Salinan massal DVD ieu sacara tegas dianjurkeun; tujuan nu dinyatakeun ku penerbit nyaéta ngahontal
distribusi nu paling lega. Hormat kami, Neue Impulse e.V.
Pilem di handap ieu nembongkeun pangwangunan sabenerna tina artos urang jeung kalemahan dina sistem moneter.
Sagala kamiripan jeung kajadian nyata sarta jalma-jalma téh lain kabeneran atawa teu dihaja.
Neue Impulse e.V. nampilkeun
Kalayan dukungan hadé ti secret.tv, Kopp Verlag, CreVid.de
Produksi Michael Kent
Carita ngeunaan Fabian tukang emas
naha di mana-mana kakurangan artos
Pasihan abdi dunya ditambah 5% atawa
dumasar kana téks ku Larry Hannigan
Gambar-gambar ku Ralf Alex Fichtner
Narator Kai Taschner
Arah jeung animasi Christoph Lehmann
Fabian bungah nalika manéhna latihan pidato anu bakal dipasihkeun di hareupeun balaréa anu loba isukan.
Manéhna salawasna ngudag kakawasaan jeung prestise.
Ayeuna impianna moal lami deui jadi kanyataan.
Fabian téh saurang pangrajin anu damel maké emas jeung pérak, nyieun perhiasan jeung hiasan, tapi manéhna teu
resep deui kudu meunangkeun panghasilan ku cara damel.
Manéhna néangan sensasi tina hal anu luar biasa, tangtangan.
Sareng ayeuna rencana agungna bade kahontal.
Salila sababaraha generasi, tukeur langsung barang-barang téh mangrupa wangun dagang anu ilahar.
Maranéhna anu boga kulawarga pikeun disayagikeun dahareun, boh ngatur ieu pancén sacara mandiri ngaliwatan tatanén
jeung beternak, atawa maranéhna khusus dina hiji dagang.
Lebihan tina produksi urang sorangan ditukeurkeun jeung kelebihan ti batur.
Alun-alun pasar téh puseur kahirupan sosial anu rame.
Sanajan aya lebu jeung riweuh, hirupna nu warna-warni jeung rame biasana dipikaresep ku loba jalma, sabab sok
aya loba hal anyar jeung pikaresepeun pikeun didangu.
Anyar-anyar ieu, sanajan kitu, gesekan jeung pasualan siga na beuki ningkat.
Naha kudu nyéépkeun kecap pikeun éta?
Waktosna nyetél sistem anu langkung saé.
Biasana, jalma-jalma geus aya dina sumanget anu hadé jeung ngarasakeun hasil pagawean maranéhna.
Bentuk pamaréntahan éta kacida basajanna.
Dewan warga dipilih di unggal pamaréntahan kota, anu tugasna pikeun ngajaga jeung ngajamin kabébasan jeung hak-hak individu.
Euweuh nu bisa dipaksa ngalakukeun nanaon ngalawan kahayangna, boh ku dorongan hiji jalma atawa ku hiji kelompok.
Éta téh hiji-hijina tujuan pamaréntah, sarta unggal walikota nu kapilih sok disokong kalayan daék ku masarakatna.
Nanging, dinten pasar nembongkeun sababaraha masalah anu henteu gampang diungkulan.
Naon ajénna péso?
Naha éta kedah dibayar ku hiji atawa dua keranjang jagong?
Naha sapi leuwih mahal tibatan gerobak dorong?
Dimana patokan éta?
Teu aya nu bisa mikirkeun sistem anu leuwih hadé.
Fabian geus ngumumkeun ka balarea, "Kuring boga solusi pikeun masalah urang dina tukeur-menukeur."
Sadaya warga nagara diundang ka hiji kumpul gedé.
Kerumunan anu gedé pisan ngumpul di alun-alun kota.
Fabian ngajelaskeun sistem anyar na anu disebut artos.
Kusabab éta hal kadéngé cukup ngajangjikeun, jalma-jalma panasaran nanya ka anjeunna kumaha cara ngalaksanakeun parobahan éta.
Emas anu biasana abdi anggo pikeun nyieun perhiasan téh logam anu kacida hargana, cenah.
Éta henteu karatan, henteu robah warna, sarta boga umur simpan anu teu aya watesna.
Janten abdi bakal nyieun sababaraha koin tina emas sareng nyebut unggal koinna thaler.
Manéhna ngajelaskeun ka hadirin kumaha nilai thaler moal lila deui bakal stabil sarta yén ngagunakeun artos salaku sarana tukeur
bakal leuwih praktis tibatan tukeur barang sacara langsung.
Hiji anggota Majelis Warga nyatet yén sababaraha jalma bisa gampang ngala emas sorangan jeung nyieun koin tina éta.
Fabian geus boga jawabanana siap.
Éta moal adil.
Tangtosna, ngan koin anu disatujuan ku pamaréntah anu ditarima salaku artos sah.
Cap ditempelkeun pikeun tujuan kaamanan.
Para hadirin nganggap ieu cukup masuk akal, sarta diusulkeun yén sadayana kudu mimiti nampi jumlah koin anu sarua.
Tapi tukang lilin nyelap, nyebut yén manéhna pantes meunang kalolobaan thaler sabab saréréa maké lilin manéhna.
Henteu mungkin, ceuk salah sahiji patani, sabab tanpa dahareun sadayana bakal kalaparan.
Kaseueuran thaler pasti kudu dipasihkeun ka patani.
Ieu mimitina nyababkeun pasualan umum.
Fabian ngantepkeun jalma-jalma debat silih antarana salila sababaraha lami, teras tungtungna
nembongkeun hiji solusi anu matak héran ka maranéhna.
Kusabab anjeun teu tiasa satuju, abdi nyarankeun sangkan anjeun heula nyokot sakabéh thaler anu anjeun peryogikeun ti abdi.
Sacara téoritis teu aya wates luhur, tapi tangtu anjeun kudu sanggup mayar deui jumlahna ka abdi.
Beuki loba thaler anu anjeun tampi ti abdi, beuki loba anu kudu anjeun mayar deui dina ahir taun.
Oke, saur warga nagara, naon kauntungan pikeun anjeun?
Kusabab abdi nyayogikeun jasa ka anjeun, saur Fabian, nyaéta nyayagikeun artos, abdi pantes nampi imbalan.
Hayu urang sebutkeun yén pikeun unggal 100 thaler anu kuring pinjamkeun ka anjeun, kuring meunang deui 100 thaler
ditambah 5 thaler pikeun unggal taun salajengna tina hutang.
Lima thaler tambahan ieu mangrupa waragad nyéwa abdi, sareng urang bakal nyebut waragad nyéwa ieu minangka bunga.
Sigana teu aya cara séjén, sarta 5% katingalina paménta anu sederhana.
Balik deui Jumaah payun, teras urang bakal ngamimitian.
Fabian teu nyéépkeun waktos sarta ngagunakeun sababaraha poé jeung peuting salajengna pikeun nyieun koin.
Saminggu saatosna, jalma-jalma keur ngantre di luar tokona.
Sanggeus déwan warga mariksa jeung nyatujuan koin-koinna, warga munggaran ngacetak thaler munggaran maranéhna.
Sababaraha jalma mung hayang sababaraha thaler heula pikeun nyobian sistem anu tacan wawuh.
Teu lila deui, alat tukeur anyar éta jadi kacida populérna, nepi ka nilai sagala barang
diitung dina istilah koin emas atawa thaler.
Penetapan nilai ieu téh harga hiji produk, sarta hargana utamana dumasar kana sabaraha loba
tanaga gawé anu diperlukeun dina ngahasilkeunana.
Lamun loba pagawéan anu diperlukeun, mangka harga anu dibebankeun mah mahal.
Sanajan kitu, hal-hal anu bisa dihasilkeun ampir tanpa usaha téh murah.
Di salah sahiji kota di nagara éta cicing saurang lalaki nu ngaranna Alban.
Manéhna hiji-hijina tukang jam.
Pelangganna daék mayar harga mahal pikeun jam tanganna.
Tapi tuluy aya saurang lalaki deui anu ogé nyieun jam sarta nawarkeunana kalayan harga anu
leuwih mirah pikeun ningkatkeun penjualanna.
Alban kapaksa nurunkeun hargana supaya teu kaleungitan sakabéh palangganna ka pesaing anu leuwih mirah.
Teu lila, harga jadi stabil dina tingkat anu ramah ka palanggan, sabab duanana tukang jam usaha pikeun nyayogikeun
kualitas pangalusna kalayan harga anu paling nguntungkeun.
Éta téh kompetisi bébas anu sajati jeung jujur.
Prinsip anu sarua gancang sumebar ka sagala séktor.
Industri konstruksi, séktor transportasi, tatanén, komo akuntan jeung sagala profési séjénna.
Pelanggan miboga pilihan bébas sarta mutuskeun tawaran pangalusna nurutkeun kahayang sorangan.
Teu aya ukuran panyalindungan buatan saperti konsési atawa bea cukai pikeun nyegah batur asup kana usaha.
Tingkat kahirupan naék, sarta tungtungna sadayana heran kumaha kahirupan bisa aya saméméh ayana artos.
Dina ahir taun, Fabian néangan sakabéh jalma anu boga hutang ka manéhna.
Sababaraha ayeuna miboga leuwih ti nu maranéhna dipinjam, tapi ieu ogé hartina batur séjén ayeuna miboga kirang, sabab
ngan ukur jumlah koin nu tangtu nu dileupaskeun kana peredaran.
Jalma-jalma anu geus ngahasilkeun kauntungan, ku kituna mayar deui 100 thaler ditambah 5 thaler bunga, tapi mindeng
kudu nginjeum deui duit supaya usaha maranéhna tetep jalan.
Kanggo kahiji kalina, ka sakabéh batur séjén jadi écés yén maranéhna gaduh hutang.
Sateuacan nginjeumkeun deui artos ka maranéhna, Fabian ngagadai harta banda maranéhna pikeun ngajamin klaimna.
Ayeuna para nu boga hutang henteu ngan saukur boga hutang, tapi maranéhna ogé geus ngagadai imahna, jadi
maranéhna buru-buru indit pikeun néangan lima thaler nu leungit, anu kacida héséna pikeun dipanggihan.
Teu aya nu nyadar yén masarakat sacara gembleng moal tiasa kabur tina jebakan hutang ieu, sabab sanajan sakabéh thaler anu mimiti
diproduksi jeung dileupaskeun kana peredaran geus dibayar deui, masih aya kakurangan 5
thaler bunga per taun pikeun unggal 100 thaler.
Teu aya nu ngarti iwal Fabian yén bunga éta moal bisa dibayar, sabab jumlah koin tambahan éta tacan kungsi dihasilkeun.
Éta téh pasti pisan yén sawatara jalma moal lila deui bakal kabuktian bangkrut.
Di tukangeun bengkelna, Fabian boga brankas anu dipikaresep ku palanggan pikeun nyimpen sababaraha koinna supaya aman.
Manéhna ngecas waragad leutik pikeun ieu, gumantung kana jumlah artos jeung lilana waktos éta disimpen.
Nu boga nampi kuitansi pikeun depositna.
Nalika mésér barang anu leuwih mahal, hésé pisan mawa loba koin emas, jadi lila-lila jadi kabiasaan mayar maké
salah sahiji atawa sababaraha resi Fabian anu nilaina cocog jeung harga barang anu dipésér tibatan koin.
Para padagang narima kuitansi salaku cara pamayaran anu dipercaya sabab maranéhna tiasa mawa ka
Fabian iraha waé sarta nampi koin emas salaku balesan.
Resepna dipindahkeun tina leungeun ka leungeun tanpa kudu mindahkeun emasna sorangan.
Struk-struk Fabian dipercaya sarua pisan jeung koin emasna sorangan.
Fabian teu lila engké sadar yén ampir euweuh nu sabenerna datang pikeun ngarebut deui koin emas éta.
Janten manéhna mikir ka dirina sorangan, ayeuna manéhna gaduh emas anu loba pisan, tapi manéhna masih
kénéh meunangkeun roti ku kringet dahi salaku tukang.
Éta omong kosong.
Sanggeus sagala, puluhan jalma bakal mayar ka abdi bunga lamun maranéhna diidinan maké emas anu
ngan saukur ngagolér di dieu jeung jarang diaku.
Manéhna nyarita ka dirina sorangan, leres pisan, emasna sanés milik abdi, tapi ayeuna aya
dina panguasaan abdi, sarta éta waé nu penting.
Naha abdi kedah teras nyetak koin nalika abdi tiasa ngagunakeun sababaraha koin tina brankas abdi?
Janten manéhna mimiti nginjeumkeun koin emas anu geus disimpen ka manéhna.
Mimiti ngan saeutik pisan jeung pisan ati-ati, tapi laun-laun beuki wani.
Hiji poé, Fabian nampi aplikasi kiridit anu ageung.
Manéhna nyarankeun ka palanggan, kunaon urang henteu muka rekening dina ngaran anjeun
tibatan ngangkut sakabéh koin éta ka anjeun?
Abdi bakal saukur masihan anjeun jumlah kuitansi anu saluyu.
Nu nginjeum satuju teras indit mawa tumpukan kwitansi.
Manéhna geus nampi pinjaman anu cukup gedé, tapi emasna tetep aya di brankas.
Sanggeus palanggan indit, Fabian seuri lega pisan di beungeutna, sabab manéhna hasil dahar kue jeung teu muntah.
Manéhna bisa nginjeumkeun emas sarta tetep nyimpenna dina kakawasaanana.
Babaturan, kenalan jeung jalma nu teu dikenal, komo musuh ogé, peryogi artos pikeun usahana, sarta salami
maranéhna bisa nyadiakeun agunan, teu aya wates sabaraha lobana artos nu bisa dipinjamkeun.
Fabian sanggup nginjeumkeun sababaraha kali lipat tina jumlah artos anu disimpen dina brankasna, anu
sabenerna mah sanés milikna, ngan ku ngaluarkeun kwitansi.
Sareng sagalana saé salami pamilik sabenerna henteu nuntut deui emasna sareng kapercayaan masarakat tetep dijaga.
Dina hiji buku badag, manéhna nyatet sacara tepat debit jeung kredit unggal palanggan.
Nyilihkeun duit kabuktian jadi usaha anu kacida nguntungkeun.
Status sosial Fabian naék ampir sakumaha gancangna kabeungharanana.
Ayeuna manéhna geus jadi jalma penting anu dipikaconto ku batur.
Dina urusan kauangan, kecapna wungkul ampir dianggap wahyu.
Tukang emas ti kota séjén mimiti kabetot kana prakték usahana, sarta hiji poé maranéhna
sadayana indit babarengan pikeun tepang jeung manéhna.
Manéhna ngenalkeun maranéhna kana métodena, tapi nekenkeun yén rusiah téh mangrupa sarat anu penting pisan.
Lamun konspirasi éta geus kabuka, sakabéh sistemna bisa ragrag siga imah kartu.
Ku kituna diputuskeun pikeun ngadegkeun hiji paguyuban rusiah.
Unggal tukang emas balik deui ka kampungna tur ngamimitian ngatur usaha pinjam-meminjam duitna nurutkeun parentah Fabian.
Struk Fabian ayeuna ditampi sarua jeung koin emasna, sarta mindeng disimpen dina brankas sarua jeung koin-koinna.
Lamun hiji padagang hayang ngirim pamayaran husus ka padagang séjén pikeun pangiriman barang, manéhna ngan
saukur nyerat parentah pondok ka Fabian pikeun mindahkeun artos ti rekeningna ka rekening padagang séjén.
Fabian tiasa ngalakukeun parobahan anu diperlukeun kana akun dina sababaraha menit wungkul.
Sistem anyar ieu ogé jadi pisan populér.
Pitunjuk nu ditulis pikeun pamayaran tanpa tunai sapertos kitu disebut cek.
Dina pasamoan rusiah anu sanés, Fabian ngabéjaan ka tukang emasna ngeunaan rencana anyar.
Poé saterusna, maranéhna ngayakeun rapat sakabéh gubernur anu mingpin unggal bagian nagara.
Fabian janten juru bicara. "Struk nu kami terbitkeun biasana ditampi kalayan hadé, tapi
kadang-kadang struk éta disalin ku nu nyarupaan."
Urang kudu ngeureunkeun ieu.
Para gubernur kalayan bingung naros naon anu tiasa aranjeunna lakukeun ngeunaan éta.
Fabian tangtu geus boga jawaban. "Kuring nyarankeun sangkan pamaréntah ngalakukeun tugas nyitak resi anyar kalayan pola
rumit dina kertas husus, anu bakal urang sebut artos kertas."
Kami tukang emas bungah nutupan biaya percetakan, sabab ieu ngirit pisan waktos nalika ngaluarkeun struk.
Para gubernur teu boga bantahan deui, sabab tangtu waé perlu ngajaga masarakat tina panipu jeung
nyitak artos kertas mangrupa solusi anu wijaksana.
"Sareng aya deui hiji hal," saur Fabian, "sababaraha jalma geus ngalakukeun ngagali emas sarta keur nyieun koin emas sorangan."
Abdi ngusulkeun ngaluarkeun undang-undang anu mewajibkeun sadaya nugget emas diserahkeun pikeun ditukeurkeun jeung kompensasi
anu pantes dina wangun koin jeung lembaran kertas uang.
Usulan ieu ogé ditampi, sarta pamaréntah nyitak loba pisan artos kertas anyar.
Aya kecap husus dina unggal lembar artos.
Hiji thaler, lima thaler, sapuluh thaler, jeung sajabana.
Para tukang emas nutupan biaya nyitak minimal.
Kusabab leuwih merenah mawa catetan ka mana-mana, jadi gampang ngayakinkeun masarakat.
Sanajan populér, duit kertas jeung koin anyar éta ngan dipaké pikeun sakitar sapuluh persén tina sakabéh transaksi.
Statistik nunjukkeun yén 90 persén tina sakabéh transaksi pamayaran diprosés ku cek jeung transfer bank.
Fabian teras ngamimitian tahap salajengna tina rencanana.
Nepika ayeuna, palanggan sabenerna geus mayar waragad leutik ka anjeunna pikeun nyimpen artosna kalayan aman.
Nanging, pikeun narik langkung seueur artos ka brankas, Fabian nawarkeun ka nu nyimpen artos bunga tilu persén tina simpenanana.
Kaseueuran jalma yakin yén manéhna ngan bakal meunang kauntungan dua persén sabab manéhna
dipikanyaho mindahkeun artosna kalayan bunga lima persén.
Kajadianana, euweuh nu daék nanyakeun cara-cara Fabian, sabab meunang bunga tilu persén mah
leuwih hadé tibatan kudu mayar tambahan keur nyimpen.
Kusabab loba pisan nu nyimpen, aset nu diurus ku Fabian tumuwuh gancang.
Sareng sakali deui, anjeunna nginjeumkeun jumlah anu sacara signifikan leuwih luhur tibatan anu sabenerna
aya dina wangun tagihan kertas jeung koin di brankas.
Pikeun unggal 100 taler kontan di brankas, manéhna nginjeumkeun 200, 300, atawa 400 taler, sarta dina
sababaraha kasus malah nepi ka 900 taler ka nu nginjeum.
Manéhna ngan kudu mastikeun yén rasio éta henteu kungsi ngaleuwihan salapan ka hiji, sabab rata-rata hiji tina
sapuluh palanggan hayang kreditna dibayar ku artos kontan.
Sanajan kitu, Fabian sanggup ngecas bunga pinuh 45 taler tina 900 taler duit buku anu dipinjamkeunana dina wangun cek basajan.
Éta lima persén tina 900 taler.
Sareng Fabian nyimpen 45 taler pikeun bunga.
Tukang emas séjén ogé ngalakukeun hal anu sarua.
Maranéhna sadayana nyieun duit tina hawa kosong.
Cukup ku pulpen fountain jeung nambahkeun bunga pinjaman di luhur éta.
Tangtosna, maranéhna henteu nyetak artos sorangan, tapi maranéhna nyuhunkeun ka pamaréntah pikeun nyitak artos kertas atawa
nyetak koin, anu teras disalurkeun ka rahayat ku tukang emas.
Fabian ngan mayar biaya nyitakna.
Sanajan kitu, maranéhna nyieun duit tina hawa kosong nalika masihan pinjaman teras ngecas bunga kana éta.
Kaseueuran jalma yakin yén pamaréntah tanggung jawab kana pasokan artos.
Aranjeunna ogé yakin yén Fabian ngan bakal nginjeumkeun jumlah artos anu geus disimpen ku batur ka anjeunna salaku tabungan.
Éta anéh, kumaha ogé, yén tabungan saha waé henteu kungsi ngurangan nalika artosna dipinjamkeun ka tempat séjén.
Lamun saréréa geus nyobian narik saldo akunna sakaligus, panipuan éta bakal kabuka.
Hiji poé, saurang pangusaha anu wijaksana datang ka Fabian.
Tuntutan bunga téh salah, cenah.
Unggal waktos maranéhna nginjeumkeun 100 thaler, maranéhna nungtut 105 thaler salaku balesan.
Lima taler tambahan éta moal tiasa dibayar, sabab éta henteu aya.
Patani ngahasilkeun kadaharan, industri ngahasilkeun barang, jeung sajabana, tapi ngan bank nu ngahasilkeun duit.
Hayu urang anggap yén ngan aya dua pangusaha di sakuliah nagara anu jadi dunungan pikeun sakabéh jalma séjén.
Unggal-unggal dua jalma ieu nginjeum 100 thaler.
Urang mayar 90 taler pikeun upah jeung biaya sarta ngitung kauntungan 10 taler anu asup kana saku urang sorangan.
Kakuatan beuli totalna teras bakal 90 ditambah 10 taler kali 2, nyaéta 200 taler.
Tapi pikeun mayar éta, urang kudu ngajual sakabéh produk urang pikeun 210 taler.
Lamun salah sahiji urang hasil ngajual sakabéh stokna pikeun 105 thaler, nu séjénna bisa meunang maksimal 95 thaler.
Leuwih ti éta, manéhna moal bisa ngajual sabagian barangna sabab teu aya deui artos pikeun meuli éta barang.
Manéhna masih kénéh boga hutang ka maranéhna 10 taler jeung ngan bisa mayar ku nginjeum deui duit.
Ku kituna, sistemna teu mungkin.
Lalaki éta neraskeun.
Sigana mah maranéhna sabenerna kudu ngalirkeun 105 taler kana peredaran, nyaéta 100 keur
kuring jeung 5 nu bakal maranéhna pake sorangan.
Teras 105 taler bakal aya dina peredaran jeung hutangna bisa dibayar.
Fabian ngadéngékeun kalayan meneng teras tungtungna ngawalon.
Ékonomi téh widang anu kacida rumitna, sayang.
Masalah ieu merlukeun seueur taun diajar.
Abdi bakal masihan perhatian anu pantes ka hal-hal anu parantos disebatkeun tadi,
samentawis anjeun punten ngurus hal anjeun sorangan.
Anjeun kudu digawé leuwih éfisién, ningkatkeun produksi, ngurangan biaya, jeung jadi pangusaha anu leuwih hadé.
Abdi bagja ngabantosan anjeun iraha waé.
Pangunjung éta teras indit, teu wareg.
Aya nu salah di dieu.
Aya hiji hal anu sacara dasarna salah dina métode Fabian.
Sareng manéhna kalayan trampil ngahindarkeun patarosan.
Tapi Fabian sacara lega dianggap ahli, sarta bantahan moal aya gunana.
Sanggeus sagala, ékonomi katingalina keur mekar jeung nagara keur ngalaman kamajuan anu luar biasa.
Pikeun nutupan bunga tina artos nu dipinjam, padagang kudu naékkeun harga.
Para pagawé tuluy ngeluh yén upahna teuing handap.
Nanging, dunungan henteu hoyong mayar upah anu langkung luhur.
Aranjeunna nunjukkeun kana résiko bangkrut.
Para patani henteu dibayar sacara adil pikeun hasilna.
Sareng seueur ibu rumah tangga ngeluh ngeunaan kadaharan anu teuing mahal.
Tungtungna, mogok kerja meletus.
Fenomena anu saméméhna tacan dipikanyaho.
Beuki loba jalma ogé kapangaruhan ku kamiskinan.
Malahan rerencangan atawa dulur ogé teu boga kamampuhan pikeun ngabantu maranéhna.
Kabeungharan sabenerna nagara éta lolobana poho.
Tanah subur, leuweung lega, sumberdaya mineral jeung ternak.
Sagala hal ngurilingan artos.
Komoditas anu katingalina pangluhurna ieu, anu sok kakurangan.
Tapi euweuh nu nanyakeun sistemna.
Dipercaya yén pamaréntah geus ngadalikeun sakabéh mékanisme ieu.
Sababaraha urang bisa ngahijikeun dana kaleuwihan maranéhna sarta ngadegkeun lembaga kiridit atawa lembaga kauangan mandiri.
Ieu bakal ngahasilkeun bunga 6% atawa leuwih, anu sacara signifikan ngaleuwihan tawaran suku bunga Fabian anu 3%.
Nanging, pausahaan mandiri ieu ngan bisa nginjeumkeun artos anu sabenerna jadi kagungan maranéhna.
Beda jeung Fabian, maranéhna teu boga kakuatan anéh pikeun nyieun duit tina hawa kosong
ngan ku nyatetna dina buku maké pulpen tinta.
Lembaga kauangan mandiri ieu ngaganggu Fabian jeung kronina.
Ku kituna, maranéhna langsung ngadegkeun nu sorangan.
Kaseueuran pesaing geus diakuisisi saméméhna éta boga kasempetan pikeun mekar.
Dina waktu anu singget pisan, sakabéh lembaga kauangan geus dipiboga atawa dikawasa ku maranéhna.
Kaayaan ékonomi sacara umum terus ngaruksak.
Para pagawé nyangka yén bosna nyimpen kauntungan teuing loba.
Sedengkeun majikan nganggap pagawéna malas jeung teu éfisién.
Sadayana silih nyalahkeun.
Para gubernur ogé teu tiasa mendakan solusi.
Salajengna, katingalina masalah kamiskinan kudu diungkulan salaku prioritas.
Program sosial diwanohkeun sarta unggal warga sacara hukum wajib nyumbang.
Ieu, sabalikna, nyieun warga ambek, anu masih kénéh nyekel pamadegan kolot yén tatangga kudu
silih tulungan sacara sukarela dina mangsa butuh.
Pajeg-pajeg ieu mah teu leuwih ti maling anu dilegalkeun, ceuk rahayat.
Naon waé anu dicokot ti hiji individu ngalawan kahayangna, henteu paduli naon tujuanana, sarua jeung maling.
Tapi masing-masing ngarasa teu boga daya jeung sieun dihukum panjara lamun teu mayar pajeg jeung bea.
Sanajan program sosial nyayogikeun bantuan jangka pondok, éta teu bisa ngarengsekeun masalahna.
Sabalikna, maranéhna geuwat balik deui kalayan jumlah anu leuwih loba, mawa kabutuhan artos anu leuwih gedé.
Belanja sosial ngahontal tingkat anu ngageremkeun, sarta aparatur administrasi anu mahal ogé ngaléngkah kaluar tina kendali.
Kaseueuran anggota pamaréntah téh jalma-jalma nu hadé anu nyayogikeun inpormasi nu jujur.
Maranéhna teu hayang ngabebankeun warga séjén ku biaya tambahan.
Jadi maranéhna kaleungitan jalan kaluar pamungkasna, nya éta nginjeumkeun artos anu kurang ti Fabian jeung babaturanana.
Tapi maranéhna teu boga pamanggih kumaha maranéhna bakal bisa mayar deui obligasi éta.
Kolot teu tiasa deui mayar guru barudakna.
Aranjeunna ogé teu tiasa mayar dokter deui.
Malahan pausahaan angkutan ogé bangkrut.
Saéstuna mah teu aya deui artos.
Léngkah demi léngkah, pamaréntah ngarasa kapaksa nyokot alih jeung ngatur sakabéh fungsi ieu.
Guru, dokter, jeung loba kelompok profésional séjén jadi pagawé nagara jeung pagawé séktor publik.
Dina kaayaan ieu, ngan sababaraha urang waé anu masih ngarasa wareg kana pagawéan maranéhna.
Aranjeunna nampi gaji anu lumayan, tapi kaleungitan kamerdikaan jeung identitasna.
Unggal jalma téh ngan saukur girna dina mesin anu raksasa.
Teu aya kasempetan pikeun inisiatif pribadi, sarta prestasi profesional ampir teu katingali.
Upah jeung gaji ampir tetep, sarta promosi ngan mungkin lamun atasan pensiun atawa maot.
Dina kaayaan putus asa, para pangawasa mutuskeun sakali deui pikeun naroskeun naséhat ka Fabian.
Maranéhna nganggap manéhna kacida pinterna, sarta manéhna sok katingalina boga solusi pangalusna pikeun masalah kauangan.
Manéhna ngadangukeun sakabéh masalah maranéhna, mikirkeunana, tuluy nyarita.
Loba jalma teu bisa ngungkulan masalah sorangan.
Maranéhna ngandelkeun batur séjén pikeun asup tur ngaréngsékeun masalahna pikeun maranéhna.
Abdi yakin anjeun sadayana satuju yén kalolobaan jalma kedah dibéré hak pikeun bagja dina
kahirupan sareng pikeun nyumponan kabutuhan dasarna.
Sajaba ti éta, kami ngawakilan prinsip utama yén sakabéh jalma sarua.
Pikeun nyieun kasaimbangan, kaleuwihan kabeungharan jalma beunghar kudu dicokot sarta dibagikeun deui ka jalma miskin.
Teu aya cara séjén.
Sistem pajeg progresif kudu diwanohkeun.
Beuki loba nu dipiboga, beuki loba nu kudu dibayar.
Kenakeun pajeg ka sadayana nurutkeun kabeungharanana jeung pasihkeun ka sadayana nurutkeun kabutuhanna.
Contona, sakola jeung rumah sakit kudu bisa diaksés sacara gratis ku jalma-jalma anu kakurangan finansial.
Manéhna masihan maranéhna ceramah panjang ngeunaan cita-cita luhur sarta mungkasna ku kecap, "Sareng
punten ulah poho yén anjeun masih boga hutang ka abdi."
Anjeun geus lila nginjeum éta.
Kuring bisa pasihan jalan tengah ku nunda pamayaran, tapi anjeun sahenteuna kudu terus mayar bungana.
Teu aya nu nanyakeun filsafat Fabian.
Pamaréntah sabenerna geus ngenalkeun pajeg panghasilan bertingkat.
Beuki loba panghasilan hiji jalma, beuki luhur perséntase pajegna.
Teu aya nu resep kana pajeg panghasilan, tapi saréréa mayar éta sabab lamun henteu, maranéhna bakal ka panjara.
Para padagang sakali deui kapaksa naékkeun hargana.
Sakali deui, pagawé nuntut upah anu leuwih luhur.
Ku kituna, loba pangusaha kudu ngaganti sabagian tanaga gawéna ku mesin atawa bangkrut.
Ieu tangtu ngaronjatkeun pangangguran, nu nyurung pamaréntah ngenalkeun modél-modél tambahan
pikeun bantuan sosial jeung tunjangan pangangguran.
Pamaréntah ngenalkeun tarif, subsidi, jeung léngkah-léngkah panyalindungan séjén pikeun nyegah rupa-rupa
industri ragrag jeung pikeun nyalametkeun pagawéan.
Di dieu jeung di dinya, jalma-jalma mimiti panasaran naha tujuan produksi sabenerna pikeun ngahasilkeun
barang atawa ngan saukur pikeun nyayogikeun pagawean.
Nalika kaayaan terus beuki parah, pamaréntah nyobian ngajaga sabagian stabilitas ngaliwatan
pangaturan upah jeung harga sarta régulasi anu rumit.
Otoritas pajeg bakal diperkuat ku pajeg nilai tambah jeung sagala rupa pungutan.
Aya nu kungsi nyebutkeun yén hiji roti kena leuwih ti 50 pajeg béda dina jalanna ti mesin panén nepi ka ibu rumah tangga.
Ayeuna waktuna para ahli turun tangan. Kadang-kadang maranéhna malah naék ka tingkat kabinet, tapi biasana maranéhna
patepung di komite-komite nu teu kasohor sarta taun ka taun ngan bisa ngahasilkeun dokumén nu euweuh hartina.
Paling hadé, maranéhna nyarankeun pikeun ngalaksanakeun rétrukturasi deui sistem pajeg.
Tapi jumlah total pajeg jeung bea terus naék sacara ajeg.
Fabian terus-terusan nuntut mayaran bungana.
Barang ieu nyedot bagian panghasilan pajeg anu beuki ningkat.
Ieu ngabalukarkeun munculna hiji wangun pulitik anu sagemblengna anyar, nyaéta pulitik partéy.
Jalma-jalma silih adu argumen ngeunaan partéi mana anu paling hadé pikeun méréskeun masalah-masalahna.
Jalma-jalma ngabahas kapribadian jeung ideologi, silih lempar labél, jeung ngadamel ribut
ngeunaan sagalana iwal ti masalah sabenerna.
Kacida putus asa nu sepi sumebar di kalangan badan pamaréntahan.
Tungtungna, éta ngahontal titik dimana bunga anu kudu dibayar di hiji kota ngaleuwihan total panghasilan anu dihasilkeun.
Di sakuliah nagara, jumlah bunga anu teu dibayar beuki nambahan, sarta ayeuna bunga ogé dibebankeun kana
bunga anu telat dibayar, anu disebut bunga majemuk.
Ieu ngamungkinkeun Fabian jeung kronina sacara bertahap ngarebut kabeungharan nyata nagara, boh ngaliwatan transfer kapamilikan
atawa ku meunangkeun kontrol anu beuki gedé dina déwan pangawas.
Tapi kontrolna can lengkep.
Organisasi rusiah éta nyaho yén maranéhna ngan bakal aman dina posisina lamun maranéhna
geus ngadalikeun unggal jalma sacara sampurna.
Teu aya artos di mana-mana.
Seueur jalma nu teu boga pagawean sarta jadi miskin.
Sistem kasejahteraan sosial teu sanggup ngurus sadayana, jadi jalma-jalma laun-laun mimiti ngamuk.
Fabian ngayakinkeun pamaréntah pikeun maéhan dua manuk ku hiji batu.
Kahiji, perang téh cara pangalusna pikeun ngahijikeun jalma-jalma dina merangan musuh luar anu sarua.
Sareng kadua, ieu ogé mangrupikeun cara anu pangsaéna pikeun mayar deui hutang pamaréntah domestik, nyaéta ku
ngamangpaatkeun nagara séjén sanggeus meunang kameunangan.
Pikeun ngajalankeun mesin perang, Fabian ngawangun pabrik-pabrik, masihan artos ka nu miboga pabrik pikeun nyieun bom, nginjeumkeun
artos ka militér, sarta pamustunganana masihan pinjaman bunga luhur ka korban pikeun rékonstruksi anu éksténsif.
Sanggeus éta, pinjaman anu leuwih ageung deui dipasihkeun dina ngaran pamekaran ékonomi.
Sistem ieu, kalayan sagala implikasina, kacida suksésna nepi ka loba nagara di sakuliah dunya ujug-ujug manggihan dirina henteu
ngan ukur ngabogaan hutang ka luar negeri, nyaéta ka Fabian, tapi ogé kaseret kana atawa aub dina hiji rupa konflik bersenjata.
Fabian mastikeun yén salawasna aya kasaimbangan kakuatan, sangkan sagala nagara bisa dipaksa perang ngalawan nagara séjén.
Fabian sok nyangka ieu téh ide anu hadé nalika hiji nagara ngabaékeun saran-saranana, henteu mayar deui
hutangna, atawa hayang ngenalkeun sistem duit anyar anu teu aya patalina jeung Fabian.
Fabian sok ngabiayaan nagara anu diserang, biasana ngaliwatan jalma hareup, organisasi hareup, atawa dinas
rahasia, sangkan perangna lumangsung salila mungkin jeung sangkan sabisa-bisa loba artos tina rekonstruksi.
Saterusna manéhna mayar utangna ku ngarampog infrastruktur jeung sumber daya alam nagara anu ditaklukkeun.
Kaseueuran warga urang anu ngalawan sistem anu licik dibungkam ku nempatkeun maranéhna dina
tekanan ékonomi atawa saukur ngahinakeun maranéhna.
Pikeun éta, Fabian jeung kronina meuli kalolobaan koran, stasiun televisi jeung radio, teras ngangkat
eksekutif nu dipilih sorangan pikeun ngajalankeunana.
Seueur operator média ieu sabenerna keur usaha ningkatkeun dunya, tapi maranéhna henteu
sadar pisan kumaha maranéhna dieksploitasi.
Solusi anu maranéhna promosikeun ngan ukur ngungkulan gejala, tanpa kungsi ngungkulan panyabab utama masalahna.
Tangtu waé aya rupa-rupa koran jeung majalah.
Sababaraha pikeun sayap kénca, sababaraha pikeun sayap katuhu, sababaraha deui pikeun puseur liberal, ogé
majalah pikeun pagawé jeung anu séjén pikeun pangusaha.
Anjeun diidinan maca jeung nulis naon waé anu anjeun pikahoyong, tapi ngan salami anjeun henteu nyobian ngungkab inti masalahna.
Rencana agung Fabian geus meh réngsé.
Sadayana nagara, henteu ngan nagara ieu wungkul, kacida hutangna ka anjeunna.
Ngaliwatan sistem atikan jeung média massa, manéhna ngadalikeun henteu ngan émosi jalma, tapi ogé pikiran maranéhna.
Naon anu dipikiran jeung dipercaya ku masarakat ahirna sagemblengna aya dina leungeun Fabian.
Lamun hiji jalma mibanda artos anu jauh leuwih loba tibatan anu bisa dipaké pikeun kasenangan pribadina, naon
kanyamanan husus anu masih bisa dipikaresepna tina dunya?
Pikeun anu ngaku sorangan minangka élit, aya jawaban anu jelas pikeun patarosan ieu.
Kakuatan.
Kakuatan taranjang jeung teu kaiket pikeun ngawasaan batur.
Para idealis téh kacida trampilna dina média jeung pulitik, sarta ku kituna maranéhna geus sacara efektif dilemahkeun.
Tapi Fabian manggihan jalma-jalma nu sabenerna gila ngadalikeun, kalayan pola pikir pangawasa husus nu dipilarianana
di antara para pecandu kakawasaan dina dinasti kauangan.
Kaseueuran tukang emas baheula geus ngembangkeun jinis mentalitas kieu.
Kabeungharan maranéhna anu kaleuleuwihi teu nyugemakeun maranéhna deui.
Maranéhna keur néangan sensasi tina tangtangan anyar.
Kakuatan kana balaréa téh kaulinan pamungkas.
Jalma-jalma ieu nyangka yén maranéhna leuwih unggul tibatan batur séjén.
Ieu hak jeung kawajiban urang pikeun maréntah.
Jalma-jalma loba henteu nyaho naon anu hadé pikeun maranéhna.
Anjeun kudu ngagiring maranéhna babarengan jeung nungtun maranéhna ngurilingan.
Urang, sabalikna, lahir pikeun maréntah.
Fabian jeung kronina ngadalikeun loba lembaga kiridit di sakuliah kota jeung nagara.
Meureun maranéhna téh pausahaan swasta anu miboga pamilik béda-béda, tapi sanajan
katingalina aya kompetisi, maranéhna gawé bareng raket.
Kalayan idin pamaréntah, hiji bank sentral geus diadegkeun, dasar na malah teu dumasar kana modal sorangan.
Henteu, di dieu ogé, nyiptakeun artos dumasar kana ngurangan simpenan tabungan masarakat.
Utang nepi ka panon bisa ningali.
Ti luarna, puseur cadangan ieu masihan kesan yén éta sacara serius ngatur pasokan artos sarta
ku sababaraha cara ngawakilan fungsi pamaréntah.
Tapi anéhna mah, teu aya wakil pamaréntah anu kapilih atawa pagawé sipil senior anu kungsi
kaasup kana badan pamingpin bank sentral ieu.
Pamaréntah henteu deui nginjeum langsung ti Fabian, tapi bisa ngalih ka bank sentral, kalayan panghasilan
pajeg taun hareup dijadikeun jaminan pikeun pinjaman.
Ieu saluyu jeung rencana Fabian, nyaéta pikeun ngalihkeun curiga ti dirina sorangan sarta ngajukeun prosedur pamaréntah.
Di latar tukang, tangtosna manéhna tetep ngadalikeun.
Kadalawanan Fabian kana urusan pamaréntahan kacida sampurna nepi ka manéhna kungsi ngucapkeun sombong.
Lamun kuring ngadalikeun duit hiji nagara, kuring moal paduli saha nu nyieun hukumna.
Teu paduli partai mana anu aya di kakawasaan, sabab Fabian ngadalikeun artos, kauangan, sarta urat nadi nagara.
Pamaréntah nampi artosna, tapi bunga ditagih dina unggal pinjaman tambahan.
Jumlah anu terus-terusan ningkat terus dialokasikeun ka sagala rupa mangpaat sosial, sarta pamaréntah ampir
teu sanggup mayar bungana, komo deui mayar utang pokokna.
Kadang-kadang aya nu nanya, "Lamun duit téh hiji sistem nu dijieun ku manusa, tangtu waé éta bisa
disaluyukeun kana kabutuhan jalma supaya ngaladénan maranéhna tinimbang ngadalikeun maranéhna, nya?"
Tapi jalma-jalma saperti kieu beuki jarang, sarta sora maranéhna kabungkam ku riweuhna nu kawas naraka anu disababkeun ku
pilarian langgeng pikeun lima thaler nu leungit pikeun bunga.
Pamaréntah datang jeung angkat, sarta bareng jeung éta ogé warna-warna partéy.
Hideung, beureum, konéng, héjo, tapi prinsipna tetep sarua.
Sanajan mana waé pamaréntah anu keur ngawasa, tujuan ahir Fabian beuki deukeut unggal taun.
Hukum-hukum manusa teu aya gunana.
Maranéhna dipajeg nepi ka ngarasa mual.
Kamampuhna mayar hutangna geus béak.
Ayeuna waktuna geus pas pikeun léngkah gedé pamungkas Fabian.
Sapuluh persén tina sakabéh artos masih kénéh ngalir dina wangun koin jeung uang kertas.
Kalayan artos kontan di saku maranéhna, jalma-jalma masih gaduh sawatara kendali kana kahirupan sorangan.
Bastion panungtung kabébasan pribadi ieu kudu dibubarkeun tanpa ngabalukarkeun curiga.
Bisa dibilang yén éta mah masalah kaamanan.
Cék henteu ditampi di luar komunitas sorangan.
Jalma-jalma teu hayang mawa artos tunai basa keur lalampahan.
Ku kituna, solusi anu leuwih merenah pisan dipikaresep di wewengkon ieu.
Tangtosna, Fabian deui gaduh ide anu leres.
Organisasi-na ngaluarkeun ka unggal jalma hiji kartu plastik anu nembongkeun ngaran nu
nyekelna, hiji poto, jeung hiji nomer idéntifikasi.
Anjeun ngan ukur kudu nembongkeun kartu ieu nalika balanja.
Para padagang ngahubungi komputer pusat jeung mariksa kiridit, sanggeus éta palanggan bisa
balanja nurutkeun kahayangna nepi ka jumlah nu tangtu.
Kartu kiridit éta dijadikeun leuwih narik pikeun palanggan ku teu ngabebankeun bunga
nalika maranéhna mayar sésa utangna di ahir bulan.
Sedengkeun para pangusaha miboga biaya anu sacara signifikan leuwih luhur, anu engkéna kudu ditambahkeun
kana harga produk ahir sarta ditanggung ku palanggan.
Fabian jeung babaturanana ngarasakeun reputasi anu beuki hadé.
Sumuhun, maranéhna sabenerna dianggap minangka pilar masarakat.
Pernyataan anjeunna ngeunaan masalah kauangan jeung ékonomi ditarima ampir siga dogma agama.
Loba usaha leutik ruksak alatan beban pajeg jeung biaya anu terus nambahan.
Ijin husus jeung lisénsi diwanohkeun pikeun sagala rupa téknik jeung prosedur anu aya, nu ngajadikeun
hésé pikeun pausahaan-pausahaan séjén tetep bertahan.
Fabian miboga atawa ngadalikeun sakabéh pausahaan badag, masing-masing miboga ratusan anak pausahaan.
Persaingan antara pausahaan-pausahaan gedé ieu téh saukur pura-pura.
Dina ahirna, sakabéh pesaing kapaksa kaluar tina pasar.
Tukang ledeng, montir mobil, tukang listrik, jeung kalolobaan padagang jasa jeung
usaha leutik séjénna ngalaman nasib anu sarua.
Aranjeunna ditelan ku korporasi-korporasi ageung Fabian, anu sacara kolektif aya dina perlindungan pamaréntah.
Fabian teras ngadukung panghapusan lengkep koin jeung artos kertas.
Supaya euweuh pausahaan atawa individu nu bisa salamet tanpa kartu kiridit jeung sistem komputer nu aya di mana-mana.
Lamun aya nu kaleungitan kartu kiriditna, rencanana Fabian nyaéta pikeun ngetato nomer idéntifikasi unggal warga dina leungeunna
supaya bisa dibaca ku cahaya husus jeung dikirimkeun ka komputer.
Tanpa bukti idéntitas sapertos kitu, moal aya nu tiasa mésér atawa ngajual nanaon deui.
Unggal komputer kedah disambungkeun ka komputer sentral anu gedé pisan, dimana sakabéh
inpormasi ngeunaan unggal jalma bakal disimpen.
Ku kituna, Fabian bakal nyaho sagalana ngeunaan saréréa.
Sakali ieu geus kahontal, manéhna bakal boga kakawasaan pinuh pisan kana sakabéh jalma di nagara
éta, sarta salajengna kana sakabéh jalma di bumi.
Solusi jeung jalan kaluar tina kaayaan hésé ieu geus aya ayeuna.
Kami hoyong ngucapkeun nuhun ka sadayana anu parantos nyumbang kana kasuksesan pilem ieu: secret.tv / kopp-verlag.de / crevid.de