواستار لغو کامل سکه‌ها و پول کاغذی شد.
به گونه‌ای که هیچ شرکت یا فردی نتواند بدون کارت‌های اعتباری و سیستم رایانه‌ای همه‌جا‌حاضر دوام بیاورد.
در صورتی که کسی کارت اعتباری‌اش را گم می‌کرد، نقشهٔ فابیان این بود که شمارهٔ شناسایی هر شهروند را روی دستش خالکوبی کند
تا بتوان آن را زیر نور ویژه خواند و به کامپیوتر منتقل کرد.
بدون چنین مدرکی برای اثبات هویت، دیگر هیچ‌کس قادر به خرید یا فروش هیچ‌چیز نخواهد بود.
هر کامپیوتر باید به یک کامپیوتر مرکزی عظیم متصل باشد که در آن تمام اطلاعات مربوط به هر فرد ذخیره شود.
به این ترتیب، فابیان همه چیز را دربارهٔ همه می‌دانست.
پس از دستیابی به این هدف، او کنترل کامل و نهایی بر تمام مردم کشور و افزون بر آن بر تمام مردم روی زمین را در اختیار می‌داشت.
راهکارها و راه‌های ممکن برای خروج از این مخمصه امروز وجود دارند.
مایلیم از همه کسانی که در موفقیت این فیلم سهیم بودند تشکر کنیم: secret.tv / kopp-verlag.de / crevid.de