Massaal kopiëren van deze DVD is uitdrukkelijk gewenst; een zo groot mogelijke verspreiding is het verklaarde doel
van de uitgevers. Met vriendelijke groet, Neue Impulse e.V.
De volgende film toont de feitelijke ontwikkeling van ons geld en de fouten in het monetaire systeem
Eventuele overeenkomsten met werkelijke gebeurtenissen en personen zijn niet toevallig of onbedoeld.
Neue Impulse e.V. toont
met de vriendelijke steun van secret.tv, Kopp Verlag, CreVid.de
een Michael Kent-productie
Een verhaal over de goudsmid Fabian
Waarom er overal geld ontbreekt
Geef me de wereld plus 5% of
gebaseerd op een tekst van Larry Hannigan
Tekeningen Ralf Alex Fichtner
Spreker Kai Taschner
Geregisseerd en geanimeerd door Christoph Lehmann
Fabian was innerlijk opgewonden toen hij de toespraak oefende die hij de volgende dag voor een grote menigte zou houden.
Hij had altijd gestreefd naar macht en aanzien.
Nu zou zijn droom snel uitkomen.
Fabian was een ambachtsman die met goud en zilver werkte en sieraden en ornamenten maakte, maar hij vond het niet
meer leuk dat hij met werken zijn brood moest verdienen.
Hij was op zoek naar de aantrekkingskracht van het ongewone, de uitdaging.
En nu stond zijn grote plan op het punt te worden gerealiseerd.
Generaties lang was de directe uitwisseling van goederen de gebruikelijke manier van handel drijven.
Degenen die een gezin te voeden hadden, konden deze taak volledig aan door hun eigen gewassen te verbouwen en hun eigen vee
te houden, of ze specialiseerden zich in een bepaalde handel.
Het overschot van de eigen productie werd geruild tegen het overschot van anderen.
Het marktplein was het levendige centrum van het sociale leven.
Ondanks het stof en het lawaai was de kleurrijke drukte over het algemeen populair, omdat er altijd
veel nieuwe en interessante dingen te horen waren.
De laatste tijd lijken de wrijvingen en geschillen echter toe te nemen.
Waarom er zoveel woorden aan verspillen?
Het was tijd om een beter systeem op te zetten.
Tot nu toe waren de mensen meestal goedgehumeurd en hadden ze genoten van de vruchten van hun arbeid.
De regeringsvorm was uiterst eenvoudig.
In elke gemeente werd een burgerraad gekozen die tot taak had de vrijheden en rechten van het individu te waarborgen.
Niemand mocht gedwongen worden om iets tegen zijn wil te doen, of dat nu op instigatie van een individu of een groep was.
Dat was het enige doel van de regering en elke gekozen burgemeester werd gewillig gesteund door zijn of haar gemeente.
De marktdag leverde echter een aantal problemen op die niet gemakkelijk konden worden opgelost.
Wat was de waarde van een mes?
Moet het betaald worden met één of twee korven graan?
Was een koe meer waard dan een kar?
Waar was de benchmark?
Niemand kon een beter systeem bedenken.
Fabian had de mensen verteld dat ik de oplossing had voor onze ruilhandelproblemen.
Alle burgers werden uitgenodigd voor een grote bijeenkomst.
Een enorme menigte verzamelde zich op het stadsplein.
Fabian legde zijn nieuwe systeem uit, dat hij geld noemde.
Omdat het veelbelovend klonk, vroegen mensen hem nieuwsgierig hoe de omschakeling was aangepakt.
Het goud dat ik normaal gebruik om sieraden van te maken is een zeer kostbaar metaal, zei hij.
Het roest niet, verkleurt niet en is onbeperkt houdbaar.
Ik zal dus een aantal munten van goud maken en elke munt een thaler noemen.
Hij legde het publiek uit hoe de waarde van de thaler zich snel zou stabiliseren en dat het gebruik van geld als ruilmiddel veel
praktischer zou zijn dan de directe uitwisseling van goederen.
Een lid van de burgerraad merkte op dat sommige mensen gemakkelijk zelf goud konden delven en er munten van konden maken.
Fabian had het antwoord al.
Dat zou verkeerd zijn.
Natuurlijk worden alleen door de overheid goedgekeurde munten geaccepteerd als betaalmiddel.
Voor de veiligheid is er een zegel in reliëf aangebracht.
Het publiek vond dit heel aannemelijk en er werd voorgesteld dat iedereen in eerste
instantie hetzelfde aantal munten zou moeten krijgen.
Maar de kaarsenmaker zei: "Ik heb recht op de meeste thalers, want iedereen gebruikt mijn kaarsen.
Geen sprake van, riep een van de boeren, want zonder voedsel zou iedereen verhongeren.
Het grootste deel van de thalers moet zeker naar de boeren gaan.
Dit leidde aanvankelijk tot een algemene ruzie.
Fabian liet de mensen een tijdje met elkaar discussiëren en kwam uiteindelijk met een verbazingwekkende oplossing.
Omdat jullie niet tot een overeenkomst kunnen komen, stel ik voor dat jullie eerst alle
Thaler van mij krijgen die jullie nodig hebben.
Er is theoretisch geen bovengrens, maar je moet me het bedrag natuurlijk wel kunnen terugbetalen.
Hoe meer Thaler je van mij krijgt, hoe meer je na een jaar moet terugbetalen.
Oké, zeiden de medeburgers, en wat hebben jullie eraan?
Omdat ik jullie een dienst verleen, legde Fabian uit, namelijk het leveren van geld, heb ik recht op een vergoeding.
Laten we zeggen dat ik voor elke 100 thalers die ik je geef, 100 terug krijg plus 5 thalers voor elk jaar schuld.
Deze 5 Thaler extra zijn mijn leenkosten en we willen deze leenkosten rente noemen.
Er leek geen andere manier te zijn en 5% leek een bescheiden vraag te zijn.
Kom volgende week vrijdag terug en we gaan aan de slag.
Fabian verspilde geen tijd en besteedde de volgende dagen en nachten aan het maken van munten.
Een week later stonden er mensen in de rij voor zijn winkel.
Nadat de burgerraad de munten had gecontroleerd en goedgekeurd, leenden de eerste burgers hun eerste thalers.
Sommigen wilden aanvankelijk alleen een paar thalers om het onbekende systeem uit te proberen.
Het nieuwe ruilmiddel werd al snel zo populair dat de waarde van alles in gouden munten of thalers werd uitgedrukt.
Deze waardetoewijzing was de prijs van een product en de prijs was voornamelijk gebaseerd op
de arbeid die bij de productie betrokken was.
Als er veel arbeid nodig was, werd er een hoge prijs gevraagd.
Dingen die bijna moeiteloos geproduceerd konden worden, waren echter goedkoop.
Een man genaamd Alban woonde in een van de steden van het land.
Hij was de enige horlogemaker.
Zijn klanten waren bereid een hoge prijs te betalen voor zijn horloges.
Maar toen kwam er een andere man die ook horloges maakte en ze goedkoper aanbood om zijn verkoop te vergroten.
Alban werd gedwongen om zijn prijzen te verlagen om te voorkomen dat het al zijn
klanten zou verliezen aan goedkopere concurrenten.
De prijzen nivelleerden al snel op een klantvriendelijk niveau, omdat beide horlogemakers ernaar streefden de best
mogelijke kwaliteit tegen de laagst mogelijke prijs te leveren.
Het was een echte en eerlijke vrije competitie.
Hetzelfde principe gold al snel voor alle sectoren.
De bouwsector, de transportsector, de landbouw, zelfs accountants en alle andere beroepen.
Klanten hadden een vrije keuze en kozen naar eigen inzicht het beste aanbod.
Er waren geen kunstmatige beschermingsmaatregelen zoals concessies of douanerechten om te
voorkomen dat andere mensen het bedrijf binnenkwamen.
De levensstandaard steeg en uiteindelijk vroeg iedereen zich af hoe het leven ooit
mogelijk was geweest vóór de introductie van geld.
Aan het einde van het jaar bezocht Fabian alle mensen die hem geld schuldig waren.
Sommigen bezaten nu meer dan ze hadden geleend, maar dit betekende ook dat anderen nu minder hadden, omdat er
maar een bepaald aantal munten in omloop was gebracht.
Iedereen die een overschot maakte, betaalde de 100 thalers plus 5 thalers rente terug, maar moest
vaak opnieuw geld lenen om in zaken te blijven.
Alle anderen realiseerden zich voor het eerst dat ze schulden hadden.
Voordat Fabian hen weer geld leende, nam hij een hypotheek op de eigendommen van deze
mensen om zijn vorderingen veilig te stellen.
Nu hadden de schuldenaren niet alleen schulden, maar ook een hypotheek op hun huizen genomen, dus gingen
ze snel op zoek naar de vermiste 5 thalers, die zo ongelooflijk moeilijk te vinden waren.
Niemand besefte dat het bedrijf als geheel nooit uit deze schuldenval kon komen, want zelfs als alle oorspronkelijk
geproduceerde en in omloop gebrachte thalers waren terugbetaald, zou er nog steeds een tekort van 5 thalers
aan rente per jaar op elke 100 thalers zijn geweest.
Niemand behalve Fabian besefte dat de rente nooit kon worden betaald omdat de extra
gevraagde hoeveelheid munten nooit was geproduceerd.
Het was absoluut onvermijdelijk dat sommige mensen binnenkort insolvent zouden blijken te zijn.
Achter in zijn werkplaats had Fabian een kluis waar klanten graag wat van hun munten in bewaring gaven.
Hij rekende een kleine vergoeding, afhankelijk van de hoeveelheid geld en de duur van de opslag.
De eigenaar ontving ontvangstbewijzen voor zijn aanbetalingen.
Bij grote aankopen was het vervelend om veel gouden munten mee te slepen en daarom werd het geleidelijk aan gebruikelijk om in
plaats van met munten te betalen met een of meer bonnen van Fabian, die overeenkwamen met de waarde van de gekochte goederen.
De winkeliers accepteerden de bonnetjes als een betrouwbaar betaalmiddel, omdat ze ze op elk moment naar
Fabian konden brengen en er gouden munten voor terugkregen.
De bonnetjes gingen van hand tot hand zonder dat het goud zelf verplaatst hoefde te worden.
Fabian's kwitanties waren net zo betrouwbaar als de gouden munten zelf.
Fabian merkte al snel dat bijna niemand de gouden munten kwam terughalen.
Dus dacht hij bij zichzelf, ik heb nu zoveel goud in mijn bezit en verdien nog steeds mijn brood
met het zweet van mijn voorhoofd als ambachtsman.
Dat is onzin.
Per slot van rekening zouden tientallen mensen me rente betalen als ze het goud mochten gebruiken dat
hier gewoon rondslingert en zelden wordt opgeëist.
Hij zei tegen zichzelf, helemaal gelijk, het goud is niet van mij, maar het is in mijn bezit en dat is het enige dat telt.
Waarom zou ik nog munten produceren als ik een deel van de munten uit mijn kluis kan gebruiken?
Dus begon hij de gouden munten die hij al op zijn rekening had staan uit te lenen.
Eerst een beetje en heel voorzichtig, maar geleidelijk aan steeds brutaler.
Op een dag kreeg Fabian een grote leningaanvraag.
Hij stelde voor aan de klant, waarom openen we geen rekening op uw naam in plaats van alle munten naar u te vervoeren.
Ik zal je gewoon een overeenkomstig aantal ontvangstbewijzen geven.
De lener ging akkoord en liep weg met een stapel bonnetjes.
Hij had een aanzienlijke lening gekregen en toch bleef het goud in de kluis.
Toen de klant weg was, had Fabian een grote grijns op zijn lippen omdat het hem gelukt was om
een taart op te eten en hem nog te houden ook.
Hij kon goud lenen en het toch in zijn bezit houden.
Vrienden, kennissen en vreemden, zelfs vijanden, hadden geld nodig voor hun bedrijf en zolang ze een onderpand konden geven,
was er geen limiet aan de hoeveelheid geld die ze konden lenen.
Fabian was in staat om meerdere malen het geldbedrag uit te lenen dat in zijn kluis lag opgeslagen, waarvan hij niet
eens de eigenaar was, simpelweg door bonnetjes uit te geven.
En alles ging goed zolang de echte eigenaars hun goud niet terug eisten en het vertrouwen van de mensen behouden bleef.
Hij hield de debet- en creditbedragen van elke individuele klant nauwkeurig bij in een groot grootboek.
Het uitlenen van geld bleek een zeer winstgevende business te zijn.
Fabians sociale status steeg bijna net zo snel als zijn rijkdom.
Hij was nu een belangrijk man tegen wie werd opgekeken.
In financiële zaken was zijn woord alleen al bijna een openbaring.
Goudsmeden uit andere steden begonnen zich te interesseren voor zijn handelspraktijken en op een dag bezochten ze hem samen.
Hij liet ze kennismaken met zijn methoden, maar benadrukte nadrukkelijk dat geheimhouding een essentiële voorwaarde was.
Als de samenzwering aan het licht was gekomen, had het hele systeem als een kaartenhuis in elkaar kunnen storten.
Daarom werd besloten om een geheim genootschap op te richten.
Elke goudsmid keerde terug naar zijn stad en begon zijn eigen geldleenbedrijf op te zetten volgens de instructies van Fabian.
Ondertussen werden de bonnetjes van Fabian net zo geaccepteerd als zijn gouden munten en ze
werden net als de munten vaak in een kluis bewaard.
Als een winkelier een bepaalde betaling naar een andere winkelier wilde sturen voor een levering van goederen, schreef hij
simpelweg een korte instructie naar Fabian om geld over te maken van zijn rekening naar de rekening van de andere winkelier.
Fabian was in staat om in slechts een paar minuten de nodige wijzigingen in de boekhouding aan te brengen.
Dit nieuwe systeem werd ook erg populair.
De schriftelijke instructies voor dergelijke betalingen zonder contant geld stonden bekend als cheques.
Tijdens een andere geheime bijeenkomst onthulde Fabian een nieuw plan aan zijn goudsmeden.
De volgende dag riepen ze alle gouverneurs bijeen die de leiding hadden over de afzonderlijke delen van het land.
Fabian trad op als woordvoerder. "De bonnen die we uitgeven zijn erg populair, maar af
en toe worden ze nagemaakt door vervalsers.
We moeten hier een einde aan maken."
Ontzet vroegen de gouverneurs wat ze eraan konden doen.
Fabian had het antwoord natuurlijk al klaar. "Ik stel voor dat de overheid in de toekomst de taak op zich neemt om
nieuwe bonnetjes te drukken met ingewikkelde patronen op speciaal papier, die we bankbiljetten zullen noemen.
Wij goudsmeden nemen graag de drukkosten voor onze rekening omdat het ons de enorme hoeveelheid tijd
bespaart die gemoeid is met het uitgeven van de bonnetjes."
De gouverneurs hadden verder geen bezwaren, want het was natuurlijk nodig om de bevolking te beschermen tegen fraudeurs en
het drukken van bankbiljetten was een verstandige oplossing.
"En dan nog iets," zei Fabian, "sommige mensen hebben zich onder de goudzoekers begeven en maken hun eigen gouden munten.
Ik stel voor dat er een wet komt die vereist dat alle goudklompjes worden ingeleverd in de vorm van munten
en bankbiljetten in ruil voor een passende vergoeding."
Ook dit voorstel werd geaccepteerd en de overheid drukte grote aantallen nieuwe bankbiljetten.
Op elk bankbiljet stond een bepaald woord.
Eén thaler, vijf thalers, tien thalers enzovoort.
De goudsmeden betaalden de kleine drukkosten.
Omdat het veel gemakkelijker was om de briefjes bij je te dragen, was het gemakkelijk om de bevolking te overtuigen.
Ondanks hun populariteit werden de nieuwe bankbiljetten en munten slechts voor ongeveer
tien procent van alle transacties gebruikt.
Uit de statistieken bleek dat 90 procent van alle betalingstransacties werd
uitgevoerd per cheque en bankoverschrijving.
Fabian zette nu de volgende fase van zijn plan in gang.
Tot nu toe betaalden klanten hem een kleine vergoeding om hun geld veilig te bewaren.
Maar om meer geld in de kluis te krijgen, bood Fabian spaarders drie procent rente op deposito's aan.
De meeste mensen geloofden dat hij maar twee procent winst zou maken omdat hij bekend stond om
het uitlenen van hun geld tegen vijf procent rente.
Mensen waren overigens helemaal niet geneigd om Fabians methoden in twijfel te trekken, want drie procent rente
krijgen was veel beter dan extra moeten betalen voor opslag.
Door het grote aantal spaarders groeide het vermogen onder beheer van Fabian snel.
En opnieuw leende hij veel grotere bedragen uit dan er daadwerkelijk in de kluis
lagen in de vorm van bankbiljetten en munten.
Voor elke 100 thalers in de kluis leende hij 200, 300 of 400 thalers, en soms zelfs tot 900 thalers aan leners.
Hij hoefde er alleen maar voor te zorgen dat de verhouding van negen op één nooit werd overschreden, want gemiddeld wilde
één op de tien klanten zijn saldo contant uitbetaald krijgen.
Desondanks kon Fabian de volle 45 thaler aan rente claimen op de 900 thaler aan giraal geld die hij
uitleende door middel van eenvoudige eigen cheques.
Dat betekent vijf procent op 900 thalers.
En Fabian hield de 45 thalers in rente.
De andere goudsmeden deden hetzelfde.
Ze creëerden allemaal geld uit het niets.
Gewoon met een vulpen en daarbovenop nog eens rente.
Natuurlijk sloegen ze het geld niet zelf, maar lieten ze de regering biljetten drukken of munten slaan, die
vervolgens door de goudsmeden onder het volk werden verdeeld.
Fabian betaalde alleen de drukkosten.
Toch creëerden ze geld uit het niets toen ze leningen verstrekten en ze rekenden er ook rente over.
De meeste mensen geloofden dat de overheid voor de geldhoeveelheid zorgde.
Ze geloofden ook dat Fabian alleen geld zou uitlenen dat anderen als spaargeld bij hem hadden gestald.
Het enige vreemde is dat het spaardeposito van niemand ooit is afgenomen toen het geld elders werd uitgeleend.
Als iedereen had geprobeerd om het saldo van hun rekening in één keer op te nemen, zou de zwendel aan het licht zijn gekomen.
Op een dag benaderde een attente zakenman Fabian.
De renteclaim klopt niet, zei hij.
Elke keer dat ze 100 thalers uitlenen, vragen ze 105 thalers terug.
De extra 5 thalers kunnen nooit betaald worden, omdat ze niet bestaan.
Boeren produceren voedsel, de industrie produceert goederen enzovoort, maar alleen zij produceren geld.
Laten we aannemen dat er in het hele land maar twee zakenmensen zijn die als werkgever voor alle anderen optreden.
Elk van deze twee leent 100 thalers.
We betalen 90 thalers aan lonen en onkosten en berekenen een winst van 10 thalers, die in onze eigen zakken verdwijnt.
De totale koopkracht is dan 90 plus 10 thalers maal 2, dus 200 thalers.
Maar om hen te betalen, zouden we al onze producten voor 210 thaler moeten verkopen.
Als een van ons erin slaagt om zijn hele voorraad goederen voor 105 thaler te verkopen,
kan de ander maximaal 95 thaler verdienen.
Bovendien zal hij sommige van zijn goederen niet kunnen verkopen omdat er geen geld meer is om ze te kopen.
Hij is ze nog steeds 10 thalers schuldig en kan ze alleen terugbetalen door meer geld te lenen.
Het systeem is daarom onmogelijk.
De man ging verder.
Het was duidelijk de bedoeling dat ze 105 thalers in omloop zouden brengen, 100 voor mij en 5 om zelf uit te geven.
Dan zouden er 105 thalers in omloop zijn en kon de schuld worden afgelost.
Fabian luisterde in stilte en antwoordde uiteindelijk.
Economie is een erg ingewikkeld vakgebied, mijn beste.
Dit probleem vereist jarenlange studie.
Ik zal hier de nodige aandacht aan besteden, terwijl u zich met uw eigen zaken bezighoudt.
Je moet efficiënter werken, de productie verhogen, de kosten verlagen en een betere zakenman worden.
Ik zal je altijd graag helpen.
De bezoeker ging ontevreden verder.
Hier klopte iets niet.
Er was iets fundamenteel mis met Fabian's methoden.
En hij ontweek vragen vakkundig.
Maar Fabian werd algemeen beschouwd als de expert en alle bezwaren zouden zinloos zijn.
De economie leek immers te bloeien en het land beleefde een enorme opleving.
Om de rente op het geleende geld te kunnen betalen, moesten de handelaren hun prijzen verhogen.
De werknemers klaagden toen dat hun loon te laag was.
De werkgevers wilden echter geen hogere lonen betalen.
Ze verwezen naar het risico van een faillissement.
De boeren werden niet naar behoren betaald voor hun producten.
En veel huisvrouwen klaagden over het veel te dure eten.
Uiteindelijk braken er stakingen uit.
Een tot nu toe onbekend fenomeen.
Steeds meer mensen werden ook getroffen door armoede.
En zelfs vrienden of familieleden hadden niet de middelen om hen te helpen.
De werkelijke rijkdom van het land werd grotendeels vergeten.
De vruchtbare grond, de grote bossen, de minerale rijkdommen en de veestapel.
Alles draaide om geld.
Dit schijnbaar opperste goed, waar altijd een tekort aan was.
Maar niemand trok het systeem in twijfel.
Men geloofde dat de regering al deze mechanismen onder controle had.
Een paar mensen waren in staat om hun overschotten te bundelen en gratis krediet- of financiële instellingen op te zetten.
Dit kon 6% rente of meer opleveren, wat duidelijk meer was dan Fabian's renteaanbod van 3%.
Deze vrije bedrijven konden echter alleen geld lenen dat eigenlijk hun eigendom was.
In tegenstelling tot Fabian hadden zij niet de vreemde macht om geld uit het niets te creëren door het
simpelweg met een vulpen in de boeken te schrijven.
Deze onafhankelijke financiële instellingen irriteerden Fabian en zijn trawanten.
Dus zetten ze snel hun eigen bedrijf op.
Het grootste deel van de concurrentie werd opgekocht voordat het zelfs maar tot bloei kon komen.
In zeer korte tijd waren alle financiële instellingen in hun bezit of onder hun controle.
De algemene economische situatie bleef verslechteren.
De arbeiders vonden dat hun bazen te veel winst maakten.
Werkgevers daarentegen beschouwden hun arbeidskrachten als lui en inefficiënt.
Iedereen gaf elkaar de schuld.
De gouverneurs slaagden er ook niet in een oplossing te vinden.
Bovendien leek het erop dat het armoedeprobleem eerst en vooral moest worden opgelost.
Er werden sociale programma's ingevoerd en elke inwoner werd wettelijk verplicht om bij te dragen.
Dit maakte de burgers woedend, die nog steeds vasthielden aan het ouderwetse idee dat buren
elkaar in noodsituaties vrijwillig moesten helpen.
Deze heffingen zijn niets anders dan gelegaliseerde diefstal, aldus de mensen.
Alles wat tegen de wil van het individu wordt afgenomen, voor welk doel dan ook, komt neer op diefstal.
Maar iedereen alleen voelde zich machteloos en was bang voor de gevangenisstraf die kon worden opgelegd
voor het niet betalen van belastingen en heffingen.
Hoewel de sociale programma's op korte termijn soelaas boden, konden ze de problemen niet oplossen.
Integendeel, ze keerden al snel terug in grotere aantallen en met hen een behoefte aan meer geld.
De sociale uitgaven bereikten duizelingwekkende hoogten en ook het kostbare administratieve apparaat liep uit de hand.
De meeste leden van de regering waren fatsoenlijke mensen met eerlijke geloofsbrieven.
Ze wilden hun medeburgers niet opzadelen met extra kosten.
Dus vallen ze terug op het laatste redmiddel: het ontbrekende geld lenen van Fabian en zijn trawanten.
Ze hadden echter geen idee hoe ze deze obligaties ooit zouden kunnen terugbetalen.
Ouders konden het zich niet langer veroorloven om de leraren van hun kinderen te betalen.
Ze konden zich ook geen dokters meer veroorloven.
Zelfs transportbedrijven gingen failliet.
Er was gewoon geen geld meer.
Stap voor stap werd de overheid gedwongen om al deze functies over te nemen en te beheren.
Leraren, artsen en vele andere beroepsgroepen werden ambtenaren en werknemers in de publieke sector.
Onder deze omstandigheden haalden slechts weinigen nog voldoening uit hun werk.
Ze kregen een fatsoenlijk salaris, maar verloren hun onafhankelijkheid en identiteit.
Iedereen was slechts een radertje in een gigantische machine.
Er was geen ruimte voor persoonlijk initiatief en professionele prestaties werden nauwelijks erkend.
Lonen en salarissen lagen vrijwel vast en promoties werden alleen toegekend als een meerdere met pensioen ging of overleed.
Uit wanhoop besloten de heersers opnieuw Fabian om advies te vragen.
Ze vonden hem ontzettend slim en leken altijd de beste oplossing te hebben voor financiële problemen.
Hij luisterde naar al hun problemen, dacht na en sprak.
Veel mensen kunnen niet omgaan met hun eigen problemen.
Ze zijn afhankelijk van iemand anders om in te grijpen en de problemen voor hen op te lossen.
Ik weet zeker dat jullie het er allemaal over eens zijn dat de meeste mensen recht hebben op geluk
en dat in hun basisbehoeften moet worden voorzien.
Wij staan immers voor het allesoverheersende principe dat alle mensen gelijk zijn.
Om een evenwicht te creëren, moet het overschot aan rijkdom van de rijken worden
overgeheveld om het naar de armen te laten vloeien.
Er is geen andere manier.
Er moet een progressief belastingstelsel worden ingevoerd.
Hoe meer je hebt, hoe meer je moet betalen.
Belast ieder naar zijn vermogen en geef ieder naar zijn behoefte.
Scholen en ziekenhuizen zouden bijvoorbeeld gratis toegankelijk moeten zijn voor financieel minderbedeelden.
Hij gaf hen een lange preek over hooggestemde idealen en sloot af met de woorden En vergeet
alsjeblieft niet dat je me geld schuldig bent.
Je hebt het nu al een hele tijd geleend.
Ik kan je tegemoet komen door de aflossing op te schorten, maar dan moet je me wel de rente betalen.
Niemand trok Fabians filosofie in twijfel.
De regering voerde zelfs een progressieve inkomstenbelasting in.
Hoe meer iemand verdiende, hoe hoger het percentage waarna hij werd belast.
Niemand hield van inkomstenbelasting, maar iedereen betaalde het omdat ze anders naar de gevangenis zouden gaan.
Handelaren werden opnieuw gedwongen om hun prijzen te verhogen.
En opnieuw eisten de werknemers hogere lonen.
Als gevolg daarvan moesten veel ondernemers een deel van hun personeel vervangen door machines of gingen ze failliet.
Dit verergerde natuurlijk de werkloosheid, wat de regering ertoe aanzette om nog meer modellen voor
sociale bijstand en werkloosheidsuitkeringen in te voeren.
De overheid voerde tarieven, subsidies en andere beschermende maatregelen in om verschillende
industrieën van de ondergang te redden en banen te redden.
Hier en daar begonnen mensen zich af te vragen of het doel van productie eigenlijk het produceren van
goederen was of slechts het verschaffen van banen.
Naarmate de situatie verder verslechterde, probeerde de overheid enige stabiliteit te bewaren door middel
van loon- en prijscontroles en complexe regelgeving.
De belastingdienst moest worden versterkt door middel van BTW en allerlei heffingen.
Iemand ontdekte ooit dat een brood op weg van de maaidorser naar de huisvrouw meer dan
50 verschillende belastingen moest betalen.
Nu kwam het uur van de experts, die soms zelfs opklommen tot het kabinet, maar meestal bijeenkwamen in
ondoorzichtige commissies en jaar na jaar alleen maar nietszeggende documenten konden presenteren.
In het beste geval raadden ze een verdere herstructurering van het belastingstelsel aan.
Maar het totale bedrag aan belastingen en heffingen bleef gestaag stijgen.
Fabian eiste meedogenloos zijn interesse op.
Deze post slokte een steeds groter deel van de belastinginkomsten op.
Hierdoor ontstond een compleet nieuwe vorm van politiek, namelijk partijpolitiek.
Mensen discussieerden met elkaar over welke partij de problemen het beste kon oplossen.
Mensen discussieerden over persoonlijkheden en ideologieën, gooiden elkaar etiketten toe en maakten
zich druk over alles behalve het eigenlijke probleem.
Een stille wanhoop verspreidde zich onder de bestuursorganen.
Uiteindelijk kwam het zover dat in één stad de verschuldigde rente hoger was dan het verdiende inkomen.
Het bedrag aan onbetaalde rente groeide in het hele land en er werd nu ook rente berekend over
achterstallige rente, de zogenaamde samengestelde rente.
Dit stelde Fabian en zijn trawanten in staat om geleidelijk de concrete rijkdom van het land over te nemen,
hetzij door de eigendomsoverdracht, hetzij door de toenemende controle in de raden van toezicht.
Maar de controle was nog niet allesomvattend.
De geheime bondgenoten wisten dat ze alleen veilig in het zadel zouden zitten als ze iedereen perfect onder de duim hadden.
Er was overal gebrek aan geld.
Veel mensen waren werkloos en verarmden.
De sociale systemen konden niet voor iedereen zorgen, dus kwamen de mensen geleidelijk in opstand.
Fabian overtuigde de regering ervan om twee vliegen in één klap te slaan.
Ten eerste is oorlog de beste manier om mensen te verenigen in de strijd tegen een gemeenschappelijke externe vijand.
En ten tweede is dit ook de beste manier om de binnenlandse staatsschuld terug te betalen, namelijk
door na de overwinning andere landen uit te buiten.
Om de oorlogsmachine aan het rollen te krijgen, liet Fabian fabrieken bouwen, gaf hij hun eigenaars geld om bommen te maken,
leende hij geld aan het leger en gaf hij de slachtoffers tenslotte leningen met een hoge rente voor de uitgebreide wederopbouw.
Dit werd gevolgd door nog meer genereuze leningen in het kader van economische ontwikkeling.
Dit systeem, met al zijn effecten, was zo succesvol dat veel landen in de wereld plotseling niet alleen
buitenlandse schulden hadden, namelijk aan Fabian, maar ook betrokken waren bij een of ander militair conflict.
Fabian zorgde ervoor dat er altijd een machtsevenwicht was, zodat elk land gedwongen kon
worden om oorlog te voeren tegen elk ander land.
Dit leek Fabian gepast, bijvoorbeeld wanneer een land Fabians voorstellen negeerde, zijn schulden niet
terugbetaalde of een nieuw monetair systeem wilde invoeren dat onafhankelijk was van Fabian.
Fabian financierde het aangevallen land altijd, meestal via stromannen, frontorganisaties of geheime diensten,
zodat de oorlog zo lang mogelijk duurde en er zoveel mogelijk verdiend kon worden aan de wederopbouw.
En liet vervolgens zijn leningen terugbetalen door de infrastructuur en natuurlijke
hulpbronnen van het veroverde land te plunderen.
De meeste medeburgers die in opstand kwamen tegen het verraderlijke systeem konden het zwijgen worden
opgelegd door ze onder economische druk te zetten of door ze simpelweg belachelijk te maken.
Fabian en zijn trawanten kochten hiervoor de meeste kranten, televisie- en
radiostations op en benoemden zelfgekozen directieleden.
Veel van deze media-exploitanten probeerden echt om de wereld een betere plek te maken, maar ze
beseften helemaal niet hoe ze werden uitgebuit.
De oplossingen die ze propageerden waren alleen symptoombestrijding zonder ooit
de oorzaak van het probleem aan te pakken.
Er waren verschillende kranten en tijdschriften.
Sommige voor de linkervleugel, sommige voor rechts, andere voor het liberale midden, en ook
tijdschriften voor de arbeiders, andere voor de ondernemers.
Je mocht lezen en schrijven wat je wilde, maar alleen zolang je het eigenlijke probleem niet probeerde te doorgronden.
Fabians grote plan stond op het punt te worden voltooid.
Het hele land, en niet alleen dit land, was hem veel verschuldigd.
Via het onderwijssysteem en de massamedia domineerde hij niet alleen de gedachten van mensen, maar zelfs hun gedachten.
Wat de bevolking dacht en geloofde lag uiteindelijk volledig in Fabian's handen.
Als één persoon veel meer geld heeft dan hij ooit zou kunnen uitgeven aan zijn privéplezier, welk
speciaal plezier kan hij dan nog uit de wereld halen?
Voor de zelfbenoemde elite is hier een duidelijk antwoord op.
De kracht.
De naakte, ongebreidelde macht over andere mensen.
De idealisten werden heel handig in de media en in de politiek geplaatst en zo feitelijk onschadelijk gemaakt.
Maar de echte controlefreaks met die speciale heersersmentaliteit waar Fabian naar op zoek was, vond hij in
de machtswellustelingen van de financiële dynastieën.
De meeste voormalige goudsmeden hadden zo'n mentaliteit ontwikkeld.
Hun buitensporige rijkdom bevredigde hen niet langer.
Ze waren op zoek naar de kick van een nieuwe uitdaging.
Macht over de massa was het ultieme spel.
Deze mensen dachten dat ze superieur waren aan alle anderen.
Regeren is ons recht en onze plicht.
De massa weet niet wat goed voor ze is.
Je moet ze verzamelen en ze leiden.
Wij, aan de andere kant, zijn geboren om te heersen.
Fabian en zijn trawanten beheerden talloze banken in de stad en op het platteland.
Het waren dan wel privébedrijven met verschillende eigenaren, maar ondanks alle schijnbare concurrentie werkten ze nauw samen.
Er was een centrale bank opgericht met de zegen van de staat en de basis ervan was niet eens gebaseerd op eigen kapitaal.
Nee, ook hier was de geldschepping gebaseerd op het feit dat de spaartegoeden van de mensen werden gedebiteerd.
Schuld waar je ook kijkt.
Voor de buitenwereld wekte dit reservecentrum de indruk dat het de geldhoeveelheid op een serieuze manier reguleerde en
op de een of andere manier een overheidsfunctie belichaamde.
Maar vreemd genoeg heeft nooit een gekozen regeringsvertegenwoordiger of hoge ambtenaar
zitting gehad in het bestuur van deze centrale bank.
De overheid leende niet langer rechtstreeks van Fabian, maar kon zich wenden tot de centrale bank, met de belastinginkomsten
van volgend jaar als onderpand voor de leningen.
Dit was in lijn met het plan van Fabian om de verdenking van zijn eigen persoon af te leiden en in
plaats daarvan een regeringsprocedure door te drukken.
Op de achtergrond hield hij natuurlijk alle touwtjes in handen.
Fabians indirecte controle over overheidszaken was zo perfect dat hij zich eens liet ontvallen.
"Als ik het geld van een land beheers, maakt het me niet uit wie de wetten maakt."
Het maakte niet uit welke partij aan de macht was, want Fabian controleerde het geld,
de financiën, het levensbloed van de natie.
De overheid ontving het geld, maar voor elke extra lening werd rente in rekening gebracht.
Steeds meer geld stroomde naar allerlei sociale uitkeringen en de overheid was nauwelijks in staat om de
rente te betalen, laat staan de hoofdschuld af te lossen.
Af en toe vroeg iemand: "Als geld een door mensen gemaakt systeem is, dan kan het toch zeker worden aangepast aan de behoeften
van mensen, zodat het mensen dient in plaats van overheerst?"
Maar mensen van dit kaliber werden steeds zeldzamer en hun stemmen werden overstemd door het helse lawaai
dat werd veroorzaakt door de eeuwige zoektocht naar de ontbrekende vijf thalers voor de rente.
De regeringen en daarmee de partijkleuren kwamen en gingen.
Zwart, rood, geel, groen, maar het principe bleef hetzelfde.
Welke regering er ook aan de macht was, jaar na jaar kwam Fabians uiteindelijke doel steeds dichterbij.
De wetten van mensen waren irrelevant.
Ze werden ad nauseam belast.
Hun solvabiliteit was ten einde.
Nu was de tijd rijp voor Fabians laatste grote zet.
Tien procent van al het geld was nog in omloop in de vorm van munten en biljetten.
Met geld op zak hadden mensen nog steeds een zekere controle over hun eigen leven.
Dit laatste bastion van persoonlijke vrijheid van handelen moest worden afgeschaft zonder argwaan te wekken.
Je zou kunnen zeggen dat het een veiligheidskwestie was.
Cheques werden niet geaccepteerd buiten de eigen gemeenschap van het bedrijf.
Mensen wilden geen contant geld meenemen op reis.
Een handigere oplossing was daarom zeer welkom op dit gebied.
Natuurlijk had Fabian weer het juiste idee.
Zijn organisatie gaf iedereen een plastic kaart met daarop de naam van de houder, een foto en een identificatienummer.
Het enige wat je hoefde te doen was deze kaart laten zien tijdens het winkelen.
De winkeliers namen contact op met de centrale computer en controleerden het tegoed, waarna de klant
naar hartenlust kon winkelen tot een bepaald bedrag.
De creditcard werd nog aantrekkelijker voor de klant doordat er geen rente werd berekend
over de aflossingen aan het einde van de maand.
De zakenmannen daarentegen hadden veel hogere kosten, die op hun beurt weer moesten worden opgeteld bij de
prijs van de eindproducten en dus doorberekend aan de klant.
Fabian en zijn maten genoten een steeds betere reputatie.
In feite werden ze beschouwd als steunpilaren van de samenleving.
Haar uitspraken over financiële en economische kwesties werden bijna als een religieus dogma geaccepteerd.
Talloze kleine bedrijven gingen ten onder aan de steeds zwaardere belastingen en heffingen.
Er werden speciale vergunningen en toestemmingen ingevoerd voor allerlei technieken en procedures, zodat de overgebleven
bedrijven nauwelijks het hoofd boven water konden houden.
Fabian bezat of controleerde alle grote bedrijven, elk met honderden dochterondernemingen.
De concurrentie tussen deze grote bedrijven was pure schijn.
Uiteindelijk werden alle concurrenten uit de markt gedrukt.
Loodgieters, automonteurs, elektriciens en de meeste andere handmatige magazijnen en
kleine bedrijven ondergingen hetzelfde lot.
Ze werden opgeslokt door Fabian's grote bedrijven, die allemaal werden beschermd door de overheid.
Fabian pleitte toen voor de definitieve afschaffing van munten en papiergeld.
Zodat er geen enkel bedrijf of individu meer was dat het zonder creditcards en het alomtegenwoordige computersysteem kon stellen.
In het geval dat iemand zijn creditcard zou verliezen, was het plan van Fabian om het identificatienummer met geweld op de hand
van elke burger te tatoeëren, zodat het onder een speciale lamp kon worden gelezen en naar een computer kon worden gestuurd.
Want zonder zo'n identiteitsbewijs zou niemand iets kunnen kopen of verkopen.
Elke computer zou verbonden zijn met een gigantische centrale computer waarin alle
informatie over elke persoon zou worden opgeslagen.
Fabian zou dus alles over iedereen weten.
Als dit eenmaal was bereikt, zou hij de uiteindelijke totale controle hebben over alle mensen van het
land en bovendien over alle mensen van de wereld.
Er zijn al oplossingen en mogelijke manieren om uit deze puinhoop te komen.
We willen iedereen bedanken die heeft bijgedragen aan het succes van deze film: secret.tv / kopp-verlag.de / crevid.de