ამ DVD-ის მასობრივი კოპირება მკაცრად წახალისებულია; გამომცემელთა განცხადებული მიზანია, უზრუნველყოს მისი
მაქსიმალურად ფართო გავრცელება. პატივისცემით, Neue Impulse e.V.
შემდეგი ფილმი გვიჩვენებს ჩვენი ფულის რეალურ განვითარებასა და მონეტარული სისტემის ხარვეზებს.
ნებისმიერი მსგავსება რეალურ მოვლენებთან და პიროვნებებთან არ არის შემთხვევითი და არც უნებლიე.
"ნოიე იმპულსე" e.V. წარმოგიდგენთ
secret.tv-ის, Kopp Verlag-ისა და CreVid.de-ის კეთილი მხარდაჭერით
მაიკლ კენტის პროდაქშენი
ამბავი მჭედელ ფაბიანზე
რატომ არის ყველგან ფულის ნაკლებობა
მომეცი სამყარო 5%-ით დამატებული ან
ლარი ჰენინის ტექსტის მიხედვით
ნახატები რალფ ალექს ფიხტნერის
მთხრობელი კაი ტაშნერი
რეჟისურა და ანიმაცია კრისტოფ ლემანი
ფაბიანი აღფრთოვანებული იყო, როდესაც მეორე დღეს დიდი ხალხის წინაშე სათქმელ სიტყვაზე ვარჯიშობდა.
ის ყოველთვის ესწრაფოდა ძალაუფლებასა და პრესტიჟს.
ახლა მისი ოცნება მალე ახდებოდა.
ფაბიანი ხელოსანი იყო, რომელიც ოქროსა და ვერცხლზე მუშაობდა და სამკაულებსა და ორნამენტებს ამზადებდა, მაგრამ მას აღარ
მოსწონდა, რომ მუშაობით უნდა ემუშავა თავისი საარსებო წყაროსთვის.
მას არაჩვეულებრივი ამბიციებისა და გამოწვევების ძიებაში იყო.
და ახლა მისი გრანდიოზული გეგმა განხორციელების პირას იყო.
საუკუნეების განმავლობაში, საქონლის უშუალო გაცვლა ვაჭრობის გავრცელებული ფორმა იყო.
ისინი, ვისაც ოჯახის გამოსაკვება ჰქონდათ, ამ ამოცანას ან მთლიანად საკუთარი მიწათმოქმედებითა და მეცხოველეობით
უმკლავდებოდნენ, ან კონკრეტულ საქონელზე სპეციალიზდებოდნენ.
ჩვენი საკუთარი წარმოების ჭარბი პროდუქცია სხვისი ჭარბი პროდუქციით გაცვალეს.
საბაზრო მოედანი საზოგადოებრივი ცხოვრების ცოცხალი ცენტრი იყო.
მტვრისა და ხმაურის მიუხედავად, ფერადი აურზაური ზოგადად პოპულარული იყო, რადგან ყოველთვის ბევრი
ახალი და საინტერესო რამის მოსმენა შეიძლებოდა.
თუმცა, ბოლო დროს, დაძაბულობა და დაპირისპირება, როგორც ჩანს, გაიზარდა.
რატომ დავხარჯოთ სიტყვები?
უკეთესი სისტემის შექმნის დრო დადგა.
ჩვეულებრივ, ხალხი კარგ განწყობაზე იყო და თავისი შრომის ნაყოფით ტკბებოდა.
მმართველობის ფორმა უკიდურესად მარტივი იყო.
თითოეულ მუნიციპალიტეტში აირჩიეს მოქალაქეთა საბჭო, რომლის ამოცანა იყო ინდივიდის
თავისუფლებებისა და უფლებების უზრუნველყოფა და გარანტირება.
არავის არ შეიძლება დააძალონ რაიმეს გაკეთება მისი ნების წინააღმდეგ, იქნება ეს ინდივიდის თუ ჯგუფის წაქეზებით.
ეს იყო მთავრობის ერთადერთი მიზანი და ყველა არჩეულ მერს ნებაყოფლობით უჭერდა მხარს მისი საზოგადოება.
თუმცა, საბაზრო დღემ არაერთი პრობლემა წარმოშვა, რომელთა გადაჭრაც ადვილი არ იყო.
რა ღირდა დანა?
ერთი თუ ორი კალათა სიმინდით უნდა გადაიხადონ?
ღირდა თუ არა ძროხა ურმზე მეტად?
სადა იყო საზომი?
უკეთეს სისტემაზე ვერავინ იფიქრებდა.
ფაბიანმა ხალხს განუცხადა: "მე მაქვს გადამცვლელი ვაჭრობის პრობლემების გადაჭრის გზა".
ყველა თანამოქალაქე დიდ შეკრებაზე იყო მიწვეული.
ქალაქის მოედანზე უზარმაზარი ხალხი შეიკრიბა.
ფაბიანმა ახსნა თავისი ახალი სისტემა, რომელსაც ფული უწოდა.
რადგან საკითხი საკმაოდ იმედისმომცემად ჟღერდა, ხალხმა ცნობისმოყვარეობით ჰკითხა, როგორ განხორციელდებოდა ეს ცვლილება.
ოქრო, რომელსაც სამკაულების დასამზადებლად ჩვეულებრივ ვიყენებ, ძალიან ძვირფასი ლითურია, თქვა მან.
არ ჟანგდება, არ იცვლის ფერს და აქვს შეუზღუდავი შენახვის ვადა.
ასე რომ, მე ოქროსგან რამდენიმე მონეტას დავჭრი და თითოეულს თალერს დავარქმევ.
მან აუდიტორიას აუხსნა, რომ თალერის ღირებულება მალე სტაბილური გახდებოდა და ფულის, როგორც საგადამხდელო საშუალების,
გამოყენება ბარტერულ გაცვლაზე გაცილებით პრაქტიკული იქნებოდა.
მოქალაქეთა კრების ერთ-ერთმა წევრმა აღნიშნა, რომ ზოგიერთ ადამიანს შეეძლო ოქროს მარტივად მოეპოვებინა და მისგან მონეტები დაეკვეთა.
ფაბიანს პასუხი უკვე მზად ჰქონდა.
ეს უსამართლობა იქნებოდა.
რა თქმა უნდა, კანონიერ საგადამხდელო საშუალებად მხოლოდ მთავრობის მიერ დამტკიცებული მონეტები ითვლება.
ბეჭედი დაიდება უსაფრთხოების მიზნით.
აუდიტორიას ეს საკმაოდ სარწმუნოდ მოეჩვენა და წამოაყენეს წინადადება, რომ ყველას
თავდაპირველად ერთი და იგივე რაოდენობის მონეტა მიეღო.
თუმცა, ჩაერია სანთლის მწარმოებელი და თქვა, რომ თალერების უმეტესობაზე უფლება ჰქონდა, რადგან ყველა მის სანთლებს იყენებდა.
უშედეგოდ, დაიყვირა ერთ-ერთმა ფერმერმა, რადგან უჭმელად ყველა მოშივდება.
თალერების უმეტესობა ნამდვილად ფერმერებს უნდა მიეცეს.
ამან თავდაპირველად ზოგადი კამათი გამოიწვია.
ფაბიანმა ხალხს ცოტა ხნით ერთმანეთში კამათი მისცა და ბოლოს მათთვის გასაოცარი გადაწყვეტა გამოაცხადა.
რადგან თანახმა არ ხარ, გირჩევ, ჯერ ჩემგან მიიღო ყველა საჭირო თალერი.
თეორიულად ზედა ზღვარი არ არსებობს, მაგრამ, რა თქმა უნდა, უნდა შეგეძლოს ამ თანხის დაბრუნება.
რაც უფრო მეტ თალერს მიიღებ ჩემგან, მით მეტის დაფარვა მოგიწევს წლის ბოლოს.
კარგი, თქვეს თანამოქალაქეებმა, და თქვენთვის რა სარგებელია?
რადგან მე გაწვდით მომსახურებას, — განმარტა ფაბიანმა, — კერძოდ, ფულის მიწოდებას, მე მაქვს ანაზღაურების მიღების უფლება.
ვთქვათ, ყოველ 100 თალერზე, რომელსაც გესესებ, ვალის ყოველი მომდევნო წლისთვის უკან 100 და 5 თალერის ჯამს ვიღებ.
ეს დამატებითი 5 თალერი ჩემი ქირის საფასურია და ამ ქირის საფასურს პროცენტს დავარქმევთ.
სხვა გზა, როგორც ჩანს, არ არსებობდა, ხოლო 5% ზომიერ მოთხოვნად ჩანდა.
მომავალ პარასკევს დაბრუნდით და დავიწყებთ.
ფაბიანმა დრო არ დაკარგა და მომდევნო რამდენიმე დღე-ღამე მონეტების კეთებაში გაატარა.
ერთი კვირის შემდეგ, ხალხი მის მაღაზია წინ რიგში იდგა.
მას შემდეგ, რაც მოქალაქეთა საბჭომ მონეტები შეამოწმა და დაამტკიცა, პირველმა მოქალაქეებმა თავიანთი პირველი თალერები მოჭრეს.
ზოგი თავდაპირველად უცხო სისტემის გამოსაცდელად მხოლოდ რამდენიმე თალერს ითხოვდა.
ძალიან მალე, ახალი საგადამხდელო საშუალება ძალიან პოპულარული გახდა, რის გამოც ყველა საქონლის
ღირებულება ოქროს მონეტებით ან თალერებით ფასდებოდა.
ამ ღირებულების მინიჭება იყო პროდუქტის ფასი, რომელიც, თავის მხრივ, უმთავრესად მისი
წარმოებისთვის საჭირო შრომის რაოდენობაზე იყო დაფუძნებული.
თუ დიდი სამუშაო იყო საჭირო, მაშინ მაღალი საფასური იღებოდა.
თუმცა, ის, რაც თითქმის ძალისხმევის გარეშე მზადდებოდა, იაფი იყო.
ქვეყნის ერთ-ერთ ქალაქში ცხოვრობდა კაცი, სახელად ალბანი.
ის ერთადერთი საათოსანი იყო.
მისი კლიენტები მზად იყვნენ, მაღალი ფასი გადაეხადათ მისი საათებისთვის.
მაგრამ შემდეგ გამოჩნდა სხვა კაცი, რომელიც ასევე აკეთებდა საათებს და მათ უფრო დაბალ ფასად ყიდდა, რათა გაყიდვები გაეზარდა.
ალბანს მოუწია ფასების დაწევა, რათა იაფფასიან კონკურენტებს ყველა კლიენტი არ წაერთმია.
მალე ფასები მომხმარებლისთვის ხელსაყრელ დონეზე დასტაბილურდა, რადგან ორივე საათის ოსტატი ცდილობდა, საუკეთესო
შესაძლო ხარისხი ყველაზე ხელსაყრელ ფასად მიეწოდებინა.
ეს იყო გულწრფელი და პატიოსანი თავისუფალი კონკურენცია.
იგივე პრინციპი მალე ყველა სექტორში გავრცელდა.
სამშენებლო ინდუსტრია, სატრანსპორტო სექტორი, სოფლის მეურნეობა, თუნდაც ბუღალტრები და ყველა სხვა პროფესია.
მომხმარებლებს ჰქონდათ თავისუფალი არჩევანი და საკუთარი შეხედულებისამებრ საუკეთესო შეთავაზება აირჩიეს.
არ არსებობდა ხელოვნური დამცავი ზომები, როგორიცაა კონცესიები ან საბაჟო გადასახადები, რომლებიც სხვებს ბიზნესში შესვლას აფერხებდა.
ცხოვრების დონე აიწია და, საბოლოოდ, ყველა დაინტერესდა, თუ როგორ იყო საერთოდ შესაძლებელი ცხოვრება ფულის შემოღებამდე.
წლის ბოლოს ფაბიანმა მოიძია ყველა, ვინც მას ფულს უვალებდა.
ზოგიერთს ახლა იმაზე მეტი ჰქონდა, ვიდრე აეღო, მაგრამ ეს იმასაც ნიშნავდა, რომ სხვებს ახლა ნაკლები ჰქონდათ, რადგან მიმოქცევაში
მხოლოდ მონეტების განსაზღვრული რაოდენობა იყო გაშვებული.
ამიტომ, ვინც მოგებას ნახულობდა, უკან აბრუნებდა 100 თალერს დამატებული 5 თალერი პროცენტი, მაგრამ
ბიზნესის გასაგრძელებლად ხშირად კვლავ უწევდა სესხის აღება.
სხვებისთვის პირველად გახდა ცხადი, რომ ვალში იყვნენ.
მათთვის ფულის კვლავ გაცემამდე, ფაბიანმა თავისი მოთხოვნების უზრუნველსაყოფად ამ ადამიანების ქონებაზე იპოთეკა დააწესა.
ახლა მოვალეებს არა მხოლოდ ვალი ჰქონდათ, არამედ სახლებიც დაგირავებული ჰქონდათ, ამიტომ მალევე დაიწყეს დაკარგული 5
თალერის ძებნა, რომელთა შოვნა ასე წარმოუდგენლად რთული იყო.
არავინ აცნობიერებდა, რომ საზოგადოებას მთლიანობაში არასდროს შეეძლებოდა ამ ვალების ხაფანგიდან თავის დაღწევა, რადგან თუნდაც
თავდაპირველად წარმოებული და მიმოქცევაში გაშვებული ყველა თალერი დაბრუნებული ყოფილიყო, ყოველ 100 თალერზე მაინც
დარჩებოდა 5-თალერიანი დეფიციტი წლიური პროცენტების სახით.
ფაბიანს გარდა არავინ ხვდებოდა, რომ პროცენტის გადახდა შეუძლებელი იყო, რადგან ეს დამატებითი რაოდენობის მონეტა არასდროს გამოშვებულა.
აბსოლუტურად გარდაუვალი იყო, რომ მალე ზოგიერთი ადამიანი გაკოტრდებოდა.
თავისი სახელოსნოს უკანა ნაწილში ფაბიანს ჰქონდა საგანძური, სადაც კლიენტებს უყვარდათ თავიანთი
ზოგიერთი მონეტის უსაფრთხოდ შესანახად დატოვება.
ამისთვის ის მცირე საფასურს იღებდა, თანხისა და მისი შენახვის ხანგრძლივობის მიხედვით.
მფლობელმა თავისი დეპოზიტების ქვითრები მიიღო.
უფრო დიდი შენაძენის გაკეთებისას, ბევრი ოქროს მონეტის თან ტარება მოუხერხებელი იყო, ამიტომ თანდათან ჩვევად იქცა
მონეტების ნაცვლად გადახდა ფაბიანის ერთი ან რამდენიმე ქვითრით, რომლებიც ნაყიდ საქონლის ღირებულებას შეესაბამებოდა.
დუქანოსნები ქვითრებს საიმედო საგადახდო საშუალებად მიიჩნევდნენ, რადგან ნებისმიერ დროს შეეძლოთ მათი
ფაბიანსთვის მიტანა და სანაცვლოდ ოქროს მონეტების მიღება.
კვინძები ხელიდან ხელში გადადიოდა ისე, რომ თავად ოქროს გადაადგილება არ იყო საჭირო.
ფაბიანის ქვითრებს ისევე ენდობოდნენ, როგორც თავად ოქროს მონეტებს.
ფაბიანს მალე მიხვდა, რომ ოქროს მონეტების ასაღებად თითქმის არავინ მოდიოდა.
მაშინ თავისთვის გაიფიქრა: "ახლა უამრავი ოქრო მაქვს, მაგრამ მაინც მჭედლის ოფლით ვირჩენ თავს".
ეს სისულელეა.
ბოლოს და ბოლოს, ათობით ადამიანი გადამიხდიდა პროცენტს, თუ უფლებას მისცემდნენ, გამოეყენებინათ ოქრო, რომელიც
აქ უბრალოდ უქმად დევს და რომელსაც იშვიათად იბრუნებენ.
თავისთვის თქვა, სრულიად მართალია, ოქრო ჩემი არ არის, მაგრამ ის ჩემს ხელშია და მთავარიც მხოლოდ ეს არის.
რატომ უნდა განვაგრძო მონეტების მოჭრა, როდესაც შემიძლია ჩემი საცავიდან რამდენიმე მონეტა გამოვიყენო?
მაშინ მან დაიწყო იმ ოქროს მონეტების გასესხება, რომლებიც უკვე ჰქონდა მასთან დეპოზიტად ჩაბარებული.
თავდაპირველად მხოლოდ ცოტათი და ძალიან ფრთხილად, მაგრამ თანდათან უფრო და უფრო თამამად.
ერთ დღეს ფაბიანს დიდი საკრედიტო განაცხადი მიიღო.
მან კლიენტს შესთავაზა: "რატომ არ გახსნათ ანგარიში თქვენს სახელზე, იმის ნაცვლად, რომ ყველა ეს მონეტა თქვენთან გადაგითვალოთ?"
უბრალოდ გაგიწევთ შესაბამისი რაოდენობის ქვითრებს.
მსესხებელი დათანხმდა და ქვითრების გროვით წავიდა.
მას დიდი სესხი ჰქონდა აღებული, მაგრამ ოქრო საცავში რჩებოდა.
როცა კლიენტი წავიდა, ფაბიანს სახეზე ფართო ღიმილი ჰქონდა, რადგან კექსის ჭამაც მოასწრო და მისი შენარჩუნებაც.
მას შეეძლო ოქრო აესესხებინა და მაინც საკუთარ მფლობელობაში შეენარჩუნებინა.
მეგობრებს, ნაცნობებსა და უცხო ადამიანებს, თუნდაც მტრებს, ბიზნესისთვის ფული სჭირდებოდათ და სანამ
გირაოს წარდგენა შეეძლოთ, სესხის ოდენობა შეუზღუდავი იყო.
ფაბიანს შეეძლო, უბრალოდ ქვითრების გაცემით, რამდენჯერმე მეტი თანხა გაესესხებინა, ვიდრე მის სეიფში
ინახებოდა, რომელიც, სინამდვილეში, საკუთარიც კი არ ჰქონდა.
და ყველაფერი კარგად იყო, სანამ ნამდვილი მფლობელები თავიანთ ოქროს დაბრუნებას არ
მოითხოვდნენ და მოსახლეობის ნდობა შენარჩუნებული იყო.
დიდ წიგნში ის ზუსტად აღრიცხავდა თითოეული კლიენტის დებეტებსა და კრედიტებს.
ფულის სესხება უკიდურესად მომგებიანი ბიზნესი აღმოჩნდა.
ფაბიანის სოციალური სტატუსი თითქმის ისევე სწრაფად გაიზარდა, როგორც მისი სიმდიდრე.
ის ახლა მნიშვნელოვანი ადამიანი იყო, რომელსაც პატივს სცემდნენ.
ფინანსურ საკითხებში მისი სიტყვა თითქმის გამოცხადებად ითვლებოდა.
სხვა ქალაქების ოქრომჭედლები მისი საქმიანი პრაქტიკით დაინტერესდნენ და ერთ დღესაც ყველა ერთად მივიდა მასთან.
მან მათ თავისი მეთოდები გააცნო, მაგრამ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ საიდუმლოება აუცილებელი წინაპირობა იყო.
კონსპირაცია რომ გამხდარიყო, მთელი სისტემა შესაძლოა კარტის სახლივით ჩამოინგრეოდა.
ამიტომ გადაწყდა საიდუმლო საზოგადოების დაარსება.
თითოეული მჭედელი დაბრუნდა თავის ქალაქში და ფაბიანის მითითებებისამებრ საკუთარი
სესხების გაცემის ბიზნესის ორგანიზება დაიწყო.
ფაბიანის ქვითრებს ახლა ისევე იღებდნენ, როგორც მის ოქროს მონეტებს, და მათ ხშირად, მონეტების მსგავსად, სეიფში დებდნენ.
თუ ერთ სავაჭრო მოხსენებას სურდა მეორესთვის კონკრეტული გადახდა გაეგზავნა საქონლის მიწოდებისთვის, ის უბრალოდ წერდა
ფაბიანს მოკლე ინსტრუქციას, რომ ფული მისი ანგარიშიდან მეორე სავაჭრო მოხსენების ანგარიშზე გადაერიცხა.
ფაბიანმა რამდენიმე წუთში შეძლო ანგარიშებში საჭირო ცვლილებების შეტანა.
ეს ახალი სისტემაც ძალიან პოპულარული გახდა.
ასეთი უნაღდო გადახდის წერილობით ინსტრუქციებს ჩეკები ეწოდებოდა.
სხვა საიდუმლო შეხვედრაზე ფაბიანმა თავის მჭედლებს ახალი გეგმა გააცნო.
მომდევნო დღეს მათ შეკრიბეს ყველა იმ გუბერნატორი, რომლებიც ქვეყნის ცალკეულ ნაწილებს მართავდნენ.
ფაბიანი პრესსპიკერის როლს ასრულებდა. "ჩვენ მიერ გაცემული ქვითრები, როგორც წესი, კარგად
მიიღება, მაგრამ ზოგჯერ მათ მძარცველები კოპირებენ".
ამას ბოლო უნდა მოვუღოთ.
გუბერნატორებმა შეშფოთებულებმა იკითხეს, თუ რა შეიძლებოდა გაეკეთებინათ ამის შესახებ.
ფაბიანმა, რა თქმა უნდა, მზად ჰქონდა პასუხი. "მე ვთავაზობ, რომ მთავრობამ იკისროს ახალი, რთული ორნამენტების
მქონე ქვითრების სპეციალურ ქაღალდზე დაბეჭდვის ამოცანა, რომლებსაც ჩვენ ბანკნოტებს ვუწოდებთ".
ჩვენ, ოქრომჭედლები, სიამოვნებით ვფარავთ ბეჭდვის ხარჯებს, რადგან ეს ქვითრების გაცემისას უდიდეს დროს გვიზოგავს.
მმართველებს სხვა წინააღმდეგობა აღარ ჰქონდათ, რადგან, რა თქმა უნდა, აუცილებელი იყო მოსახლეობის მატყუარებისგან
დაცვა და ბანკნოტების ბეჭდვა გონივრული გადაწყვეტილება იყო.
"და კიდევ არის რაღაც", — თქვა ფაბიანმა, — "ზოგიერთები ოქროს საძებნელად წასულან და საკუთარ ოქროს მონეტებს აკეთებენ".
მე ვთავაზობ კანონის მიღებას, რომელიც ყველა ოქროს ნატეხის ჩაბარებას მოითხოვს შესაბამისი
კომპენსაციის სანაცვლოდ, მონეტებისა და ბანკნოტების სახით.
ეს წინადადებაც დაამტკიცეს და მთავრობამ ახალი ბანკნოტების დიდი რაოდენობით დაბეჭდა.
თითოეულ ბანკნოტზე იყო კონკრეტული სიტყვა.
ერთი თალერი, ხუთი თალერი, ათი თალერი და ასე შემდეგ.
გოლდსმითებმა დაფარეს მინიმალური ბეჭდვის ხარჯები.
რადგან ნოტების თან ტარება ბევრად მოსახერხებელი იყო, მოსახლეობის დარწმუნება ადვილი გახდა.
თუმცა, მათი პოპულარობის მიუხედავად, ახალი ბანკნოტები და მონეტები ყველა ტრანზაქციის მხოლოდ დაახლოებით ათ პროცენტში გამოიყენებოდა.
სტატისტიკის მიხედვით, ყველა გადახდის ტრანზაქციის 90 პროცენტი ჩეკებითა და საბანკო გადარიცხვებით დამუშავდა.
შემდეგ ფაბიანმა თავისი გეგმის შემდეგი ეტაპი განახორციელა.
დღემდე, მომხმარებლები სინამდვილეში მცირე საფასურს უხდიდნენ მას, რათა მათი ფული უსაფრთხოდ შეენახა.
თუმცა, სალაროს მეტი თანხის მოსაზიდად, ფაბიანმა დამზოგველებს დეპოზიტებზე სამპროცენტიანი საპროცენტო სარგებელი შესთავაზა.
ბევრი ფიქრობდა, რომ ის მხოლოდ ორპროცენტიან მოგებას მიიღებდა, რადგან ცნობილი იყო, რომ ფულს
ხუთპროცენტიანი საპროცენტო განაკვეთით გასცემდა სესხად.
სხვათა შორის, ფაბიანის მეთოდების გადახედვის სურვილი არავის ჰქონია, რადგან სამპროცენტიანი სარგებელი
ბევრად სჯობდა შენახვისთვის დამატებითი თანხის გადახდას.
მომზოგველთა დიდი რაოდენობის გამო, ფაბიანის მიერ მართული აქტივები სწრაფად გაიზარდა.
და კვლავ, მან გასესხა გაცილებით უფრო დიდი თანხა, ვიდრე რეალურად იყო საცავში ნაღდი ფულის სახით.
საცავში დაცული ყოველი 100 ტალერის ნაღდის სანაცვლოდ, ის მსესხებლებს 200, 300 ან 400
ტალერს, ზოგ შემთხვევაში კი 900 ტალერამდე ასესხებდა.
მას უბრალოდ უნდა დარწმუნებოდა, რომ ეს თანაფარდობა არასდროს აჭარბებდა ცხრას ერთზე, რადგან საშუალოდ, ყოველი ათი
კლიენტდან ერთს სურდა, საკრედიტო თანხა ნაღდი ფულით მიეღო.
მიუხედავად ამისა, ფაბიანს შეეძლო 900 ტალერის წიგნის ფულზე, რომელიც მან უბრალო ჩეკების
სახით გასესხა, სრულ 45 ტალერის პროცენტი აეღო.
ეს არის ხუთი პროცენტი 900 ტალერზე.
ფაბიანი კი 45 ტალერს პროცენტად დაიტოვა.
სხვა მჭედლებმაც იგივე გააკეთეს.
მათ ყველამ ფული არაფრისგან შექმნეს.
უბრალოდ კალმით, და ამასთანავე დაინტერესება მოითხოვა.
რა თქმა უნდა, მათ თავად არ მოჭრილიათ ფული, არამედ მთავრობას უკვეთდნენ ბანკნოტების დაბეჭდვას ან მონეტების
მოჭრას, რომლებსაც შემდეგ მჭედლები ხალხს ურიგებდნენ.
ფაბიანმა მხოლოდ ბეჭდვის ხარჯები გადაიხადა.
მიუხედავად ამისა, მათ სესხების გაცემისას ფული არაფრისგან შექმნეს და შემდეგ მასზე პროცენტი აიღეს.
ხალხის უმეტესობა მიიჩნევდა, რომ ფულის მიწოდებაზე მთავრობა იყო პასუხისმგებელი.
ისინი ასევე მიიჩნევდნენ, რომ ფაბიანი მხოლოდ იმ თანხებს გასცემდა სესხად, რომლებსაც სხვები მასთან დანაზოგად ჰფლობდნენ.
თუმცა, უცნაურია, რომ ფულის სხვაგან გაცემისას არავის დანაზოგი არასდროს შემცირებულა.
ყველას რომ ერთდროულად ეცადა ანგარიშებიდან თანხის გამოტანა, თაღლითობა გამხელდებოდა.
ერთ დღეს, დაფიქრებული ბიზნესმენი ფაბიანს სანახავად მივიდა.
საპროცენტო გადასახადი არასწორია, თქვა მან.
ყოველ ჯერზე, როცა 100 თალერს სესხულობენ, უკან 105 თალერს ითხოვენ.
დამატებით 5 ტალერი ვერასდროს გადაიხდება, რადგან ისინი არ არსებობს.
ფერმერები აწარმოებენ საკვებს, მრეწველობა — საქონელს და ა.შ., მაგრამ ფულს მხოლოდ ისინი აწარმოებენ.
დავუშვათ, რომ მთელ ქვეყანაში მხოლოდ ორი ბიზნესმენი იყო, რომლებიც დანარჩენებისთვის დამსაქმებლების როლს ასრულებდნენ.
თითოეული მათგანი 100 თალერს სესხულობს.
ხელფასებსა და ხარჯებში 90 თალერს ვიხდით და ვიღებთ 10 თალარის მოგებას, რომელიც ჩვენს ჯიბეში რჩება.
მთლიანი საყიდო უნარი იქნება 90 პლუს 10 ტალერი, გამრავლებული 2-ზე, ანუ 200 ტალერი.
მაგრამ მათ გადასახდელად, ჩვენი ყველა პროდუქტი 210 ტალერად უნდა გაგვეყიდა.
თუ ერთ-ერთმა ჩვენგანმა თავისი მთელი მარაგი 105 თალერად გაყიდა, მეორემ მაქსიმუმ 95 თალერი შეიძლება გამოიმუშაოს.
გარდა ამისა, მას თავისი საქონლის ნაწილის გაყიდვა არ შეეძლება, რადგან მათ საყიდლად ფული აღარ დარჩა.
ის მათ ჯერ კიდევ 10 ტალერს უნდა უვალოს და მათ დაფარვას მხოლოდ მეტი ფულის სესხებით შეძლებს.
ამიტომ სისტემა შეუძლებელია.
კაცმა განაგრძო.
როგორც ჩანს, მათ ცირკულაციაში 105 ტალერი უნდა გაეშვათ, კერძოდ 100 ჩემთვის და 5 თავად დასატოვებლად.
მაშინ მიმოქცევაში 105 ტალერი იქნებოდა და ვალების დაფარვა შესაძლებელი გახდებოდა.
ფაბიანი ჩუმად უსმენდა და ბოლოს უპასუხა.
ეკონომიკა ძალიან რთული სფეროა, ჩემო ძვირფასო.
ეს საკითხი მრავალწლიან შესწავლას მოითხოვს.
მე ნახსენებ საკითხებს მთლიან ყურადღებას დავუთმობ, თქვენ კი, გთხოვთ, თქვენსაზე იზრუნოთ.
თქვენ უნდა იმუშაოთ უფრო ეფექტურად, გაზარდოთ წარმოება, შეამციროთ ხარჯები და გახდეთ უკეთესი ბიზნესმენი.
მოხარული ვარ, ნებისმიერ დროს დაგეხმაროთ.
მომნახულებელი უკმაყოფილო წავიდა.
აქ რაღაც რიგზე ვერ იყო.
ფაბიანის მეთოდებში რაღაც ფუნდამენტურად არ იყო რიგიანი.
და ის ოსტატურად არიდებდა თავს კითხვებს.
მაგრამ ფაბიანი საყოველთაოდ ითვლებოდა ექსპერტად და წინააღმდეგობა უშედეგო იქნებოდა.
ბოლოს და ბოლოს, ეკონომიკა თითქოს ყვაოდა და ქვეყანა უზარმაზარ აღმასვლას განიცდიდა.
სესხის პროცენტის დასაფარად, მოვაჭრეებს ფასების გაზრდა მოუწიათ.
ამის შემდეგ თანამშრომლებმა იჩივლეს, რომ მათი ხელფასები ძალიან დაბალი იყო.
თუმცა, დამსაქმებლებს არ სურდათ უფრო მაღალი ხელფასების გადახდა.
მათ გაკოტრების რისკზე მიუთითეს.
ფერმერებს თავიანთი პროდუქციისთვის სამართლიანი ანაზღაურება არ მიუღიათ.
და ბევრი დიასახლისი საჭმლის ზედმეტად ძვირად ღირებაზე ჩიოდა.
საბოლოოდ, გაფიცვები დაიწყო.
წინათ უცნობი ფენომენი.
ღარიბობამ ასევე სულ უფრო მეტი ადამიანი იტანჯებოდა.
და მეგობრებსაც კი ან ნათესავებსაც არ ჰქონდათ საშუალება, დახმარებოდნენ მათ.
ქვეყნის ნამდვილი სიმდიდრე დიდწილად დავიწყებული იყო.
ნაყოფიერი მიწა, ვრცელი ტყეები, მინერალური რესურსები და მეცხოველეობა.
ყველაფერი ფულს უკავშირდებოდა.
ეს ერთი შეხედვით უზენაესი საქონელი, რომელიც მუდამ დეფიციტში იყო.
მაგრამ სისტემას არავინ ეჭვქვეშ აყენებდა.
მიიჩნეოდა, რომ მთავრობა ყველა ამ მექანიზმს აკონტროლებდა.
რამდენიმე ადამიანს შეძლო საკუთარი ჭარბი სახსრების გაერთიანება და დამოუკიდებელი საკრედიტო ან საფინანსო დაწესებულებების დაარსება.
ეს 6%-იან ან უფრო მაღალ საპროცენტო სარგებელს მოიტანდა, რაც მნიშვნელოვნად აღემატებოდა ფაბიანის
მიერ შემოთავაზებულ 3%-იან საპროცენტო განაკვეთს.
თუმცა, ამ დამოუკიდებელ კომპანიებს შეეძლოთ მხოლოდ ის თანხა გაესესხებინათ, რომელიც რეალურად მათი საკუთრება იყო.
ფაბიანს არ ჰგავდათ იმით, რომ მათ არ გააჩნდათ უცნაური ძალა, ფული ცარიელიდან შეექმნათ,
უბრალოდ მას ბუღალტრულ ჟურნალში კალმით ჩაწერდნენ.
ამ დამოუკიდებელ ფინანსურ ინსტიტუტებს ფაბიანი და მისი მლიქვნელები აღიზიანებდნენ.
ამიტომ, მათ დაუყოვნებლივ დააარსეს საკუთარი.
კონკურენციის უმეტესი ნაწილი გაკოტრდა, სანამ ის აყვავების შანსს მიიღებდა.
სულ მალე, ყველა ფინანსური დაწესებულება მათ საკუთრებაში ან კონტროლს ექვემდებარებოდა.
საერთო ეკონომიკური მდგომარეობა კვლავ უარესდებოდა.
მუშები ფიქრობდნენ, რომ მათი უფროსები ზედმეტად დიდ მოგებას იტოვებდნენ.
დამსაქმებლები, თავის მხრივ, თავიანთ მუშაკებს ზარმაცებად და არაეფექტურებად მიიჩნევდნენ.
ყველა ერთმანეთს ადანაშაულებდა.
მმართველებმაც ვერ იპოვეს გამოსავალი.
გარდა ამისა, როგორც ჩანდა, სიღარიბის პრობლემა პრიორიტეტულად უნდა გადაწყვეტილიყო.
შემოღებულ იქნა სოციალური პროგრამები და ყველა მაცხოვრებელს კანონიერად ეკისრებოდა შენატანის გაკეთების ვალდებულება.
ამას, თავის მხრივ, გააცოფა მოქალაქეები, რომლებიც ჯერ კიდევ იცავდნენ ძველმოდურ იდეას, რომ მეზობლები
გაჭირვების ჟამს ერთმანეთს ნებაყოფლობით უნდა ეხმარებოდნენ.
ეს გადასახადები არაფერია, თუ არა ლეგალიზებული ძარცვა, — აპროტესტებდნენ ხალხი.
ნებისმიერი რამ, რაც ინდივიდს მისი ნების საწინააღმდეგოდ, მიზნის მიუხედავად, წაართვეს, ქურდობის ტოლფასია.
მაგრამ თითოეული მათგანი უძლური იყო და შიშობდა საპატიმრო სასჯელის დაწესების, რომელიც გადასახადებისა და
მოსაკრებლების გადაუხდელობისთვის შეიძლებოდა დაწესებულიყო.
მიუხედავად იმისა, რომ სოციალური პროგრამები მოკლევადიან შვებას იძლეოდა, მათ პრობლემების გადაჭრა ვერ შეძლეს.
პირიქით, ისინი მალევე დაბრუნდნენ უფრო დიდი რაოდენობით და თან ფულის დამატებითი საჭიროება მოიტანეს.
სოციალური დანახარჯები თავბრუდამხვევ სიმაღლეებს მიაღწია, ძვირადღირებული ადმინისტრაციული
აპარატიც კი კონტროლს აღარ ექვემდებარებოდა.
მთავრობის წევრების უმეტესობა ღირსეული ადამიანები იყვნენ, რომლებიც სიმართლის მომხსენებლებს წარმოადგენდნენ.
ისინი არ სურდათ, თავიანთი თანამოქალაქეებისთვის დამატებითი ხარჯები დაეკისრებინათ.
ასე რომ, ისინი ბოლო შანსსაც კარგავენ და აკლიან ფულს ფაბიანსა და მის მეგობრებთან არ იღებენ.
თუმცა, მათ წარმოდგენა არ ჰქონდათ, როგორ ოდესმე დაფარავდნენ ამ ობლიგაციებს.
მშობლებს შვილების მასწავლებლების ანაზღაურება აღარ შეეძლოთ.
მათ ვეღარც ექიმების ფული აღარ ჰქონდათ.
ტრანსპორტის კომპანიებიც კი გაკოტრდნენ.
უბრალოდ აღარაფერი დარჩა.
ნაბიჯ-ნაბიჯ, მთავრობა იძულებული გახდა, ხელში აეღო და ემართა ყველა ეს ფუნქცია.
მასწავლებლები, ექიმები და მრავალი სხვა პროფესიული ჯგუფი სამოქალაქო მოხელეები და საჯარო სექტორის თანამშრომლები გახდნენ.
ასეთ ვითარებაში, მხოლოდ რამდენიმე კვლავ იღებდა კმაყოფილებას თავისი საქმით.
მათ კარგი ხელფასები მიიღეს, მაგრამ დაკარგეს დამოუკიდებლობა და იდენტობა.
თითოეული ადამიანი უბრალოდ კბილანა იყო გიგანტურ მექანიზმში.
პირადი ინიციატივისთვის ადგილი არ იყო და პროფესიული მიღწევები თითქმის შეუმჩნეველი რჩებოდა.
ხელფასები და ანაზღაურება ფაქტობრივად ფიქსირებული იყო, ხოლო დაწინაურება მხოლოდ უფროსის პენსიაზე
გასვლის ან გარდაცვალების შემთხვევაში იყო შესაძლებელი.
სასოწარკვეთილებაში მყოფმა მმართველებმა კიდევ ერთხელ გადაწყვიტეს ფაბიუსთვის რჩევის კითხვა.
ისინი მას განსაკუთრებით ჭკვიანად მიიჩნევდნენ და, როგორც ჩანდა, ფინანსურ საკითხებს ყოველთვის საუკეთესო გადაწყვეტა ჰქონდა.
ის მოისმინა მათი ყველა პრობლემა, დაფიქრდა და საუბარი დაიწყო.
ბევრ ადამიანს საკუთარ პრობლემებთან გამკლავება არ შეუძლია.
ისინი სხვას არიან მიყრდნობილნი, რომ ჩაერიონ და მათი პრობლემები მოაგვარონ.
დარწმუნებული ვარ, ყველა დაეთანხმებით, რომ ადამიანთა უმრავლესობას უნდა ჰქონდეს ცხოვრებაში
ბედნიერებისა და ძირითადი საჭიროებების დაკმაყოფილების უფლება.
ბოლოს და ბოლოს, ჩვენ განვსახიერებთ უნივერსალურ პრინციპს, რომ ყველა ადამიანი თანასწორია.
ბალანსის შესაქმნელად, მდიდრების ჭარბი სიმდიდრე უნდა ჩამოეჭრას და ღარიბებს გადაეცეს.
სხვა გზა არ არის.
აუცილებელია პროგრესირებადი საგადასახადო სისტემის შემოღება.
რაც უფრო მეტი გაქვს, მით უფრო მეტს იხდი.
ყველას დააკისრეთ გადასახადი მათი სიმდიდრის შესაბამისად და ყველას მიეცით მათი საჭიროებების შესაბამისად.
მაგალითად, სკოლები და საავადმყოფოები უფასოდ და ხელმისაწვდომი უნდა იყოს ფინანსურად შეჭირვებული პირებისთვის.
მან მათ მაღალ იდეალებზე გრძელი ლექცია ჩაუტარა და დაასრულა სიტყვებით: "და გთხოვთ, არ დაგავიწყდეთ, რომ ფული მე მევალებით".
შენ ის უკვე საკმაოდ დიდი ხანია, რაც ისესხე.
შემიძლია დაგითმოთ და გადახდა შევაჩერო, მაგრამ სულ მცირე, პროცენტის გადახდას მაინც უნდა განაგრძოთ.
ფაბიანის ფილოსოფიას არავინ ეჭვქვეშ არ აყენებდა.
მთავრობამ, ფაქტობრივად, პროგრესირებადი საშემოსავლო გადასახადი შემოიღო.
რაც უფრო მეტს გამოიმუშავებდა ადამიანი, მით უფრო მაღალი საგადასახადო განაკვეთი ჰქონდა მას.
შემოსავლადი გადასახადი არავის მოსწონდა, მაგრამ ყველა იხდიდა, რადგან სხვა შემთხვევაში ციხეში ჩასვლის საფრთხე ემუქრებოდათ.
ვაჭრები კვლავ იძულებულნი გახდნენ, გაეზარდათ ფასები.
თანამშრომლებმა კვლავ მაღალი ხელფასები მოითხოვეს.
შედეგად, ბევრმა მეწარმემ იძულებით შეცვალა სამუშაო ძალის ნაწილი მანქანებით, ან გაკოტრდა.
ამან, რა თქმა უნდა, გაამწვავა უმუშევრობა, რამაც მთავრობა სოციალური დახმარებისა და უმუშევრობის
შემწეობების დამატებითი მოდელების შემოღებაზე უბიძგა.
მთავრობამ სხვადასხვა ინდუსტრიის კოლაფსისგან გადასარჩენად და სამუშაო ადგილების შესანარჩუნებლად
ტარიფები, სუბსიდიები და სხვა დამცავი ზომები შემოიღო.
აქა-იქ ხალხი დაფიქრდა, იყო თუ არა წარმოების მიზანი სინამდვილეში საქონლის წარმოება და არა უბრალოდ სამუშაო ადგილების შექმნა.
სიტუაციის გაუარესებასთან ერთად, მთავრობა ცდილობდა გარკვეული სტაბილურობის შენარჩუნებას ხელფასებისა და
ფასების კონტროლისა და რთული რეგულაციების მეშვეობით.
საგადასახადო ორგანოების გაძლიერება დამატებითი ღირებულების გადასახადისა და ყველა
სახის მოსაკრებლის მეშვეობით უნდა მომხდარიყო.
ერთმა ადამიანმა ერთხელ აღნიშნა, რომ პურის ფუნთუშა კომბაინისგან დიასახლისამდე მისვლისას
50-ზე მეტ სხვადასხვა გადასახადს ექვემდებარებოდა.
ახლა ექსპერტების ჩარევის დრო დადგა. ზოგჯერ ისინი კაბინეტის დონემდეც კი აღწევდნენ, მაგრამ უმეტესად უცნობ
კომიტეტებში იკრიბებოდნენ და წლიდან წლამდე მხოლოდ უაზრო დოკუმენტების მომზადებას ახერხებდნენ.
საუკეთესო შემთხვევაში, მათ საგადასახადო სისტემის შემდგომი რეორგანიზაცია რეკომენდაციას გაუწიეს.
მაგრამ გადასახადებისა და მოსაკრებლების საერთო თანხა სტაბილურად იზრდებოდა.
ფაბიანი დაუღალავად მოითხოვდა მისთვის საპროცენტო გადახდებს.
ეს პუნქტი სულ უფრო მზარდ წილს იკავებდა საგადასახადო შემოსავლებისგან.
ამან წარმოშვა პოლიტიკის სრულიად ახალი ფორმა, კერძოდ, პარტიული პოლიტიკა.
ხალხი ერთმანეთს ეკამათებოდა, თუ რომელი პარტია შეძლებდა პრობლემების საუკეთესოდ გადაჭრას.
ხალხი პიროვნებებსა და იდეოლოგიებზე კამათობდა, ერთმანეთს ეტიკეტებს აწებებდა და ატყობდნენ
აჟიოტაჟს ყველაფერზე, გარდა თავად პრობლემისა.
მმართველ ორგანოებში მდუმარე სასოწარკვეთა გავრცელდა.
საბოლოოდ, საქმე იქამდე მივიდა, რომ ერთ ქალაქში დასაბრუნებელი პროცენტი გენერირებულ მთლიან შემოსავალს აჭარბებდა.
მთელი ქვეყნის მასშტაბით, დაუკმაყოფილებელი პროცენტის ოდენობა იზრდებოდა და პროცენტი უკვე დავალიანებულ
პროცენტზეც კი ირიცხებოდა, რაც ორმაგ პროცენტად არის ცნობილი.
ამან ფაბიანსა და მის თანამზრახველებს საშუალება მისცა, თანდათანობით დაუფლებოდნენ ქვეყნის მატერიალურ
სიმდიდრეებს, როგორც საკუთრების გადაცემის, ისე სამეთვალყურეო საბჭოებზე კონტროლის გაძლიერების გზით.
მაგრამ კონტროლი ჯერ კიდევ არ იყო ყოვლისმომცველი.
საიდუმლო საზოგადოებამ იცოდა, რომ თავიანთ პოზიციაზე დაცულად მხოლოდ მაშინ იგრძნობდნენ თავს,
როდესაც თითოეულ ადამიანს სრულად გააკონტროლებდნენ.
ყველგან ფული არ იყო.
ბევრი ადამიანი უმუშევრად დარჩა და გაღატაკდა.
სოციალური კეთილდღეობის სისტემებს ყველასზე ზრუნვა არ შეეძლოთ, ამიტომ ხალხი თანდათან აჯანყებას იწყებდა.
ფაბიანმა მთავრობა დაარწმუნა, რომ ერთი დარტყმით ორი მტერი მოეკლათ.
პირველ რიგში, ომი საუკეთესო საშუალებაა ხალხის გაერთიანებისთვის საერთო გარე მტრის წინააღმდეგ ბრძოლაში.
და მეორე, ეს ასევე არის შიდა სახელმწიფო ვალების დაფარვის საუკეთესო გზა, კერძოდ, გამარჯვების შემდეგ სხვა ქვეყნების ექსპლუატაციით.
ომის მანქანის ამუშავებისთვის ფაბიუსმა ააშენებინა ქარხნები, მისცა მათ მფლობელებს ფული ბომბების საწარმოებლად, გასესხა ფული
სამხედროებს და, ბოლოს, დაზარალებულებს მაღალი საპროცენტო განაკვეთით გასცა სესხები მასშტაბური რეკონსტრუქციისთვის.
ამის შემდეგ, ეკონომიკური განვითარების სახელით, კიდევ უფრო მეტი გულუხვი სესხი გაიცა.
ეს სისტემა, ყველა თავისი შედეგით, იმდენად წარმატებული იყო, რომ მსოფლიოს ბევრმა ქვეყანამ მოულოდნელად აღმოაჩინა, რომ არა
მხოლოდ საგარეო ვალში იყო, კერძოდ ფაბიანს, არამედ ასევე ჩართული ან მონაწილე იყო რაიმე სახის შეიარაღებულ კონფლიქტში.
ფაბიანი უზრუნველყოფდა ძალთა მუდმივ ბალანსს, რათა ნებისმიერი ქვეყნისთვის სხვა ქვეყნის წინააღმდეგ ომის დაწყება შეძლებოდა.
ფაბიანს ყოველთვის მიაჩნდა, რომ ეს კარგი იდეა იყო, როდესაც რომელიმე ქვეყანა მის წინადადებებს უგულებელყოფდა,
ვალებს არ უბრუნებდა ან ახალი ფულადი სისტემის შემოღებას ცდილობდა, რომელიც ფაბიანს არ უკავშირდებოდა.
ფაბიანი ყოველთვის აფინანსებდა თავდასხმის ქვეშ მოქცეულ ქვეყანას, ძირითადად ფარული პირების, ფარული ორგანიზაციებისა თუ საიდუმლო
სამსახურების მეშვეობით, რათა ომი მაქსიმალურად გაგრძელებულიყო და რეკონსტრუქციით მაქსიმალურად მეტი ფული მოგებულიყო.
შემდეგ მან თავისი სესხები დაპყრობილი ქვეყნის ინფრასტრუქტურისა და ბუნებრივი რესურსების გაძარცვით დაფარა.
ჩვენი თანამოქალაქეების უმეტესობა, რომლებიც ამ საზიზღარ სისტემას შეეწინააღმდეგნენ,
გააჩუმეს ეკონომიკური ზეწოლით ან უბრალოდ დასცინოდნენ.
ამ მიზნით, ფაბიანმა და მისმა მლიქვნელებმა გაისყიდეს გაზეთების, ტელევიზიისა და რადიოსადგურების უმეტესობა და მათ
სამართავად თავიანთი ხელით შერჩეული ხელმძღვანელები დანიშნეს.
ამ მედია ოპერატორთა უმრავლესობა გულწრფელად ცდილობდა სამყაროს გაუმჯობესებას, მაგრამ
სულაც არ აცნობიერებდა, თუ როგორ იყენებდნენ მათ.
გადაწყვეტები, რომლებსაც ისინი უჭერდნენ მხარს, მხოლოდ სიმპტომებს ებრძოდა, პრობლემის ძირეულ მიზეზს კი არასდროს ეხებოდა.
რა თქმა უნდა, იყო სხვადასხვა გაზეთი და ჟურნალი.
ზოგი მემარცხენე ფრთისთვის, ზოგი მემარჯვენე ფრთისთვის, სხვები ლიბერალური ცენტრისთვის, ასევე
ჟურნალები მუშებისთვის და სხვები მეწარმეებისთვის.
შეგეძლოთ წაეკითხათ და დაგეწერათ, რაც გინდოდათ, მაგრამ მხოლოდ იმ პირობით, რომ რეალური პრობლემის არსს არ ჩაუღრმავდებოდით.
ფაბიანის გრანდიოზული გეგმა დასრულებას უახლოვდებოდა.
მთელი ქვეყანა, და არა მხოლოდ ეს ქვეყანა, მას უდიდესი ვალში იყო.
განათლების სისტემისა და მასმედიის საშუალებით, ის აკონტროლებდა არა მხოლოდ ადამიანების ემოციებს, არამედ მათ გონებასაც კი.
რას ფიქრობდა და რის სჯეროდა მოსახლეობას, საბოლოო ჯამში, მთლიანად ფაბიანის ხელში იყო.
თუ ერთ ადამიანს გააჩნია გაცილებით მეტი ფული, ვიდრე ოდესმე შეუძლია დახარჯოს პირად სიამოვნებაზე, რა
განსაკუთრებული სიამოვნების მიღება შეუძლია მას სამყაროსგან?
თვითმარქვია ელიტისთვის ამ კითხვაზე პასუხი ნათელია.
ძალა
შიშველი, უკონტროლო ძალა სხვა ადამიანებზე.
იდეალისტები ძალიან დახელოვნებულები იყვნენ მედიასა და პოლიტიკაში და ამგვარად, ეფექტურად განეიტრალებინათ.
მაგრამ ფაბიანს სწორედ ისეთი ჭეშმარიტი კონტროლის ფანატიკოსები აღმოაჩინა, რომლებსაც ფინანსური დინასტიების
ძალაუფლების ფანატიკოსებს შორის ეძებდა — იმ განსაკუთრებული, მბრძანებლური მენტალიტეტით.
ყოფილ ოქრომჭედლების უმეტესობას ესეთი მენტალიტეტი განუვითარდა.
მათი ზედმეტმა სიმდიდრემ აღარ კმაყოფილებდათ.
ისინი ახალი გამოწვევისგან მიღებულ აღფრთოვანებას ეძებდნენ.
მასებზე ძალაუფლება უდიდესი თამაში იყო.
ეს ხალხი ფიქრობდა, რომ სხვებზე მაღლა იდგა.
ჩვენი უფლება და ჩვენი მოვალეობაა, ვმართოთ.
მასებს არ იციან, რა სჯობს მათთვის.
უნდა შეკრიბო ისინი და ბრძანებებს აძლევდე.
ჩვენ კი, მეორე მხრივ, ბატონობისთვის ვიბადებით.
ფაბიანი და მისი თანამზრახველები აკონტროლებდნენ მრავალ საკრედიტო დაწესებულებას მთელ ქალაქსა და ქვეყანაში.
შესაძლოა, ისინი სხვადასხვა მფლობელის მქონე კერძო კომპანიები იყვნენ, მაგრამ, მიუხედავად აშკარა
კონკურენციისა, ისინი მჭიდროდ თანამშრომლობდნენ.
მთავრობის თანხმობით დაარსდა ცენტრალური ბანკი, რომლის საფუძველი საკუთარ კაპიტალზეც კი არ იყო დაფუძნებული.
არა, აქაც ფულის შექმნა მოსახლეობის შემნახველ ანგარიშებზე თანხის ჩამოწერაზე იყო დაფუძნებული.
ვალები სადაც კი თვალი მიწვდება.
გარეგნულად, ეს სარეზერვო ცენტრი ტოვებდა შთაბეჭდილებას, რომ სერიოზულად არეგულირებდა ფულის მიწოდებას
და რაღაცნაირად სახელმწიფო ფუნქციას განასახიერებდა.
მაგრამ, უცნაურია, რომ არცერთი არჩეული მთავრობის წარმომადგენელი ან მაღალი რანგის სამოქალაქო მოხელე
არასდროს ყოფილა ამ ცენტრალური ბანკის მმართველ ორგანოში.
მთავრობა ფაბიანიდან პირდაპირ აღარ სესხულობდა, მაგრამ შეძლო ცენტრალური ბანკისთვის მიემართა, სადაც სესხების
უზრუნველყოფად მომავალი წლის საგადასახადო შემოსავლები გამოიყენა.
ეს ფაბიანის გეგმას შეესაბამებოდა, კერძოდ, ეჭვი საკუთარი თავიდან გადაეტანა და მის ნაცვლად სამთავრობო პროცედურა წამოეყენებინა.
უკანა ფონზე, რა თქმა უნდა, ის კონტროლს ინარჩუნებდა.
ფაბიანს მთავრობის საქმეებზე ირიბი კონტროლი იმდენად სრულყოფილი ჰქონდა, რომ ერთხელ ამაყად აღიარა.
თუ ერის ფულს ვაკონტროლებ, ჩემთვის სულერთია, ვინ იღებს კანონებს.
არ ჰქონდა მნიშვნელობა, რომელი პარტია იყო ხელისუფლებაში, რადგან ფაბიანი აკონტროლებდა ფულს, ფინანსებს, ერის სისხლძარღვს.
მთავრობამ ფული მიიღო, მაგრამ ყოველ დამატებით სესხზე პროცენტი ირიცხებოდა.
სულ უფრო და უფრო მეტი თანხა იხარჯებოდა სხვადასხვა სოციალურ შეღავათებზე, მთავრობას კი ძლივს უხადა
პროცენტებს, რომ აღარაფერი ვთქვათ ძირითადი ვალის დაფარვაზე.
ზოგჯერ ვიღაც იკითხავდა: "თუ ფული ადამიანების მიერ შექმნილი სისტემაა, მაშინ, უდავოდ, მისი მოერგება ხალხის
საჭიროებებს, რათა მათ მართვის ნაცვლად, მათ ემსახუროს, არა?"
მაგრამ ასეთი ხალხი სულ უფრო იშვიათდებოდა და მათი ხმა ჩაიხშო იმ ჯოჯოხეთური ხმაურის მიერ, რომელიც პროცენტის
გადასახდელად დაკარგული ხუთი თალერის მარადიულ ძიებას იწვევდა.
მთავრობები მოდიოდნენ და მიდიოდნენ, მათთან ერთად კი — პარტიული ფერები.
შავი, წითელი, ყვითელი, მწვანე, მაგრამ პრინციპი იგივე დარჩა.
მიუხედავად იმისა, თუ რომელი მთავრობა იყო ხელისუფლებაში, ფაბიანის საბოლოო მიზანი ყოველწლიურად სულ უფრო და უფრო უახლოვდებოდა.
ადამიანთა კანონები უმნიშვნელო იყო.
ისინი გადასახადებით ისე დაიტვირთნენ, რომ გული ერეოდათ.
მისი სავალო უნარი ამოიწურა.
ახლა ფაბიანის ბოლო დიდი სვლა დადგა.
ყველა ფულის ათი პროცენტი ჯერ კიდევ მიმოქცევაში იყო მონეტებისა და ბანკნოტების სახით.
ჯიბეში ფულით, ადამიანებს მაინც ჰქონდათ გარკვეული კონტროლი საკუთარ ცხოვრებაზე.
პირადი თავისუფლების ეს უკანასკნელი ბასტიონი უნდა გაუქმებულიყო ეჭვის გამოწვევის გარეშე.
შესაძლოა, იმის მტკიცება, რომ ეს უსაფრთხოების საკითხი იყო.
ჩეკებს საკუთარი თემის გარეთ არ იღებდნენ.
ხალხს არ უნდოდა მოგზაურობისას თან ფული ეტარებინა.
ამიტომ, ამ სფეროში უფრო მოსახერხებელი გადაწყვეტა ძალიან მისასალმებელი იყო.
რა თქმა უნდა, ფაბიანს ისევ მართალი ჰქონდა.
მისი ორგანიზაცია ყველას გასცემდა პლასტიკურ ბარათს, რომელზეც მითითებული იყო მფლობელის სახელი, ფოტო და საიდენტიფიკაციო ნომერი.
ყიდვისას უბრალოდ უნდა წარედგინათ ეს ბარათი.
ბიზნესმენებმა ცენტრალურ კომპიუტერს დაუკავშირდნენ და შეამოწმეს საკრედიტო ლიმიტი, რის შემდეგაც მომხმარებელს
შეეძლო თავისი სურვილისამებრ ეყიდა ნივთები გარკვეულ თანხამდე.
საკრედიტო ბარათი მომხმარებლებისთვის კიდევ უფრო მიმზიდველი გახდა იმით, რომ თვის ბოლოს
ბალანსის დაფარვისას მათ პროცენტს არ აკისრებდნენ.
მეორე მხრივ, ბიზნესმენებს გაცილებით მაღალი ხარჯები ჰქონდათ, რომელიც, თავის მხრივ, საბოლოო პროდუქციის ფასს
უნდა დამატებოდა და, შესაბამისად, მომხმარებელს გადასცემოდა.
ფაბიანსა და მის მეგობრებს სულ უფრო და უფრო მზარდი რეპუტაცია ჰქონდათ.
დიახ, ისინი ნამდვილად მიიჩნეოდნენ საზოგადოების საყრდენებად.
მისი განცხადებები ფინანსურ და ეკონომიკურ საკითხებზე თითქმის რელიგიური დოგმის სახით მიიჩნეოდა.
მრავალი მცირე ბიზნესი გადასახადებისა და მოსაკრებლების მუდმივად მზარდი ტვირთის გამო განადგურდა.
ყველა შესაძლო ტექნიკისა და პროცედურისთვის სპეციალური ნებართვები და ლიცენზიები შემოიღეს, რამაც დარჩენილი კომპანიებისთვის
საქმიანობის გაგრძელება თითქმის შეუძლებელი გახადა.
ფაბიანს ეკუთვნოდა ან აკონტროლებდა ყველა მსხვილ კომპანიას, თითოეულს ასობით შვილობილი კომპანია ჰქონდა.
ამ დიდი კომპანიების შორის კონკურენცია წმინდა წყლის ფარსი იყო.
საბოლოოდ, ყველა კონკურენტი იძულებული გახდა ბაზრიდან გასულიყო.
სანტექნიკოსები, ავტომექანიკოსები, ელექტრიკოსები და სხვათა უმეტესობა, ხელოსნები და მცირე ბიზნესები, იგივე ბედს შეეჯახნენ.
ისინი ფაბიანის დიდმა კორპორაციებმა გადაყლაპეს, რომლებიც ერთობლივად მთავრობის დაცვის ქვეშ იმყოფებოდნენ.
ფაბიანი შემდეგ მოითხოვდა მონეტებისა და ქაღალდის ფულის სრულად გაუქმებას.
იმისთვის, რომ არცერთ კომპანიას ან ფიზიკურ პირს არ შეეძლოს გადარჩენა საკრედიტო ბარათებისა და
ყოვლისმომცველი კომპიუტერული სისტემის გარეშე.
იმ შემთხვევისთვის, თუ ვინმეს საკრედიტო ბარათი დაეკარგებოდა, ფაბიანის გეგმა იყო, რომ ყველა მოქალაქის საიდენტიფიკაციო
ნომერი ხელზე დაეტატუირებინათ, რათა მისი წაკითხვა სპეციალური შუქის ქვეშ და კომპიუტერში გადაცემა შესაძლებელი ყოფილიყო.
იდენტობის ასეთი დამადასტურებლის გარეშე, აღარავის შეეძლებოდა არაფრის ყიდვა ან გაყიდვა.
ყველა კომპიუტერი უნდა იყოს დაკავშირებული უზარმაზარ ცენტრალურ კომპიუტერთან, რომელშიც ყველა
ადამიანის შესახებ ინფორმაცია იქნება შენახული.
ასე ფაბიანი ყველაფერს გაიგებდა ყველას შესახებ.
ამის მიღწევის შემდეგ, მას ექნებოდა უზენაესი, სრული კონტროლი ქვეყნის ყველა ადამიანზე და, მეტიც, მთელი დედამიწის მოსახლეობაზე.
ამ მძიმე მდგომარეობიდან გამოსავლის გზები და გადაწყვეტილებები დღეს უკვე არსებობს.
გვსურს, მადლობა გადავუხადოთ ყველას, ვინც ამ ფილმის წარმატებაში წვლილი შეიტანა: secret.tv / kopp-verlag.de / crevid.de