Masowe kopiowanie tego DVD jest wyraźnie pożądane; jak największa dystrybucja jest deklarowanym
celem wydawców. Z poważaniem, Neue Impulse e.V.
Poniższy film pokazuje faktyczny rozwój naszych pieniędzy i błędy w systemie monetarnym
Wszelkie podobieństwa do rzeczywistych wydarzeń i osób nie są ani przypadkowe, ani niezamierzone.
Neue Impulse e.V. pokazuje
przy wsparciu secret.tv, Kopp Verlag, CreVid.de
produkcja Michael Kent
Opowieść o złotniku Fabianie
Dlaczego wszędzie brakuje pieniędzy
Daj mi świat plus 5% lub
na podstawie tekstu Larry'ego Hannigana
Rysunki Ralf Alex Fichtner
Mówca Kai Taschner
Reżyseria i animacja: Christoph Lehmann
Fabian był wewnętrznie podekscytowany, gdy ćwiczył przemowę, którą miał wygłosić przed dużym tłumem następnego dnia.
Zawsze dążył do władzy i prestiżu.
Teraz jego marzenie wkrótce się spełni.
Fabian był rzemieślnikiem, który pracował ze złotem i srebrem, tworząc biżuterię i ozdoby, ale nie podobało mu
się już to, że musiał zarabiać na życie poprzez pracę.
Szukał uroku niezwykłości, wyzwania.
A teraz jego wielki plan miał zostać zrealizowany.
Przez pokolenia bezpośrednia wymiana towarów była powszechnym sposobem handlu.
Ci, którzy mieli rodzinę do wykarmienia, albo całkowicie radzili sobie z tym zadaniem, uprawiając własne
rośliny i hodując własne zwierzęta gospodarskie, albo specjalizowali się w konkretnym handlu.
Nadwyżka z własnej produkcji była wymieniana na nadwyżkę innych.
Rynek był tętniącym życiem centrum życia społecznego.
Pomimo kurzu i hałasu, kolorowy zgiełk był ogólnie popularny, ponieważ zawsze można było
usłyszeć wiele nowych i interesujących rzeczy.
Ostatnio jednak tarcia i spory zdają się narastać.
Po co marnować na to tyle słów?
Nadszedł czas, aby stworzyć lepszy system.
Do tej pory ludzie byli zazwyczaj w dobrych nastrojach i cieszyli się owocami swojej pracy.
Forma rządu była niezwykle prosta.
W każdej gminie wybierano radę obywatelską, której zadaniem było zabezpieczenie i zagwarantowanie wolności i praw jednostki.
Nikt nie mógł być zmuszany do robienia czegokolwiek wbrew swojej woli, czy to za namową jednostki, czy grupy.
Był to jedyny cel rządu, a każdy wybrany burmistrz był chętnie wspierany przez swoją gminę.
Jednak dzień targowy stwarzał pewne problemy, których nie można było łatwo rozwiązać.
Jaka była wartość noża?
Czy należy za nie zapłacić jednym czy dwoma koszami kukurydzy?
Czy krowa była warta więcej niż wóz?
Gdzie był punkt odniesienia?
Nikt nie mógł wymyślić lepszego systemu.
Fabian powiedział ludziom, że mam rozwiązanie naszych problemów handlowych.
Wszyscy obywatele zostali zaproszeni na wielkie spotkanie.
Na rynku zebrał się ogromny tłum.
Fabian wyjaśnił swój nowy system, który nazwał pieniędzmi.
Ponieważ brzmiało to bardzo obiecująco, ludzie pytali go z zaciekawieniem, jak poradzono sobie ze zmianą.
Złoto, którego zwykle używam do produkcji biżuterii, jest bardzo cennym metalem - powiedział.
Nie rdzewieje, nie odbarwia się i ma nieograniczony okres trwałości.
Zrobię więc kilka monet ze złota i nazwę każdą z nich talarem.
Wyjaśnił słuchaczom, że wartość talara wkrótce się ustabilizuje, a wykorzystanie pieniądza jako środka wymiany będzie
znacznie bardziej praktyczne niż bezpośrednia wymiana towarów.
Jeden z członków Rady Obywatelskiej zauważył, że niektórzy ludzie mogliby z łatwością
samodzielnie wydobywać złoto i produkować z niego monety.
Fabian już znał odpowiedź.
To byłby błąd.
Oczywiście tylko monety autoryzowane przez rząd są akceptowane jako środek płatniczy.
Pieczęć jest wytłoczona dla bezpieczeństwa.
Publiczność uznała to za całkiem prawdopodobne i zasugerowano, że każdy powinien początkowo otrzymać taką samą liczbę monet.
Ale producent świec wtrącił: "Mam prawo do większości talarów, ponieważ wszyscy używają moich świec.
Nie ma mowy, krzyknął jeden z rolników, bo bez jedzenia wszyscy by umarli z głodu.
Większość talarów z pewnością powinna trafić do rolników.
Początkowo doprowadziło to do ogólnej sprzeczki.
Fabian pozwolił ludziom kłócić się ze sobą przez chwilę i w końcu wymyślił zaskakujące rozwiązanie.
Skoro nie możecie dojść do porozumienia, sugeruję, abyście najpierw uzyskali ode mnie
wszystkie Thalery, których potrzebujecie.
Teoretycznie nie ma górnego limitu, ale oczywiście musisz być w stanie spłacić mi tę kwotę.
Im więcej Thalera otrzymasz ode mnie, tym więcej będziesz musiał zwrócić po roku.
W porządku, powiedzieli współobywatele, a co ty z tego będziesz miał?
Ponieważ świadczę ci usługę, wyjaśnił Fabian, a mianowicie dostarczam pieniądze, mam prawo do wynagrodzenia.
Powiedzmy, że za każde 100 talarów, które ci daję, dostaję z powrotem 100 plus 5 talarów za każdy rok długu.
Te dodatkowe 5 talarów to moja opłata za pożyczkę i chcemy nazwać tę opłatę odsetkami.
Wydawało się, że nie ma innego sposobu, a 5% wydawało się być skromnym popytem.
Wróć w następny piątek, a zaczniemy.
Fabian nie tracił czasu i spędził kilka następnych dni i nocy na produkcji monet.
Tydzień później ludzie stali w kolejce przed jego sklepem.
Po tym, jak rada obywatelska sprawdziła i zatwierdziła monety, pierwsi obywatele pożyczyli swoje pierwsze talary.
Niektórzy początkowo chcieli tylko kilka talarów, aby wypróbować nieznany system.
Nowy środek wymiany szybko stał się tak popularny, że wartość wszystkiego wyceniano w złotych monetach lub talarach.
Ta alokacja wartości była ceną produktu, a cena opierała się głównie na pracy zaangażowanej w jego produkcję.
Jeśli wymagano dużego nakładu pracy, żądano wysokiej ceny.
Jednak rzeczy, które można było wyprodukować niemal bez wysiłku, były tanie.
Mężczyzna o imieniu Alban mieszkał w jednym z miast tego kraju.
Był jedynym zegarmistrzem.
Jego klienci byli gotowi zapłacić wysoką cenę za jego zegarki.
Ale potem pojawił się inny człowiek, który również produkował zegarki i oferował je taniej, aby zwiększyć swoją sprzedaż.
Alban został zmuszony do obniżenia cen, aby uniknąć utraty wszystkich klientów na rzecz tańszych konkurentów.
Ceny wkrótce wyrównały się do poziomu przyjaznego dla klienta, ponieważ obaj producenci zegarków starali się
zapewnić najlepszą możliwą jakość w najniższej możliwej cenie.
To była prawdziwa i uczciwa wolna rywalizacja.
Ta sama zasada wkrótce zaczęła obowiązywać we wszystkich sektorach.
Branża budowlana, sektor transportowy, rolnictwo, a nawet księgowi i każdy inny zawód.
Klienci mieli wolny wybór i decydowali się na najlepszą ofertę według własnego uznania.
Nie istniały żadne sztuczne środki ochronne, takie jak koncesje czy cła, które uniemożliwiałyby innym osobom wejście na rynek.
Standard życia wzrósł i w końcu wszyscy zastanawiali się, jak możliwe było życie przed wprowadzeniem pieniądza.
Pod koniec roku Fabian odwiedził wszystkich ludzi, którzy byli mu winni pieniądze.
Niektórzy posiadali teraz więcej niż pożyczyli, ale oznaczało to również, że inni mieli teraz mniej, ponieważ
tylko pewna liczba monet została wprowadzona do obiegu.
Każdy, kto osiągnął nadwyżkę, zwracał 100 talarów plus 5 talarów odsetek, ale często musiał
ponownie pożyczać pieniądze, aby utrzymać się na rynku.
Wszyscy pozostali po raz pierwszy zdali sobie sprawę, że są zadłużeni.
Zanim Fabian ponownie pożyczył im pieniądze, zastawił nieruchomości tych ludzi, aby zabezpieczyć swoje roszczenia.
Teraz dłużnicy byli nie tylko zadłużeni, ale także zastawili swoje domy, więc szybko wyruszyli na poszukiwanie brakujących
5 talarów, które były tak niezwykle trudne do znalezienia.
Nikt nie zdawał sobie sprawy, że firma jako całość nigdy nie wydostanie się z tej pułapki zadłużenia, ponieważ nawet gdyby
wszystkie talary pierwotnie wyprodukowane i wprowadzone do obiegu zostały spłacone, nadal
brakowałoby 5 talarów odsetek rocznie na każde 100 talarów.
Nikt poza Fabianem nie zdawał sobie sprawy z tego, że odsetki nigdy nie zostaną spłacone, ponieważ dodatkowa
liczba wymaganych monet nigdy nie została wyprodukowana.
Było absolutnie nieuniknione, że niektóre osoby wkrótce okażą się niewypłacalne.
Na tyłach swojego warsztatu Fabian miał skarbiec, w którym klienci lubili zostawiać swoje monety na przechowanie.
Pobierał niewielką opłatę w zależności od kwoty pieniędzy i czasu przechowywania.
Właściciel otrzymał pokwitowania wpłat.
Podczas dokonywania dużych zakupów uciążliwe było noszenie ze sobą wielu złotych monet, więc stopniowo stało się
zwyczajem płacenie jednym lub kilkoma paragonami Fabiana, które odpowiadały wartości zakupionych towarów, zamiast monetami.
Sklepikarze akceptowali paragony jako godny zaufania środek płatniczy, ponieważ mogli w każdej chwili
zanieść je Fabianowi i otrzymać w zamian złote monety.
Kwity przechodziły z rąk do rąk bez konieczności przenoszenia samego złota.
Na pokwitowaniach Fabiana polegano tak samo, jak na samych złotych monetach.
Fabian szybko zdał sobie sprawę, że tak naprawdę mało kto przyszedł odzyskać złote monety.
Pomyślał więc sobie: mam teraz tyle złota i nadal zarabiam na życie w pocie czoła jako rzemieślnik.
To bzdura.
W końcu dziesiątki osób zapłaciłyby mi odsetki, gdyby pozwolono im korzystać ze złota, które
po prostu tu leży i rzadko jest wykorzystywane.
Powiedział sobie, że złoto nie należy do mnie, ale jest w moim posiadaniu i tylko to się liczy.
Dlaczego miałbym nadal produkować monety, skoro mogę wykorzystać część monet z mojego skarbca?
Zaczął więc pożyczać złote monety, które miał już zdeponowane.
Na początku tylko trochę i bardzo ostrożnie, ale stopniowo coraz odważniej.
Pewnego dnia Fabian otrzymał zapytanie o dużą pożyczkę.
Zasugerował klientowi, dlaczego nie otworzymy konta na jego nazwisko, zamiast transportować do niego wszystkie monety.
Po prostu wystawię ci odpowiednią liczbę paragonów.
Pożyczkobiorca zgodził się i odszedł ze stertą rachunków.
Otrzymał znaczną pożyczkę, a złoto pozostało w skarbcu.
Kiedy klient wyszedł, Fabian miał wielki uśmiech na ustach, ponieważ udało mu się zjeść ciasto i nadal je zachować.
Mógł pożyczać złoto i nadal trzymać je w swoim posiadaniu.
Przyjaciele, znajomi i nieznajomi, a nawet wrogowie, potrzebowali pieniędzy na swoje firmy i tak długo, jak
mogli zapewnić zabezpieczenie, nie było ograniczeń co do kwoty, jaką mogli pożyczyć.
Fabian był w stanie pożyczyć kilka razy więcej pieniędzy niż przechowywał w swoim skarbcu, którego nawet nie
był właścicielem, po prostu wystawiając pokwitowania.
I wszystko było w porządku, dopóki prawdziwi właściciele nie zażądali zwrotu złota, a zaufanie ludzi zostało utrzymane.
Prowadził dokładne zapisy obciążeń i kredytów każdego indywidualnego klienta w dużej księdze.
Pożyczanie pieniędzy okazało się niezwykle dochodowym biznesem.
Status społeczny Fabiana wzrósł niemal tak szybko, jak jego majątek.
Był teraz ważnym człowiekiem, na którego zwracano uwagę.
W kwestiach finansowych samo jego słowo było niemal objawieniem.
Złotnicy z innych miast zaczęli interesować się jego praktykami biznesowymi i pewnego dnia odwiedzili go razem.
Zapoznał ich ze swoimi metodami, ale stanowczo podkreślił, że tajemnica jest niezbędnym warunkiem wstępnym.
Gdyby spisek został ujawniony, cały system mógłby runąć jak domek z kart.
Postanowiono więc założyć tajne stowarzyszenie.
Każdy złotnik wrócił do swojego miasta i zaczął organizować własny biznes pożyczania pieniędzy zgodnie z instrukcjami Fabiana.
W międzyczasie pokwitowania Fabiana były akceptowane tak samo jak jego złote monety i
często były deponowane w sejfie tak jak monety.
Jeśli kupiec chciał wysłać określoną płatność innemu kupcowi za dostawę towarów, po prostu pisał krótką instrukcję do Fabiana,
aby przelał pieniądze z jego konta na konto innego kupca.
Fabian był w stanie dokonać niezbędnych zmian na kontach w ciągu zaledwie kilku minut.
Ten nowy system również stał się bardzo popularny.
Pisemne instrukcje dotyczące takich płatności bezgotówkowych były znane jako czeki.
Na kolejnym tajnym spotkaniu Fabian ujawnił swoim złotnikom nowy plan.
Następnego dnia zwołali spotkanie wszystkich gubernatorów, którzy byli odpowiedzialni za poszczególne części kraju.
Fabian wystąpił w roli rzecznika. "Wydawane przez nas paragony są bardzo popularne, ale czasami są one kopiowane przez fałszerzy.
Musimy położyć temu kres".
Rozczarowani prezesi zapytali, co mogą z tym zrobić.
Fabian miał oczywiście gotową odpowiedź. "Proponuję, aby w przyszłości rząd podjął się zadania drukowania
nowych pokwitowań ze skomplikowanymi wzorami na specjalnym papierze, który nazwiemy banknotami.
My, złotnicy, chętnie pokrywamy koszty druku, ponieważ oszczędza nam to ogromną ilość
czasu związanego z wystawianiem pokwitowań".
Gubernatorzy nie mieli dalszych zastrzeżeń, ponieważ oczywiście konieczna była ochrona ludności przed
oszustami, a drukowanie banknotów było rozsądnym rozwiązaniem.
"I jeszcze coś", powiedział Fabian, "niektórzy ludzie weszli między poszukiwaczy złota i robią własne złote monety.
Proponuję ustanowienie prawa wymagającego, aby wszystkie samorodki złota były przekazywane w formie monet
i banknotów w zamian za odpowiednie wynagrodzenie".
Ta propozycja również została zaakceptowana i rząd wydrukował dużą liczbę nowych banknotów.
Na każdym banknocie było określone słowo.
Jeden talar, pięć talarów, dziesięć talarów i tak dalej.
Złotnicy pokryli niewielkie koszty druku.
Ponieważ o wiele łatwiej było nosić notatki przy sobie, łatwo było przekonać ludność.
Pomimo swojej popularności, nowe banknoty i monety były jednak używane tylko w około
dziesięciu procentach wszystkich transakcji.
Statystyki wykazały, że 90% wszystkich transakcji płatniczych zostało dokonanych za pomocą czeków i przelewów bankowych.
Fabian rozpoczął teraz kolejną fazę swojego planu.
Do tej pory klienci płacili mu niewielką opłatę za przechowywanie ich pieniędzy.
Aby jednak przyciągnąć więcej pieniędzy do skarbca, Fabian zaoferował oszczędzającym
trzyprocentowe odsetki od ich oszczędności.
Większość ludzi wierzyła, że osiągnie jedynie dwuprocentowy zysk, ponieważ był znany z
pożyczania pieniędzy na pięcioprocentowy procent.
Nawiasem mówiąc, ludzie wcale nie byli skłonni kwestionować metod Fabiana, ponieważ uzyskanie trzech procent odsetek było znacznie
lepsze niż konieczność płacenia dodatkowo za przechowywanie.
Ze względu na dużą liczbę oszczędzających, aktywa Fabiana pod zarządzaniem szybko rosły.
I znowu, pożyczał znacznie większe sumy, niż faktycznie znajdowały się w skarbcu w postaci banknotów i monet.
Na każde 100 talarów gotówki w sejfie pożyczał pożyczkobiorcom 200, 300 lub 400 talarów, a czasami nawet do 900 talarów.
Musiał tylko upewnić się, że stosunek dziewięć do jednego nigdy nie zostanie przekroczony, ponieważ średnio jeden na dziesięciu
klientów chciał, aby ich saldo zostało wypłacone w gotówce.
Niemniej jednak Fabian był w stanie zażądać pełnych 45 talarów odsetek od 900 talarów w pieniądzach
książkowych, które pożyczył w formie zwykłych czeków.
Oznacza to pięć procent od 900 talarów.
Fabian utrzymał zainteresowanie 45 talarami.
Inni złotnicy zrobili to samo.
Wszyscy oni stworzyli pieniądze z niczego.
Po prostu piórem wiecznym i do tego naliczone odsetki.
Oczywiście sami nie bili pieniędzy, ale zlecali rządowi drukowanie banknotów lub bicie monet, które
następnie były rozdawane ludziom przez złotników.
Fabian pokrył jedynie koszty druku.
Niemniej jednak, udzielając pożyczek, tworzyli pieniądze z niczego, a także naliczali od nich odsetki.
Większość ludzi wierzyła, że rząd dba o podaż pieniądza.
Wierzyli również, że Fabian pożyczał tylko pieniądze, które inni zdeponowali u niego jako oszczędności.
Jedyną dziwną rzeczą jest to, że nikt nigdy nie zmniejszył depozytu oszczędnościowego,
gdy pieniądze zostały pożyczone gdzie indziej.
Gdyby wszyscy próbowali wypłacić saldo konta za jednym razem, oszustwo zostałoby ujawnione.
Pewnego dnia do Fabiana podszedł troskliwy biznesmen.
Twierdzenie o odsetkach jest błędne, powiedział.
Za każdym razem, gdy pożyczają 100 talarów, żądają w zamian 105 talarów.
Dodatkowe 5 talarów nigdy nie zostanie wypłacone, ponieważ nie istnieją.
Rolnicy produkują żywność, przemysł produkuje towary i tak dalej, ale tylko oni produkują pieniądze.
Załóżmy, że w całym kraju jest tylko dwóch przedsiębiorców, którzy działają jako pracodawcy dla wszystkich innych.
Każdy z nich pożycza 100 talarów.
Płacimy 90 talarów pensji i ponosimy koszty, a zysk wynosi 10 talarów, które trafiają do naszych kieszeni.
Całkowita siła nabywcza wynosiłaby wówczas 90 plus 10 talarów razy 2, czyli 200 talarów.
Ale żeby im zapłacić, musielibyśmy sprzedać wszystkie nasze produkty za 210 talarów.
Jeśli jednemu z nas uda się sprzedać cały swój towar za 105 talarów, drugi może zarobić maksymalnie 95 talarów.
Ponadto nie będzie w stanie sprzedać niektórych swoich towarów, ponieważ nie ma pieniędzy na ich zakup.
Nadal będzie im winien 10 talarów i może je spłacić tylko pożyczając więcej pieniędzy.
System jest zatem niemożliwy.
Mężczyzna kontynuował.
Oczywiście mieli wprowadzić do obiegu 105 talarów, 100 dla mnie i 5 do wydania.
Wtedy 105 talarów byłoby w obiegu i dług mógłby zostać spłacony.
Fabian słuchał w milczeniu i w końcu odpowiedział.
Ekonomia to bardzo skomplikowana dziedzina, moja droga.
Problem ten wymaga wielu lat badań.
Poświęcę tym sprawom należytą uwagę, podczas gdy ty zajmij się swoimi.
Musisz pracować wydajniej, zwiększyć produkcję, obniżyć koszty i stać się lepszym biznesmenem.
Z przyjemnością pomogę w każdej chwili.
Gość poszedł dalej niezadowolony.
Coś tu było nie tak.
Coś było nie tak z metodami Fabiana.
Zręcznie unikał pytań.
Ale Fabian był powszechnie uważany za eksperta i wszelkie sprzeciwy byłyby daremne.
W końcu gospodarka wydawała się kwitnąć, a kraj przeżywał ogromny wzrost.
Aby pokryć odsetki od pożyczonych pieniędzy, handlowcy musieli podnieść ceny.
Pracownicy skarżyli się wówczas, że ich wynagrodzenia są zbyt niskie.
Pracodawcy nie chcieli jednak płacić wyższych wynagrodzeń.
Odnosili się do ryzyka bankructwa.
Rolnicy nie otrzymywali odpowiedniej zapłaty za swoje produkty.
Wiele gospodyń domowych narzekało na zbyt drogie jedzenie.
W końcu wybuchły strajki.
Dotychczas nieznane zjawisko.
Coraz więcej ludzi było również dotkniętych ubóstwem.
Nawet przyjaciele czy krewni nie mieli środków, by im pomóc.
Rzeczywiste bogactwo kraju zostało w dużej mierze zapomniane.
Żyzne gleby, rozległe lasy, zasoby mineralne i żywy inwentarz.
Wszystko kręciło się wokół pieniędzy.
To pozornie najwyższe dobro, którego zawsze brakowało.
Ale nikt nie kwestionował systemu.
Uważano, że rząd ma wszystkie te mechanizmy pod kontrolą.
Kilka osób było w stanie połączyć swoje nadwyżki i założyć bezpłatne instytucje kredytowe lub finansowe.
Mogłoby to przynieść 6% lub więcej odsetek, co wyraźnie przewyższało ofertę odsetkową Fabiana wynoszącą 3%.
Jednak te wolne firmy mogły pożyczać tylko pieniądze, które faktycznie były ich własnością.
W przeciwieństwie do Fabiana, nie byli oni obdarzeni dziwną mocą tworzenia pieniędzy z niczego,
po prostu zapisując je w księgach wiecznym piórem.
Te niezależne instytucje finansowe irytowały Fabiana i jego kolesiów.
Szybko więc założyli własną.
Większość konkurencji została wykupiona, zanim zdążyła rozkwitnąć.
W bardzo krótkim czasie wszystkie instytucje finansowe znalazły się w ich posiadaniu lub pod ich kontrolą.
Ogólna sytuacja gospodarcza nadal się pogarszała.
Pracownicy uważali, że ich szefowie osiągają zbyt duże zyski.
Z drugiej strony pracodawcy uważali swoją siłę roboczą za leniwą i nieefektywną.
Wszyscy obwiniali się nawzajem.
Gubernatorom również nie udało się znaleźć rozwiązania.
Co więcej, wydawało się, że przede wszystkim należy rozwiązać problem ubóstwa.
Wprowadzono programy socjalne, a każdy mieszkaniec został prawnie zobowiązany do płacenia składek.
To z kolei rozwścieczyło obywateli, którzy wciąż wyznawali staromodną ideę, że sąsiedzi powinni
dobrowolnie pomagać sobie nawzajem w nagłych wypadkach.
Te opłaty to nic innego jak zalegalizowany rabunek, mówią ludzie.
Wszystko, co jest odbierane jednostce wbrew jej woli, w jakimkolwiek celu, jest równoznaczne z kradzieżą.
Ale wszyscy czuli się bezsilni i obawiali się kary więzienia, która mogła zostać nałożona za niepłacenie podatków i ceł.
Chociaż programy socjalne zapewniały krótkoterminową ulgę, nie były w stanie rozwiązać problemów.
Wręcz przeciwnie, wkrótce powrócili w większej liczbie, a wraz z nimi zapotrzebowanie na więcej pieniędzy.
Wydatki socjalne osiągnęły zawrotną wysokość, a kosztowny aparat administracyjny również wymknął się spod kontroli.
Większość członków rządu była przyzwoitymi ludźmi z uczciwymi referencjami.
Nie chcieli obciążać swoich współobywateli dodatkowymi kosztami.
Uciekają się więc do ostateczności, pożyczając brakujące pieniądze od Fabiana i jego kolesi.
Nie mieli jednak pojęcia, jak kiedykolwiek spłacą te obligacje.
Rodziców nie było już stać na opłacanie nauczycieli swoich dzieci.
Nie było ich też stać na lekarzy.
Nawet firmy transportowe zbankrutowały.
Po prostu nie było więcej pieniędzy.
Krok po kroku, rząd został zmuszony do przejęcia i zarządzania wszystkimi tymi funkcjami.
Nauczyciele, lekarze i wiele innych grup zawodowych stało się urzędnikami służby cywilnej i pracownikami sektora publicznego.
W tych okolicznościach tylko nieliczni nadal czerpali satysfakcję ze swojej pracy.
Otrzymywali przyzwoite pensje, ale tracili niezależność i tożsamość.
Każdy był tylko trybikiem w gigantycznej maszynie.
Nie było miejsca na osobistą inicjatywę, a osiągnięcia zawodowe nie były doceniane.
Płace i pensje były praktycznie stałe, a awanse przyznawano tylko wtedy, gdy przełożony przeszedł na emeryturę lub zmarł.
W desperacji władcy po raz kolejny zdecydowali się poprosić Fabiana o radę.
Uważali go za niezwykle sprytnego i zawsze wydawał się mieć najlepsze rozwiązanie kwestii finansowych.
Słuchał wszystkich ich problemów, myślał i mówił.
Wiele osób nie radzi sobie z własnymi problemami.
Są zależni od kogoś innego, kto wkroczy i rozwiąże problemy za nich.
Jestem pewien, że wszyscy zgodzicie się, że większość ludzi powinna mieć prawo do
szczęścia i zaspokojenia swoich podstawowych potrzeb.
W końcu reprezentujemy nadrzędną zasadę, że wszyscy ludzie są równi.
Aby stworzyć równowagę, nadwyżka bogactwa bogatych musi zostać odprowadzona, aby umożliwić jej przepływ do biednych.
Nie ma innego sposobu.
Należy wprowadzić stopniowy system podatkowy.
Im więcej posiadasz, tym więcej musisz zapłacić.
Opodatkuj każdego według jego możliwości i daj każdemu według jego potrzeb.
Na przykład szkoły i szpitale powinny być dostępne bezpłatnie dla osób znajdujących się w niekorzystnej sytuacji finansowej.
Wygłosił im długie kazanie o wzniosłych ideałach, które zakończył słowami I proszę, nie
zapominajcie, że jesteście mi winni pieniądze.
Pożyczasz go już od dłuższego czasu.
Mogę ci pomóc, zawieszając spłatę, ale przynajmniej nadal będziesz musiał zapłacić mi odsetki.
Nikt nie kwestionował filozofii Fabiana.
Rząd faktycznie wprowadził stopniowy podatek dochodowy.
Im więcej ktoś zarabiał, tym wyższy był procent, po którym był opodatkowany.
Nikt nie lubił podatku dochodowego, ale wszyscy go płacili, bo inaczej poszliby do więzienia.
Kupcy po raz kolejny zostali zmuszeni do podniesienia cen.
I znowu pracownicy zażądali wyższych płac.
W rezultacie wielu przedsiębiorców musiało zastąpić część swojej siły roboczej maszynami lub zbankrutowało.
To oczywiście pogorszyło bezrobocie, skłaniając rząd do wprowadzenia kolejnych modeli
pomocy społecznej i zasiłków dla bezrobotnych.
Rząd wprowadził cła, subsydia i inne środki ochronne, aby uchronić różne gałęzie
przemysłu przed upadkiem i zachować miejsca pracy.
Tu i ówdzie ludzie zaczęli się zastanawiać, czy celem produkcji jest rzeczywiście
wytwarzanie dóbr, czy jedynie zapewnienie miejsc pracy.
W miarę pogarszania się sytuacji rząd starał się utrzymać pewną stabilność poprzez
kontrolę płac i cen oraz skomplikowane regulacje.
Organy podatkowe miały zostać wzmocnione za pomocą podatku VAT i wszelkiego rodzaju opłat.
Ktoś kiedyś odkrył, że bochenek chleba był obciążony ponad 50 różnymi podatkami na drodze od kombajnu do gospodyni domowej.
Teraz nadeszła godzina ekspertów, którzy czasami nawet awansowali do gabinetu, ale w większości spotykali się w
nieprzejrzystych komitetach i mogli jedynie przedstawiać bezsensowne dokumenty rok po roku.
W najlepszym razie zalecali dalszą restrukturyzację systemu podatkowego.
Jednak całkowita kwota podatków i ceł stale rosła.
Fabian bezlitośnie domagał się jego zainteresowania.
Pozycja ta pochłaniała coraz większą część dochodów podatkowych.
Dało to początek zupełnie nowej formie polityki, a mianowicie polityce partyjnej.
Ludzie spierali się między sobą o to, która partia może najlepiej rozwiązać problemy.
Ludzie dyskutowali o osobowościach i ideologiach, obrzucali się nawzajem etykietami i robili wielkie
zamieszanie o wszystko, tylko nie o rzeczywisty problem.
Wśród organów zarządzających zapanowała cicha rozpacz.
Ostatecznie doszło do tego, że w jednym z miast kwota należnych odsetek przekroczyła kwotę uzyskanego dochodu.
Kwota niezapłaconych odsetek wzrosła w całym kraju, a odsetki były teraz naliczane również od
zaległych odsetek, tak zwanych odsetek złożonych.
Pozwoliło to Fabianowi i jego kolesiom stopniowo przejmować konkretne bogactwo kraju, czy to poprzez przeniesienie
własności, czy też zwiększenie kontroli w radach nadzorczych.
Ale kontrola nie była jeszcze wszechogarniająca.
Tajni sojusznicy wiedzieli, że będą bezpieczni w siodle tylko wtedy, gdy będą mieli pod kontrolą każdą pojedynczą osobę.
Wszędzie brakowało pieniędzy.
Wiele osób było bezrobotnych i zubożałych.
Systemy społeczne nie były w stanie zadbać o wszystkich, więc ludzie stopniowo się buntowali.
Fabian przekonał rząd do upieczenia dwóch pieczeni na jednym ogniu.
Po pierwsze, wojna jest najlepszym sposobem na zjednoczenie ludzi w walce ze wspólnym wrogiem zewnętrznym.
Po drugie, jest to również najlepszy sposób na spłatę krajowego długu publicznego, a mianowicie
poprzez eksploatację innych krajów po zwycięstwie.
Aby rozkręcić machinę wojenną, Fabian kazał budować fabryki, dawał ich właścicielom pieniądze na produkcję bomb,
pożyczał pieniądze wojsku i wreszcie udzielał ofiarom wysoko oprocentowanych pożyczek na szeroko zakrojoną odbudowę.
Po tym nastąpiły kolejne hojne pożyczki w ramach rozwoju gospodarczego.
System ten, ze wszystkimi jego konsekwencjami, był tak skuteczny, że wiele krajów na świecie nagle nie tylko miało
zagraniczne długi, a mianowicie wobec Fabiana, ale także było zaangażowanych w wojny tego czy innego rodzaju.
Fabian zapewnił, że zawsze istniała równowaga sił, więc każdy kraj mógł zostać zmuszony do wojny z każdym innym.
Wydawało się to Fabianowi właściwe, na przykład za każdym razem, gdy kraj ignorował propozycje Fabiana, nie
spłacał swoich długów lub chciał wprowadzić nowy system monetarny niezależny od Fabiana.
Fabian zawsze finansował zaatakowany kraj, zwykle za pośrednictwem frontowców, organizacji frontowych
lub tajnych służb, aby wojna trwała jak najdłużej i jak najwięcej można było zarobić na odbudowie.
A następnie spłacał swoje pożyczki, plądrując infrastrukturę i zasoby naturalne podbitego kraju.
Większość współobywateli, którzy buntowali się przeciwko podstępnemu systemowi, można było uciszyć, wywierając
na nich presję ekonomiczną lub po prostu ich ośmieszając.
W tym celu Fabian i jego kolesie wykupili większość gazet, stacji telewizyjnych i
radiowych i mianowali ręcznie wybranych dyrektorów.
Wielu z tych operatorów medialnych naprawdę starało się uczynić świat lepszym miejscem, ale nie
zdawali sobie sprawy z tego, jak byli wykorzystywani.
Propagowane przez nich rozwiązania zawsze odnosiły się jedynie do objawów, nigdy nie zajmując się podstawową przyczyną problemu.
Były tam różne gazety i czasopisma.
Niektóre dla lewicy, niektóre dla prawicy, inne dla liberalnego centrum, a także
czasopisma dla robotników, inne dla przedsiębiorców.
Mogłeś czytać i pisać, co chciałeś, ale pod warunkiem, że nie próbowałeś dotrzeć do sedna problemu.
Wielki plan Fabiana miał zostać sfinalizowany.
Cały kraj, nie tylko ten, był mu bardzo wdzięczny.
Dzięki systemowi edukacji i środkom masowego przekazu nie tylko zdominował umysły ludzi, ale nawet ich umysły.
To, co ludność myślała i w co wierzyła, było ostatecznie całkowicie w rękach Fabiana.
Jeśli pojedyncza osoba ma znacznie więcej pieniędzy, niż mogłaby kiedykolwiek wydać na swoje prywatne przyjemności,
jaką szczególną przyjemność może czerpać ze świata?
Dla samozwańczej elity jest na to jasna odpowiedź.
Moc.
Naga, nieokiełznana władza nad innymi ludźmi.
Idealiści zostali bardzo umiejętnie umieszczeni w mediach i polityce, dzięki czemu zostali faktycznie rozbrojeni.
Ale znalazł prawdziwych maniaków kontroli z tą specjalną mentalnością władcy, której Fabian
szukał w ćpunach władzy dynastii finansowych.
Większość byłych złotników rozwinęła taką mentalność.
Ich nadmierne bogactwo już ich nie satysfakcjonowało.
Szukali dreszczyku emocji związanego z nowym wyzwaniem.
Władza nad masami była ostateczną grą.
Ci ludzie uważali się za lepszych od wszystkich innych.
Rządzenie jest naszym prawem i obowiązkiem.
Masy nie wiedzą, co jest dla nich dobre.
Trzeba ich zebrać i pokierować nimi.
My natomiast urodziliśmy się, by rządzić.
Fabian i jego kolesie kontrolowali liczne banki w całym mieście i na wsi.
Mogły to być prywatne firmy z różnymi właścicielami, ale pomimo pozornej konkurencji, ściśle ze sobą współpracowały.
Bank centralny został utworzony z błogosławieństwem państwa, a jego fundamenty nie były nawet oparte na własnym kapitale.
Nie, tutaj również kreacja pieniądza opierała się na fakcie, że depozyty oszczędnościowe ludzi zostały obciążone.
Dług, gdziekolwiek spojrzeć.
Dla świata zewnętrznego to centrum rezerw sprawiało wrażenie, że reguluje podaż pieniądza w
poważny sposób i w jakiś sposób uosabia funkcję rządu.
Ale co dziwne, w zarządzie tego banku centralnego nigdy nie zasiadał wybrany przedstawiciel
rządu ani urzędnik państwowy wyższego szczebla.
Rząd nie pożyczał już bezpośrednio od Fabiana, ale mógł zwrócić się do banku centralnego z przyszłorocznymi
wpływami podatkowymi jako zabezpieczeniem pożyczek.
Było to zgodne z planem Fabiana, który chciał odwrócić podejrzenia od swojej osoby i zamiast tego przeforsować procedurę rządową.
W tle oczywiście trzymał wszystkie sznurki w dłoni.
Pośrednia kontrola Fabiana nad działalnością rządu była tak doskonała, że kiedyś pozwolił sobie na przechwałkę.
"Jeśli kontroluję pieniądze narodu, to nie obchodzi mnie, kto ustanawia prawa".
Nie miało znaczenia, która partia była u władzy, ponieważ Fabian kontrolował pieniądze, finanse, siłę napędową narodu.
Rząd otrzymał pieniądze, ale za każdą kolejną pożyczkę naliczane były odsetki.
Coraz większe sumy pieniędzy płynęły na wszelkiego rodzaju świadczenia socjalne, a rząd ledwo był w stanie
spłacić odsetki, nie mówiąc już o spłacie długu głównego.
Od czasu do czasu ktoś pytał: "Jeśli pieniądze są systemem stworzonym przez człowieka, to z pewnością można
je dostosować do ludzkich potrzeb, tak aby służyły ludziom, a nie dominowały nad nimi, prawda?".
Ale ludzie tego kalibru stawali się coraz rzadsi, a ich głosy zagłuszał piekielny hałas spowodowany
wiecznym poszukiwaniem brakujących pięciu talarów na odsetki.
Rządy, a wraz z nimi barwy partyjne, przychodziły i odchodziły.
Czarny, czerwony, żółty, zielony, ale zasada pozostała ta sama.
Bez względu na to, który rząd był u władzy, rok po roku ostateczny cel Fabiana był coraz bliżej.
Prawa ludzkie nie miały znaczenia.
Byli opodatkowani do znudzenia.
Ich wypłacalność dobiegała końca.
Teraz nadszedł czas na ostatni wielki ruch Fabiana.
Dziesięć procent wszystkich pieniędzy nadal znajdowało się w obiegu w postaci monet i banknotów.
Mając gotówkę w kieszeni, ludzie wciąż mieli pewną kontrolę nad własnym życiem.
Ten ostatni bastion osobistej wolności działania musiał zostać zlikwidowany bez wzbudzania podejrzeń.
Można argumentować, że była to kwestia bezpieczeństwa.
Czeki nie były akceptowane poza społecznością spółki.
Ludzie nie chcieli nosić przy sobie gotówki podczas podróży.
Wygodniejsze rozwiązanie było zatem bardzo mile widziane w tym obszarze.
Oczywiście Fabian znów miał dobry pomysł.
Jego organizacja wydawała każdemu plastikową kartę z imieniem i nazwiskiem, zdjęciem i numerem identyfikacyjnym.
Wystarczyło okazać tę kartę podczas zakupów.
Właściciele sklepów kontaktowali się z centralnym komputerem i sprawdzali kredyt, po czym
klient mógł robić zakupy do woli do określonej kwoty.
Karta kredytowa była jeszcze bardziej atrakcyjna dla klienta, ponieważ nie naliczano odsetek od spłat na koniec miesiąca.
Z drugiej strony biznesmeni ponosili znacznie wyższe koszty, które z kolei musiały być doliczane do ceny
produktów końcowych, a tym samym przenoszone na klienta.
Fabian i jego koledzy cieszyli się coraz lepszą reputacją.
W rzeczywistości byli uważani za filary społeczeństwa.
Jej wypowiedzi na tematy finansowe i gospodarcze były przyjmowane niemal jak religijne dogmaty.
Wiele małych firm upadło pod stale rosnącym ciężarem podatków i ceł.
Wprowadzono specjalne zezwolenia i pozwolenia na wszelkiego rodzaju techniki i procedury, tak że
pozostałe firmy ledwo mogły utrzymać się nad wodą.
Fabian posiadał lub kontrolował wszystkie główne firmy, z których każda miała setki spółek zależnych.
Konkurencja między tymi dużymi firmami była czystym pozorem.
Ostatecznie wszyscy konkurenci zostali wyparci z rynku.
Taki sam los spotkał hydraulików, mechaników samochodowych, elektryków i większość innych magazynów ręcznych i małych firm.
Zostały one wchłonięte przez wielkie korporacje Fabiana, które były chronione przez rząd.
Następnie Fabian opowiedział się za ostatecznym zniesieniem monet i pieniądza papierowego.
Tak więc nie było już żadnej firmy ani osoby, która mogłaby sobie poradzić bez kart
kredytowych i wszechobecnego systemu komputerowego.
W przypadku, gdyby ktoś zgubił swoją kartę kredytową, plan Fabiana polegał na przymusowym wytatuowaniu numeru
identyfikacyjnego na dłoni każdego obywatela, tak aby można go było odczytać pod specjalnym światłem i przesłać do komputera.
Ponieważ bez takiego dowodu tożsamości nikt nie byłby w stanie niczego kupić ani sprzedać.
Każdy komputer byłby połączony z gigantycznym komputerem centralnym, w którym przechowywane
byłyby wszystkie informacje o każdej osobie.
Fabian wiedziałby więc wszystko o wszystkich.
Gdy to osiągnie, będzie miał ostateczną całkowitą kontrolę nad wszystkimi ludźmi w kraju,
a ponadto nad wszystkimi ludźmi na świecie.
Istnieją już rozwiązania i możliwe sposoby wyjścia z tego bałaganu.
Chcielibyśmy podziękować wszystkim, którzy przyczynili się do sukcesu tego filmu: secret.tv / kopp-verlag.de / crevid.de