Масовното копирање на овој DVD е изрично охрабрено; наведената цел на издавачите е да се постигне
најширока можна дистрибуција. Со почит, Neue Impulse e.V.
Следниот филм го прикажува вистинскиот развој на нашиот новчаен систем и недостатоците во него.
Секоја сличност со вистински настани и личности не е ниту случајна, ниту ненамерна.
Ноје Импулсе е.В. претставува
Со љубезна поддршка од secret.tv, Kopp Verlag, CreVid.de
Продукција на Мајкл Кент
Приказна за Фабијан златар
зошто насекаде има недостиг на пари
Дај ми го светот плус 5% или
базиран на текст од Лери Ханиган
Цртежи од Ралф Алекс Фихтнер
Раскажувач Каи Ташнер
Режија и анимација Кристоф Леман
Фабијан беше возбуден додека вежбаше говор што ќе го одржеше пред голема толпа следниот ден.
Тој секогаш се стремеше кон моќ и престиж.
Сега неговиот сон наскоро ќе се оствари.
Фабијан беше занаетчија кој работеше со злато и сребро, изработувајќи накит и украси, но повеќе
не сакаше да заработува за живот преку работа.
Тој ја бараше возбудата на невообичаеното, предизвикот.
И сега неговиот голем план беше на работ да се оствари.
Повеќе генерации, директната размена на стоки беше вообичаена форма на трговија.
Оние кои имаа семејство за хранење или целосно ја извршуваа оваа задача преку сопствено земјоделство и
сточарство, или се специјализираа во одредена трговија.
Вишокот од нашата сопствена производња беше разменет за вишокот на другите.
Пазарниот плоштад беше живото средиште на општествениот живот.
И покрај прашината и бучавата, шареното метеж и врева беа генерално популарни, бидејќи секогаш
имаше многу нови и интересни работи за слушање.
Сепак, неодамна триењата и споровите изгледаа дека се зголемуваат.
Зошто да трошиме зборови на тоа?
Беше време да се воспостави подобар систем.
Обично, луѓето беа во добро расположение и уживаа во плодовите од својот труд.
Обликот на владеење беше исклучително едноставен.
Во секоја општина беше избран граѓански совет, чија задача беше да ги обезбеди и гарантира слободите и правата на поединецот.
Никој не може да биде принуден да направи нешто против својата волја, било да е по поттикнување на поединец или на група.
Тоа беше единствената цел на владата, и секој избран градоначалник беше доброволно поддржан од својата заедница.
Сепак, денот на пазарот претстави низа проблеми кои не беа лесно надминати.
Која беше вредноста на ножот?
Дали треба да се плати со една или две кошници пченка?
Дали крава вредеше повеќе од кола?
Каде беше референтниот индекс?
Никој не можеше да смисли подобар систем.
Фабијан им објави на луѓето: "Го имам решението за нашите проблеми со размената."
Сите сограѓани беа поканети на голем собир.
Огромна толпа се собра на градскиот плоштад.
Фабијан го објасни својот нов систем, кој го нарече "пари".
Бидејќи прашањето звучеше доста ветувачки, луѓето љубопитно го прашаа како ќе се справи со префрлувањето.
Златото што обично го користам за изработка на накит е многу скапоцен метал, рече тој.
Не 'рѓосува, не менува боја и има неограничен рок на траење.
Затоа ќе исковам неколку златни монети и секоја ќе ја наречам талер.
Тој ѝ објасни на публиката дека вредноста на талерот наскоро ќе се стабилизира и дека користењето пари како средство за размена
ќе биде значително попрактично од директната размена на стоки.
Еден член на Граѓанската скупштина забележа дека некои луѓе можат лесно сами да копаат злато и да прават монети од него.
Фабијан веќе го имаше подготвено одговорот.
Тоа би било неправедно.
Се разбира, само монети одобрени од владата се прифаќаат како законско средство за плаќање.
Печат се става за безбедносни цели.
Публиката го сметаше ова за сосема веродостојно, и беше предложено секој првично да добие ист број монети.
Сепак, свеќарјот се вмеша и рече дека има право на поголемиот дел од талерите, бидејќи сите ги користеле неговите свеќи.
Никако, извика еден од земјоделците, бидејќи без храна сите би умреле од глад.
Повеќето талери дефинитивно треба да одат кај земјоделците.
Ова првично доведе до општа кавга.
Фабијан ги остави луѓето да се расправаат меѓу себе некое време и на крајот им откри изненадувачко решение.
Бидејќи не можете да се согласите, ви предлагам засега да ги набавите сите талери што ви се потребни од мене.
Теоретски нема горна граница, но секако мора да можете да ми ја вратите сумата.
Колку повеќе талери добиваш од мене, толку повеќе ќе мораш да вратиш на крајот на годината.
Добро, рекоа сограѓаните, а што имате вие од тоа?
Бидејќи ви обезбедувам услуга, објасни Фабијан, имено снабдување со пари, имам право на надоместок.
Да речеме дека за секои 100 талера што ќе ти ги позајмам, добивам назад 100 плус 5 талера за секоја следна година на долгот.
Овие дополнителни пет талари се мојата наемнина, и ќе ја наречеме оваа наемнина камата.
Изгледаше дека нема друг начин, а 5% изгледаше скромно барање.
Врати се следниот петок и ќе почнеме.
Фабијан не губеше време и ги помина следните неколку дена и ноќи правејќи монети.
Една недела подоцна, луѓето чекаа во ред пред неговата продавница.
Откако граѓанскиот совет ги прегледа и одобри монетите, првите граѓани ги коваа своите први талери.
Некои првично сакаа само неколку талери за да го испробаат непознатиот систем.
Многу брзо новиот средство за размена стана многу популарен, така што вредноста на сите стоки се
проценуваше во однос на златни монети или талери.
Оваа доделување на вредност беше цената на производот, а цената беше заснована првенствено на
количината на трудот вложена во неговото производство.
Ако беше потребно многу работа, тогаш се наплаќаше висока цена.
Сепак, работите што можеа да се произведат речиси без напор беа евтини.
Во еден од градовите во земјата живееше човек на име Албан.
Тој беше единствениот часовничар.
Неговите клиенти беа спремни да платат висока цена за неговите часовници.
Но потоа се појави уште еден човек кој исто така произведуваше часовници и ги нудеше по
пониска цена за да ја зголеми својата продажба.
Албан беше принуден да ги намали цените за да избегне да ги изгуби сите свои клиенти на поевтини конкуренти.
Наскоро цените се стабилизираа на ниво пријателско за клиентите, бидејќи и двајцата часовничари беа решени да
обезбедат најдобар можен квалитет по најповолна цена.
Тоа беше вистинска и чесна слободна конкуренција.
Истиот принцип наскоро се прошири во сите сектори.
Градежната индустрија, транспортниот сектор, земјоделството, дури и сметководителите и секоја друга професија.
Клиентите имаа слободен избор и по сопствена дискреција се одлучија за најдобрата понуда.
Немаше вештачки заштитни мерки, како што се концесии или царински давачки, кои би спречиле други луѓе да влезат во бизнисот.
Стандардот на живеење се зголеми, и на крајот сите се прашуваа како воопшто било можно да се живее пред воведувањето на парите.
На крајот на годината, Фабијан ги побара сите луѓе кои му должеа пари.
Некои сега поседуваа повеќе отколку што позајмиле, но тоа исто така значеше дека други сега имаа помалку,
бидејќи во оптек беа пуштени само одреден број монети.
Оние што оствариле профит, затоа ги враќаа 100-те талери плус 5 талери камата, но често мораа
повторно да позајмуваат пари за да останат во бизнисот.
За првпат на сите останати им стана јасно дека се во долг.
Пред повторно да им позајми пари, Фабијан стави хипотека на имотот на овие луѓе за да ги обезбеди своите побарувања.
Сега должниците не беа само во долг, туку и нивните куќи беа заложени, па тие брзо тргнаа да ги најдат недостасувачките
пет талера, кои беа толку неверојатно тешки за набавка.
Никој не сфати дека општеството како целина никогаш нема да може да се извлече од оваа долговидна стапица, бидејќи дури и ако сите
првобитно произведени и пуштени во оптек талери беа отплатени, сепак ќе имаше недостиг од
5 талери камата годишно за секои 100 талери.
Никој освен Фабијан не сфати дека камата никогаш не може да се исплати, бидејќи таа дополнителна
количина на монети никогаш не беше произведена.
Беше апсолутно неизбежно дека некои луѓе наскоро ќе се покажат како неспособни за плаќање.
Во задниот дел на својата работилница, Фабијан имаше трезор каде што клиентите сакаа да
депонираат некои од своите монети за безбедно чување.
Тој наплаќаше мала такса за ова, во зависност од износот на парите и од времетраењето на нивното чување.
Сопственикот доби сметки за своите депозити.
При поголеми купувања беше незгодно да се носат многу златни монети, па постепено стана обичај да се плаќа со
еден или повеќе потврди на Фабијан, кои соодветствуваа на вредноста на купените стоки наместо со монети.
Продавците ги прифаќаа потврдите како сигурно средство за плаќање, бидејќи можеа во секое време да ги
однесат кај Фабијан и да добијат златни монети во замена.
Расипките се пренесуваа од рака на рака без самите златни предмети да бидат преместени.
На Фабиевите сметки се потпираше исто толку колку и на самите златни монети.
Фабијан наскоро сфати дека речиси никој навистина не доаѓаше да ги подигне златните монети.
Па си помисли: "Сега имам толку многу злато, а сепак го заработувам својот леб со потта на челото како занаетчија."
Тоа е глупост.
На крајот на краиштата, десетици луѓе би ми плаќале камата ако им беше дозволено да го
користат златото што само лежи тука и ретко се бара.
Си рече, сосема е во ред, златото не е мое, но е во моја сопственост и тоа е сè што е важно.
Зошто да продолжам да ковам монети кога можам да искористам некои од монетите од мојот сеф?
Па почна да позајмува златни монети што веќе беа депонирани кај него.
На почетокот само малку и многу претпазливо, но постепено сè поодважно.
Еден ден, Фабијан доби голема апликација за кредит.
Тој му предложи на клиентот: зошто да не отвориме сметка на твое име наместо да ги пренесуваме сите тие монети кај тебе?
Јас едноставно ќе ви издадам соодветен број сметки.
Заемачот се согласи и си замина со куп сметки.
Тој доби значителен заем, но златото остана во трезорот.
Кога клиентот си замина, Фабијан имаше широка насмевка на лицето, бидејќи успеа да изеде колач и сепак да го задржи.
Тој можеше да позајми злато и сепак да го задржи во својот посед.
Пријатели, познаници и непознати, па дури и непријатели, имаа потреба од пари за своите бизниси, и сè додека
можеа да обезбедат колатерал, немаше ограничување на износот на парите што можеа да се позајмат.
Фабијан можеше да позајми неколкупати повеќе пари отколку што имаше во својот сеф, кој
дури и не беше негов, само со издавање потврди.
И сè беше во ред сè додека вистинските сопственици не го побараа своето злато и довербата на населението беше зачувана.
Во голема книга тој водеше прецизни евиденции за дебитите и кредитите на секој поединечен клиент.
Зајмувањето пари се покажа како исклучително профитабилен бизнис.
Социјалниот статус на Фабијан се зголеми речиси толку брзо колку и неговото богатство.
Тој сега беше важен човек кој беше ценет.
Во финансиски прашања, неговиот збор сам по себе речиси се сметаше за откровение.
Златарите од другите градови почнаа да се интересираат за неговите деловни практики, и еден ден сите заедно отидоа да го посетат.
Тој ги воведе во своите методи, но нагласи дека тајноста е суштински предуслов.
Ако заговорот беше разоткриен, целиот систем можеше да се сруши како куќа од карти.
Затоа беше одлучено да се основа тајно друштво.
Секој златар се врати во својот град и почна да го организира својот бизнис за позајмување пари според инструкциите на Фабијан.
Потврките на Фабијан сега се прифаќаа на ист начин како и неговите златни монети, и често се
депонираа во сеф на ист начин како и монетите.
Ако еден трговец сакаше да испрати на друг конкретна уплата за испорака на стока, тој едноставно напишуваше
кратка инструкција до Фабијан да префрли пари од неговата сметка на сметката на другиот трговец.
Фабијан успеа да ги направи потребните промени во сметките за само неколку минути.
Овој нов систем исто така стана многу популарен.
Писмените упатства за такво плаќање без готовина се нарекуваа чекови.
На уште еден таен состанок, Фабијан ги запозна своите златари со нов план.
Следниот ден, тие свикаа состанок на сите гувернери кои претседаваа со поединечните делови на земјата.
Фабијан дејствуваше како портпарол. "Потврките што ги издаваме обично се добро прифатени,
но понекогаш тие се копираат од фалсификатори."
Мораме да ставиме крај на ова.
Гувернерите загрижено прашаа што можат да направат во врска со тоа.
Фабијан, секако, веќе имаше подготвен одговор. "Предлагам владата да ја преземе задачата да печати нови потврди со сложени
шари на специјална хартија, кои ќе ги наречеме банкноти."
Ние, златарите, со задоволство ги покриваме трошоците за печатење, бидејќи така заштедуваме
огромен дел од времето при издавањето на потврди.
Гувернерите немаа понатамошни приговори, бидејќи, секако, беше неопходно да се заштити населението од
измамници, а печатењето банкноти беше разумно решение.
"И уште нешто", рече Фабијан, "некои луѓе отишле да копаат злато и си коваат свои златни монети."
Предлагам донесување закон со кој ќе се бара сите златни налаци да се предадат во замена за
соодветна компензација во форма на монети и банкноти.
Овој предлог исто така беше прифатен, и владата испечати големи количини од новите банкноти.
На секоја банкнота имаше специфична зборка.
Еден талер, пет талери, десет талери и така натаму.
Златарите ги покрија минималните трошоци за печатење.
Бидејќи беше многу поудобно да ги носите белешките со себе, беше лесно да се убеди населението.
Сепак, и покрај нивната популарност, новите банкноти и монети се користеа само за околу десет проценти од сите трансакции.
Статистиката покажа дека 90 проценти од сите плаќања беа обработени со чекови и банкарски трансфери.
Потоа Фабијан ја активира следната фаза од својот план.
Досега клиентите всушност му плаќаа мала провизија за безбедно чување на нивниот паричен износ.
Сепак, за да привлече повеќе пари во трезорот, Фабијан им понуди на штедачите три проценти камата на нивните депозити.
Повеќето луѓе веруваа дека тој ќе оствари само двопроцентен профит, бидејќи беше познат по тоа
што им позајмуваше пари со камата од пет проценти.
Инаку, никој воопшто не беше склонен да ги доведува во прашање методите на Фабијан, бидејќи добивањето три проценти камата беше
значително подобро отколку да плаќа дополнително за складирање.
Поради големиот број штедливи, средствата со кои управуваше Фабијан брзо пораснаа.
И повторно, тој позајми значително поголеми суми отколку што навистина имаше во трезорот во форма на банкноти и монети.
За секои 100 талери во готовина во трезорот, тој позајмуваше 200, 300 или 400 талери, а во
некои случаи дури и до 900 талери на заемопримачи.
Тој само требаше да се увери дека соодносот никогаш не надминува девет спрема еден, бидејќи во просек еден од
десет клиенти сакаше да го подигне својот кредит во готовина.
Сепак, Фабијан успеа да наплати целосни 45 талери камата на 900 талери во книжна форма што ги позајми како обични чекови.
Тоа е пет проценти од 900 талери.
И Фабијан ги задржа 45-те талера како камата.
И другите златарци го направија истото.
Сите тие создадоа пари од ништо.
Едноставно со писалка, и уште побараа камата.
Се разбира, тие не ги коваа парите сами, туку ја ангажираа владата да печати банкноти или да кова
монети, кои потоа ги дистрибуираа кај луѓето златарите.
Фабијан плати само за трошоците за печатење.
Сепак, тие создаваа пари од ништо кога даваа заеми и потоа наплаќаа камата на нив.
Повеќето луѓе веруваа дека владата е одговорна за снабдувањето со пари.
Тие исто така веруваа дека Фабијан ќе позајмува само суми пари што другите ги депонирале кај него како штедња.
Сепак, чудно е што штедните вложувања никогаш не се намалуваа кога парите беа позајмени на друго место.
Ако сите се обидеа одеднаш да ги подигнат салдосите на своите сметки, измамата ќе беше разоткриена.
Еден ден, промислен бизнисмен дојде да го види Фабијан.
Каматната наплата е погрешна, рече тој.
Секој пат кога позајмуваат 100 талери, тие бараат 105 талери во замена.
Дополнителните 5 талери никогаш не можат да се исплатат, бидејќи не постојат.
Фармерите произведуваат храна, индустријата произведува стоки и така натаму, но само тие произведуваат пари.
Да претпоставиме дека во целата земја имало само двајца бизнисмени кои биле работодавци за сите останати.
Секој од овие двајца позајмува по 100 талера.
Плаќаме 90 талери за плати и трошоци и пресметуваме профит од 10 талери, кој оди во нашите џебови.
Вкупната куповна моќ потоа би изнесувала 90 плус 10 талери помножено со 2, односно 200 талери.
Но за да ги платиме, ќе мораме да ги продадеме сите наши производи за 210 талера.
Ако еден од нас успее да го продаде целиот свој залих за 105 талери, другиот може да заработи најмногу 95 талери.
Понатаму, тој нема да може да продаде дел од својата стока, бидејќи нема пари да ги купат.
Тој сè уште ќе им должи 10 талери и може да ги врати само со позајмување повеќе пари.
Системот е затоа невозможен.
Човекот продолжи.
Очигледно, тие требаше да пуштат во оптек 105 талери, односно 100 за мене и 5 што ќе ги потрошат самите.
Тогаш 105 талери би биле во оптек и долговите би можеле да бидат исплатени.
Фабијан молчеливо слушаше и конечно одговори.
Економијата е многу сложена област, драга моја.
Ова прашање бара многу години проучување.
Ќе им посветам целосно внимание на споменатите прашања, а вие, ве молам, погрижете се за вашите.
Треба да работите поефикасно, да ја зголемите производството, да ги намалите трошоците и да станете подобар бизнисмен.
Со задоволство ќе ви помогнам во секое време.
Посетителот си замина незадоволен.
Нешто не беше во ред овде.
Нешто суштински не беше во ред со методите на Фабијан.
И тој вешто избегнуваше прашања.
Но Фабијан беше широко сметан за експерт, и приговорите ќе беа залудни.
На крајот на краиштата, економијата изгледаше дека цвета, а земјата доживуваше огромен подем.
За да ги покријат каматите на позајмените пари, трговците мораа да ги зголемат своите цени.
Вработените потоа се пожалија дека нивните плати се премногу ниски.
Сепак, работодавачите не сакаа да плаќаат повисоки плати.
Тие укажаа на ризикот од банкрот.
Селаните не беа фер платени за својот род.
И многу домаќинки се пожалија на прескапата храна.
Конечно, избувнаа штрајкови.
Феномен што претходно беше непознат.
Сè повеќе луѓе беа погодени и од сиромаштија.
Дури ни пријателите или роднините немаа средства да им помогнат.
Вистинското богатство на земјата беше во голема мера заборавено.
Плодната почва, огромните шуми, минералните ресурси и стоката.
Сè се врти околу парите.
Ова навидум врвно добро, кое секогаш беше во недостиг.
Но никој не го доведуваше системот во прашање.
Се веруваше дека владата ги имаше сите овие механизми под контрола.
Неколку луѓе успеаја да ги здружат своите вишоци средства и да основаат независни кредитни или финансиски институции.
Ова би донело 6% камата или повеќе, што значително ја надминува понудата на Фабијан за каматна стапка од 3%.
Сепак, овие независни компании можеа да позајмуваат само пари кои навистина беа нивна сопственост.
За разлика од Фабијан, тие немаа чудната моќ да создаваат пари од ништо, само со тоа што
ги запишуваа во книгите со хемиско пенкало.
Овие независни финансиски институции ги иритираа Фабијан и неговите послушници.
Затоа тие веднаш основаа своја.
Повеќето од конкуренцијата беа откупени пред да имаат шанса да процветаат.
За кратко време, сите финансиски институции беа или во нивна сопственост или под нивна контрола.
Севкупната економска состојба продолжи да се влошува.
Работниците мислеа дека нивните шефови присвојуваат премногу профит.
Работодавците, пак, ги сметаа своите работници за мрзливи и неефикасни.
Сите се обвинуваа еден со друг.
Гувернерите исто така не успеаја да најдат решение.
Понатаму, се чинеше дека проблемот со сиромаштијата треба да се реши како прашање од приоритет.
Воведени беа социјални програми и секој жител беше законски должен да придонесува.
Ова, пак, ги разгневи граѓаните, кои сè уште се држеа до старомодната идеја дека соседите треба
доброволно да си помагаат еден на друг во време на потреба.
Овие даноци не се ништо повеќе од легализирано ограбување, протестираа луѓето.
Сè што се одзема од поединец против неговата волја, без оглед на целта, е еднакво на кражба.
Но секој се чувствуваше беспомошен и се плашеше од затворската казна што можеше да му биде изречена за неплатени даноци и такси.
Иако социјалните програми обезбедија краткорочно олеснување, тие не можеа да ги решат проблемите.
Напротив, тие наскоро се вратија во поголем број, носејќи со себе дополнителна потреба за пари.
Социјалните расходи достигнаа вртоглави височини, а скапиот административен апарат исто така излезе од контрола.
Повеќето членови на владата беа пристојни луѓе кои даваа искрени информации.
Тие не сакаа да ги оптоваруваат своите сограѓани со дополнителни трошоци.
Така тие ја пропуштаат својата последна надеж, позајмувајќи ги недостасувачките пари од Фабијан и неговите другари.
Сепак, тие немаа поим како некогаш ќе ги вратат овие обврзници.
Родителите повеќе не можеа да си дозволат да ги плаќаат наставниците на своите деца.
Тие веќе не можеа да си ги дозволат ниту лекарите.
Дури и транспортните компании банкротираа.
Едноставно не останаа никакви пари.
Чекор по чекор, владата се најде принудена да ги преземе и управува со сите овие функции.
Наставниците, лекарите и многу други професионални групи станаа државни службеници и вработени во јавниот сектор.
Под овие околности, само неколкумина сè уште извлекуваа задоволство од својата работа.
Тие добиваа пристојни плати, но ја изгубија својата независност и идентитет.
Секој човек беше само запче во една џиновска машина.
Немаше простор за лична иницијатива, а професионалните достигнувања речиси и не беа забележани.
Платата и надоместоците беа практично фиксни, а унапредувањата се даваа само кога некој
претпоставен ќе се пензионираше или ќе починеше.
Во својата очај, владетелите решија уште еднаш да го замолат Фабијан за совет.
Го сметаа за исклучително паметен, и тој секогаш изгледаше дека има најдобро решение за финансиските прашања.
Тој ги слушна сите нивни проблеми, размисли за нив и зборуваше.
Многу луѓе не можат да се справат со своите проблеми.
Тие зависат од тоа некој друг да се вмеша и да им ги реши проблемите.
Сигурен сум дека сите се согласувате дека на повеќето луѓе треба да им се овозможи правото на среќа
во животот и да им се задоволат основните потреби.
На крајот на краиштата, ние го претставуваме општото начело дека сите луѓе се еднакви.
За да се создаде рамнотежа, вишокот богатство на богатите мора да се одземе и да се прераспредели на сиромашните.
Нема друг начин.
Мора да се воведе прогресивен даночен систем.
Колку повеќе имаш, толку повеќе мораш да платиш.
Оданочете ги сите според нивното богатство и давајте им на сите според нивните потреби.
На пример, училиштата и болниците треба да бидат бесплатни и достапни за оние кои се финансиски загрозени.
Тој им одржа долг говор за возвишени идеали и заврши со зборовите: "И ве молам не заборавајте дека ми должите пари."
Веќе прилично долго време го позајмуваш.
Можам да ви излезам во пресрет со суспендирање на отплатата, но барем мора да продолжите да ми ги плаќате каматите.
Никој не ја доведуваше во прашање филозофијата на Фабијан.
Владата навистина воведе прогресивен данок на доход.
Колку повеќе некој заработуваше, толку повисок процент на данок плаќаше.
Никој не го сакаше данокот на доход, но сите го плаќаа затоа што инаку ќе завршеа во затвор.
Трговците повторно беа принудени да ги зголемат своите цени.
Повторно, вработените побараа повисоки плати.
Како резултат, многу претприемачи мораа да заменат дел од својата работна сила со машини или банкротираа.
Ова, секако, ја влоши невработеноста, принудувајќи ја владата да воведе дополнителни модели за
социјална помош и надоместоци за невработеност.
Владата воведе тарифи, субвенции и други заштитни мерки за да ги спаси различните
индустрии од колапс и да ги зачува работните места.
Тука и таму, луѓето почнаа да се прашуваат дали целта на производството навистина е да се
произведуваат стоки или само да се обезбедат работни места.
Како што ситуацијата продолжи да се влошува, владата се обиде да одржи одредено ниво на стабилност
преку контрола на платите и цените и сложени регулативи.
Даночните органи требаше да се зајакнат преку данокот на додадена вредност и сите видови давачки.
Некој еднаш посочи дека лебот беше предмет на повеќе од 50 различни даноци на својот пат од комбајнот до домаќинката.
Сега беше време експертите да се вклучат. Понекогаш дури и се издигаа до ниво на кабинет, но најчесто се
состануваа во нејасни комисии и, година по година, успеваа да произведат само бесмислени документи.
Во најдобар случај, тие препорачаа понатамошно реструктурирање на даночниот систем.
Но вкупниот износ на даноци и такси продолжи постојано да расте.
Фабијан неуморно бараше исплата на каматата.
Овој став поглта сѐ поголем дел од даночните приходи.
Ова доведе до сосема нов облик на политика, имено партиска политика.
Луѓето се расправаа меѓу себе за тоа која партија може најдобро да ги реши проблемите.
Луѓето дискутираа за личности и идеологии, си фрлаа етикети еден на друг и правеа голема
врева околу сè, освен за вистинскиот проблем.
Тивко очајување се прошири низ владејачките органи.
На крајот, дојде до точка кога каматата што требаше да се исплати во еден град го надмина вкупниот генериран приход.
Низ целата земја, износот на неплатените камати порасна, а на доспеаните камати сега се
наплаќаа и камати, познати како сложена камата.
Ова им овозможи на Фабијан и на неговите соучесници постепено да го преземат опипливото богатство на земјата,
или преку пренос на сопственоста, или преку зголемување на контролата врз надзорните одбори.
Но контролата сè уште не беше сеопфатна.
Тајното друштво знаеше дека ќе бидат безбедни во својата позиција само откако ќе ја имаат секоја
единствена личност совршено под своја контрола.
Секаде имаше недостаток на пари.
Многу луѓе беа невработени и се осиромашија.
Социјалните системи за социјална заштита не беа во можност да се грижат за сите, па луѓето постепено почнаа да се бунат.
Фабијан ја убеди владата да убие две муви со еден удар.
Прво, војната е најдоброто средство за обединување на луѓето во борбата против заеднички надворешен непријател.
И второ, ова е исто така најдобриот начин за отплата на домашните државни долгови, имено
преку експлоатирање на другите земји по победата.
За да ја пушти војната машина во погон, Фабијан изгради фабрики, им даде пари на нивните сопственици за производство на
бомби, позајми пари на војската и, конечно, им одобри на жртвите кредити со високи каматни стапки за обемна реконструкција.
Потоа беа доделени дополнителни дарежливи заеми под името економски развој.
Овој систем, со сите свои импликации, беше толку успешен што многу земји низ светот одеднаш се најдоа не само
во странски долг, имено кон Фабијан, туку и вплеткани или вклучени во некаков вид вооружен конфликт.
Фабијан обезбеди секогаш да постои рамнотежа на моќта, така што секоја земја може да биде
принудена да влезе во војна против која било друга.
Фабијан секогаш сметаше дека ова е добра идеја кога некоја земја ги игнорираше неговите предлози, не ги
враќаше своите долгови или сакаше да воведе нов монетарен систем кој не беше поврзан со Фабијан.
Фабијан секогаш ја финансираше нападнатата земја, најчесто преку посредници, лажни организации или тајни служби,
за да трае војната што е можно подолго и да се заработат што е можно повеќе пари од обновата.
Потоа ги отплати своите заеми ограбувајќи ја инфраструктурата и природните ресурси на освоената земја.
Повеќето од нашите сограѓани кои се побунија против подмолниот систем беа замолчени со ставање под
економски притисок или едноставно исмејувајќи ги.
За таа цел, Фабијан и неговите соучесници купија поголемиот дел од весниците, телевизиските и
радиостаниците и назначија рачно избрани директори да ги водат.
Многу од овие медиумски оператори навистина се обидуваа да го подобрат светот, но воопшто не сфаќаа како се искористуваат.
Решенијата што ги промовираа секогаш ги третираа само симптомите, без никогаш да се справат со основниот узрок на проблемот.
Сигурно имаше различни весници и списанија.
Некои за левицата, некои за десницата, други за либералниот центар, како и списанија за работници и други за претприемачи.
Имаше дозвола да читаш и да пишуваш што сакаш, но само додека не се обидеше да дојдеш до коренот на вистинскиот проблем.
Големиот план на Фабијан се приближуваше кон завршување.
Целата земја, а не само оваа земја, му беше многу должна.
Преку образовниот систем и масовните медиуми, тој контролираше не само емоциите на луѓето, туку и нивните умови.
Она што населението мислеше и веруваше, на крајот, целосно беше во рацете на Фабијан.
Ако една личност поседува далеку повеќе пари отколку што некогаш би можела да потроши за свое лично задоволство,
какви посебни задоволства сè уште може да извлече од светот?
За самопрогласената елита, постои јасен одговор на ова прашање.
Моќта.
Голата, необуздана моќ над други луѓе.
Идеалистите беа многу вешти во медиумите и во политиката и така беа ефикасно неутрализирани.
Но Фабијан ги најде вистинските опседнати со контрола со тој посебен менталитет на владетели што го
бараше меѓу зависниците од моќта во финансиските династии.
Повеќето од поранешните златари развиле ваков вид менталитет.
Нивното прекумерно богатство повеќе не ги задоволуваше.
Тие бараа возбуда од нов предизвик.
Моќта над масите беше крајната игра.
Овие луѓе мислеа дека се супериорни во однос на сите други.
Наше право и наша должност е да владееме.
Масите не знаат што им е добро.
Мораш да ги собереш заедно и да им заповедаш.
Ние, од друга страна, сме родени да владееме.
Фабијан и неговите соучесници контролираа бројни кредитни институции низ градот и низ целата земја.
Можеби беа приватни компании со различни сопственици, но и покрај сета очигледна конкуренција, тие тесно соработуваа.
Со одобрение на владата беше основана централна банка, чијшто темел не беше ниту базиран на сопствен капитал.
Не, и овде создавањето пари се засноваше на дебитирање на штедните депозити на населението.
Долг насекаде каде што ќе погледнеш.
Надворешно, овој резервен центар оставаше впечаток дека сериозно го регулира паричното
снабдување и некако ја олицетворува владината функција.
Но, чудно е што никој од избраните владини претставници или високи државни службеници никогаш не бил
вклучен во управното тело на оваа централна банка.
Владата повеќе не позајмуваше директно од Фабијан, туку можеше да се обрати до централната банка, при што даночните
приходи од следната година служеа како колатерал за заемите.
Ова беше во согласност со планот на Фабијан, имено да ја оттргне сомнежта од себе и наместо тоа да предложи владина процедура.
Во позадина, секако, тој остана во контрола.
Непосредната контрола на Фабијан врз владините работи беше толку совршена што еднаш му се измакна пофалба.
Ако ја контролирам паричната моќ на една нација, тогаш не ми е грижа кој ги донесува законите.
Не беше важно која партија беше на власт, бидејќи Фабијан ги контролираше парите, финансиите, животната сила на нацијата.
Владата ги доби парите, но на секое дополнително заем се наплаќаа камати.
Сè поголеми суми се вложуваа во секакви социјални бенефиции, а владата едвај успеваше да ги плати
каматите, а камоли да го отплати главниот долг.
Повремено некој ќе прашаше: "Ако парите се систем создаден од луѓето, тогаш сигурно може да се прилагоди на потребите на
луѓето, така што ќе им служи наместо да ги контролира, нели?"
Но луѓето од ваков калибар стануваа сè поретки, а нивните гласови беа задушени од пеколниот бучава предизвикана од вечната
потрага по петте недостасувачки талери за да се платат каматите.
Влади доаѓаа и си одеа, и со нив партиските бои.
Црно, црвено, жолто, зелено, но принципот остана ист.
Без разлика која влада беше на власт, конечната цел на Фабијан секоја година се приближуваше сè повеќе и повеќе.
Човечките закони беа небитни.
Тие беа оданочени до степен на мачнина.
Нејзината солвентност беше на крај.
Сега беше зрело време за Фабиевиот последен голем потег.
Десет проценти од сите пари сè уште беа во оптек во форма на монети и банкноти.
Со готовина во џебовите, луѓето сè уште имаа одредена мера на контрола врз сопствените животи.
Овој последен бастион на личната слобода мораше да се укине без да предизвика сомнеж.
Може да се тврди дека станува збор за безбедност.
Чековите не беа прифаќани надвор од сопствената заедница.
Луѓето не сакаа да носат готовина со себе кога патуваа.
Затоа поудобно решение беше многу добредојдено во оваа област.
Секако, Фабијан повторно имаше право.
Неговата организација им издаде на сите пластична картичка на која беа прикажани името на
сопственикот, фотографија и идентификациски број.
Само требаше да ја покажете оваа картичка при купување.
Бизнисмените се поврзаа со централниот компјутер и ја проверија кредитната линија, по што клиентот
можеше да купува до одреден износ колку што сака.
Кредитната картичка беше направена уште поатрактивна за клиентите, бидејќи не им се наплаќаа никакви
камати кога го отплаќаа својот износ на крајот од месецот.
Бизнисмените, од друга страна, имаа значително поголеми трошоци, кои, пак, мораа да се додадат на цената на
крајните производи и така да се префрлат на купувачот.
Фабијан и неговите пријатели уживаа сè подобра и подобра репутација.
Да, тие навистина беа сметани за столбови на општеството.
Неговите изјави за финансиски и економски прашања беа прифатени речиси како религиозна догма.
Бројни мали претпријатија пропаднаа под сѐ поголемиот товар од даноци и такси.
За сите можни техники и процедури беа воведени специјални дозволи и лиценци, што им
отежнуваше на преостанатите компании да опстанат.
Фабијан поседуваше или контролираше сите големи компании, секоја со стотици подружници.
Конкуренцијата меѓу овие големи компании беше чисто претензија.
На крајот, сите конкуренти беа принудени да го напуштат пазарот.
Водоинсталатери, автомеханичари, електричари и повеќето други занаетчии и мали претпријатија претрпеа иста судбина.
Тие беа проголтани од големите корпорации на Фабијан, кои беа под заштита на владата.
Потоа Фабијан се залагаше за целосно укинување на монетите и хартиените пари.
За да не може ниту една компанија или поединец да опстои без кредитни картички и секаде присутен компјутерски систем.
Во случај некој да ја изгуби кредитната картичка, Фабијанскиот план беше да се тетовира идентификацискиот број на
секој граѓанин на неговата рака, за да може да се прочита под специјално светло и да се пренесе во компјутер.
Без таков доказ за идентитет, никој повеќе нема да може да купи или продаде ништо.
Секој компјутер треба да биде поврзан со огромен централен компјутер во кој би биле
складирани сите информации за секој поединец.
На тој начин Фабијан ќе знаеше сè за сите.
Откако тоа ќе беше постигнато, тој ќе имаше конечна и целосна контрола врз сите луѓе во
земјата и, покрај тоа, врз сите луѓе на Земјата.
Решенија и можни излези од оваа неволја веќе постојат денес.
Би сакале да им се заблагодариме на сите што придонесоа за успехот на овој филм: secret.tv / kopp-verlag.de / crevid.de