Salinan massal DVD iki kanthi tegas dianjurake; tujuan sing diungkapake para penerbit yaiku supaya bisa
disebarake sakwentar-wentar. Hormat kami, Neue Impulse e.V.
Film ing ngisor iki nuduhaké pangembangan nyata dhuwit kita lan cacaté ing sistem moneter.
Saben padanan karo kedadeyan nyata lan wong-wong ora mung kebetulan utawa ora disengaja.
Neue Impulse e.V. nyedhiyakake
Kanthi dhukungan sing apikan saka secret.tv, Kopp Verlag, CreVid.de
Produksi Michael Kent
Crita babagan Fabian tukang emas
ngapa ing endi-endi kekurangan dhuwit
Wenehana aku donya lan 5% utawa
adhedhasar teks déning Larry Hannigan
Gambar-gambar dening Ralf Alex Fichtner
Narator Kai Taschner
Arah lan animasi Christoph Lehmann
Fabian bungah nalika dheweke latihan pidato sing bakal diwenehake ing ngarepe wong akeh esuk.
Dheweke tansah ngupaya kanggo entuk kakuwatan lan gengsi.
Saiki impené bakal enggal kasatujuan.
Fabian iku tukang sing makarya nganggo emas lan perak, nggawe perhiasan lan hiasan, nanging dhèwèké ora
seneng manèh kudu nggolèk panguripan kanthi makarya.
Dheweke ngupaya sensasi sing luar biasa, tantangan.
Lan saiki rencana agunge meh kasil.
Saklawasé generasi, pertukaran langsung barang dadi wangun perdagangan sing umum.
Wong-wong sing duwé kulawarga sing kudu diparingi pangan, padha ngatur tugas iki kanthi sakabehe liwat tetanen lan beternak kéwan
piaraan, utawa padha dadi ahli ing sawijining dagang tartamtu.
Kelebihan saka produksi kita dhewe ditukerake karo kelebihan saka wong liya.
Alun-alun pasar iku dadi pusat urip sosial sing rame.
Sanajan ana bledug lan rame, keramaian sing warna-warni kuwi umume disenengi, amarga mesthi ana
akèh bab anyar lan menarik sing bisa dirungokaké.
Nanging bubar iki, gesekan lan perselisihan kayane saya tambah akeh.
Ngapa mbuang tembung kanggo kuwi?
Wis wayahe nyetel sistem sing luwih apik.
Biasane, wong-wong padha semangat lan wis nikmati woh-wohan saka gaweyané.
Bentuk pamaréntahané pancèn prasaja banget.
Dewan warga dipilih ing saben kecamatan, sing tugase kanggo njamin lan nglindhungi kabebasan lan hak-hak individu.
Ora ana siji waé sing bisa dipaksa nindakake apa waé sing nglawan kersané, apa amarga ajakan saka siji wong utawa saka klompok.
Iku siji-sijine tujuane pamaréntah, lan saben walikota sing kapilih kanthi rela didhukung déning masyarakaté.
Nanging, dina pasar ngetokake pirang-pirang masalah sing ora gampang diatasi.
Pira regane piso?
Apa kudu dibayar nganggo siji utawa loro keranjang jagung?
Apa sapi regané luwih dhuwur tinimbang gerobak tangan?
Ing endi patokané?
Ora ana siji wae sing bisa mikir sistem sing luwih apik.
Fabian wis ngumumaké marang wong-wong, "Aku nduwé solusi kanggo masalah kita babagan tukar-menukar."
Kabeh warga kanca diundang menyang kumpul gedhe.
Kerumunan gedhe padha nglumpuk ing alun-alun kutha.
Fabian nerangake sistem anyaré sing diarani dhuwit.
Amarga prakara kuwi muni cukup njanjeni, wong-wong padha takon kanthi penasaran kepiye carane ngatasi pangalihan kuwi.
Emas sing biasane tak gunakake kanggo nggawe perhiasan iku logam sing larang banget, ujare.
Ora karatan, ora owah werna, lan nduwé umur simpan tanpa wates.
Dadi aku bakal nggawe sawetara koin saka emas lan nyebut saben koin thaler.
Dheweke nerangake marang pamirsa yen rega thaler bakal enggal stabil lan yen nggunakake dhuwit minangka sarana pertukaran
bakal luwih praktis tinimbang pertukaran barang langsung.
Salah siji anggota Majelis Warga nyathet yèn sawatara wong bisa gampang nglumpukaké emas dhéwé lan gawé koin saka emas kuwi.
Fabian wis duwe jawaban sing siap.
Iku ora adil.
Mesthi wae, mung koin sing disahake dening pamarentah sing ditampa minangka dhuwit sah.
Cap disegel kanggo tujuan keamanan.
Para pamirsa nganggep iki cukup masuk akal, lan diusulake supaya saben wong ing wiwitan nampa jumlah koin sing padha.
Nanging tukang lilin nyelak, kandha yèn dhèwèké pantes nampa akèh thaler amarga kabèh wong padha nganggo liliné.
Ora mungkin, kandha salah siji petani, amarga tanpa panganan kabeh bakal keluwen.
Umume thaler mesthi kudu diwenehake marang para petani.
Iki wiwitane nyebabake rebutan umum.
Fabian ngeculake wong-wong padha rembugan saklawasé sawatara wektu lan pungkasane mbukak
solusi sing nggumunake marang wong-wong mau.
Amarga sampeyan ora sarujuk, aku nyaranake supaya sampeyan njupuk kabèh thaler sing sampeyan butuhake saka aku kanggo saiki.
Secara teoretis ora ana wates ndhuwur, nanging mesthi wae sampeyan kudu bisa mbayar jumlah kasebut marang aku.
Luwih akèh thaler sing kowe tampa saka aku, luwih akèh sing kudu kowe balèkaké ing pungkasan taun.
Oke, ujare para warga, lan apa untunge kanggo kowe?
Amarga aku nyedhiyakake layanan kanggo sampeyan, Fabian nerangake, yaiku pasokan dhuwit, aku pantes nampa upah.
Ayo dianggep saben 100 thaler sing tak utangké marang kowe, aku bakal nampa bali 100 thaler lan
nambah 5 thaler saben taun sabanjuré saka utang.
Lima thaler tambahan iki minangka biaya sewa, lan kita bakal nyebut biaya sewa iki minangka bunga.
Kayane ora ana cara liya, lan 5% katon minangka panjaluk sing prasaja.
Bali maneh dina Jumat ngarep, banjur kita miwiti.
Fabian ora mbuang wektu lan ngentekake sawetara dina lan bengi sabanjure kanggo nggawe koin.
Sawisé seminggu, wong-wong padha ngantri ing njaba tokone.
Sawisé déwan warga mriksa lan nyetujoni koin-koin mau, warga kapisan ngecetak thaler pisanané.
Sawetara wong ing wiwitan mung kepengin sawetara thaler kanggo nyoba sistem sing durung biasa.
Ora suwe, sarana pertukaran anyar mau dadi populer banget, nganti rega kabèh barang diukur nganggo koin emas utawa thaler.
Penetapan nilai iki yaiku rega saka sawijining produk, lan regane adhedhasar utamane marang
jumlah tenaga kerja sing melu ing pambuatane.
Yen akèh gawéan sing dibutuhaké, mula regané dhuwur.
Nanging, barang-barang sing bisa diprodhuksi meh tanpa usaha iku murah.
Ing salah siji kutha ing nagara iku manggon wong sing jenenge Alban.
Dheweke siji-sijine tukang jam.
Para pelanggané gelem mbayar rega sing dhuwur kanggo jam tangane.
Nanging banjur ana wong liya sing uga nggawe jam lan nawakake kanthi rega luwih murah supaya dodolané mundhak.
Alban kapaksa nurunake regane supaya ora kelangan kabeh pelanggane marang pesaing sing luwih murah.
Ora suwe, rega stabil ing tingkat sing ramah pelanggan, amarga loro pembuat jam padha ngupaya nyedhiyakake
kualitas paling apik kanthi rega sing paling nguntungake.
Iku kompetisi bebas sing sejati lan jujur.
Prinsip sing padha ora suwe nyebar ing kabèh sektor.
Industri konstruksi, sektor transportasi, pertanian, malah akuntan lan saben profesi liyane.
Para pelanggan nduwé pilihan bébas lan mutusaké tawaran paling apik miturut karsa dhéwé.
Ora ana langkah pangayoman buatan kaya konsesi utawa bea cukai kanggo nyegah wong liya mlebu ing bisnis.
Tingkat urip munggah, lan pungkasane saben wong padha gumun kepiye urip bisa ana sadurunge pengenalan dhuwit.
Ing pungkasan taun, Fabian nggoleki kabèh wong sing nduwé utang marang dhèwèké.
Sawetara saiki nduwé luwih akèh tinimbang sing wis dipinjam, nanging iki uga ateges wong liya saiki nduwé luwih
sithik, amarga mung sawetara koin sing dilebokake ing peredaran.
Wong-wong sing wis entuk bathi banjur mbalekake 100 thaler ditambah 5 thaler bunga, nanging
asring kudu utang maneh supaya tetep bisa usaha.
Kanggo pisanan, kabèh wong liya padha ngerti yèn padha nduwé utang.
Sadurunge ngutangake dhuwit maneh marang wong-wong mau, Fabian masang hipotik ing properti wong-wong mau kanggo njamin klaime.
Saiki para wong kang nduwé utang ora mung nduwé utang waé, nanging uga wis nggadai omahé, mula padha cepet-cepet lunga nggoleki
limang thaler sing ilang, sing pancen angel banget ditemokaké.
Ora ana sing nyadari yèn masyarakat sakabèhé ora bakal bisa uwal saka jebakan utang iki, amarga sanajan kabèh thaler sing wiwitané
diprodhuksi lan dilebokaké ing peredaran wis dibayar, isih bakal ana kekurangan 5 thaler
minangka bunga saben taun kanggo saben 100 thaler.
Ora ana siji-sijine kejaba Fabian sing ngerti yèn bunga kuwi ora bakal bisa dibayar, amarga
jumlah koin tambahan kuwi ora tau diprodhuksi.
pancen ora bisa dihindari manawa sawetara wong bakal cepet mbuktekake bangkrut.
Ing mburi bengkelé Fabian ana brankas sing disenengi para pelanggan kanggo nyimpen sawetara koin supaya aman.
Dheweke mènèhi biaya cilik kanggo iki, gumantung saka jumlah dhuwit lan suwéné wektu disimpen.
Sing duwe nampa kuitansi kanggo setorané.
Nalika tuku barang regané gedhé, kleru nggawa akèh koin emas, mula alon-alon dadi kabiasaan mbayar nganggo
siji utawa luwih kuitansi Fabian sing nilainé cocog karo rega barang sing dituku tinimbang koin.
Para pedagang nampa kuitansi minangka sarana pambayaran sing dipercaya amarga bisa digawa marang
Fabian kapan wae lan nampa koin emas minangka gantine.
Resep-resep mau dipindhah saka tangan siji menyang tangan liyane tanpa emasé kudu dipindhah.
Kuitansi Fabian dipercaya padha karo koin emasé dhéwé.
Fabian ora suwe nyadari yèn meh ora ana sing tenanan teka kanggo njupuk maneh koin emas mau.
Dheweke mikir ing atine, saiki aku duwe emas akeh banget, nanging aku isih ngupadi roti kanggo
mangan kanthi kringet ing bathokku minangka tukang.
Iku omong kosong.
Sakjane, puluhan wong bakal mbayar bunga marang aku yen diijini nggunakake emas sing mung ana ing kene lan arang banget diklaim.
Dheweke kandha marang awake dhewe, pancen bener, emas kuwi dudu duwekku, nanging saiki
ana ing pangkuanku lan kuwi wae sing penting.
Ngapa aku kudu terus ngetokake koin yen aku bisa nggunakake sawetara koin saka brankasku?
Dadi dhèwèké miwiti ngutangaké koin emas sing wis disimpen marang dhèwèké.
Wiwitané mung sethithik lan banget ati-ati, nanging alon-alon saya wani lan wani.
Sawijining dina, Fabian nampa aplikasi kredit sing gedhe.
Dheweke nyaranake marang pelanggan, kenapa kita ora mbukak akun nganggo jeneng sampeyan
tinimbang ngangkut kabeh koin kasebut menyang sampeyan?
Aku mung bakal menehi kowe jumlah kwitansi sing cocog.
Sing njaluk utangan sarujuk lan mlaku lunga karo tumpukan kuitansi.
Dheweke wis nampa utangan sing cukup gedhe, nanging emasé tetep ana ing brankas.
Sawisé pelanggan lunga, Fabian mesem amba ing pasuryané, amarga dhèwèké bisa mangan kue lan isih bisa njaga kue kuwi.
Dheweke bisa ngutangake emas lan isih bisa nyimpen emas mau ing duwéane.
Kanca, kenalan lan wong liya sing durung dikenal, malah mungsuh, padha butuh dhuwit kanggo usahane, lan salami bisa nyedhiyakake
agunan, ora ana watesan jumlah dhuwit sing bisa dipinjamake.
Fabian bisa ngutangaké pirang-pirang kaping jumlah dhuwit sing disimpen ing brankasé, sing malah
dudu duwé dhéwé, mung kanthi ngetokaké kuitansi.
Lan kabeh lumaku becik salawase para pamilik sejati ora nuntut mbalekake emasé lan kapercayané masyarakat tetep terjaga.
Ing buku gedhe, dheweke nyathet kanthi tliti debit lan kredit saben pelanggan.
Pinjaman dhuwit kabuktèn dadi bisnis sing nguntungaké banget.
Status sosial Fabian munggah meh padha cepeté karo kasugihane.
Dheweke saiki dadi wong penting sing diajeni.
Ing babagan keuangan, tembungé piyambak meh dianggep wahyu.
Tukang emas saka kutha liya wiwit kasengsem karo praktik bisnisé, lan sawijining dina
kabèh padha lunga bareng kanggo ndeleng dhèwèké.
Dheweke ngenalake marang wong-wong mau cara-carane, nanging negesake manawa kerahasiaan iku syarat sing wigati.
Yen konspirasi kuwi wis kabukak, sakabehe sistem bisa ambruk kaya omah kartu.
Mulane diputusake kanggo ngedegake paguyuban rahasia.
Saben tukang emas bali menyang kuthaé lan miwiti ngatur usaha pinjam-meminjam dhuwité manut pandhuan Fabian.
Struk-struk Fabian saiki ditampa kanthi cara sing padha karo koin emasé, lan asring disimpen ing
brankas kanthi cara sing padha karo koin-koiné.
Yen siji pedagang kepengin ngirim pambayaran tartamtu marang pedagang liyane kanggo pangiriman barang, dheweke
mung nulis pitutur cekak marang Fabian supaya mindhah dhuwit saka rekeningé menyang rekening pedagang liyane.
Fabian bisa nggawe owah-owahan sing dibutuhake ing akun mung sawetara menit.
Sistem anyar iki uga dadi populer banget.
Pitutur sing ditulis kanggo pambayaran tanpa awis kaya ngono diarani cek.
Ing sawijining rapat rahasia liyane, Fabian maringi kabar marang tukang emas-emasé babagan rencana anyar.
Esuké, padha ngadani rapat karo kabèh gubernur sing mimpin bagéan-bagéan nagara.
Fabian dadi juru bicara. "Struk sing kita terbitake biasane ditampa kanthi apik, nanging
kadhangkala struk-struk kuwi disalin dening para pemalsu."
Kita kudu mungkasi iki.
Para gubernur kanthi kuciwa padha takon apa sing bisa ditindakake babagan kuwi.
Fabian mesthi wis siyap karo jawabané. "Aku usul supaya pamaréntah nindakake tugas nyetak kuitansi anyar kanthi pola
rumit ing kertas khusus, sing bakal kita sebut dhuwit kertas."
Kita tukang emas seneng nutupi biaya cetak, amarga iki ngirit wektu akèh nalika nerbitake kuitansi.
Para gubernur ora nduwé keberatan manèh, amarga mesthi waé perlu nglindhungi warga saka penipu
lan nyetak dhuwit kertas iku solusi sing wicaksana.
"Lan banjur ana bab liya," ujare Fabian, "ana sawetara wong sing wis dadi tukang nggoleki emas lan padha nggawe koin emas dhéwé."
Aku ngajokake nglulusaké undang-undang sing mbutuhake kabèh gumpalan emas diserahaké kanthi
imbalan sing pantes ing wangun koin lan dhuwit kertas.
Usulan iki uga ditampa, lan pamaréntah nyetak akèh dhuwit kertas anyar.
Ana tembung tartamtu ing saben dhuwit kertas.
Siji thaler, lima thaler, sepuluh thaler, lan sateruse.
Para tukang emas nutupi biaya cetak minimal.
Amarga luwih praktis nggawa cathetan bareng kowe, gampang meyakaké masyarakat.
Sanajan populer, dhuwit kertas lan koin anyar mung digunakake kanggo watara sepuluh persen saka kabeh transaksi.
Statistik nuduhaké yèn 90 persen saka kabèh transaksi pambayaran diproses nganggo cek lan transfer bank.
Fabian banjur miwiti fase sabanjure saka rencanane.
Nganti saiki, para pelanggan pancen wis mbayar dheweke biaya cilik kanggo njaga dhuwité supaya aman.
Nanging, supaya luwih akèh dhuwit mlebu ing brankas, Fabian nawakake wong sing nyimpen
dhuwit bunga telung persen saka simpanane.
Umume wong pracaya yèn dhèwèké mung bakal entuk bathi rong persen amarga dhèwèké kondhang
minangka wong sing nyilih dhuwit karo bunga lima persen.
Kebetulan, ora ana siji wae sing kepengin ngraguhi cara Fabian, amarga entuk bunga telung persen luwih
apik tinimbang kudu mbayar tambahan kanggo panyimpenan.
Amarga akèh banget wong sing nyimpen, aset sing dikelola Fabian saya cepet tuwuh.
Lan sepisan maneh, dheweke nguculake jumlah sing luwih gedhe tinimbang sing saktenane ana
ing wangun dhuwit kertas lan koin ing brankas.
Saben 100 taler awis ing brankas, dhèwèké ngutangaké 200, 300, utawa 400 taler, lan ing sawetara
kasus malah nganti 900 taler marang para peminjam.
Dheweke mung kudu mesthekake yen rasio kuwi ora tau ngluwihi sangang banding siji, amarga rata-rata siji saka
sepuluh pelanggan kepengin saldo kredité dibayar kanthi awis.
Sanadyan mangkono, Fabian bisa ngetokake bunga 45 taler saka 900 taler dhuwit ing buku sing dipinjamake kanthi wujud cek prasaja.
Iku limang persen saka 900 taler.
Lan Fabian njaga 45 taler minangka bunga.
Tukang emas liyane padha nindakake sing padha.
Kabeh padha nggawe dhuwit saka hawa.
Mung nganggo pulpen fountain, lan nuntut bunga uga.
Mesthi wae, dheweke ora nyetak dhuwite dhewe, nanging ngajak pamarentah nerbitake dhuwit kertas utawa nyetak koin,
sing banjur disalurkan marang wong-wong dening tukang emas.
Fabian mung mbayar biaya nyetak.
Sanajan mangkono, padha nggawe dhuwit saka ora ana nalika maringi utangan lan banjur ngetokake bunga saka iku.
Umume wong pracaya yèn pamaréntah tanggung jawab marang pasokan dhuwit.
Wong-wong mau uga pracaya yèn Fabian mung bakal ngutangaké dhuwit sing wis disimpen wong liya marang dhèwèké minangka tabungan.
Aneh tenan, ora ana tabungan sapa waé sing tau nyusut nalika dhuwité dipinjamaké ing panggonan liya.
Yen kabeh wong nyoba narik saldo akuné sakaligus, penipuan kuwi mesthi bakal kabukak.
Sawijining dina, sawijining pebisnis sing wicaksana teka ndeleng Fabian.
Biaya bunga iku salah, ujare.
Saben padha nyilih 100 taler, padha nuntut mbalekake 105 taler.
Lima taler tambahan ora bakal bisa dibayar, amarga ora ana.
Para petani ngasilake panganan, industri ngasilake barang, lan sapiturute, nanging mung dheweke sing ngasilake dhuwit.
Ayo kita anggep yen mung ana loro pengusaha ing saindenging negara sing dadi majikan kanggo wong liya kabeh.
Saben saka loro iki ngutang 100 thaler.
Kita mbayar 90 taler kanggo upah lan biaya lan ngetung bathi 10 taler, sing mlebu ing kanthong kita dhéwé.
Kakuatan tuku total banjur bakal dadi 90 ditambah 10 taler dikali 2, yaiku 200 taler.
Nanging kanggo mbayar kuwi, kita kudu adol kabèh produk kita regané 210 thaler.
Yen salah siji saka kita kasil adol kabèh stoké regané 105 taler, sing sijiné bisa entuk paling akèh 95 taler.
Saliyane, dheweke ora bakal bisa adol sawetara barangé amarga ora ana dhuwit maneh kanggo tuku.
Dheweke isih utang marang wong-wong mau 10 taler lan mung bisa mbayar utange kanthi ngutang dhuwit luwih akeh.
Mula sistem iki ora mungkin.
Wong lanang kuwi terus.
Katone, padha kuduné ngetokaké 105 taler menyang peredaran, yaiku 100 kanggo aku lan 5 sing bakal padha gunakaké dhéwé.
Banjur 105 taler bakal ana ing peredaran lan utang-utange bisa dibayar.
Fabian ngrungokake meneng lan pungkasane mangsuli.
Ékonomi iku bidang sing rumit banget, sayangku.
Masalah iki mbutuhake pirang-pirang taun sinau.
Aku bakal maringi perhatian sakabehe marang prakara-prakara sing kasebut, dene kowe mangga ngurus prakara-prakaramu.
Sampeyan kudu kerja luwih efisien, nambah produksi, nyuda biaya, lan dadi pebisnis sing luwih apik.
Aku seneng mbantu sampeyan kapan wae.
Pangunjung kuwi lunga kanthi ora wareg.
Ana sing ora bener ing kene.
Ana sing salah sacara dhasar karo cara-cara Fabian.
Lan dhèwèké kanthi trampil ngindhari pitakon.
Nanging Fabian dianggep sacara wiyar minangka ahli, lan keberatan ora bakal ana gunané.
Sawise kabeh, ekonomi katon makmur lan negara lagi ngalami kemajuan gedhe.
Kanggo nutupi bunga saka dhuwit sing dipinjam, para pedagang kudu munggahake rega.
Para karyawan banjur ngeluh yèn upahé kakehan sithik.
Nanging, para majikan ora gelem mbayar upah sing luwih dhuwur.
Padha nunjukake risiko bangkrut.
Para petani ora dibayar kanthi adil kanggo asil panené.
Lan akèh ibu rumah tangga padha ngeluh babagan panganan sing regané kakehan larang.
Akhire, mogok kerja pecah.
Fenomena sing sadurunge durung dingerteni.
Luwih akèh wong uga kena pengaruh mlarat.
Lan sanajan kanca utawa sedulur uga ora duwe daya kanggo mbantu dheweke.
Kekayaan sejati negara iki akèh sing lali.
Tanah subur, alas sing amba, sumber daya mineral lan ternak.
Kabeh mau ngubengi dhuwit.
Barang iki sing katon paling unggul, nanging tansah langka.
Nanging ora ana siji wae sing ngragu marang sistem.
Dianggep yèn pamaréntah wis nguwasani kabèh mekanisme iki.
Sawetara wong bisa nglumpukake dana cadangané lan ngedegake lembaga kredit utawa lembaga keuangan mandiri.
Iki bakal ngasilake bunga 6% utawa luwih, sing sacara signifikan ngluwihi tawaran suku bunga Fabian sing 3%.
Nanging, perusahaan-perusahaan mandiri iki mung bisa ngutangake dhuwit sing pancen dadi duwéané.
Ora kaya Fabian, dheweke ora duwe kakuwatan aneh kanggo nggawe dhuwit saka udara kosong
mung kanthi nulis ing buku nganggo pulpen.
Lembaga keuangan mandiri iki ngganggu Fabian lan kanca-kancané.
Mula saka iku, padha langsung ngadegake dhewe.
Kebanyakan pesaing wis dituku sadurunge padha duwe kasempatan kanggo mekar.
Ing wektu sing cendhak banget, kabèh lembaga keuangan wis diduwèni utawa dikontrol déning wong-wong mau.
Kahanan ekonomi sakabèhé terus memburuk.
Para buruh mikir yèn bos-bosé nyimpen bathi sing kakehan.
Para majikan, ing sisih liya, nganggep para buruhé males lan ora efisien.
Kabeh padha nyalahake siji lan sijine.
Para gubernur uga ora bisa nemokake solusi.
Saliyane, katon yèn masalah kamlaratan kudu diatasi minangka prioritas.
Program sosial diwenehake lan saben warga kanthi sah wajib nyumbang.
Iki banjur nesuaké warga, sing isih nyekel gagasan kuno yèn tangga teparo kudu saling
nulungi kanthi sukarela nalika ana ing wektu butuh.
Pajak-pajak iki ora liya mung rampokan sing dilegalake, ujare wong-wong.
Apa waé sing dijupuk saka sawijining wong tanpa kersané, tanpa nggatekake tujuwané, padha karo maling.
Nanging saben wong krasa ora kuwasa lan wedi paukuman penjara sing bisa dikenani amarga ora mbayar pajak lan bea.
Sanajan program sosial maringi pitulungan jangka cendhak, nanging ora bisa ngrampungake masalah-masalah kasebut.
Kosok baline, padha cepet bali kanthi jumlah luwih akeh, nggawa kabutuhan dhuwit maneh.
Pengeluaran sosial tekan pucuk sing mumet lan piranti administratif sing larang uga saya ngluwihi kendali.
Kebanyakan anggota pamaréntah iku wong-wong sing becik lan maringi informasi sing jujur.
Padha ora kepengin mbebani warga liyane karo biaya tambahan.
Dadi padha kélangan pilihan pungkasané, nyilih dhuwit sing kurang saka Fabian lan kancané.
Nanging, padha ora ngerti kepiye carane bakal mbayar utang-utang iki.
Para wong tuwa ora bisa maneh mbayar guru-guru anak-anake.
Padha ora bisa mbayar dhokter maneh.
Malah perusahaan transportasi uga bangkrut.
Ora ana dhuwit sing isih ana.
Langkah demi langkah, pamaréntah kepeksa njupuk alih lan ngatur kabèh fungsi iki.
Para guru, dhokter, lan akèh klompok profesional liyane dadi abdi nagari lan pegawai sektor publik.
Ing kahanan kaya ngene iki, mung sawetara wong sing isih ngrasakake puas saka pakaryané.
Padha nampa gaji sing lumayan, nanging padha kelangan kamardikan lan identitasé.
Saben wong mung dadi girig-gigi ing mesin raksasa.
Ora ana ruang kanggo inisiatif pribadi, lan prestasi profesional meh ora digatekake.
Upah lan gaji meh tetep, lan promosi mung bisa kelakon nalika atasan pensiun utawa seda.
Amarga kepepet, para panguwasa manèh mutusaké njaluk pitutur marang Fabian.
Wong-wong nganggep dhèwèké pancèn pinter banget, lan dhèwèké tansah katon nduwèni solusi paling apik kanggo masalah keuangan.
Dheweke ngrungokake kabeh masalahé, mikirake, banjur ngomong.
Akeh wong ora bisa ngatasi masalahé dhéwé.
Padha gumantung marang wong liya supaya mlebu lan ngrampungake masalahé kanggo dheweke.
Aku yakin kowe kabeh sarujuk manawa umume wong kudune diparingi hak kanggo seneng lan supaya kabutuhan dhasare kacukupi.
Sawise kabeh, kita makili prinsip dhasar sing nyatakake yen kabeh wong padha.
Supaya ana keseimbangan, kekayaan sing kakehan saka wong sugih kudu dipotong lan disalurake marang wong mlarat.
Ora ana cara liya.
Sistem pajak bertingkat kudu diwenehake.
Luwih akèh duwé, luwih akèh sing kudu dibayar.
Pajegna saben wong miturut kasugihane lan wenehana marang saben wong miturut kabutuhane.
Contone, sekolah lan rumah sakit kudu bisa diakses tanpa biaya kanggo wong-wong sing kahanane ekonomi kurang.
Dheweke maringi ceramah dawa babagan cita-cita luhur lan nutup kanthi tembung, "Lan tulung
aja lali yèn kowe isih nduwé utang marang aku."
Kowe wis suwé nyilih iki.
Aku bisa ketemu setengah jalan kanthi nundha pambayaran, nanging kowe paling ora kudu terus mbayar bunga.
Ora ana siji wae sing ngragu-ragukan filsafaté Fabian.
Pamaréntah saktenané wis ngenalaké pajak penghasilan bertingkat.
Luwih akeh wong entuk dhuwit, luwih dhuwur persentase pajak sing diduweni.
Ora ana sing seneng pajak penghasilan, nanging kabeh padha mbayar amarga yen ora, padha bakal dipenjara.
Para pedagang manèh kapaksa nambah rega.
Sekali maneh, para karyawan nuntut upah sing luwih dhuwur.
Akibate, akèh pengusaha kudu ngganti sebagian karyawane nganggo mesin utawa bangkrut.
Iki mesthi nambah parah pengangguran, nganti pamaréntah ngenalaké modhèl-modhèl tambahan
kanggo bantuan sosial lan tunjangan pengangguran.
Pamaréntah ngenalaké tarif, subsidi, lan langkah-langkah protektif liyané kanggo nylametaké
manéka industri saka ambruk lan njaga lapangan gawé.
Ing kéné lan ing kana, wong-wong wiwit mikir apa sejatine tujuane produksi iku kanggo ngasilake
barang utawa mung kanggo nyedhiyakake lapangan kerja.
Nalika kahanan terus memburuk, pamaréntah nyoba njaga stabilitas kanthi kontrol upah lan rega lan peraturan sing rumit.
Panguwasa pajeg bakal dikuatake liwat pajeg nilai tambah lan kabèh jinis pungutan.
Ana wong sing tau nyebutake yèn sak loyang roti kena luwih saka 50 jinis pajak saka mesin
panen ngombine nganti tekan ing ibu rumah tangga.
Saiki wayahe para ahli mlebu. Kadhangkala malah nganti tingkat kabinet, nanging umume padha kumpul ing
panitia-panitia sing ora kondhang lan, taun demi taun, mung bisa ngasilake dokumen sing ora ana gunane.
Paling ora, padha nyaranake supaya sistem pajak diatur maneh luwih lanjut.
Nanging jumlah total pajak lan bea terus munggah kanthi ajeg.
Fabian tanpa kendhat nuntut pambayaran bunga.
Barang iki nyedhot porsi sing saya tambah gedhé saka pendapatan pajak.
Iki nyebabake munculé wangun politik sing anyar banget, yaiku politik partai.
Wong-wong padha mbantah siji lan sijine bab partai endi sing paling bisa ngrampungake masalah.
Wong-wong padha rembugan babagan pribadhi lan ideologi, padha nyebut-nyebut julukan marang siji lan sijine, lan padha
nggawe ribut babagan kabeh kajaba masalah sing saktenane.
Kecewa sing meneng nyebar ing kalangan badan pamaréntahan.
Akhire, tekan titik nalika bunga sing kudu dibayar ing sawijining kutha ngluwihi total penghasilan sing diasilake.
Ing saindenging nagara, jumlah bunga sing durung dibayar saya mundhak, lan saiki bunga uga dikenani marang bunga
sing wis telat dibayar, sing dikenal minangka bunga majemuk.
Iki ngidini Fabian lan kanca-kancané alon-alon nguwasani bandha nyata nagara, liwat transfer
kepemilikan utawa kanthi nambah kontrol ing dewan pangawas.
Nanging kontrol durung nyakup kabeh.
Organisasi rahasia iku ngerti yèn padha mung bakal aman ing posisiné sawisé padha nguwasani saben wong kanthi sampurna.
Ana kekurangan dhuwit ing endi-endi.
Akeh wong sing nganggur lan dadi mlarat.
Sistem kesejahteraan sosial ora bisa ngopeni kabeh wong, mula wong-wong alon-alon wiwit mbrontak.
Fabian ngyakinake pamaréntah supaya bisa matèni loro manuk kanthi siji watu.
Kaping pisan, perang iku cara paling apik kanggo nggabungake wong-wong ing perjuangan nglawan mungsuh njaba sing padha.
Lan kapindho, iki uga cara paling apik kanggo mbayar utang pamaréntah domestik, yaiku
kanthi ngéksploitasi nagara liya sawisé menang.
Kanggo miwiti mesin perang, Fabian mbangun pabrik-pabrik, maringi dhuwit marang para pamilik pabrik kanggo ngasilake bom,
nyilih dhuwit marang militer, lan pungkasane maringi pinjaman bunga dhuwur marang korban kanggo rekonstruksi sing ekstensif.
Sawisé kuwi, utangan liyane sing akèh diwènèhaké kanthi murah atiné ing sangisoré irah-irahan pangembangan ékonomi.
Sistem iki, karo kabeh implikasié, sukses banget nganti akèh negara ing saindenging donya dumadakan ora
mung nduwé utang manca, yaiku marang Fabian, nanging uga melu utawa melu perang bersenjata.
Fabian njamin supaya tansah ana imbangan kekuwatan, supaya sembarang negara bisa dipaksa perang nglawan negara liyane.
Fabian tansah nganggep iki gagasan sing apik nalika sawijining negara nglirwakake saran-sarané, ora mbayar
utangé, utawa kepéngin ngenalaké sistem dhuwit anyar sing ora ana gandhèngané karo Fabian.
Fabian tansah mbiyayai negara sing diserang, umume liwat wong ngarep, organisasi ngarep, utawa dinas rahasia,
supaya perang lumaku sak suwé-suwéné lan supaya akèh dhuwit sing bisa dipikolehi saka rekonstruksi.
Banjur dheweke mbayar utange kanthi ngrebut infrastruktur lan sumber daya alam saka negara sing ditaklukake.
Kebanyakan warga kita sing mbrontak marang sistem sing licik dibungkam kanthi diwenehi tekanan ekonomi utawa mung diejek.
Kanggo tujuan iki, Fabian lan kanca-kancané tuku meh kabèh koran, stasiun televisi, lan stasiun radio, banjur
ngangkat eksekutif sing dipilih dhéwé kanggo ngelola.
Akeh saka operator media iki pancen nyoba ngapikake donya, nanging padha ora nyadari babar pisan carane padha dieksploitasi.
Solusi sing dipromosikake mung nambani gejalane wae, tanpa tau ngatasi panyebab sejatine saka masalah kasebut.
Mesthi ana macem-macem koran lan majalah.
Sawetara kanggo sayap kiwa, sawetara kanggo sayap tengen, liyane kanggo tengah liberal, uga ana
majalah kanggo buruh lan liyane kanggo wirausaha.
Kowe diijini maca lan nulis apa waé sing kowe karepake, nanging mung sakdurungé kowe nyoba nggoleki inti masalah sing saktenané.
Rencana agung Fabian meh rampung.
Kabèh nagara, lan ora mung nagara iki, padha utang gedhé marang dhèwèké.
Liwat sistem pendidikan lan media massa, dhèwèké ngontrol ora mung emosi wong-wong, nanging uga pikirane.
Apa sing dipikirake lan dipercaya déning populasi pungkasané kabèh ana ing tangan Fabian.
Yen ana siji wong nduwé dhuwit sing luwih akèh tinimbang sing isa digunakaké kanggo kesenengan pribadiné, apa
kesenengan istimewa sing isih isa dipikolehi saka donya?
Kanggo wong-wong sing nyebut awake dhewe minangka elit, ana jawaban sing cetha kanggo pitakon iki.
Kakuwatan.
Kakuwasan sing telanjang lan tanpa wates marang wong liya.
Para idealis pancen trampil ing media lan politik lan mula wis dipatèni pangaribawane kanthi efektif.
Nanging Fabian nemokake para pecandu kontrol sejati kanthi mentalitas panguwasa khusus sing digoleki ing
antarané para pecandu kekuwatan saka dinasti finansial.
Kebanyakan tukang emas biyen wis ngembangake mentalitas kaya ngene.
Kekayaan sing kakehan kuwi ora marem maneh.
Padha nggoleki sensasi tantangan anyar.
Kuwasa marang wong akeh iku dolanan paling pungkasan.
Wong-wong iki mikir yèn dhèwèké luwih unggul tinimbang wong liya kabèh.
Iku hak lan kawajiban kita kanggo mrentah.
Wong akèh ora ngerti apa sing apik kanggo dheweke.
Kowe kudu nglumpukake wong-wong mau bebarengan lan mréntah-mréntah marang wong-wong mau.
Kita, ing sisih liya, lair kanggo mrentah.
Fabian lan kanca-kancané nguwasani pirang-pirang lembaga kredit ing saindenging kutha lan saindenging nagara.
Bisa uga padha perusahaan swasta sing duwé pamilik béda-béda, nanging sanajan katon ana kompetisi, padha kerja bareng raket.
Kanthi persetujuan pamaréntah, sawijining bank sentral wis diadegaké, dhasaré malah ora adhedhasar modal dhéwé.
Ora, ing kene uga, pambentukan dhuwit adhedhasar nyabut dhuwit saka simpanan masyarakat.
Utang nganti tekan pucuking pandelengan.
Saka njaba, pusat cadangan iki marakake kesan yen ngatur pasokan dhuwit kanthi serius lan
kanthi cara tartamtu nglambangake fungsi pamarentah.
Nanging anehé, ora ana wakil pamaréntah sing kapilih utawa pejabat sipil senior sing tau
kalebu ing badan pamaréntah bank sentral iki.
Pamaréntah ora nyilih langsung saka Fabian maneh, nanging bisa ngalih menyang bank sentral, kanthi
pendapatan pajak taun ngarep dadi agunan kanggo pinjaman.
Iki cocog karo rencanane Fabian, yaiku ngalihake curiga saka awake dhewe lan malah ngajokake prosedur pamarentah.
Ing latar mburi, mesthi wae dheweke tetep ngontrol.
Kawasaan ora langsung Fabian marang urusan pamaréntahan sampurna banget nganti dhèwèké tau ngucapaké sombong.
Yen aku ngontrol dhuwit sawijining negara, aku ora peduli sapa sing nggawe undang-undang.
Ora masalah partai endi sing mimpin, amarga Fabian ngontrol dhuwit, keuangan, getih urip bangsa.
Pamaréntah wis nampa dhuwit, nanging bunga ditagih saben utangan tambahan.
Jumlah sing terus mundhak terus diinvestasikake ing macem-macem manfaat sosial, lan pamaréntah meh ora
bisa mbayar bunga, luwih-luwih mbayar utang pokok.
Kadhangkala ana wong sing takon, "Yen dhuwit iku sistem sing digawe manungsa, mesthi bisa disesuaikan karo
kabutuhan wong supaya nglayani tinimbang ngontrol, ta?"
Nanging wong-wong kaya ngene saya arang, lan swarane kabungkam dening swara neraka sing disebabake dening upaya
langgeng kanggo nggoleki limang thaler sing ilang kanggo bunga.
Pamrentahan teka lan lunga, lan bareng karo kuwi warna-warna partai.
Ireng, abang, kuning, ijo, nanging prinsipé tetep padha.
Ora preduli pamaréntahan endi sing mimpin, tujuan pungkasan Fabian saya cedhak saben taun.
Undhang-undhang manungsa ora ana gunané.
Wong-wong mau dipajaki nganti mual.
Kemampuan mbayar utange wis entek.
Saiki wayahe wis mateng kanggo langkah gedhe pungkasan Fabian.
Sepuluh persen saka kabèh dhuwit isih muter ing wangun koin lan kertu dhuwit.
Kanthi dhuwit ing kanthongé, wong-wong isih nduwé pangendalian marang uripé dhéwé.
Benteng pungkasaning kabebasan pribadi iki kudu dibubarake tanpa ngundang curiga.
Sapa waé bisa mbantah yèn iku babagan kaamanan.
Cek ora ditampa ing njaba komunitas dhéwé.
Wong-wong ora kepengin nggawa dhuwit tunai nalika lelungan.
Mulane solusi sing luwih praktis iki banget disambut ing wilayah iki.
Mesthi wae, Fabian maneh duwe gagasan sing bener.
Organisasié maringi saben wong kertu plastik sing nampilaké jeneng sing nduwèni, foto, lan nomer identifikasi.
Sampeyan mung kudu nampilake kertu iki nalika belanja.
Para pebisnis ngubungi komputer pusat lan mriksa kredit, sawisé kuwi pelanggan bisa belanja sak karepé nganti jumlah tartamtu.
Kertu kredit iki digawe luwih narik kawigaten para pelanggan kanthi ora ngetokake bunga nalika
padha mbayar sisa tagihan ing pungkasan wulan.
Para pebisnis, ing sisih liya, nduwéni biaya sing luwih dhuwur kanthi signifikan, sing banjur kudu ditambahaké menyang
rega produk pungkasan lan saéngga dibebani marang pelanggan.
Fabian lan kanca-kancané nduwèni reputasi sing saya apik.
Ya, dheweke pancen dianggep minangka tiang-tiang masyarakat.
Pernyataané babagan masalah keuangan lan ékonomi dianggep meh kaya dogma agama.
Akeh usaha cilik ambruk amarga beban pajak lan bea sing terus mundhak.
Ijin lan lisensi khusus diwenehake kanggo kabeh teknik lan prosedur sing ana, nganti
perusahaan-perusahaan sing isih ana kesulitan tetep bertahan.
Fabian nduwèni utawa ngontrol kabèh perusahaan gedhé, saben nduwèni atusan anak perusahaan.
Persaingan antarane perusahaan-perusahaan gedhe iki pancen mung pura-pura.
Ing pungkasané, kabèh pesaing kapaksa metu saka pasar.
Tukang ledeng, tukang montir mobil, tukang listrik, lan umume tukang liyane lan usaha cilik padha ngalami nasib sing padha.
Padha ditelan déning perusahaan-perusahaan gedhé Fabian, sing bebarengan ana ing sangisoré pangayoman pamaréntah.
Fabian banjur mbela supaya koin lan dhuwit kertas dibusak sakabehe.
Supaya ora ana perusahaan utawa individu sing bisa urip tanpa kertu kredit lan sistem komputer sing ana ing endi-endi.
Yen ana wong sing kelangan kertu kredit, rencanane Fabian yaiku ngetato nomer identitas saben warga ing tangane supaya
bisa diwaca nganggo cahya khusus lan dikirim menyang komputer.
Tanpa bukti identitas kaya ngono, ora ana sing bakal bisa tuku utawa adol apa-apa maneh.
Saben komputer kudu disambungake menyang komputer pusat sing gedhe banget, ing ngendi kabèh
informasi babagan saben wong bakal disimpen.
Kanthi cara kuwi, Fabian bakal ngerti kabeh babagan saben wong.
Sawise iki kasil digayuh, dheweke bakal nduweni kendali total pungkasan marang kabeh wong ing negara
lan, luwih saka kuwi, marang kabeh wong ing donya.
Solusi lan cara metu saka kahanan angel iki wis ana saiki.
Kita matur nuwun marang kabeh sing wis nyumbang kanggo kasuksesan film iki: secret.tv / kopp-verlag.de / crevid.de