இந்த டிவிடியை பெருமளவில் நகலெடுப்பது வெளிப்படையாக ஊக்குவிக்கப்படுகிறது; வெளியீட்டாளர்களின்
கூறப்பட்ட இலக்கு, முடிந்தவரை பரந்த விநியோகத்தை அடைவதே ஆகும். உண்மையுள்ள, நோயே இம்பல்ஸ் e.V.
பின்வரும் திரைப்படம், நமது பணத்தின் உண்மையான வளர்ச்சியையும், பணவியல் அமைப்பில் உள்ள குறைபாடுகளையும் காட்டுகிறது.
உண்மையான நிகழ்வுகள் மற்றும் நபர்களுடனான எந்தவொரு ஒற்றுமைகளும் தற்செயலானவை அல்ல, வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்டவையும் அல்ல.
நௌஃப் இம்புல்ஸ் இ.வி. வழங்குகிறது
secret.tv, கோப் வெர்லாக், க்ரெவிட்.டிஇ ஆகியவற்றின் அன்பான ஆதரவுடன்
ஒரு மைக்கேல் கென்ட் தயாரிப்பு
நகைவேலன் ஃபேபியன் பற்றிய கதை
எல்லா இடங்களிலும் பணப் பற்றாக்குறை ஏன் உள்ளது
எனக்கு உலகத்தையும் 5% கூடுதலாகக் கொடு அல்லது
லாரி ஹன்னிகனின் உரையின் அடிப்படையில்
ரால்ஃப் அலெக்ஸ் ஃபிச்ட்னரின் வரைபடங்கள்
கதைசொல்லி கை டாஷ்னர்
இயக்கம் மற்றும் அனிமேஷன் கிறிஸ்டோஃப் லெஹ்மன்
மறுநாள் ஒரு பெரிய கூட்டத்தின் முன் ஆற்றவிருந்த உரையைப் பயிற்சி செய்தபோது ஃபேபியன் உற்சாகமாக இருந்தான்.
அவர் எப்போதும் அதிகாரத்திற்காகவும் கௌரவத்திற்காகவும் பாடுபட்டார்.
இப்போது அவனது கனவு விரைவில் நனவாகும்.
ஃபேபியன், தங்கம் மற்றும் வெள்ளியைக் கொண்டு நகைகளையும் ஆபரணங்களையும் செய்யும் ஒரு கைவினைஞராக
இருந்தார், ஆனால் வேலை செய்து தன் வாழ்க்கையைச் சம்பாதிக்க வேண்டியது அவருக்கு இனி பிடிக்கவில்லை.
அவர் அசாதாரணத்தின் பரவசத்தையும், சவாலையும் தேடினார்.
இப்போது அவனது மாபெரும் திட்டம் நிறைவேறவிருந்தது.
தலைமுறைகளாக, பொருட்களின் நேரடிப் பரிமாற்றமே வர்த்தகத்தின் பொதுவான வடிவமாக இருந்தது.
குடும்பத்தைக் காக்க வேண்டியவர்கள், ஒன்று தங்கள் சொந்த விவசாயம் மற்றும் கால்நடை வளர்ப்பின் மூலமாகவே இந்தப்
பணியை முழுமையாக நிர்வகித்தனர், அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட தொழிலில் நிபுணத்துவம் பெற்றனர்.
எங்கள் சொந்த உற்பத்தியில் உள்ள உபரி, மற்றவர்களின் உபரிகளுக்காகப் பரிமாறிக்கொள்ளப்பட்டது.
சந்தை சதுக்கம் சமூக வாழ்வின் உயிரோட்டமான மையமாக இருந்தது.
தூசியும் சத்தமும் இருந்தபோதிலும், வண்ணமயமான அந்த பரபரப்பு பொதுவாகப் பிரபலமாக இருந்தது, ஏனெனில் அங்கே கேட்க
எப்போதும் நிறைய புதிய மற்றும் சுவாரஸ்யமான விஷயங்கள் இருந்தன.
இருப்பினும், சமீபத்தில் உரசல்களும் தகராறுகளும் அதிகரித்து வருவதாகத் தோன்றியது.
அதற்காக ஏன் வார்த்தைகளை வீணடிக்க வேண்டும்?
ஒரு சிறந்த அமைப்பை உருவாக்கும் நேரம் வந்தது.
வழக்கமாக, மக்கள் மகிழ்ச்சியாக இருந்தனர் மற்றும் தங்கள் உழைப்பின் பலன்களை அனுபவித்தனர்.
அரசாங்கத்தின் வடிவம் மிகவும் எளிமையானதாக இருந்தது.
ஒவ்வொரு நகராட்சியிலும் ஒரு குடிமக்கள் மன்றம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது, தனிநபரின் சுதந்திரங்களையும்
உரிமைகளையும் பாதுகாத்து உறுதி செய்வதே அதன் பணியாக இருந்தது.
ஒரு தனிநபரின் தூண்டுதலாலோ அல்லது ஒரு குழுவின் தூண்டுதலாலோ, எவரும் தங்கள் விருப்பத்திற்கு
எதிராக எதையும் செய்யக் கட்டாயப்படுத்தப்பட முடியாது.
அதுவே அரசாங்கத்தின் ஒரே நோக்கமாக இருந்தது, மேலும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு மேயரும்
தனது சமூகத்தால் மனமுவந்து ஆதரிக்கப்பட்டார்.
இருப்பினும், சந்தை நாள் எளிதில் சமாளிக்க முடியாத பல சிக்கல்களைக் கொண்டுவந்தது.
ஒரு கத்தியின் மதிப்பு என்ன?
இதற்கு ஒரு கூடை அல்லது இரண்டு கூடை சோளத்தைக் கொடுத்துச் செலுத்த வேண்டுமா?
ஒரு மாடு வண்டியை விட மதிப்புமிக்கதா?
தரநிலை எங்கே இருந்தது?
ஒரு சிறந்த அமைப்பை யாராலும் நினைக்க முடியாது.
ஃபேபியன் மக்களிடம், "பண்டமாற்று முறையில் உள்ள நமது பிரச்சனைகளுக்கு என்னிடம் தீர்வு உள்ளது," என்று அறிவித்திருந்தார்.
அனைத்து சக குடிமக்களும் ஒரு பெரிய கூட்டத்திற்கு அழைக்கப்பட்டனர்.
நகர சதுக்கத்தில் ஒரு பெரும் கூட்டம் கூடியது.
ஃபேபியன் தனது புதிய அமைப்பை விளக்கினார், அதற்கு அவர் பணம் என்று பெயரிட்டார்.
அந்த விஷயம் மிகவும் நம்பிக்கைக்குரியதாகத் தோன்றியதால், இந்த மாற்றத்தை எப்படிச் சமாளிப்பது என்று மக்கள் ஆர்வமாகக் கேட்டனர்.
நான் பொதுவாக நகைகள் செய்யப் பயன்படுத்தும் தங்கம் ஒரு மிகவும் விலைமதிப்பற்ற உலோகமாகும், என்று அவர் கூறினார்.
அது துருப்பிடிக்காது, நிறம் மாறாது மற்றும் காலவரையற்ற சேமிப்பு ஆயுளைக் கொண்டுள்ளது.
ஆகவே நான் தங்கத்தினால் பல நாணயங்களைச் செய்து, ஒவ்வொரு நாணயத்தையும் தாலர் என்று அழைப்பேன்.
தாலரின் மதிப்பு விரைவில் நிலைபெறும் என்றும், பொருட்களை நேரடியாகப் பரிமாறிக்கொள்வதை விட பணத்தைப் பரிவர்த்தனை
ஊடகமாகப் பயன்படுத்துவது மிகவும் நடைமுறைக்கு உகந்தது என்றும் அவர் பார்வையாளர்களுக்கு விளக்கினார்.
குடிமக்கள் சபையின் உறுப்பினர் ஒருவர், சிலரால் எளிதாகத் தங்கத்தைத் தோண்டி எடுத்து, அதிலிருந்து
நாணயங்களைச் செய்ய முடியும் என்று குறிப்பிட்டார்.
ஃபேபியன் ஏற்கனவே பதிலைத் தயாராக வைத்திருந்தான்.
அது நியாயமற்றது.
நிச்சயமாக, அரசாங்கத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட நாணயங்கள் மட்டுமே சட்டப்பூர்வ நாணயமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றன.
பாதுகாப்பு நோக்கங்களுக்காக ஒரு முத்திரை குத்தப்பட்டுள்ளது.
கூட்டத்தினர் இதை மிகவும் நம்பத்தகுந்ததாகக் கருதினர், மேலும் அனைவரும் ஆரம்பத்தில் ஒரே எண்ணிக்கையிலான
நாணயங்களைப் பெற வேண்டும் என்று பரிந்துரைக்கப்பட்டது.
இருப்பினும், மெழுகுவர்த்தி தயாரிப்பவர் குறுக்கிட்டு, எல்லோரும் தனது மெழுகுவர்த்திகளையே பயன்படுத்தியதால், பெரும்பாலான
தாலர்களையும் பெறுவதற்குத் தனக்கு உரிமை உண்டு என்று கூறினார்.
முடியவே முடியாது, என்று விவசாயிகளில் ஒருவர் கத்தினார், ஏனென்றால் உணவு இல்லாமல் அனைவரும் பட்டினி கிடப்பார்கள்.
தாலர்களின் பெரும்பாலானவை நிச்சயமாக விவசாயிகளுக்குச் செல்ல வேண்டும்.
இது ஆரம்பத்தில் ஒரு பொதுவான சண்டைக்கு வழிவகுத்தது.
ஃபேபியன் சிறிது நேரம் மக்களைத் தங்களுக்குள் விவாதிக்க விட்டு, இறுதியில் அவர்களுக்கு
ஒரு வியக்க வைக்கும் தீர்வை வெளிப்படுத்தினார்.
உங்களால் உடன்பட முடியாததால், உங்களுக்குத் தேவையான அனைத்து தாலர்களையும் முதலில்
என்னிடமிருந்து பெற்றுக்கொள்ளுமாறு நான் பரிந்துரைக்கிறேன்.
கோட்பாட்டளவில் மேல் வரம்பு எதுவும் இல்லை, ஆனால் நிச்சயமாக உங்களால் அந்தத் தொகையைத் திருப்பிச் செலுத்த முடிய வேண்டும்.
என்னிடமிருந்து நீங்கள் எவ்வளவு அதிகமான தாலர்களைப் பெறுகிறீர்களோ, ஆண்டின் இறுதியில் அவ்வளவு
அதிகமாக நீங்கள் திருப்பிச் செலுத்த வேண்டியிருக்கும்.
சரிதான், என்றனர் சக குடிமக்கள், இதில் உனக்கு என்ன லாபம்?
நான் உங்களுக்கு ஒரு சேவையை வழங்குவதால், அதாவது பணத்தை வழங்குவதால், எனக்கு ஊதியம் பெற உரிமை உண்டு என்று ஃபேபியன் விளக்கினார்.
நான் உங்களுக்குக் கடனாகக் கொடுக்கும் ஒவ்வொரு 100 தாலர்களுக்கு, அடுத்த ஒவ்வொரு வருடத்திற்கும் 100 தாலர்களுடன் 5 தாலர்கள்
கூடுதலாகத் திரும்பக் கிடைக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம்.
இந்தக் கூடுதல் 5 தாலர்கள் எனது வாடகைக் கட்டணம், இதை நாம் வட்டி என்று அழைப்போம்.
வேறு வழியே இல்லை என்று தோன்றியது, மேலும் 5% என்பது ஒரு மிதமான கோரிக்கையாகத் தோன்றியது.
அடுத்த வெள்ளிக்கிழமை மீண்டும் வாருங்கள், நாம் தொடங்குவோம்.
ஃபேபியன் நேரத்தை வீணாக்காமல், அடுத்த சில நாட்கள் இரவுகளைக் காசுகள் செய்வதில் செலவிட்டார்.
ஒரு வாரம் கழித்து, மக்கள் அவனது கடையில் வரிசையாக நின்றிருந்தனர்.
குடிமக்கள் சபை நாணயங்களை ஆய்வு செய்து அங்கீகரித்த பிறகு, முதல் குடிமக்கள் தங்கள் முதல் தாலர்களை அச்சிட்டனர்.
சிலர் ஆரம்பத்தில், அறிமுகமில்லாத இந்த முறையைச் சோதித்துப் பார்க்க, சில தாலர்கள் மட்டுமே போதுமானதாக இருந்தனர்.
மிக விரைவில், புதிய பரிமாற்ற ஊடகம் மிகவும் பிரபலமடைந்தது, அதனால் அனைத்துப் பொருட்களின் மதிப்பும் தங்க
நாணயங்கள் அல்லது தாலர்களின் அடிப்படையில் மதிப்பிடப்பட்டது.
இந்த மதிப்பு ஒதுக்கீடு ஒரு பொருளின் விலையாக இருந்தது, மேலும் அந்த விலை முதன்மையாக அதன்
உற்பத்தியில் உள்ள உழைப்பின் அளவை அடிப்படையாகக் கொண்டது.
அதிக வேலை தேவைப்பட்டால், அதிக விலை வசூலிக்கப்பட்டது.
இருப்பினும், கிட்டத்தட்ட சிரமமின்றி உற்பத்தி செய்யக்கூடிய பொருட்கள் மலிவானவையாக இருந்தன.
நாட்டில் உள்ள ஒரு ஊரில் ஆல்பன் என்ற பெயரில் ஒரு மனிதன் வாழ்ந்தான்.
அவர் மட்டுமே கடிகாரச் செய்பவர்.
அவரது வாடிக்கையாளர்கள் அவரது கைக்கடிகாரங்களுக்கு அதிக விலை கொடுக்கத் தயாராக இருந்தனர்.
ஆனால் பின்னர், மற்றொரு மனிதர் வந்தார், அவரும் கைக்கடிகாரங்களைத் தயாரித்து, தனது விற்பனையை
அதிகரிக்க அவற்றை குறைந்த விலையில் வழங்கினார்.
மலிவான போட்டியாளர்களுக்குத் தனது வாடிக்கையாளர்கள் அனைவரையும் இழக்காமல் தவிர்ப்பதற்காக, அல்பன்
தனது விலைகளைக் குறைக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.
விரைவில், இரு கைக்கடிகார உற்பத்தியாளர்களும் மிகவும் சாதகமான விலையில் சிறந்த தரத்தை வழங்க முயன்றதால்,
விலைகள் வாடிக்கையாளர்களுக்கு உகந்த அளவில் நிலைபெற்றன.
அது உண்மையான மற்றும் நேர்மையான தடையற்ற போட்டி.
அதே கொள்கை விரைவில் அனைத்துத் துறைகளிலும் பரவியது.
கட்டுமானத் தொழில், போக்குவரத்துத் துறை, விவசாயம், கணக்காளர்கள் மற்றும் ஒவ்வொரு பிற தொழில்கள்.
வாடிக்கையாளர்கள் சுதந்திரமாகத் தேர்வுசெய்து, தங்கள் விருப்பப்படி சிறந்த சலுகையை முடிவு செய்தனர்.
மற்றவர்கள் இந்த வணிகத்தில் நுழைவதைத் தடுப்பதற்கு, சலுகைகள் அல்லது சுங்க வரிகள் போன்ற
எந்தவொரு செயற்கையான பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளும் இல்லை.
வாழ்க்கைத் தரம் உயர்ந்தது, இறுதியில் பணத்தின் அறிமுகத்திற்கு முன்பு வாழ்க்கை எப்படி சாத்தியமானது என்று அனைவரும் வியந்தனர்.
ஆண்டின் இறுதியில், ஃபேபியன் தனக்குப் பணம் தர வேண்டிய அனைவரையும் தேடினான்.
சிலரிடம் இப்போது அவர்கள் கடன் வாங்கியதை விட அதிகமாக இருந்தது, ஆனால் புழக்கத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலான நாணயங்கள்
மட்டுமே இருந்ததால், மற்றவர்களிடம் இப்போது குறைவாக இருந்தது.
எனவே, இலாபம் ஈட்டியவர்கள் 100 தாலர்களையும், அதனுடன் 5 தாலர்கள் வட்டியையும் திருப்பிச் செலுத்தினர், ஆனால் வணிகத்தைத் தொடர்ந்து
நடத்த பெரும்பாலும் மீண்டும் கடன் வாங்க வேண்டியிருந்தது.
அவர்கள் கடன் வாங்கியிருப்பது மற்ற அனைவருக்கும் முதன்முறையாகத் தெளிவாகத் தெரிந்தது.
மீண்டும் அவர்களுக்குப் பணம் கடன் கொடுப்பதற்கு முன்பு, ஃபேபியன் தனது உரிமைகளைப் பாதுகாத்துக்
கொள்வதற்காக இந்த மக்களின் சொத்துக்களில் அடமானம் வைத்தார்.
இப்போது கடன் வாங்கியவர்கள் கடனில் இருந்ததோடு மட்டுமல்லாமல், தங்கள் வீடுகளையும் அடமானம் வைத்திருந்தனர், எனவே
கிடைக்கப்பெற மிகவும் கடினமாக இருந்த அந்தக் காணாமல் போன 5 தாலர்களை அவர்கள் விரைவாகத் தேடத் தொடங்கினர்.
மொத்த சமூகமும் இந்தக் கடன் வலையிலிருந்து ஒருபோதும் தப்பிக்க முடியாது என்பதை யாரும் உணரவில்லை, ஏனெனில், முதலில் உற்பத்தி
செய்யப்பட்டு புழக்கத்தில் விடப்பட்ட அனைத்து தாலர்கள் திருப்பிச் செலுத்தப்பட்டிருந்தாலும் கூட, ஒவ்வொரு 100 தாலருக்கும்
ஆண்டுக்கு 5 தாலர்கள் வட்டிக்கு பற்றாக்குறை இருந்திருக்கும்.
ஃபேபியனைத் தவிர வேறு யாருக்கும் வட்டி ஒருபோதும் செலுத்தப்படாது என்பதைப் புரியவில்லை, ஏனெனில்
இந்தக் கூடுதல் நாணயங்கள் ஒருபோதும் தயாரிக்கப்படவில்லை.
சிலர் விரைவில் திவாலாகிவிடுவார்கள் என்பது முற்றிலும் தவிர்க்க முடியாததாக இருந்தது.
ஃபேபியனின் பட்டறையின் பின்புறத்தில் ஒரு பாதுகாப்பு அறை இருந்தது, அங்கு வாடிக்கையாளர்கள் தங்கள்
நாணயங்களில் சிலவற்றைப் பாதுகாப்பாக வைப்பதை விரும்பினர்.
அதற்காக, வைக்கப்பட்டிருந்த பணத்தின் அளவு மற்றும் காலம் ஆகியவற்றைப் பொறுத்து, அவர் ஒரு சிறிய கட்டணம் வசூலித்தார்.
உரிமையாளர் தனது வைப்புத்தொகைகளுக்கான ரசீதுகளைப் பெற்றார்.
பெரிய பொருட்களை வாங்கும் போது, நிறைய தங்க நாணயங்களை எடுத்துச் செல்வது சிரமமாக இருந்ததால், நாணயங்களுக்குப் பதிலாக, வாங்கிய
பொருட்களின் மதிப்புக்குரிய ஃபேபியனின் ஒன்று அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட ரசீதுகளைக் கொண்டு
பணம் செலுத்துவது படிப்படியாக வழக்கமாகிவிட்டது.
கடைக்காரர்கள் அந்த ரசீதுகளை நம்பகமான கட்டண முறையாக ஏற்றுக்கொண்டனர், ஏனெனில் அவர்கள் அவற்றை எப்போது வேண்டுமானாலும்
ஃபேபியனிடம் கொண்டு சென்று பதிலாக தங்க நாணயங்களைப் பெற முடியும்.
தங்கத்தை நகர்த்தவே தேவையில்லாமல், அதன் ரசீதுகள் கையிலிருந்து கைக்கு மாற்றப்பட்டன.
ஃபேபியனின் நாணயங்களைப் போலவே, அவரது ரசீதுகளும் நம்பப்பட்டன.
உண்மையில் தங்கக் காயின்களைத் திரும்பப் பெற யாரும் வருவதில்லை என்பதை ஃபேபியன் விரைவில் உணர்ந்தார்.
அதனால் அவன் தனக்குள் நினைத்தான், 'என்னிடம் இப்போது இவ்வளவு தங்கம் இருந்தாலும், ஒரு கைவினைஞனாக என் வியர்வை
சிந்திதான் இன்னும் என் உணவைச் சம்பாதிக்கிறேன்' என்று.
அது முட்டாள்தனம்.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இங்கு சும்மா கிடந்து, அரிதாகவே உரிமை கோரப்படும் தங்கத்தை அவர்கள் பயன்படுத்த அனுமதிக்கப்பட்டால்,
டஜன் கணக்கான மக்கள் எனக்கு வட்டி கொடுப்பார்கள்.
தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டான், சரிதான், அந்தத் தங்கம் எனக்குச் சொந்தமானதல்ல, ஆனால் அது
என் வசம் இருக்கிறது, அது ஒன்றுதான் முக்கியம்.
என் கருவூலத்தில் உள்ள சில நாணயங்களைப் பயன்படுத்த முடியும் போது, நான் ஏன் தொடர்ந்து நாணயங்களை அச்சடிக்க வேண்டும்?
ஆகவே, அவனிடம் ஏற்கெனவே வைக்கப்பட்டிருந்த தங்கக் நாணயங்களை அவன் கடனாகக் கொடுக்கத் தொடங்கினான்.
முதலில் சிறிதளவும் மிகவும் எச்சரிக்கையுடனும், ஆனால் படிப்படியாக மேலும் மேலும் துணிச்சலாக.
ஒரு நாள், ஃபேபியன் ஒரு பெரிய கடன் விண்ணப்பத்தைப் பெற்றார்.
அவர் வாடிக்கையாளரிடம், அந்த நாணயங்கள் அனைத்தையும் உங்களிடம் கொண்டு வருவதற்குப் பதிலாக, ஏன் உங்கள்
பெயரில் ஒரு கணக்கைத் திறக்கக்கூடாது என்று பரிந்துரைத்தார்?
நான் உங்களுக்கு உரிய அளவு ரசீதுகளை வழங்குவேன்.
கடன் வாங்கியவர் ஒப்புக்கொண்டு, ரசீதுகளின் குவியலுடன் சென்றார்.
அவர் கணிசமான கடனைப் பெற்றிருந்தும், தங்கம் கருவூலத்திலேயே இருந்தது.
வாடிக்கையாளர் சென்ற பிறகு, ஃபேபியனின் முகத்தில் ஒரு பரந்த புன்னகை இருந்தது, ஏனென்றால் அவன் ஒரு கேக்கைச்
சாப்பிட்டுவிட்டு, அதை அப்படியே வைத்திருக்கவும் முடிந்திருந்தது.
அவர் தங்கத்தை கடனாகக் கொடுத்து, அதைத் தன் வசமே வைத்திருக்க முடியும்.
நண்பர்கள், தெரிந்தவர்கள், அந்நியர்கள், ஏன் எதிரிகள் கூட தங்கள் வணிகங்களுக்குப் பணம் தேவைப்பட்டது, மேலும் அவர்கள் பிணை வழங்க
முடிந்தவரை, கடன் வழங்கப்படும் தொகைக்கு எந்த வரம்பும் இல்லை.
ஃபேபியன், தனக்குச் சொந்தமில்லாத தனது பாதுகாப்புப் பெட்டகத்தில் சேமித்து வைக்கப்பட்டிருந்த பணத்தை விட பல மடங்கு பணத்தை,
வெறுமனே ரசீதுகளை வழங்குவதன் மூலம் கடனாகக் கொடுக்க முடிந்தது.
உண்மையான உரிமையாளர்கள் தங்கள் தங்கத்தைத் திரும்பக் கேட்காத வரையிலும், மக்களின் நம்பிக்கை
பேணப்பட்ட வரையிலும் எல்லாம் நன்றாகவே இருந்தது.
ஒரு பெரிய புத்தகத்தில், அவர் ஒவ்வொரு தனிப்பட்ட வாடிக்கையாளரின் வரவு செலவுகளைத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்தார்.
பணம் கடன் கொடுப்பது மிகவும் லாபகரமான தொழிலாக நிரூபிக்கப்பட்டது.
ஃபேபியனின் செல்வம் உயர்ந்த வேகத்திலேயே அவனது சமூக நிலையும் உயர்ந்தது.
அவர் இப்போது ஒரு முக்கியமான மனிதராக, அனைவராலும் மதிக்கப்பட்டார்.
நிதி விஷயங்களில், அவருடைய வார்த்தையே ஏறக்குறைய ஒரு வெளிப்பாடாகக் கருதப்பட்டது.
மற்ற ஊர்களிலிருந்து வந்த தங்க நகைக்கலைஞர்கள் அவரது வணிக முறைகளில் ஆர்வம் காட்டத் தொடங்கினர், ஒரு நாள்
அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாக அவரைப் பார்க்கச் சென்றனர்.
அவர் தனது முறைகளை அவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தினார், ஆனால் இரகசியம் காப்பது ஒரு இன்றியமையாத முன்நிபந்தனை என்று வலியுறுத்தினார்.
சதி வெளிவந்திருந்தால், முழு அமைப்பும் சீட்டுக் கோபுரம்போல சரிந்திருக்கும்.
எனவே ஒரு இரகசிய அமைப்பை நிறுவ முடிவு செய்யப்பட்டது.
ஒவ்வொரு தங்கவேலையாளனும் தன் ஊருக்குத் திரும்பி, ஃபேபியனின் அறிவுரைகளின்படி தனது சொந்தக்
கடன் கொடுக்கும் தொழிலை ஒழுங்கமைக்கத் தொடங்கினான்.
ஃபேபியனின் ரசீதுகள் இப்போது அவரது தங்க நாணயங்களைப் போலவே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன, மேலும் அவை பெரும்பாலும்
நாணயங்களைப் போலவே ஒரு பாதுகாப்புப் பெட்டகத்தில் வைக்கப்பட்டன.
ஒரு வணிகர் மற்றொரு வணிகருக்குப் பொருட்களை விநியோகித்ததற்காக ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டணத்தை அனுப்ப விரும்பினால், அவர் தனது
கணக்கிலிருந்து மற்ற வணிகரின் கணக்கிற்குப் பணத்தை மாற்றுமாறு ஃபேபியனுக்கு ஒரு சிறிய அறிவுறுத்தலை எழுதினார்.
ஃபேபியன் கணக்குகளில் தேவையான மாற்றங்களைச் சில நிமிடங்களில் செய்ய முடிந்தது.
இந்த புதிய அமைப்பும் மிகவும் பிரபலமடைந்தது.
அத்தகைய பணமில்லா செலுத்துதலுக்கான எழுத்துப்பூர்வ வழிமுறைகள் காசோலைகள் எனக் குறிப்பிடப்பட்டன.
மற்றொரு இரகசியக் கூட்டத்தில், ஃபேபியன் தனது தங்கsmiths-களுக்கு ஒரு புதிய திட்டத்தை வெளிப்படுத்தினார்.
அடுத்த நாள், அவர்கள் நாட்டின் தனிப்பட்ட பகுதிகளை ஆட்சி செய்த அனைத்து ஆளுநர்களையும் ஒரு கூட்டத்திற்குக் கூட்டினர்.
ஃபேபியன் செய்தித் தொடர்பாளராகச் செயல்பட்டார். "நாங்கள் வழங்கும் ரசீதுகள் பொதுவாக நன்கு வரவேற்கப்படுகின்றன, ஆனால்
எப்போதாவது இந்த ரசீதுகள் போலித்தனர்களால் நகலெடுக்கப்படுகின்றன."
நாம் இதற்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்க வேண்டும்.
அதைப் பற்றி தங்களால் என்ன செய்ய முடியும் என்று ஆளுநர்கள் திகைப்புடன் கேட்டனர்.
ஃபேபியன், நிச்சயமாக, பதிலுடன் தயாராக இருந்தார். "புதிய, சிக்கலான வடிவங்களைக் கொண்ட, சிறப்புத் தாளில் புதிய ரசீதுகளை அச்சிடும்
பணியை அரசாங்கம் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று நான் பரிந்துரைக்கிறேன், அவற்றை நாம் பணக் குறிப்புகள் என்று அழைப்போம்."
நாங்கள் தங்க நகைக்கடைக்காரர்கள், ரசீதுகளை வழங்கும்போது இது எங்களுக்கு மிகுந்த நேரத்தை
மிச்சப்படுத்துவதால், அச்சிடும் செலவுகளை ஏற்க மகிழ்ச்சியடைகிறோம்.
ஏமாற்றுக்காரர்களிடமிருந்து மக்களைப் பாதுகாப்பது அவசியமாக இருந்ததாலும், банкноட்டுகளை அச்சிடுவது ஒரு
புத்திசாலித்தனமான தீர்வாக இருந்ததாலும், ஆளுநர்களுக்கு வேறு எந்த ஆட்சேபனைகளும் இல்லை.
"மேலும் ஒரு விஷயம் இருக்கிறது," என்றார் ஃபேபியன், "சிலர் தங்கம் தேடச் சென்று, தங்களின்
சொந்த தங்கக் காயின்களை உருவாக்குகிறார்கள்."
அனைத்து தங்க உருண்டைகளையும் நாணயங்கள் மற்றும் банкநோட்டுகள் வடிவில் உரிய இழப்பீட்டிற்குப் பதிலாக ஒப்படைக்க
வேண்டும் என்று ஒரு சட்டத்தை இயற்ற நான் முன்மொழிகிறேன்.
இந்த முன்மொழிவும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது, மேலும் அரசாங்கம் புதிய банкноட்டுகளை அதிக அளவில் அச்சிட்டது.
ஒவ்வொரு банкноட்டிலும் ஒரு குறிப்பிட்ட வார்த்தை இருந்தது.
ஒரு தாலர், ஐந்து தாலர்கள், பத்து தாலர்கள், மற்றும் பல.
தங்க நகைக்கடைக்காரர்கள் குறைந்தபட்ச அச்சிடும் செலவுகளை ஈடு செய்தனர்.
குறிப்புகளை உங்களுடன் எடுத்துச் செல்வது மிகவும் வசதியாக இருந்ததால், மக்களைச் சம்மதிக்க வைப்பது எளிதாக இருந்தது.
இருப்பினும், அவற்றின் பிரபலத்திற்கு மத்தியிலும், புதிய банкноட்டுகளும் நாணயங்களும் அனைத்துப் பரிவர்த்தனைகளில்
சுமார் பத்து சதவீதத்திற்கு மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டன.
புள்ளிவிவரங்களின்படி, அனைத்துப் பணம் செலுத்தும் பரிவர்த்தனைகளில் 90 சதவீதம் காசோலைகள்
மற்றும் வங்கிப் பரிமாற்றங்கள் மூலம் செயலாக்கப்பட்டன.
பின்னர் ஃபேபியன் தனது திட்டத்தின் அடுத்த கட்டத்தைச் செயல்படுத்தத் தொடங்கினார்.
இதுவரை, வாடிக்கையாளர்கள் தங்கள் பணத்தை பாதுகாப்பாக வைத்திருப்பதற்காக அவருக்கு ஒரு சிறிய கட்டணம் செலுத்தி வந்தனர்.
இருப்பினும், கருவூலத்திற்கு அதிக பணத்தை ஈர்க்கும் பொருட்டு, ஃபேபியன் சேமிப்பாளர்களுக்கு அவர்களின்
வைப்புத்தொகை மீது மூன்று சதவீத வட்டியை வழங்கினார்.
அவர் மற்றவர்களின் பணத்தை ஐந்து சதவீத வட்டியில் கடனாகக் கொடுப்பார் என்று தெரிந்ததால், அவர் இரண்டு சதவீதம் லாபம்
மட்டுமே சம்பாதிப்பார் என்று பெரும்பாலான மக்கள் நம்பினர்.
உண்மையில், ஃபேபியனின் முறைகளைக் கேள்விக்குட்படுத்த யாரும் விரும்பவில்லை, ஏனெனில் சேமிப்புக்
கட்டணமாகக் கூடுதலாகச் செலுத்துவதை விட மூன்று சதவீத வட்டி கிடைப்பது மிகவும் சிறந்ததாக இருந்தது.
பெரும் எண்ணிக்கையிலான சேமிப்பாளர்கள் இருந்ததால், ஃபேபியன் நிர்வகித்த சொத்துக்கள் வேகமாக வளர்ந்தன.
மேலும் மீண்டும், கருவூலத்தில் உண்மையில் இருந்ததை விட கணிசமாக அதிகமான தொகையை அவர் கடன் கொடுத்தார்.
பூட்டப்பட்ட அறையில் உள்ள ஒவ்வொரு 100 டாலர் ரொக்கத்திற்கும், அவர் கடன் வாங்கியவர்களுக்கு 200, 300 அல்லது 400
டாலர்கள், சில சமயங்களில் 900 டாலர்கள் வரை கூட கடன் கொடுத்தார்.
அவர் அந்த விகிதம் ஒன்பதுக்கு ஒன்று என்பதை ஒருபோதும் தாண்டாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது, ஏனெனில்
சராசரியாக, பத்து வாடிக்கையாளர்களில் ஒருவர் தனது கடனை ரொக்கமாகத் திரும்பப் பெற விரும்பினார்.
இருப்பினும், ஃபேபியன் தான் எளிமையான காசோலைகள் வடிவில் கடன் கொடுத்த 900 டாலர்கள் புத்தகப் பணத்தின் மீது,
முழுமையான 45 டாலர்கள் வட்டியாக வசூலிக்க முடிந்தது.
அது 900 டேலர்களுக்கு ஐந்து சதவீதம்.
மேலும் ஃபேபியன் 45 டாலர்களை வட்டியாக வைத்திருந்தான்.
மற்ற தங்க நகைக்கடைக்காரர்களும் அவ்வாறே செய்தனர்.
அவர்கள் அனைவரும் காற்றிலிருந்து பணத்தை உருவாக்கினார்கள்.
வெறுமனே ஒரு ஃபவுண்டன் பேனாவால், மேலும் அதன் மீதும் வட்டியைக் கேட்டார்.
நிச்சயமாக, அவர்கள் பணத்தைத் தாங்களாகவே அச்சடிக்கவில்லை, மாறாக அரசாங்கத்தைக் கொண்டு நோட்டுகளை அச்சிடச் செய்தனர்
அல்லது நாணயங்களை வார்ப்பிக்கச் செய்தனர், அவை பின்னர் தங்கsmithகளால் மக்களுக்கு விநியோகிக்கப்பட்டன.
ஃபேபியன் அச்சுச் செலவுகளை மட்டுமே செலுத்தினார்.
இருப்பினும், அவர்கள் கடன் வழங்கும்போது இல்லாத பணத்தை உருவாக்கி, அதன் மீது வட்டி வசூலித்தனர்.
பண விநியோகத்திற்கு அரசாங்கமே பொறுப்பு என்று பெரும்பாலான மக்கள் நம்பினர்.
ஃபேபியன், மற்றவர்கள் சேமிப்பாக அவரிடம் செலுத்திய பணத்தை மட்டுமே கடனாகக் கொடுப்பார் என்றும் அவர்கள் நம்பினர்.
இருப்பினும், பணம் வேறு இடங்களில் கடனாகக் கொடுக்கப்பட்டபோது, யாருடைய சேமிப்பும் குறையவில்லை என்பது விந்தையானது.
அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் தங்கள் கணக்கு இருப்புகளைத் திரும்பப் பெற முயன்றிருந்தால், இந்த மோசடி அம்பலமாகியிருக்கும்.
ஒரு நாள், சிந்தனை மிக்க தொழிலதிபர் ஒருவர் ஃபேபியனைப் பார்க்க வந்தார்.
வட்டித் தொகை தவறு என்று அவர் கூறினார்.
ஒவ்வொரு முறையும் அவர்கள் 100 டேலர்களைக் கடனாகக் கொடுக்கும்போது,ப் பதிலுக்கு 105 டேலர்களைக் கேட்கிறார்கள்.
கூடுதல் 5 டாலர்கள் ஒருபோதும் செலுத்தப்பட முடியாது, ஏனெனில் அவை இல்லை.
விவசாயிகள் உணவு உற்பத்தி செய்கிறார்கள், தொழில் துறை பொருட்களை உற்பத்தி செய்கிறது, மற்றும் பல, ஆனால்
பணத்தை அவர்களால் மட்டுமே உற்பத்தி செய்ய முடிகிறது.
முழு நாட்டிலும் மற்ற அனைவருக்கும் முதலாளிகளாகச் செயல்பட்ட இரண்டு தொழிலதிபர்கள் மட்டுமே இருந்ததாகக் கொள்வோம்.
இவ்விருவரில் ஒவ்வொருவரும் 100 தாலர்களைக் கடன் வாங்குகிறார்கள்.
நாங்கள் ஊதியம் மற்றும் செலவுகளுக்கு 90 தாலர்களைச் செலுத்தி, 10 தாலர் லாபத்தைக்
கணக்கிடுகிறோம், அது எங்கள் சொந்தப் பைகளுக்குச் செல்கிறது.
அப்படியானால் மொத்த கொள்முதல் சக்தி 90 மற்றும் 10 தாலர்கள் இரண்டின் பெருக்கலாக, அதாவது 200 தாலர்கள் ஆகும்.
ஆனால், அவற்றுக்குப் பணம் செலுத்த, நாங்கள் எங்கள் எல்லாப் பொருட்களையும் 210 டாலர்களுக்கு விற்க வேண்டியிருக்கும்.
நம்மில் ஒருவர் தனது முழு சரக்கையும் 105 தாலர்களுக்கு விற்க முடிந்தால், மற்றவர் அதிகபட்சமாக 95 தாலர்கள் சம்பாதிக்கலாம்.
மேலும், அவனது சில பொருட்களை வாங்குவதற்குப் பணம் இல்லாததால், அவனால் அவற்றை விற்க முடியாது.
அவன் அவர்களுக்கு இன்னும் 10 டாலர்களைக் கடன்பட்டிருப்பான், மேலும் அதிகப் பணம் கடன்
வாங்குவதன் மூலமே அதைத் திருப்பிச் செலுத்த முடியும்.
எனவே இந்த அமைப்பு சாத்தியமற்றது.
அந்த மனிதன் தொடர்ந்தான்.
வெளிப்படையாக, அவர்கள் 105 தாலர்களை புழக்கத்திற்கு விட வேண்டியிருந்தது, அதாவது 100 எனக்கு,
மற்றும் 5 தாலர்களை அவர்கள் தாங்களாகவே செலவழிக்க.
அப்போது 105 டாலர்கள் புழக்கத்தில் இருக்கும், மேலும் கடன்கள் திருப்பிச் செலுத்தப்பட முடியும்.
ஃபேபியன் மௌனமாகக் கேட்டுவிட்டு இறுதியாகப் பதிலளித்தான்.
பொருளாதாரம் மிகவும் சிக்கலான ஒரு துறை, என் அன்பே.
இந்தச் சிக்கலுக்குப் பல வருடப் படிப்பு தேவை.
மேற்கூறிய விஷயங்களுக்குத் தகுந்த கவனம் செலுத்துவேன், நீங்களும் உங்களுடையவற்றைக் கவனித்துக் கொள்ளுங்கள்.
நீங்கள் மிகவும் திறமையாகச் செயல்பட வேண்டும், உற்பத்தியை அதிகரிக்க வேண்டும், செலவுகளைக் குறைக்க
வேண்டும், மேலும் ஒரு சிறந்த தொழிலதிபராக வேண்டும்.
நான் எப்போது வேண்டுமானாலும் உங்களுக்கு உதவ மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.
வருகையாளர் திருப்தியடையாமல் சென்றார்.
இங்கே ஏதோ தவறாக இருந்தது.
ஃபேபியனின் முறைகளில் அடிப்படையிலேயே ஏதோ தவறு இருந்தது.
மேலும் அவர் திறமையாகக் கேள்விகளைத் தவிர்த்தார்.
ஆனால் ஃபேபியன் ஒரு நிபுணராகப் பரவலாகக் கருதப்பட்டார், மேலும் எதிர்ப்புகள் பயனற்றதாக இருக்கும்.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பொருளாதாரம் செழித்து வருவதாகவும், நாடு ஒரு பெரும் எழுச்சியை அனுபவித்து வருவதாகவும் தோன்றியது.
கடன் வாங்கிய பணத்திற்கான வட்டியைச் செலுத்துவதற்காக, வர்த்தகர்கள் தங்கள் விலைகளை உயர்த்த வேண்டியிருந்தது.
பின்னர் ஊழியர்கள் தங்கள் ஊதியம் மிகவும் குறைவாக இருப்பதாகப் புகார் தெரிவித்தனர்.
இருப்பினும், முதலாளிகள் அதிக ஊதியம் கொடுக்க விரும்பவில்லை.
அவர்கள் திவால் ஆகும் அபாயத்தைச் சுட்டிக்காட்டினர்.
விவசாயிகளுக்குத் தங்கள் விளைபொருளுக்கு நியாயமான விலை வழங்கப்படவில்லை.
மேலும் பல இல்லத்தரசிகள், உணவு மிகவும் விலை உயர்ந்தது என்று புகார் தெரிவித்தனர்.
இறுதியாக, வேலைநிறுத்தங்கள் வெடித்தன.
முன்னர் அறியப்படாத ஒரு நிகழ்வு.
மேலும் மேலும் பலரும் வறுமையால் பாதிக்கப்பட்டனர்.
மேலும் நண்பர்களுக்கோ அல்லது உறவினர்களுக்கோ கூட அவர்களுக்கு உதவ வழிகள் இல்லை.
நாட்டின் உண்மையான செல்வம் பெருமளவில் மறக்கப்பட்டது.
வளமான மண், பரந்த காடுகள், கனிம வளங்கள் மற்றும் கால்நடைகள்.
எல்லாமே பணத்தைச் சுற்றியே இருந்தது.
என்றென்றும் பற்றாக்குறையிலேயே இருந்த, மேலோங்கியதாகத் தோன்றும் இந்தப் பண்டம்.
ஆனால் யாரும் அந்த அமைப்பைக் கேள்விக்குட்படுத்தவில்லை.
அரசாங்கம் இந்த வழிமுறைகள் அனைத்தையும் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பதாக நம்பப்பட்டது.
சிலரால் தங்கள் உபரி நிதிகளை ஒருங்கிணைத்து, சுதந்திரமான கடன் அல்லது நிதி நிறுவனங்களை நிறுவ முடிந்தது.
இது 6% அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட வட்டியை வழங்கும், இது ஃபேபியனின் 3% வட்டி விகித சலுகையை விட கணிசமாக அதிகமாகும்.
இருப்பினும், இந்த சுதந்திரமான நிறுவனங்களால் தங்களுக்கு உண்மையில் சொந்தமான பணத்தை மட்டுமே கடனாகக் கொடுக்க முடிந்தது.
ஃபேபியனைப் போலல்லாமல், அவர்களிடம் ஒரு ஃபவுண்டன் பேனாவால் கணக்குப் புத்தகங்களில் எழுதுவதன் மூலம்
காற்றிலிருந்து பணத்தை உருவாக்கும் விசித்திரமான சக்தி இல்லை.
இந்த சுதந்திர நிதி நிறுவனங்கள் ஃபேபியனையும் அவனது கூட்டாளிகளையும் எரிச்சலூட்டின.
எனவே, அவர்கள் உடனடியாகத் தங்களுக்கென ஒன்றை நிறுவினர்.
பெரும்பாலான போட்டியாளர்கள் செழித்து வளரும் வாய்ப்புகூட கிடைப்பதற்கு முன்பே வாங்கிவிடப்பட்டன.
மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே, அனைத்து நிதி நிறுவனங்களும் அவர்களால் சொந்தமாக்கப்பட்டன அல்லது கட்டுப்படுத்தப்பட்டன.
ஒட்டுமொத்த பொருளாதார நிலை தொடர்ந்து மோசமடைந்தது.
தங்கள் முதலாளிகள் அதிக லாபம் ஈட்டுவதாகத் தொழிலாளர்கள் நினைத்தனர்.
மறுபுறம், முதலாளிகள் தங்கள் தொழிலாளர்களை சோம்பேறியாகவும் திறனற்றவர்களாகவும் கருதினர்.
எல்லோரும் ஒருவரையொருவர் குறை கூறினர்.
ஆளுநர்களாலும் ஒரு தீர்வைக் காண முடியவில்லை.
மேலும், வறுமைச் சிக்கலை முன்னுரிமையாகக் கையாள வேண்டும் என்று தோன்றியது.
சமூகத் திட்டங்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன, மேலும் ஒவ்வொரு குடியிருப்புவாசியும்
சட்டப்பூர்வமாகப் பங்களிக்கக் கடமைப்பட்டிருந்தார்.
இது, தேவைப்படும் நேரத்தில் அண்டை வீட்டார் ஒருவருக்கொருவர் தன்னிச்சையாக உதவ வேண்டும் என்ற பழையகாலக் கருத்தில்
இன்னும் பிடிப்புடன் இருந்திருந்த குடிமக்களை மேலும் கோபமூட்டியது.
இந்த வரிகள் சட்டப்பூர்வமாக்கப்பட்ட கொள்ளையைத் தவிர வேறில்லை என்று மக்கள் ஆர்ப்பரித்தனர்.
ஒரு தனிநபரின் விருப்பத்திற்கு எதிராக, நோக்கம் எதுவாக இருந்தாலும், அவரிடமிருந்து எடுக்கப்படும் எதுவும் திருட்டுக்குச் சமம்.
ஆனால் ஒவ்வொருவரும் சக்தியற்றவர்களாக உணர்ந்தனர், மேலும் வரிகள் மற்றும் தீர்வைகள் செலுத்தாததற்காக
விதிக்கப்படக்கூடிய சிறைத் தண்டனையைப் பற்றி அஞ்சினர்.
சமூகத் திட்டங்கள் குறுகிய கால நிவாரணம் அளித்தாலும், அவற்றால் பிரச்சனைகளைத் தீர்க்க முடியவில்லை.
இதற்கு மாறாக, அவர்கள் விரைவில் அதிக எண்ணிக்கையில் திரும்பி வந்தனர், தங்களோடு மேலும் பணத்திற்கான தேவையையும் கொண்டு வந்தனர்.
சமூகச் செலவினங்கள் தலைசுற்ற வைக்கும் அளவிற்கு உயர்ந்தன, மேலும் செலவுமிக்க நிர்வாக அமைப்பும் கட்டுப்பாட்டை மீறிப் போனது.
அரசாங்கத்தின் பெரும்பாலான உறுப்பினர்கள் நேர்மையான தகவல்களை வழங்கிய கண்ணியமான மனிதர்களாக இருந்தனர்.
தங்கள் சக குடிமக்களுக்கு மேலும் செலவுகளைச் சுமத்த அவர்கள் விரும்பவில்லை.
அதனால், ஃபேபியன் மற்றும் அவனது நண்பர்களிடமிருந்து காணாமல் போன பணத்தை கடன் வாங்கும்
தங்கள் கடைசி வழியையும் அவர்கள் இழக்கிறார்கள்.
இருப்பினும், இந்தப் பத்திரங்களை அவர்கள் எவ்வாறு திருப்பிச் செலுத்துவது என்பது அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை.
பெற்றோர்களால் தங்கள் பிள்ளைகளின் ஆசிரியர்களுக்கு இனி சம்பளம் கொடுக்க முடியவில்லை.
அவர்களால் மருத்துவர்களுக்கும் இனி பணம் செலுத்த முடியவில்லை.
போக்குவரத்து நிறுவனங்கள் கூட திவாலாயின.
எந்தப் பணமும் மீதமிருக்கவில்லை.
படிப்படியாக, அரசாங்கம் இந்தச் செயல்பாடுகள் அனைத்தையும் தன்வசப்படுத்தி நிர்வகிக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளானது.
ஆசிரியர்கள், மருத்துவர்கள் மற்றும் பல தொழில்முறைக் குழுக்கள் அரசு ஊழியர்களாகவும் பொதுத்துறை ஊழியர்களாகவும் ஆனார்.
இந்தச் சூழ்நிலைகளில், சிலரே தங்கள் வேலையிலிருந்து திருப்தி கண்டனர்.
அவர்கள் நல்ல சம்பளம் பெற்றார்கள், ஆனால் தங்கள் சுதந்திரத்தையும் அடையாளத்தையும் இழந்தார்கள்.
ஒவ்வொரு நபரும் ஒரு மாபெரும் இயந்திரத்தில் உள்ள ஒரு பற்களைப் போல இருந்தனர்.
தனிப்பட்ட முன்முயற்சிக்கு இடமிருக்கவில்லை, மேலும் தொழில்முறை சாதனைகள் பெரிதாகக் கவனிக்கப்படவில்லை.
வேலைக்கூலிகளும் சம்பளங்களும் ஏறக்குறைய நிலையானவையாக இருந்தன, மேலும் பதவி உயர்வுகள் ஒரு மேலதிகாரி
ஓய்வு பெற்றாலோ அல்லது இறந்தாலோ மட்டுமே சாத்தியமாகின.
தங்கள் தவிப்பின் காரணமாக, ஆட்சியாளர்கள் மீண்டும் ஃபேபியனிடம் ஆலோசனை கேட்க முடிவு செய்தனர்.
அவர்கள் அவரை மிகவும் புத்திசாலி என்று கருதினர், மேலும் நிதிப் பிரச்சினைகளுக்கு எப்போதும்
சிறந்த தீர்வைக் கொண்டிருப்பது போல் அவர் தோன்றினார்.
அவர் அவர்கள் பிரச்சனைகள் அனைத்தையும் கேட்டார், அவற்றைப் பற்றி யோசித்துப் பேசினார்.
பலரால் தங்கள் சொந்தப் பிரச்சனைகளைச் சமாளிக்க முடிவதில்லை.
அவர்கள், வேறு யாராவது தலையிட்டுத் தங்களின் பிரச்சனைகளைத் தீர்ப்பார்கள் என்று நம்பியிருக்கிறார்கள்.
வாழ்க்கையில் பெரும்பாலான மக்களுக்கு மகிழ்ச்சியாக வாழவும், அவர்களின் அடிப்படைத் தேவைகள் பூர்த்தி
செய்யப்படவும் உரிமை வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதை நீங்கள் அனைவரும் ஒப்புக்கொள்வீர்கள் என்று நான் நம்புகிறேன்.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, எல்லா மக்களும் சமம் என்ற பரந்த கொள்கையை நாங்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறோம்.
சமநிலையை உருவாக்க, செல்வந்தர்களின் அதிகப்படியான செல்வத்தை அபகரித்து, ஏழைகளுக்கு மறுபகிர்வு செய்ய வேண்டும்.
வேறு வழி இல்லை.
படிக் கட்ட வரி முறை அறிமுகப்படுத்தப்பட வேண்டும்.
ஒருவரிடம் எவ்வளவு அதிகமாக உள்ளதோ, அவ்வளவு அதிகமாக அவர் செலுத்த வேண்டும்.
அனைவரின் செல்வத்திற்கேற்ப வரி விதித்து, அவரவர் தேவைக்கேற்ப வழங்குவோம்.
உதாரணமாக, பள்ளிகள் மற்றும் மருத்துவமனைகள் பொருளாதார ரீதியாக பின்தங்கியவர்களுக்கு இலவசமாக அணுகக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும்.
அவர் அவர்களுக்கு உயர்ந்த இலட்சியங்கள் பற்றி ஒரு நீண்ட சொற்பொழிவாற்றி, "மேலும், நீங்கள் எனக்குக் கடன்பட்டிருக்கிறீர்கள்
என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள்" என்ற வார்த்தைகளுடன் முடித்தார்.
நீங்கள் அதைக் கடன் வாங்கி ரொம்ப நாளாகிறது.
கடன் திருப்பிச் செலுத்துவதை நிறுத்துவதன் மூலம் நான் உங்களுக்குப் பாதி வழி செல்ல முடியும், ஆனால் நீங்கள்
குறைந்தபட்சம் வட்டியை மட்டும் தொடர்ந்து செலுத்த வேண்டும்.
ஃபேபியனின் தத்துவத்தை யாரும் கேள்விக்குட்படுத்தவில்லை.
அரசாங்கம் உண்மையில் படிநிலை வருமான வரியை அறிமுகப்படுத்தியது.
ஒருவர் எவ்வளவு அதிகமாகச் சம்பாதிக்கிறாரோ, அந்த அளவிற்கு அதிக சதவீத வரியை அவர் செலுத்த வேண்டும்.
வருமான வரியை யாரும் விரும்பவில்லை, ஆனால் எல்லோரும் அதைச் செலுத்தினர், இல்லையெனில் அவர்கள் சிறைக்குச் சென்றிருப்பார்கள்.
வணிகர்கள் மீண்டும் ஒருமுறை தங்கள் விலைகளை உயர்த்தும்படி கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர்.
மீண்டும் ஒருமுறை, ஊழியர்கள் உயர்ந்த ஊதியத்தைக் கோரினர்.
இதன் விளைவாக, பல தொழில்முனைவோர் தங்கள் பணியாளர்களில் ஒரு பகுதியை இயந்திரங்களால் மாற்ற வேண்டியிருந்தது அல்லது திவாலானார்கள்.
இது, நிச்சயமாக, வேலையின்மையை மேலும் மோசமாக்கியது, சமூக உதவி மற்றும் வேலையின்மை நலன்களுக்கான கூடுதல்
மாதிரிகளை அறிமுகப்படுத்த அரசாங்கத்தைத் தூண்டியது.
பல்வேறு தொழில்களை வீழ்ச்சியிலிருந்து காப்பாற்றி, வேலைவாய்ப்புகளைப் பாதுகாப்பதற்காக அரசாங்கம் தீர்வைகள், மானியங்கள்
மற்றும் பிற பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை அறிமுகப்படுத்தியது.
இங்கும் அங்கும், உற்பத்தியின் நோக்கம் உண்மையில் பொருட்களைத் தயாரிப்பதா அல்லது வெறுமனே வேலைகளை
வழங்குவதா என்ற சந்தேகம் மக்களுக்கு ஏற்படத் தொடங்கியது.
நிலைமை தொடர்ந்து மோசமடைந்ததால், அரசாங்கம் ஊதியம் மற்றும் விலைக் கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் சிக்கலான
விதிமுறைகள் மூலம் ஒருவித ஸ்திரத்தன்மையைப் பேண முயன்றது.
மதிப்புக் கூட்டு வரி மற்றும் அனைத்து வகையான வரிகள் மூலம் வரி அதிகாரிகள் வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும்.
ஒருமுறை, ஒரு ரொட்டி, அறுவடை இயந்திரத்திலிருந்து இல்லத்தரசியிடம் சேரும் வழியில் 50க்கும் மேற்பட்ட வெவ்வேறு
வரிகளுக்கு உட்பட்டது என்று ஒருவர் சுட்டிக்காட்டினார்.
இப்போது நிபுணர்கள் தலையிட வேண்டிய நேரம் வந்தது. சில சமயங்களில் அவர்கள் அமைச்சரவை மட்டத்திற்கு உயர்ந்தனர், ஆனால்
பெரும்பாலும் அவர்கள் அறியப்படாத குழுக்களில் கூடி, ஆண்டுக்கு ஆண்டு அர்த்தமற்ற அறிக்கைகளை மட்டுமே தயாரிக்க முடிந்தது.
அதிகபட்சமாக, அவர்கள் வரி அமைப்பை மேலும் மறுசீரமைக்கப் பரிந்துரைத்தனர்.
ஆனால் வரிகள் மற்றும் தீர்வைகளின் மொத்தத் தொகையானது தொடர்ந்து சீராக உயர்ந்தது.
ஃபேபியன் இரக்கமின்றி தனது வட்டிப் பணத்தை வசூலித்துக்கொண்டார்.
இந்தப் பொருள் வரி வருவாயின் பெருகிவரும் ஒரு பகுதியை விழுங்கியது.
இது முற்றிலும் புதிய அரசியல் வடிவமான கட்சி அரசியலுக்கு வழிவகுத்தது.
பிரச்சனைகளை எந்தக் கட்சி சிறப்பாகத் தீர்க்க முடியும் என்று மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் விவாதித்தனர்.
மக்கள் குணாதிசயங்கள் மற்றும் சித்தாந்தங்களைப் பற்றி விவாதித்தனர், ஒருவருக்கொருவர் முத்திரைகளைக் குத்திக்கொண்டனர்,
மேலும் உண்மையான பிரச்சனையைத் தவிர மற்ற எல்லாவற்றையும் பற்றி ஒரு பெரிய சலசலப்பை ஏற்படுத்தினர்.
ஆளும் அமைப்புகளிடையே ஒரு அமைதியான விரக்தி பரவியது.
இறுதியில், ஒரு நகரத்தில் செலுத்த வேண்டிய வட்டி, அங்கே உருவாக்கப்பட்ட மொத்த வருமானத்தை விட அதிகமாகிவிட்டது.
நாடு முழுவதும், செலுத்தப்படாத வட்டியின் அளவு அதிகரித்தது, மேலும் காலந்தாழ்ந்த வட்டிக்கு மேல் வட்டி
வசூலிக்கப்பட்டது, இது கூட்டு வட்டி என அறியப்பட்டது.
இது, ஃபேபியன் மற்றும் அவரது கூட்டாளிகளுக்கு, உரிமை மாற்றங்கள் மூலமாகவோ அல்லது மேற்பார்வைக் குழுக்களில்
கட்டுப்பாட்டை அதிகரிப்பதன் மூலமாகவோ, நாட்டின் உறுதியான செல்வத்தை படிப்படியாகக் கைப்பற்ற வழிவகுத்தது.
ஆனால் கட்டுப்பாடு இன்னும் முழுமையானதாக இல்லை.
அந்த ரகசிய அமைப்பு, ஒவ்வொரு நபரையும் தங்களது முழுமையான கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தால் மட்டுமே தங்களது
நிலையில் பாதுகாப்பாக இருக்க முடியும் என்பதை அறிந்திருந்தது.
எல்லா இடங்களிலும் பணப் பற்றாக்குறை இருந்தது.
பலரும் வேலையிழந்து, வறுமைக்கு ஆளானார்கள்.
சமூக நல அமைப்புகளால் அனைவரையும் கவனித்துக் கொள்ள முடியவில்லை, அதனால் மக்கள் படிப்படியாகக் கிளர்ந்தெழத் தொடங்கினர்.
ஃபேபியன் அரசாங்கத்தை ஒரே கல்லால் இரண்டு பறவைகளை அடிக்கச் சம்மதிக்க வைத்தார்.
முதலாவதாக, ஒரு பொதுவான வெளிப்புற எதிரிக்கு எதிரான போராட்டத்தில் மக்களை ஒன்றிணைப்பதற்கான சிறந்த வழி போர்.
இரண்டாவதாக, உள்நாட்டு அரசாங்கக் கடன்களைத் திருப்பிச் செலுத்துவதற்கும் இதுவே சிறந்த வழி, அதாவது
வெற்றியின் பிறகு மற்ற நாடுகளைச் சுரண்டுவதன் மூலம்.
போர்க்க இயந்திரத்தைச் சுழற்றுவதற்காக, ஃபேபியன் தொழிற்சாலைகளைக் கட்டினார், குண்டுகளைத் தயாரிக்க அவற்றின் உரிமையாளர்களுக்குப் பணம்
கொடுத்தார், இராணுவத்திற்குக் கடன் கொடுத்தார், இறுதியாகப் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு விரிவான
புனரமைப்புக்காக அதிக வட்டிக்குக் கடன்களை வழங்கினார்.
அதன்பிறகு, பொருளாதார மேம்பாடு என்ற தலைப்பின் கீழ் மேலும் தாராளமான கடன்கள் வழங்கப்பட்டன.
இந்த அமைப்பு, அதன் அனைத்து விளைவுகளுடன், மிகவும் வெற்றிகரமாக இருந்ததால், உலகெங்கிலும் உள்ள பல நாடுகள் திடீரென்று தங்களை
வெளிநாட்டுக் கடனில், குறிப்பாக ஃபேபியனிடம், சிக்கிக்கொண்டது மட்டுமல்லாமல், ஏதோ ஒரு
வகையான ஆயுத மோதலிலும் ஈடுபட்டிருப்பதைக் கண்டன.
ஃபேபியன், எந்தவொரு நாட்டையும் மற்றொரு நாட்டுக்கு எதிராகப் போரில் ஈடுபடுத்த முடியும் என்றவாறு,
எப்போதும் அதிகார சமநிலை இருப்பதை உறுதி செய்தார்.
ஒரு நாடு தனது ஆலோசனைகளைப் புறக்கணிக்கும்போதும், அதன் கடன்களைத் திருப்பிச் செலுத்தாதபோதும், அல்லது ஃபேபியனுடன் தொடர்பில்லாத
ஒரு புதிய பண முறையை அறிமுகப்படுத்த விரும்பும்போதும், இது ஒரு நல்ல யோசனை என்று ஃபேபியன் எப்போதும் நினைத்தார்.
ஃபேபியன் எப்போதும் தாக்கப்பட்ட நாட்டிற்கு நிதியளித்தார், பெரும்பாலும் முன்னணி நபர்கள், முன்னணி அமைப்புகள் அல்லது இரகசிய
சேவைகள் மூலம், அதனால் போர் முடிந்தவரை நீடிக்கும் என்றும், புனரமைப்பிலிருந்து
முடிந்தவரை அதிகப் பணம் சம்பாதிக்க முடியும் என்றும்.
பின்னர் அவர் வெல்லப்பட்ட நாட்டின் உள்கட்டமைப்பு மற்றும் இயற்கை வளங்களைக் கொள்ளையடித்துத் தனது கடன்களைத் திருப்பிச் செலுத்தினார்.
நமது நாட்டினரில் பெரும்பாலானோர், அந்தத் தீய அமைப்பிற்கு எதிராகக் கிளர்ந்தெழுந்தவர்கள், பொருளாதார நெருக்கடிக்கு உள்ளாக்கப்பட்டு
அல்லது கேலி செய்யப்பட்டு மௌனித்துப்போகச் செய்யப்பட்டனர்.
இதற்காக, ஃபேபியன் மற்றும் அவரது கூட்டாளிகள் பெரும்பாலான செய்தித்தாள்கள், தொலைக்காட்சி மற்றும் வானொலி
நிலையங்களை வாங்கி, அவற்றை நிர்வகிக்கத் தாங்களாகவே தேர்ந்தெடுத்த நிர்வாகிகளை நியமித்தனர்.
இந்த ஊடகச் செயல்பாட்டாளர்களில் பலர் உண்மையாகவே உலகை மேம்படுத்த முயன்று கொண்டிருந்தனர், ஆனால் தாங்கள்
எப்படிச் சுரண்டப்பட்டோம் என்பதை அவர்கள் சற்றும் உணரவில்லை.
அவர்கள் ஊக்குவித்த தீர்வுகள், பிரச்சனையின் மூல காரணத்தை ஒருபோதும் கையாள்ளாமல், அறிகுறிகளை மட்டுமே சிகிச்சையளித்தன.
நிச்சயமாக பல்வேறு செய்தித்தாள்கள் மற்றும் பத்திரிகைகள் இருந்தன.
சில இடதுசாரிகளுக்காகவும், சில வலதுசாரிகளுக்காகவும், மற்றவை தாராளவாத மையத்திற்காகவும், தொழிலாளர்களுக்கான
பத்திரிகைகளும், தொழில்முனைவோருக்கான பத்திரிகைகளும் உள்ளன.
உங்களுக்கு உண்மையான சிக்கலின் ஆழத்தை ஆராய முயற்சிக்காத வரை, நீங்கள் விரும்பியதைப்
படிக்கவும் எழுதவும் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தீர்கள்.
ஃபேபியனின் மாபெரும் திட்டம் நிறைவேறுவதை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.
நாடு முழுவதுமே, இந்த நாடு மட்டுமல்ல, அவருக்குப் பெருமளவில் கடன்பட்டிருந்தது.
கல்வி அமைப்பு மற்றும் மாபெரும் ஊடகங்கள் மூலம், அவர் மக்களின் உணர்ச்சிகளை மட்டுமல்ல,
அவர்களின் மனங்களையும் கூடக் கட்டுப்படுத்தினார்.
மக்கள் என்ன நினைத்தார்கள், நம்பினார்கள் என்பது இறுதியில் முழுமையாக ஃபேபியனின் கைகளில்தான் இருந்தது.
ஒரு தனிநபருக்குத் தன் தனிப்பட்ட இன்பங்களுக்காகச் செலவழிக்க முடியாத அளவுக்கு அதிகப் பணம் இருந்தால், இந்த உலகத்திலிருந்து
அவரால் இன்னும் என்ன சிறப்பு இன்பங்களைப் பெற முடியும்?
தங்களை உயர் குலத்தினர் என்று கூறிக்கொள்ளும்வர்களுக்கு, இந்தக் கேள்விக்கு ஒரு தெளிவான பதில் இருக்கிறது.
சக்தி
மற்றவர்கள் மீதான நிர்வாணமான, கட்டுப்பாடற்ற அதிகாரம்.
இடயாலிஸ்டுகள் ஊடகங்களிலும் அரசியலிலும் மிகவும் திறமையானவர்களாக இருந்தனர், அதனால் அவர்கள் திறம்பட நடுநிலையாக்கப்பட்டனர்.
ஆனால் ஃபேபியன், நிதிப் பரம்பரைகளின் அதிகாரப் போதைக்கு அடிமையானவர்களிடையே, தான் தேடிக்கொண்டிருந்த
அந்த சிறப்பு ஆட்சியாளர் மனப்பான்மையுடன் உண்மையான கட்டுப்பாட்டு வெறியர்களைக் கண்டறிந்தார்.
முன்னாள் தங்க நகைக்கலைஞர்களில் பெரும்பாலானோர் இந்த வகையான மனநிலையை வளர்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.
அவர்களின் அதீத செல்வம் அவர்களுக்கு இனி திருப்தி அளிக்கவில்லை.
அவர்கள் ஒரு புதிய சவாலின் உற்சாகத்தைத் தேடிக்கொண்டிருந்தனர்.
மக்களின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்துவதுதான் உச்சகட்ட விளையாட்டாக இருந்தது.
இந்த மக்கள் தங்களை மற்ற எல்லோரையும் விட உயர்ந்தவர்கள் என்று நினைத்தார்கள்.
ஆள்வதற்கு எங்கள் உரிமையும் கடமையும் உண்டு.
மக்களுக்கு தங்களுக்கு எது நல்லது என்று தெரியாது.
நீங்கள் அவர்களை ஒன்றாகக் கூட்டி, அவர்களைக் கட்டளையிட வேண்டும்.
நாங்கள், மறுபுறம், ஆளப் பிறந்தவர்கள்.
ஃபேபியன் மற்றும் அவனது கூட்டாளிகள் நகரம் மற்றும் நாடு முழுவதும் உள்ள பல கடன் நிறுவனங்களைக் கட்டுப்படுத்தினர்.
அவை வெவ்வேறு உரிமையாளர்களைக் கொண்ட தனியார் நிறுவனங்களாக இருந்திருக்கலாம், ஆனால் வெளிப்படையான போட்டி
இருந்தபோதிலும், அவை நெருக்கமாக ஒத்துழைத்துச் செயல்பட்டன.
அரசாங்கத்தின் ஒப்புதலுடன், ஒரு மத்திய வங்கி நிறுவப்பட்டது, அதன் அடித்தளம் அதன் சொந்த மூலதனத்தின் மீது கூட அமைக்கப்படவில்லை.
இல்லை, இங்கும் கூட, பண உருவாக்கம் மக்களின் சேமிப்பு வைப்புகளில் இருந்து கடன் வாங்குவதன் அடிப்படையிலேயே இருந்தது.
எங்கு பார்த்தாலும் கடன்கள்.
வெளிப்படையாக, இந்த இருப்பு மையம் பண விநியோகத்தை கடுமையாக ஒழுங்குபடுத்துவதாகவும், ஏதோ ஒரு வகையில்
ஒரு அரசாங்கப் பணியை உள்ளடக்கியதாகவும் தோற்றமளித்தது.
ஆனால் விந்தையாக, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட எந்தவொரு அரசாங்கப் பிரதிநிதியோ அல்லது மூத்த குடிமுறைப் பணியாளரோ இந்த மத்திய
வங்கியின் நிர்வாகக் குழுவில் ஒருபோதும் சேர்க்கப்படவில்லை.
அரசாங்கம் ஃபேபியனிடமிருந்து நேரடியாகக் கடன் வாங்குவதை நிறுத்திவிட்டு, மத்திய வங்கியை நாட முடிந்தது; அடுத்த
ஆண்டுக்கான வரி வருவாயைக் கடனுக்கான பிணையமாக வைத்துக் கொண்டது.
இது ஃபேபியனின் திட்டத்திற்கு ஏற்றவாறு இருந்தது, அதாவது தன்னிடமிருந்து சந்தேகத்தைத் திசை திருப்பி,
அதற்குப் பதிலாக ஒரு அரசாங்க நடைமுறையை முன்வைப்பது.
பின்னணியில், நிச்சயமாக, அவர் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தார்.
ஃபேபியனின் அரசாங்க விவகாரங்கள் மீதான மறைமுகக் கட்டுப்பாடு மிகவும் கச்சிதமாக இருந்ததால், அவர்
ஒருமுறை ஒரு தற்பெருமையை வெளிப்படுத்திவிட்டார்.
நான் ஒரு நாட்டின் பணத்தை கட்டுப்படுத்தினால், சட்டங்களை யார் இயற்றினாலும் எனக்கு கவலை இல்லை.
எந்தக் கட்சி ஆட்சியில் இருந்தது என்பது ஒரு பொருட்டாக இருக்கவில்லை, ஏனெனில் நாட்டின் பணம்,
நிதிநிலை, அதன் உயிர்நாடியை ஃபேபியன் கட்டுப்படுத்தினார்.
அரசாங்கம் பணத்தைப் பெற்றது, ஆனால் ஒவ்வொரு கூடுதல் கடனுக்கும் வட்டி வசூலிக்கப்பட்டது.
எல்லா வகையான சமூக நலன்களிலும் பெருகிவரும் அளவுகளில் பணம் செலவிடப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது, மேலும் அரசாங்கத்தால்
வட்டியைக் கூட சிரமப்பட்டுத்தான் செலுத்த முடிந்தது, அசலைத் திருப்பிச் செலுத்துவது பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம்.
அவ்வப்போது, யாராவது கேட்பார்கள், "பணம் என்பது மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு அமைப்பு என்றால், அதை நிச்சயமாக மக்களின்
தேவைகளுக்கு ஏற்ப மாற்றியமைக்க முடியும், அப்போது அது அவர்களைக் கட்டுப்படுத்துவதற்குப்
பதிலாக அவர்களுக்குச் சேவை செய்யும், இல்லையா?"
ஆனால், இந்த வகையினரும் படிப்படியாக அரிதாகிப் போனார்கள்; வட்டி கொடுக்க வேண்டிய ஐந்து தாலர்கள் காணாமல் போனதைத் தேடும் நித்திய
நாடகத்தின் நரகச் சத்தத்தில் அவர்களின் குரல்கள் மூழ்கிப் போயின.
ஆட்சிகள் வந்தன, சென்றன, அவற்றுடன் கட்சிக் கொடிகளும்.
கருப்பு, சிவப்பு, மஞ்சள், பச்சை, ஆனால் கொள்கை ஒன்றாகவே இருந்தது.
எந்த அரசாங்கம் ஆட்சியில் இருந்தது என்பதைப் பொருட்படுத்தாமல், ஃபேபியனின் இறுதி இலட்சியம் ஆண்டுக்கு ஆண்டு நெருங்கி வந்தது.
மனிதர்களின் சட்டங்கள் பொருத்தமற்றவையாக இருந்தன.
அவர்கள் வாந்தி வரும் அளவுக்கு வரி விதிக்கப்பட்டனர்.
அவளுடைய நிதி நிலை சீரழிந்துவிட்டது.
இப்போது ஃபேபியனின் கடைசி பெரிய நகர்வுக்கு நேரம் பக்குவமடைந்தது.
மொத்த பணத்தில் பத்து சதவீதம் நாணயங்கள் மற்றும் நோட்டுகள் வடிவில் இன்னும் புழக்கத்தில் இருந்தது.
கைகளில் பணம் இருந்ததால், மக்கள் தங்கள் சொந்த வாழ்க்கையில் ஓரளவு கட்டுப்பாட்டைக் கொண்டிருந்தனர்.
தனிப்பட்ட சுதந்திரத்தின் இந்தக் கடைசி கோட்டையைச் சந்தேகம் எழாமல் ஒழித்திருக்க வேண்டியிருந்தது.
அது பாதுகாப்பு சம்பந்தப்பட்ட விஷயம் என்று ஒருவர் வாதிடலாம்.
தங்கள் சொந்த சமூகத்திற்கு வெளியே காசோலைகள் ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை.
பயணத்தின்போது மக்கள் தங்களிடம் பணத்தை எடுத்துச் செல்ல விரும்பவில்லை.
எனவே, இந்தத் துறையில் ஒரு மிகவும் வசதியான தீர்வு மிகவும் வரவேற்கத்தக்கதாக இருந்தது.
நிச்சயமாக, ஃபேபியன் மீண்டும் சரியான யோசனையைக் கொண்டிருந்தார்.
அவரது அமைப்பு, ஒவ்வொருவருக்கும் வைத்திருப்பவரின் பெயர், புகைப்படம் மற்றும் அடையாள எண்
ஆகியவற்றைக் காட்டும் ஒரு பிளாஸ்டிக் அட்டையை வழங்கியது.
பொருட்கள் வாங்கும்போது இந்த அட்டையைக் காட்டினால் மட்டும் போதும்.
வணிகர்கள் மத்திய கணினியைத் தொடர்புகொண்டு கடன் நிலையைச் சரிபார்த்தனர், அதன்பிறகு வாடிக்கையாளர் ஒரு
குறிப்பிட்ட தொகை வரை தாராளமாக ஷாப்பிங் செய்ய முடியும்.
மாத இறுதியில் வாடிக்கையாளர்கள் தங்கள் நிலுவைத் தொகையைத் திருப்பிச் செலுத்தும்போது, அவர்களுக்கு எந்த வட்டியும் வசூலிக்கப்படாததன்
மூலம், கிரெடிட் கார்டு மேலும் கவர்ச்சிகரமானதாக மாற்றப்பட்டது.
மறுபுறம், வணிகர்களுக்கு குறிப்பிடத்தக்க அளவு அதிக செலவுகள் இருந்தன, அவை இறுதிப் பொருட்களின் விலையில்
சேர்க்கப்பட்டு, அதன் மூலம் வாடிக்கையாளர்களுக்கு மாற்றப்பட்டன.
ஃபேபியனும் அவனது நண்பர்களும் மேலும் மேலும் மேம்பட்டு வந்த நற்பெயரைப் பெற்றிருந்தனர்.
ஆம், அவர்கள் உண்மையிலேயே சமூகத்தின் தூண்களாகக் கருதப்பட்டனர்.
நிதி மற்றும் பொருளாதார பிரச்சினைகள் குறித்த அவரது கருத்துக்கள் கிட்டத்தட்ட மதக் கோட்பாடுகளைப் போல ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன.
வரி மற்றும் தீர்வைகளின் பெருகிவரும் சுமையால் பல சிறு வணிகங்கள் நலிவடைந்தன.
அனைத்து சாத்தியமான நுட்பங்கள் மற்றும் நடைமுறைகளுக்கும் சிறப்பு அனுமதிகளும் உரிமங்களும் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன,
இது மீதமுள்ள நிறுவனங்கள் நிலைத்திருப்பதை கடினமாக்கியது.
ஃபேபியன், நூற்றுக்கணக்கான துணை நிறுவனங்களைக் கொண்டிருந்த அனைத்து பெரிய நிறுவனங்களையும் தனக்குச்
சொந்தமாகவோ அல்லது தனது கட்டுப்பாட்டிலோ வைத்திருந்தார்.
இந்தப் பெரிய நிறுவனங்களுக்கு இடையேயான போட்டி முற்றிலும் ஒரு பாசாங்குதான்.
இறுதியில், அனைத்துப் போட்டியாளர்களும் சந்தையிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டனர்.
பிளம்பர்கள், கார் மெக்கானிக்குகள், எலக்ட்ரீஷியன்கள் மற்றும் பெரும்பாலான பிற கைவினைஞர்கள்
மற்றும் சிறு வணிகங்கள் அதே கதியைச் சந்தித்தன.
அவர்கள், கூட்டாக அரசாங்கத்தின் பாதுகாப்பின் கீழ் இருந்த ஃபேபியனின் பெரிய பெருநிறுவனங்களால் விழுங்கப்பட்டனர்.
பின்னர் ஃபேபியன், நாணயங்களையும் காகிதப் பணத்தையும் முழுமையாக ஒழிப்பதற்கு வாதிட்டார்.
எந்தவொரு நிறுவனமும் அல்லது தனிநபரும் கிரெடிட் கார்டுகள் மற்றும் பரவலான கணினி அமைப்பு இல்லாமல் நீடிக்க முடியாதவாறு.
ஒருவேளை யாராவது தங்கள் கடன் அட்டையை இழந்துவிட்டால், ஒவ்வொரு குடிமகனின் அடையாள எண்ணையும் அவர்களின் கையில் பச்சை குத்த
வேண்டும் என்பதே ஃபேபியனின் திட்டமாக இருந்தது, அதனால் அதை ஒரு சிறப்பு ஒளியின் கீழ் படித்து கணினிக்கு அனுப்ப முடியும்.
அத்தகைய அடையாளச் சான்று இல்லாமல், இனி யாராலும் எதையும் வாங்கவோ விற்கவோ முடியாது.
ஒவ்வொரு கணினியும் ஒரு பிரம்மாண்டமான மையக் கணினியுடன் இணைக்கப்பட வேண்டும், அதில் ஒவ்வொரு தனிநபரைப்
பற்றிய அனைத்து தகவல்களும் சேமிக்கப்பட்டிருக்கும்.
அந்த வழியில், ஃபேபியன் எல்லோரையும் பற்றி எல்லாவற்றையும் அறிந்துகொள்வான்.
இது சாதிக்கப்பட்டவுடன், நாட்டிலுள்ள அனைத்து மக்களின் மீதும், மேலும், பூமியிலுள்ள அனைத்து மக்களின் மீதும்
அவருக்கு முழுமையான மற்றும் இறுதி கட்டுப்பாடு கிடைத்திருக்கும்.
இந்தச் சிக்கலிலிருந்து தீர்வுகளும் சாத்தியமான வழிகளும் இன்று ஏற்கெனவே உள்ளன.
இந்தப் படத்தின் வெற்றிக்குப் பங்களித்த அனைவருக்கும் எங்கள் நன்றிகள்: secret.tv / kopp-verlag.de / crevid.de