Кӯчакунии оммавии ин DVD ба таври возеҳ ташвиқ карда мешавад; ҳадафи эълонкардаи нашркунандагон ин аст, ки паҳнкунии
он ба васеътарин доира расад. Бо эҳтиром, Neue Impulse e.V.
Филми зерин рушди воқеии пулҳои моро ва камбудиҳои низоми пулиро нишон медиҳад.
Ҳар гуна монандӣ ба ҳодисаҳо ва шахсони воқеӣ на тасодуфӣ ва на беихтиёрӣ аст.
Нойе Импульс е.В. муаррифӣ мекунад
Бо дастгирии меҳрубононаи secret.tv, Kopp Verlag, CreVid.de
Истеҳсоли Майкл Кент
Ҳикояе дар бораи Фабиан, заргар
Чаро дар ҳама ҷо пул кам аст?
Ба ман ҷаҳонро бо 5% зиёд диҳед ё
бар асоси матне аз Ларри Ҳэннигэн
Наққошиҳои Ральф Алекс Фихтнер
Наратор Кай Ташнер
Роҳбарӣ ва аниматсия: Кристоф Леманн
Фабиан хеле ҳаяҷонзада буд, вақте ки суханронии худро, ки рӯзи дигар дар назди ҷамъомади
бузурги мардум иброз хоҳад кард, тамрин мекард.
Ӯ ҳамеша барои ҳокимият ва обрӯ талош карда буд.
Ҳоло орзуи ӯ ба зудӣ амалӣ мешуд.
Фабиан ҳунарманде буд, ки бо тилло ва нуқра кор мекард ва зиннатҳо ва ороишот месохт, аммо дигар
намехост, ки барои рӯзгори худ бо кор машғул шавад.
Ӯ ҷустуҷӯи ҳаяҷони ғайриоддӣ ва чолишро меҷуст.
Ва ҳоло нақшаи бузурги ӯ қариб амалӣ мешуд.
Барои наслҳо мубодилаи мустақими молҳо шакли маъмултарини тиҷорат буд.
Касоне, ки бояд оилаашонро бо ғизо таъмин мекарданд, ё ин корро пурра тавассути кишоварзӣ ва парвариши чорво иҷро
мекарданд, ё дар як тиҷорати мушаххас тахассус доштанд.
Изофаи истеҳсоли мо бо изофаи истеҳсоли дигарон иваз карда шуд.
Майдони бозор маркази серҳаракат ва серҳаёти ҳаёти иҷтимоӣ буд.
Бо вуҷуди чанг ва садо, ин ҳангомаи рангоранг одатан маъмул буд, зеро ҳамеша бисёр чизҳои нав ва ҷолиб барои шунидан вуҷуд дошт.
Аммо ахиран ба назар мерасид, ки ихтилофҳо ва баҳсҳо афзоиш меёбанд.
Чаро барои он сухан сарф кунем?
Вақт расида буд, ки системаи беҳтарро ташкил кунем.
Одатан мардум рӯҳияи хуб доштанд ва аз меваҳои заҳмати худ баҳра мебурданд.
Шакли ҳукумат хеле содда буд.
Дар ҳар як маъмурияти маҳаллӣ шӯрои шаҳрвандон интихоб шуд, ки вазифаи он ҳифз ва кафолат додани озодиҳо ва ҳуқуқҳои инсон буд.
Ҳеҷ касро наметавон маҷбур кард, ки бар зидди иродаи худ чизе анҷом диҳад, новобаста аз он
ки ин амал бо ташвиқи як шахс ё гурӯҳ бошад.
Ин ягона мақсади ҳукумат буд ва ҳар шаҳрдори интихобшуда аз ҷониби ҷомеаи худ бо ихтиёри комил дастгирӣ мешуд.
Аммо рӯзи бозор як қатор мушкилотеро пеш овард, ки ба осонӣ бартараф карда намешуданд.
Арзиши корд чӣ буд?
Оё бояд онро бо як сабад ё ду сабад ҷуворимакка пардохт кунанд?
Оё гов арзишаш аз арбаи дастии бештар буд?
Меъёр дар куҷо буд?
Ҳеҷ кас наметавонист системаи беҳтареро тасаввур кунад.
Фабиан ба мардум эълон кард: «Ман ҳалли мушкилоти мо дар савдои бартер дорам.»
Ҳамаи ҳамватанон ба як ҷамъомади бузург даъват шуданд.
Дар майдони марказии шаҳр ҷамъомади бузурге баргузор шуд.
Фабиан системаи нави худро, ки онро «пул» номид, шарҳ дод.
Азбаски масъала хеле умедбахш менамуд, мардум бо шавқ пурсиданд, ки ин ивазкунӣ чӣ гуна амалӣ хоҳад шуд.
Тилое, ки ман одатан барои сохтани ороишҳо истифода мекунам, як метали хеле қимматбаҳост, гуфт ӯ.
Он занг намезанад, ранги худро гум намекунад ва мӯҳлати нигоҳдории он маҳдуд нест.
Пас ман якчанд танга аз тилло месозам ва ҳар кадомашро «талер» меномам.
Ӯ ба шунавандагон фаҳмонд, ки арзиши талер ба зудӣ устувор хоҳад шуд ва истифодаи пул ҳамчун воситаи мубодила
нисбат ба мубодилаи мустақими молҳо хеле амалӣтар аст.
Яке аз аъзои Маҷлиси шаҳрвандон қайд кард, ки баъзе одамон метавонанд тиллоро ба
осонӣ худ истихроҷ карда, аз он тангаҳо созанд.
Фабиан аллакай ҷавобро омода дошт.
Ин ноодилона мебуд.
Албатта, танҳо он тангаҳо, ки аз ҷониби ҳукумат тасдиқ шудаанд, ҳамчун пули қонуӣ қабул мешаванд.
Мӯҳр барои мақсадҳои амниятӣ лавҳ карда мешавад.
Тамошобинон инро хеле боварбахш ёфтанд ва пешниҳод шуд, ки аввалан ҳар кас шумораи баробар тангаҳоро гирад.
Аммо шамъсоз дахолат карда гуфт, ки ӯ ҳақ дорад ба аксари талерҳо, зеро ҳама шамъҳои ӯро истифода мебаранд.
Не имкон надорад, фарёд зад яке аз деҳқонон, зеро бе ғизо ҳама гурусна мемонданд.
Аксари талареҳо бояд ҳатман ба деҳқонон раванд.
Ин аввалан ба баҳси умумӣ оварда расонд.
Фабиан мардумро як муддат баҳс кардан дод ва ниҳоят ба онҳо як ҳалли ҳайратангезро ошкор кард.
Азбаски шумо розӣ шуда наметавонед, ман пешниҳод мекунам, ки то муддати муайян ҳамаи
талерҳое, ки ба шумо лозим аст, аз ман гиред.
Аз назари назариявӣ маҳдудияти болоӣ вуҷуд надорад, аммо, албатта, шумо бояд тавонед ин маблағро ба ман баргардонед.
Ҳар қадар талареро аз ман гиред, ҳамон қадар дар охири сол бояд баргардонед.
Хуб, — гуфтанд ҳамватанон, — ва барои шумо аз ин чӣ фоида?
Азбаски ман ба шумо хидмат мерасонам, — фаҳмонд Фабиан, — яъне пул таъмин мекунам, ман ҳақ ба мукофот дорам.
Бигӯем, ки барои ҳар 100 талере, ки ба ту қарз медиҳам, ман дар ҳар соли минбаъдаи қарз 100 талер плюс 5 талер бармегардонам.
Ин панҷ талери иловагӣ ҳаққи иҷораи ман аст ва мо ин ҳаққи иҷораро фоиз меномем.
Ба назар мерасид, ки роҳи дигаре вуҷуд надорад, ва 5% талаботи нисбатан кам менамуд.
Ҷумъаи оянда боз биёед, ва мо оғоз мекунем.
Фабиан вақтро беҳуда сарф накард ва чанд рӯзу шаби ояндаро ба зарб задани тангаҳо сарф кард.
Як ҳафта пас мардум дар назди мағозаи ӯ навбат меистоданд.
Пас аз он ки шӯрои шаҳрвандон тангаҳоро тафтиш ва тасдиқ кард, аввалин шаҳрвандон аввалин талерҳои худро зарб карданд.
Баъзеҳо аввал танҳо чанд талер мехостанд, то ин низоми ношиносро санҷанд.
Ба зудӣ воситаи нави мубодила хеле маъмул шуд, то ҳадде ки арзиши ҳамаи молҳо дар асоси
тангаҳои тиллоӣ ё талерҳо ҳисоб карда мешуд.
Ин арзиши таъиншуда нархи маҳсулот буд ва он асосан бар асоси миқдори меҳнате, ки дар истеҳсоли он сарф шуда буд, муайян мешуд.
Агар кори зиёде лозим мешуд, пас нархи баланд ситонида мешуд.
Аммо чизҳое, ки қариб бе заҳмат истеҳсол мешуданд, арзон буданд.
Дар яке аз шаҳрҳои кишвар марде бо номи Албан зиндагӣ мекард.
Ӯ ягона соатсоз буд.
Мизоҷони ӯ омода буданд барои соатҳои ӯ нархи баланд пардохт кунанд.
Аммо сипас марди дигаре пайдо шуд, ки ӯ низ соат месохт ва онҳоро бо нархи арзонтар пешниҳод мекард, то фурӯшҳояшро зиёд кунад.
Альбан маҷбур шуд нархҳояшро поён биёрад, то ҳамаи муштариёнашро ба рақибони арзонтар аз даст надиҳад.
Ба зудӣ нархҳо дар сатҳи муносиб барои муштариён устувор шуданд, зеро ҳар ду соатсоз талош мекарданд, ки
беҳтарин сифатро бо нархи мусоидтарин пешниҳод кунанд.
Ин рақобати озоди ҳақиқӣ ва ростқавлона буд.
Ҳамин принсип ба зудӣ дар ҳамаи соҳаҳо паҳн шуд.
Саноати сохтмон, соҳаи нақлиёт, кишоварзӣ, ҳатто муҳосибон ва ҳар касби дигар.
Мизоҷон интихоби озод доштанд ва бо ихтиёри худ беҳтарин пешниҳодро интихоб карданд.
Чораҳои сунъии ҳимоятӣ, ба монанди имтиёзҳо ё боҷҳои гумрукӣ, барои манъ кардани воридшавии дигарон ба тиҷорат вуҷуд надоштанд.
Сатҳи зиндагӣ боло рафт ва ниҳоят ҳама ҳайрон мешуданд, ки пеш аз ҷорӣ шудани пул зиндагӣ чӣ гуна имконпазир буд.
Дар охири сол Фабиан ҳамаи онҳое, ки ба ӯ қарздор буданд, ҷустуҷӯ кард.
Баъзеҳо ҳоло бештар аз он доштанд, ки қарз гирифта буданд, аммо ин маъно дошт, ки дигарон ҳоло камтар доранд, зеро
танҳо як теъдоди муайяни тангаҳо ба гардиш бароварда шуда буд.
Аз ин рӯ, онҳое, ки фоида карда буданд, 100 талерро бо 5 талер фоиз баргардониданд, аммо аксар вақт маҷбур
мешуданд боз пул қарз гиранд, то тиҷораташонро идома диҳанд.
Барои ҳамаи дигарон бори аввал равшан шуд, ки онҳо қарздоранд.
Пеш аз он ки боз ба онҳо пул қарз диҳад, Фабиан барои таъмини даъвоҳояш ба моликияти ин одамон ипотека гузошт.
Ҳоло қарздорон на танҳо қарздор буданд, балки хонаҳояшонро низ ба гарав гузошта буданд, аз ин рӯ онҳо фавран
ба ҷустуҷӯи 5 талере, ки гум шуда буданд ва пайдо карданашон хеле душвор буд, баромаданд.
Ҳеҷ кас дарк намекард, ки ҷомеаи башар ҳеҷ гоҳ наметавонад аз ин тузаки қарзӣ халос шавад, зеро ҳатто агар ҳамаи талерҳое, ки
аввал истеҳсол ва ба гардиш дароварда шуда буданд, пардохт мешуданд ҳам, барои ҳар 100
талер дар як сол ҳанӯз 5 талер фоиз кам мемонд.
Ғайр аз Фабиан, ҳеҷ кас намефаҳмид, ки фоизро ҳеҷ гоҳ пардохт кардан ғайриимкон аст, зеро ин
миқдори иловагии тангаҳо ҳеҷ гоҳ истеҳсол нашуда буд.
Бешубҳа ногузир буд, ки баъзе одамон ба зудӣ банкрот хоҳанд шуд.
Дар қафои коргоҳи худ Фабиан як сейф дошт, ки муштариён дӯст медоштанд баъзе
тангаҳояшонро барои нигоҳдории бехатар дар он гузоранд.
Ӯ барои ин хизмат ҳаққи ночизе мегирифт, ки вобаста ба миқдори пул ва муддати нигоҳдории он буд.
Соҳиб барои амонатҳояш квитансияҳо гирифт.
Ҳангоми харидҳои калонҳаҷм бо худ гирифтани теъдоди зиёди тангаҳои тилло нороҳат буд, аз ин рӯ тадриҷан маъмул шуд,
ки ба ҷои тангаҳо бо як ё якчанд квитансияи Фабиан, ки ба арзиши молҳои харидшуда мувофиқат мекунанд, пардохт кунанд.
Фурӯшандагон квитансияҳоро ҳамчун воситаи боэътимоди пардохт қабул мекарданд, зеро онҳо метавонистанд ҳар вақт
онҳоро ба Фабиан биёранд ва дар иваз тангаҳои тиллоӣ гиранд.
Қабулнаномаҳо аз даст ба даст гузаштанд, бе он ки худи тилло ҳаракат дода шавад.
Ба квитансияҳои Фабиан ҳамон қадар такя мешуд, ки ба худи тангаҳои тиллоӣ.
Фабиан зуд фаҳмид, ки қариб ҳеҷ кас воқеан барои бозпас гирифтани тангаҳои тилло намеояд.
Пас ӯ ба худ гуфт: «Ҳоло дар ихтиёрам тиллои зиёд дорам, вале ҳанӯз ҳам бо арақи пешониам ҳамчун ҳунарманд нони худро меёбам.»
Ин беасос аст.
Ба ҳар ҳол, даҳҳо нафар ба ман фоиз медоданд, агар ба онҳо иҷозат медоданд, ки аз он тиллое, ки инҷо бефоида
хобидааст ва кам кас онро даъво мекунад, истифода баранд.
Ӯ ба худ гуфт: «Дуруст аст, тилло ба ман тааллуқ надорад, аммо он дар ихтиёри ман аст ва ҳамин ягона чизест, ки аҳамият дорад.»
Чаро ман бояд ба зарб задани тангаҳо идома диҳам, вақте ки метавонам баъзе аз тангаҳоро аз хазинаи худ истифода барам?
Пас ӯ сар кард, ки тангаҳои тиллоиеро, ки аллакай назди ӯ амонат гузошта шуда буданд, қарз диҳад.
Аввал танҳо каме ва хеле эҳтиёткорона, аммо тадриҷан ҳарчӣ бештар ҷасурона.
Як рӯз Фабиан аризаи калон барои гирифтани қарзро гирифт.
Ӯ ба муштарӣ пешниҳод кард: «Чаро мо ба ҷои интиқоли ҳамаи он тангаҳо ба шумо, барои шумо дар номи шумо ҳисоби бонкӣ кушоем?»
Ман ба шумо миқдори мувофиқи квитансияҳоро медиҳам.
Қарзгир розӣ шуд ва бо як баста квитансияҳо рафт.
Ӯ қарзи назаррас гирифта буд, вале тилло дар сейф мемонд.
Вақте ки муштарӣ рафт, Фабиан рӯяшро бо табассуми васеъ фаро гирифта буд, зеро ӯ тавониста буд
як тортро бихӯрад ва ҳамзамон онро нигоҳ дорад.
Ӯ метавонист тилло қарз диҳад ва онро ҳанӯз ҳам дар ихтиёраш нигоҳ дорад.
Дӯстон, шиносоҳо ва бегонагон, ҳатто душманон барои тиҷораташон ба пул ниёз доштанд ва то даме ки метавонистанд
гарав пешниҳод кунанд, дар миқдори қарз ҳеҷ маҳдудият набуд.
Фабиан тавонист бо додани квитансияҳо чандин маротиба бештар аз маблағи пулеро, ки дар сейфи ӯ нигаҳдорӣ шуда
буд (ва ки он сейф ҳатто ба ӯ тааллуқ надошт), қарз диҳад.
Ва ҳама чиз хуб буд, то даме ки соҳибони аслии тилло онро бозпас намегирифтанд ва эътимоди аҳолӣ нигоҳ дошта мешуд.
Дар як китоби калон ӯ сабтҳои дақиқи дебетҳо ва кредитҳои ҳар як муштариро нигоҳ медошт.
Қарздиҳӣ собит шуд, ки тиҷорати хеле сердаромад аст.
Мақоми иҷтимоии Фабиан қариб ҳамон қадар зуд боло рафт, ки сарваташ.
Вай ҳоло марди муҳим буд, ки ба ӯ эҳтиром мегузоштанд.
Дар умури молиявӣ сухани ӯ қариб ҳамчун ваҳй пазируфта мешуд.
Заргарони дигар шаҳрҳо ба усулҳои тиҷоратии ӯ таваҷҷӯҳ карданд ва як рӯз ҳама якҷоя ба дидори ӯ рафтанд.
Ӯ онҳоро бо усулҳои худ шинос кард, аммо таъкид намуд, ки махфият шарти зарурӣ аст.
Агар ин фитна ошкор мешуд, тамоми система метавонист мисли хонаи кортҳо фурӯ биравад.
Аз ин рӯ қарор шуд, ки як ҷамъияти махфӣ таъсис дода шавад.
Ҳар як заргар ба шаҳри худ баргашт ва тибқи дастурҳои Фабиан тиҷорати қарздиҳии худро ташкил кард.
Расидҳои Фабиан ҳоло ҳамон тавр қабул мешуданд, ки тангаҳои тиллоии ӯ, ва онҳоро
аксар вақт мисли тангаҳо дар сейф мегузоштанд.
Агар як савдогар мехост ба савдогари дигар пардохти мушаххас барои таҳвили мол фиристад, ӯ танҳо як
дастури кӯтоҳ ба Фабиан менавишт, то пулро аз ҳисоби худ ба ҳисоби савдогари дигар интиқол диҳад.
Фабиан тавонист дар давоми чанд дақиқа тағйироти заруриро дар ҳисобҳо ворид кунад.
Ин низоми нав низ хеле маъмул шуд.
Дастурҳои хаттӣ барои чунин пардохти бенақдӣ чекҳо номида мешуданд.
Дар як вохӯрии дигари махфӣ Фабиан ба заргарони худ нақшаи навро ошкор кард.
Рӯзи дигар онҳо маҷлиси ҳамаи ҳокимҳоро, ки бар қисматҳои алоҳидаи кишвар раҳбарӣ мекарданд, даъват карданд.
Фабиан ҳамчун сухангӯ амал кард. «Квитансияҳое, ки мо медиҳем, одатан хуб пазируфта мешаванд,
аммо баъзан онҳоро қаллобон нусхабардорӣ мекунанд.»
Мо бояд ба ин хотима диҳем.
Губернаторҳо бо нигаронӣ пурсиданд, ки дар ин бора чӣ кор карда метавонанд.
Фабиан, албатта, ҷавобро омода дошт. «Ман пешниҳод мекунам, ки ҳукумат вазифадор шавад, ки дар қоғази махсус
бо нақшҳои мураккаб қабулномаҳои нав чоп кунад, ки мо онҳоро пулҳои коғазӣ хоҳем номид.»
Мо, заргарон, хурсандем, ки хароҷоти чопро бар дӯш гирем, зеро ин ҳангоми додани
квитансияҳо ба мо миқдори зиёди вақтро сарфа мекунад.
Губернаторҳо дигар ягон эътироз надоштанд, зеро албатта зарур буд, ки аҳолиро аз қаллобон ҳифз
кунанд ва чопи пулҳои коғазӣ ҳалли оқилона буд.
"Ва боз як чиз ҳаст," гуфт Фабиан, "баъзе одамон барои ҷустуҷӯи тилло рафтаанд ва тангаҳои тиллои худро месозанд."
Ман пешниҳод мекунам, ки қонуне қабул карда шавад, ки ҳамаи пораҳои тиллоро ҳатмӣ кунад, то онҳоро дар ивази
ҷуброни муносиб дар шакли тангаҳо ва пулҳои коғазӣ супоранд.
Ин пешниҳод низ қабул шуд ва ҳукумат миқдори зиёди пулҳои нави коғазиро чоп кард.
Дар ҳар як пул калимаи мушаххас буд.
Як талер, панҷ талер, даҳ талер ва ғайра.
Заргарон хароҷоти ҳадди ақали чопро пӯшонданд.
Азбаски бо худ доштани нотаҳо хеле қулай буд, мардумро ба осонӣ бовар кардан мумкин буд.
Бо вуҷуди маъруфияташон, аммо пулҳои нави коғазӣ ва тангаҳо танҳо барои тақрибан даҳ фоизи ҳамаи муомилот истифода мешуданд.
Статистика нишон дод, ки 90 фоизи ҳамаи амалиёти пардохтӣ тавассути чекҳо ва интиқолҳои бонкӣ коркард шуданд.
Сипас Фабиан марҳилаи ояндаи нақшаи худро ба кор андохт.
То ҳол муштариён дар асл барои бехатар нигоҳ доштани пулашон ба ӯ маблағи каме пардохт мекарданд.
Аммо барои ҷалби пули бештар ба хазина, Фабиан ба пасандозгузорон се фоизи солона барои пасандозҳояшон пешниҳод кард.
Аксари одамон бовар доштанд, ки ӯ танҳо ду фоизи фоида хоҳад кард, зеро маълум буд, ки ӯ
пулҳояшонро бо фоизи панҷ фоиз қарз медиҳад.
Ҳамин тавр, ҳеҷ кас намехост усулҳои Фабианро зери шубҳа бигирад, зеро гирифтани се фоизи фоиз нисбат
ба пардохти иловагӣ барои нигоҳдорӣ хеле беҳтар буд.
Бо сабаби зиёд будани пасандозгузорон, дороиҳои идорашавандаи Фабиан босуръат афзуданд.
Ва боз як бор ӯ маблағҳои хеле зиёдеро қарз дод, ки воқеан дар хазина дар шакли пулҳои коғазӣ ва тангаҳо набуданд.
Барои ҳар 100 талер пули нақд дар хазина ӯ ба қарзгирандагон 200, 300 ё 400 талер қарз
медод ва дар баъзе ҳолатҳо ҳатто то 900 талер.
Ӯ танҳо бояд боварӣ ҳосил мекард, ки ин нисбат ҳеҷ гоҳ аз нӯҳ ба як зиёд нашавад, зеро ба ҳисоби миёна аз ҳар даҳ муштарӣ яке
мехост, ки боқимондаи қарзии ӯро ба пули нақд пардохт кунанд.
Бо вуҷуди ин, Фабиан тавонист аз 900 талер пули китобӣ, ки дар шакли чеки оддӣ қарз дода буд, 45 талер фоиз ситонад.
Ин панҷ фоиз аз 900 талер аст.
Ва Фабиан 45 талерро ҳамчун фоиз нигоҳ дошт.
Заргарони дигар низ ҳамин тавр карданд.
Онҳо ҳама пулро аз ҳаво эҷод карданд.
Фақат бо ручкаи фломастер ва болои ин фоиз талаб карданд.
Албатта, онҳо худашон пулро зарб намекарданд, балки ҳукумат ба онҳо супориш медод, ки пулҳои коғазиро чоп кунанд ё тангаҳоро
зарб кунанд, ки сипас заргарон онҳоро ба мардум тақсим мекарданд.
Фабиан танҳо хароҷоти чопро пардохт кард.
Бо вуҷуди ин, онҳо ҳангоми додани қарзҳо пулро аз ҳаво эҷод карданд ва сипас аз он низ фоиз гирифтанд.
Аксари мардум бовар доштанд, ки ҳукумат масъули таъмини пул аст.
Онҳо инчунин бовар доштанд, ки Фабиан танҳо он маблағҳоро қарз медиҳад, ки дигарон ҳамчун пасандоз ба ӯ супорида буданд.
Аҷиб аст, ки ҳеҷ гоҳ пасандозҳои касе кам намешуд, вақте ки пул ба ҷои дигар қарз дода мешуд.
Агар ҳама якбора кӯшиш мекарданд, ки маблағҳои ҳисоби худро бозпас гиранд, ин фиреб ошкор мешуд.
Як рӯз як соҳибкори боандеша барои дидор бо Фабиан омад.
Ӯ гуфт, ки ҳаққи фоиз нодуруст аст.
Ҳар боре ки онҳо 100 талер қарз медиҳанд, дар иваз 105 талер талаб мекунанд.
Панҷ талерҳои иловагӣ ҳеҷ гоҳ пардохт карда намешаванд, зеро онҳо вуҷуд надоранд.
Деҳқонон ғизо истеҳсол мекунанд, саноат молҳо истеҳсол мекунад ва ғайра, аммо танҳо онҳо пул истеҳсол мекунанд.
Биёед тахмин кунем, ки дар тамоми кишвар танҳо ду соҳибкор буданд, ки барои ҳамаи дигарон ҳамчун корфармоён амал мекарданд.
Ҳар кадоме аз ин ду нафар 100 талер қарз мегирад.
Мо 90 талер барои маош ва хароҷот пардохт мекунем ва 10 талер фоида ҳисоб мекунем, ки ба ҷайби мо меравад.
Қудрати харидории умумӣ дар он сурат 90 плюс 10 талерҳо дар 2, яъне 200 талерҳо мешавад.
Аммо барои пардохти онҳо мо маҷбур мешудем, ки ҳамаи маҳсулотамонро ба 210 талер фурӯшем.
Агар яке аз мо тавонад тамоми захираи худро ба 105 талер фурӯшад, дигараш метавонад ҳадди аксар 95 талер ба даст орад.
Илова бар ин, ӯ наметавонад баъзе аз молҳояшро фурӯшад, зеро дигар пул барои харидани онҳо намондааст.
Вай ҳанӯз ба онҳо 10 талер қарздор аст ва метавонад онро танҳо бо қарз гирифтани маблағи бештар пардохт кунад.
Аз ин рӯ, система ғайриимкон аст.
Мард идома дод.
Гӯё онҳо бояд 105 талерро ба гардиш медоданд, яъне 100 талер барои ман ва 5 талер барои истифодаи худ.
Пас 105 талер дар гардиш мебуд ва қарзҳоро метавон пардохт кард.
Фабиан хомӯшона гӯш кард ва ниҳоят ҷавоб дод.
Иқтисод як соҳаи хеле мураккаб аст, муҳаббати ман.
Ин масъала ба солҳои зиёди таҳқиқ ниёз дорад.
Ман ба масъалаҳои зикршуда таваҷҷӯҳи зарурӣ хоҳам кард, шумо бошад, лутфан ба масъалаҳои худ эътибор диҳед.
Шумо бояд самараноктар кор кунед, истеҳсолотро афзоиш диҳед, хароҷотро кам кунед ва соҳибкори беҳтар шавед.
Ман хурсанд ҳастам, ки дар ҳар вақт ба шумо кӯмак кунам.
Меҳмон норозӣ роҳашро идома дод.
Дар ин ҷо чизе нодуруст буд.
Дар усулҳои Фабиан чизе амиқан нодуруст буд.
Ва ӯ бо маҳорати баланд аз посух додан ба саволҳо канор рафт.
Аммо Фабианро васеъ ҳамчун коршинос мешумурданд ва эътирозҳо бефоида мебуданд.
Дар ниҳоят, ба назар мерасид, ки иқтисод гул-гул шукуфта истодааст ва кишвар як болоравии бузургро аз сар мегузаронд.
Барои пӯшонидани фоизи пули қарзӣ, савдогарон маҷбур шуданд нархҳояшонро боло баранд.
Сипас кормандон шикоят карданд, ки маошашон хеле кам аст.
Аммо корфармоён намехостанд маошҳои баландтар пардохт кунанд.
Онҳо ба хатари банкротӣ ишора карданд.
Деҳқонон барои маҳсулоти худ ба таври одилона пардохт нагирифтанд.
Ва бисёре аз занони хонашин аз нархи хеле гарони маҳсулоти хӯрокворӣ шикоят карданд.
Ниҳоят, эътирозҳо сар заданд.
Як падидае, ки қаблан номаълум буд.
Рӯз то рӯз афроди бештар низ аз фақр осеб мебинданд.
Ва ҳатто дӯстон ё хешовандон низ имкони кӯмак кардан ба онҳоро надоштанд.
Сарвати воқеии кишвар аксаран фаромӯш шуда буд.
Хоки ҳосилхез, ҷангалҳои васеъ, захираҳои минералӣ ва чорво.
Ҳама чиз атрофи пул давр мезад.
Ин мол, ки ба назар бениҳоят болост, ҳамеша камёб буд.
Аммо ҳеҷ кас низомиро зери шубҳа намегузошт.
Гумон мешуд, ки ҳукумат ҳамаи ин механизмҳоро зери назорат дорад.
Чанд нафар тавонистанд захираҳои изофаи худро муттаҳид карда, муассисаҳои мустақили қарзӣ ё молиявиро таъсис диҳанд.
Ин 6% фоиз ё бештар ҳосил мекард, ки ба таври назаррас аз пешниҳоди Фабиан оид ба 3% фоиз зиёд буд.
Аммо ин ширкатҳои мустақил метавонистанд танҳо он пулеро қарз диҳанд, ки воқеан моликияти онҳо буд.
Баръакс бо Фабиан, онҳо қудрати аҷибе надоштанд, ки бо қалами руҳӣ танҳо дар дафтарҳо пулро аз ҳаво эҷод кунанд.
Ин муассисаҳои мустақили молиявӣ Фабиан ва ҳаммаслаконашро асабонӣ карданд.
Аз ин рӯ, онҳо фавран ташкилоти худро таъсис доданд.
Аксари рақобат пеш аз он ки фурсати шукуфтан пайдо кунад, харидорӣ шуд.
Дар як лаҳза ҳамаи муассисаҳои молиявӣ ё моликияти онҳо буданд ё таҳти назорати онҳо қарор доштанд.
Вазъи умумии иқтисодӣ боз ҳам бадтар шуд.
Коргарон фикр мекарданд, ки сарварони онҳо фоидаи хеле зиёдро ба ҷайб мезананд.
Аз тарафи дигар, корфармоён коргарони худро суст ва камсамара мешумурданд.
Ҳама якдигарро айбдор карданд.
Ҳокимон низ натавонистанд ҳалли масъаларо пайдо кунанд.
Илова бар ин, ба назар мерасид, ки масъалаи фақр бояд ҳамчун афзалият баррасӣ шавад.
Барномаҳои иҷтимоӣ ҷорӣ карда шуданд ва ҳар як сокин ба таври қонунӣ вазифадор буд саҳм гузорад.
Ин, ба навбати худ, шаҳрвандонро ғазабон кард, ки то ҳол ба ақидаи қадима, ки ҳамсояҳо бояд дар замони
ниёз ихтиёран ба ҳамдигар кӯмак кунанд, пойбанд буданд.
Ин андозҳо чизе ҷуз ғоратгарии қонунӣ нестанд, мардум эътироз карданд.
Ҳар чизе, ки аз шахс бар хилофи иродаи ӯ гирифта мешавад, новобаста аз мақсад, баробар ба дуздӣ аст.
Аммо ҳар кадоме худро нотавон эҳсос мекард ва аз ҳукми зиндон, ки барои пардохт
накардани андозҳо ва боҷҳо таҳдид мешуд, метарсид.
Ҳарчанд барномаҳои иҷтимоӣ кумаки кӯтоҳмуддат расонданд, онҳо натавонистанд мушкилотро ҳал кунанд.
Баръакс, онҳо зуд бо шумораи бештар баргаштанд ва бо худ ниёзи бештари маблағ оварданд.
Хароҷоти иҷтимоӣ ба баландии саргудоз расиданд ва механизми гарони маъмурӣ низ аз назорат берун шуд.
Аксари аъзои ҳукумат одамони нек буданд, ки маълумоти ростқавлонаро пешниҳод мекарданд.
Онҳо намехостанд ҳамватанонашонро бо хароҷоти иловагӣ бори дигар сарбор кунанд.
Пас онҳо аз охирин чораашон – қарз гирифтани пули гумшуда аз Фабиан ва дӯстонаш – маҳрум мемонанд.
Аммо онҳо ҳеҷ тасаввур надоштанд, ки чӣ гуна ин вомҳоро пардохт хоҳанд кард.
Волидон дигар натавонистанд барои омӯзгорони фарзандонашон пул пардохт кунанд.
Онҳо дигар наметавонистанд ба духтурон ҳам пул пардохт кунанд.
Ҳатто ширкатҳои нақлиётӣ ба банкротӣ дучор шуданд.
Ҳеҷ пул боқӣ намонда буд.
Қадам ба қадам ҳукумат маҷбур шуд, ки ҳамаи ин вазифаҳоро ба даст гирад ва идора кунад.
Муаллимон, табибон ва бисёр гурӯҳҳои дигари касбӣ ба хизматчиёни давлатӣ ва кормандони бахши давлатӣ табдил ёфтанд.
Дар чунин шароит танҳо чанд нафар ҳанӯз аз кори худ қаноатмандӣ мегирифтанд.
Онҳо маоши хуб мегирифтанд, аммо истиқлолият ва ҳувияти худро аз даст доданд.
Ҳар як шахс танҳо як ҷузъи хурди як мошини бузург буд.
Имкони ташаббуси шахсӣ набуд ва дастовардҳои касбӣ қариб ки ба назар гирифта намешуданд.
Маошҳо ва музди меҳнат қариб доимӣ буданд ва пешрафт дар мансаб танҳо вақте имконпазир
буд, ки сарвари болоӣ ба нафақа барояд ё фавтид.
Дар ҳолати ноумедии худ ҳокимон боз як бор қарор доданд, ки аз Фабиан маслиҳат пурсанд.
Онҳо ӯро бениҳоят зирак мешумурданд ва ҳамеша ба назар мерасид, ки ӯ беҳтарин ҳалли масъалаҳои молиявиро дорад.
Ӯ ба ҳамаи мушкилоти онҳо гӯш кард, дар бораи онҳо андеша кард ва сухан гуфт.
Бисёре аз одамон наметавонанд бо мушкилоти худ баромад кунанд.
Онҳо ба он вобастаанд, ки касе дигар ояд ва мушкилоти онҳоро ҳал кунад.
Ман мутмаинам, ки шумо ҳама розӣ ҳастед, ки ба аксари одамон бояд ҳуқуқ ба хушбахтӣ дар зиндагӣ
ва қонеъ гардонидани ниёзҳои асосӣ дода шавад.
Дар ниҳоят, мо принсипи умумиеро намояндагӣ мекунем, ки ҳамаи одамон баробаранд.
Барои эҷоди тавозун, бояд аз сарвати изофии сарватмандон қисмеро ҷудо карда, ба камбизоатон тақсим кунанд.
Роҳи дигаре нест.
Бояд низоми андозбандии дараҷабандӣ ҷорӣ карда шавад.
Ҳарчӣ бештар дошта бошад, ҳамон қадар бештар бояд пардохт кунад.
Ҳар касро мувофиқи сарваташ андозбандӣ кунед ва ба ҳар кас мувофиқи ниёзҳояш диҳед.
Масалан, мактабҳо ва беморхонаҳо бояд барои онҳое, ки аз ҷиҳати молиявӣ имкониятҳои маҳдуд доранд, ройгон дастрас бошанд.
Ӯ ба онҳо лексияи дароз дар бораи идеалҳои баланд дод ва бо ин суханҳо анҷом дод: «Ва
лутфан фаромӯш накунед, ки шумо ба ман қарздоред.»
Шумо аллакай муддати хеле дароз онро қарз гирифта истодаед.
Ман метавонам бо таъхир андохтани пардохти асл қарз ба шумо кумак кунам, аммо шумо ҳадди ақал бояд фоизҳоро пардохт кунед.
Ҳеҷ кас фалсафаи Фабианро зери шубҳа намегузошт.
Ҳукумат дар асл андози тадриҷии даромадиро ҷорӣ кард.
Ҳар қадар ки касе бештар даромад мекард, фоизи андозбандии ӯ баландтар мешуд.
Ҳеҷ кас андози даромадро дӯст намедошт, аммо ҳама онро мепардохтанд, зеро дар акси ҳол ба зиндон меафтоданд.
Савдогарон боз маҷбур шуданд нархҳояшонро боло баранд.
Бори дигар кормандон маоши баландтар талаб карданд.
Дар натиҷа, бисёре аз соҳибкорон маҷбур шуданд қисме аз нерӯи кории худро бо мошинҳо иваз кунанд ё ба банкротӣ дучор оянд.
Ин, албатта, бекориро шиддат бахшид ва ҳукуматро водор сохт, ки моделҳои иловагии
кӯмаки иҷтимоӣ ва имтиёзҳои бекориро ҷорӣ кунад.
Ҳукумат тарифҳо, субсидияҳо ва дигар чораҳои муҳофизатиро ҷорӣ кард, то саноатҳои
гуногун фурӯ нараванд ва ҷойҳои корӣ ҳифз шаванд.
Ин ҷо ва он ҷо мардум шурӯъ карданд, ки оё мақсади истеҳсолот воқеан истеҳсоли молҳост ё танҳо фароҳам овардани ҷойҳои корӣ.
Ҳангоми бад шудани вазъият, ҳукумат кӯшиш кард, ки тавассути назорати маошҳо ва нархҳо ва
қоидаҳои мураккаб як дараҷаи устувориро нигоҳ дорад.
Мақомоти андоз бояд тавассути андози арзиши иловашуда ва ҳама гуна пардохтҳо тақвият дода мешуданд.
Як кас як бор қайд карда буд, ки як нон дар роҳи худ аз комбайни ғаллаҷамъкунанда то зани хонашин ба беш аз 50 андоз дучор мешуд.
Ҳоло вақти коршиносон расида буд, ки ворид шаванд. Баъзан онҳо ҳатто то сатҳи кабинет боло меомаданд, аммо аксар
вақт дар кумитаҳои номаълум ҷамъ меомаданд ва сол ба сол танҳо метавонистанд коғазҳои бемаънӣ таҳия кунанд.
Дар беҳтарин ҳолат онҳо бозсозии минбаъдаи низоми андозро тавсия доданд.
Аммо маҷмӯи умумии андозҳо ва боҷҳо пайваста меафзуд.
Фабиан беист пардохти фоизҳояшро талаб мекард.
Ин банд ҳиссаи ҳамеша афзояндаи даромади андозро мехӯрд.
Ин боиси ба вуҷуд омадани шакли комилан нави сиёсат, яъне сиёсати ҳизбӣ, гардид.
Одамон бо ҳам баҳс мекарданд, ки кадом ҳизб метавонист беҳтарин ҳалли мушкилотро ёбад.
Одамон дар бораи шахсиятҳо ва идеологияҳо баҳс карданд, ба якдигар тамға часпонданд ва дар бораи
ҳама чиз ҷуз мушкили аслӣ шӯру ғавғо бардоштанд.
Ноумедии хомӯш дар байни мақомоти ҳоким паҳн шуд.
Дар ниҳоят ҳолат ба он дараҷа расид, ки фоизҳои пардохтшаванда дар як шаҳр аз маҷмӯи даромади бадастомада зиёд шуданд.
Дар саросари кишвар миқдори фоизи пардохтнашуда афзуд ва ҳоло ба фоизи ба таъхир афтода низ фоиз
ҳисоб карда мешуд, ки онро фоизи мураккаб меноманд.
Ин ба Фабиан ва ҳаммаслаконаш имкон дод, ки тадриҷан сарвати воқеии кишварро, ё тавассути интиқоли моликият ва ё бо ба даст
овардани назорати афзоянда бар шӯроҳои назоратӣ, ба даст гиранд.
Аммо назорат ҳанӯз пурра набуд.
Ҷамъияти махфӣ медонист, ки онҳо танҳо вақте дар мавқеашон бехатар хоҳанд буд, ки ҳар як
нафарро комилан таҳти назораташон дошта бошанд.
Дар ҳама ҷо пул намерасид.
Бисёре аз одамон бекор монданд ва фақир шуданд.
Низомҳои ҳифзи иҷтимоӣ натавонистанд аз ҳама ғамхорӣ кунанд, бинобар ин мардум тадриҷан шӯриш карданд.
Фабиан ҳукуматро водор кард, ки бо як санг ду мурғро бикушад.
Аввалан, ҷанг беҳтарин воситаи муттаҳид сохтани мардум дар мубориза бар зидди душмани муштараки беруна аст.
Ва дуюм, ин низ беҳтарин роҳи баргардонидани қарзҳои дохилии давлатӣ аст, яъне пас аз
пирӯзӣ аз кишварҳои дигар истифода бурдан.
Барои ба кор андохтани мошини ҷанг, Фабиан корхонаҳо сохт, ба соҳибонашон пул дод, то бомбаҳо истеҳсол кунанд,
ба артиш қарз дод ва ниҳоят ба қурбониён барои барқарорсозии васеъ қарзҳои бо фоизи баланд дод.
Пас аз он, дар доираи рушди иқтисодӣ қарзҳои боз ҳам саховатманд дода шуданд.
Ин система, бо ҳамаи оқибатҳои он, он қадар муваффақ буд, ки бисёр кишварҳо дар саросари ҷаҳон ногаҳон на танҳо
дар қарзи хориҷӣ, яъне ба Фабиан, қарор гирифтанд, балки дар як навъ низои мусаллаҳ низ даргир ё ҷалб шуданд.
Фабиан боварӣ ҳосил кард, ки ҳамеша мувозинати қувва вуҷуд дошта бошад, то ҳар кишварро маҷбур кардан
мумкин бошад, ки бо ҳар кишвари дигар ҷанг кунад.
Фабиан ҳамеша фикр мекард, ки ин идея хуб аст, вақте кишваре пешниҳодҳояшро нодида мегирифт, қарзҳояшро барнамегардонд ё мехост
низоми нави пулиро ҷорӣ кунад, ки ба Фабиан алоқаманд набуд.
Фабиан ҳамеша кишвари ҳамлашударо маблағгузорӣ мекард, асосан тавассути шахсони миёнарав, созмонҳои миёнарав ё
хадамоти махсус, то ҷанг ҳарчӣ дарозтар идома ёбад ва аз барқарорсозӣ ҳарчӣ бештар пул ба даст оварда шавад.
Сипас ӯ қарзҳояшро бо ғорат кардани инфрасохтор ва захираҳои табиии кишвари забткардааш пардохт кард.
Аксари ҳамватанони мо, ки бар зидди ин низоми фиребкорона шӯриш карда буданд, бо фишори
иқтисодӣ ё танҳо масхара кардан хомӯш карда шуданд.
Барои ин, Фабиан ва ҳаммаслаконаш аксари рӯзномаҳо, телевизионҳо ва истгоҳҳои радиоро хариданд ва барои идора
кардани онҳо роҳбарони пешакӣ интихобшударо таъин карданд.
Бисёре аз ин операторони расонаӣ воқеан кӯшиш мекарданд, ки ҷаҳонро беҳтар созанд, аммо онҳо ҳеҷ
гоҳ намефаҳмиданд, ки чӣ гуна истифода мешаванд.
Ҳаллиҳое, ки онҳо таблиғ мекарданд, танҳо аломатҳоро бартараф мекарданд, бе он ки ҳеҷ гоҳ ба решаи аслии мушкилот даст зананд.
Албатта, рӯзномаҳо ва маҷаллаҳои гуногун буданд.
Баъзе барои чап, баъзе барои рост, дигарон барои маркази либералӣ, инчунин маҷаллаҳо барои коргарон ва дигарон барои соҳибкорон.
Шумо иҷозат доштед ҳар чи хостед бихонед ва нависед, аммо танҳо то он даме ки кӯшиш намекардед ба аслӣ мушкилот расед.
Нақшаи бузурги Фабиан ба анҷом наздик мешуд.
Ҳамаи кишвар, ва на танҳо ин кишвар, ба ӯ қарздори калон буданд.
Тавассути низоми маориф ва васоити ахбори омма, ӯ на танҳо эҳсосоти мардумро, балки ҳатто ақлҳояшонро низ назорат мекард.
Он чи аҳолӣ фикр мекард ва бовар дошт, дар ниҳоят комилан дар дасти Фабиан буд.
Агар як шахс пуле дошта бошад, ки аз он бештар аз он чизе, ки метавонист барои лаззатҳои шахсӣ сарф кунад,
чӣ лаззатҳои махсусеро метавонад аз ҷаҳон ба даст орад?
Барои элитаи худро эълонкарда, ба ин савол посухи возеҳ вуҷуд дорад.
Қудрат.
Қудрати бепӯш ва бе маҳдудият бар дигарон.
Идеалистҳо дар ВАО ва сиёсат хеле маҳоратманд буданд ва аз ин рӯ самаранок бетаъсир карда шуданд.
Аммо Фабиан воқеан ҳамон назоратҷӯёни ҳақиқиро бо он тафаккури махсуси «ҳукмронӣ», ки дар миёни
нашъамандони қудрат аз династияҳои молиявӣ меҷуст, пайдо кард.
Аксари заргарони собиқ ин равишро инкишоф дода буданд.
Сарвати аз ҳад зиёди онҳо дигар онҳоро қонеъ намекард.
Онҳо дар ҷустуҷӯи ҳаяҷони як чолиши нав буданд.
Қудрат бар оммаҳо бозии ниҳоӣ буд.
Ин одамон фикр мекарданд, ки аз ҳама болотаранд.
Ин ҳуқуқ ва вазифаи мост, ки ҳукмронӣ кунем.
Омма намедонад, ки барои онҳо чӣ хуб аст.
Шумо бояд онҳоро ҷамъ карда, роҳнамоӣ кунед.
Мо бошад, барои ҳукмронӣ таваллуд шудаем.
Фабиан ва ҳаммаслаконаш дар саросари шаҳр ва кишвар муассисаҳои қарзии зиёдеро назорат мекарданд.
Шояд онҳо ширкатҳои хусусӣ бо соҳибони гуногун буданд, аммо бо вуҷуди тамоми рақобати зоҳирӣ онҳо зич ҳамкорӣ мекарданд.
Бо тасдиқи ҳукумат бонкҳои марказӣ таъсис ёфтанд, ки поягузории онҳо ҳатто ба сармояи худашон асос ёфта набуд.
Не, дар ин ҷо низ эҷоди пул бар асоси дебет кардани амонатҳои пасандозии аҳолӣ буд.
Қарзҳо дар ҳар ҷое ки менигаред.
Аз берун ин маркази захиравӣ чунин таассурот мебахшид, ки захираи пулиро ҷиддан танзим мекунад
ва ба таври муайян вазифаи давлатӣ иҷро мекунад.
Аммо аҷиб он аст, ки ҳеҷ намояндаи интихобшудаи ҳукумат ё мансабдори баландпояи давлатӣ ҳеҷ гоҳ ба
ҳайати идоракунии ин бонки марказӣ шомил нашудааст.
Ҳукумат дигар мустақиман аз Фабиан қарз намегирифт, балки метавонист ба Бонки марказӣ муроҷиат кунад ва даромадҳои
андозии соли ояндаро ҳамчун кафолат барои қарзҳо истифода барад.
Ин бо нақшаи Фабиан мувофиқ буд, яъне гумонро аз худ дур карда, ба ҷои он як тартиби ҳукуматиро пешниҳод кунад.
Албатта, дар пасманзара вай назоратро дар даст дошт.
Назорати ғайримустақими Фабиан бар умури давлатӣ он қадар комил буд, ки як бор ӯ беихтиёр ифтихор кард.
Агар ман пули як миллатро назорат кунам, пас бароям фарқ надорад, ки кӣ қонунҳоро қабул мекунад.
Муҳим набуд, ки кадом ҳизб дар ҳокимият қарор дорад, зеро Фабиан пул, молия ва хун-ҷони кишварро назорат мекард.
Ҳукумат пулро гирифт, аммо ба ҳар қарзи иловагӣ фоиз ҳисоб карда мешуд.
Маблағҳои рӯз ба рӯз афзоянда ба ҳама гуна имтиёзҳои иҷтимоӣ сарф мешуданд ва ҳукумат қариб наметавонист
фоизҳоро пардохт кунад, чӣ расад ба баргардонидани қарзи аслӣ.
Баъзан касе мепурсид: «Агар пул низоме бошад, ки одамон эҷод кардаанд, пас бешубҳа онро метавон ба ниёзҳои
мардум мутобиқ кард, то ки ба ҷои назорат бар онҳо ба хидмати онҳо хизмат кунад, дуруст?»
Аммо чунин одамон рӯз ба рӯз камёбтар мешуданд ва садои онҳо дар садои даҳшатноке, ки аз ҷустуҷӯи абадии панҷ
талари гумшуда барои пардохти фоиз ба вуҷуд меомад, ғарқ мешуд.
Ҳукуматҳо меомаданд ва мерафтанд, ва бо онҳо рангҳои ҳизбӣ низ меомаданд ва мерафтанд.
Сиёҳ, сурх, зард, сабз, аммо принсип ҳамон монд.
Новобаста аз он ки кадом ҳукумат дар сари қудрат буд, ҳадафи ниҳоии Фабиан сол ба сол наздиктар мешуд.
Қонунҳои инсонҳо аҳамият надоштанд.
Онҳо то дараҷае андозбандӣ шуданд, ки дилбеҳузур мешуданд.
Қобилияти пардохтии ӯ ба поён расид.
Ҳоло вақти ҳаракати бузурги охирини Фабиан расида буд.
Даҳ фоизи ҳамаи пулҳо ҳанӯз ҳам дар шакли тангаҳо ва купюраҳо дар гардиш буд.
Бо пул дар ҷайб, мардум ҳанӯз ҳам як миқдори муайяни назоратро бар ҳаёти худ доштанд.
Ин охирин қалъаи озодии шахсӣ бояд бидуни барангехтани шубҳа барҳам дода мешуд.
Метавон гуфт, ки ин масъалаи амният буд.
Чекҳо дар берун аз ҷомеаи худ қабул намешуданд.
Одамон ҳангоми сафар намехостанд пули нақдро бо худ бибаранд.
Аз ин рӯ, дар ин соҳа ҳалли қулайтар хеле хуш пазируфта шуд.
Албатта, Фабиан боз ҳам дуруст фикр кард.
Ташкилоти ӯ ба ҳар кас як корти пластикӣ дод, ки дар он номи соҳиби карт, акс ва рақами шиноснома нишон дода шуда буданд.
Шумо танҳо ҳангоми харид бояд ин кортиро нишон медодед.
Соҳибкорон ба компютери марказӣ муроҷиат карданд ва қарзро тафтиш намуданд, пас аз он муштарӣ
метавонист то маблағи муайян ба дилаш харид кунад.
Кортҳои қарзӣ барои муштариён боз ҳам ҷолибтар шуданд, зеро ҳангоми баргардонидани маблағи қарз
дар охири моҳ ба онҳо ҳеҷ фоиз ситонида намешуд.
Соҳибкорон, баръакс, хароҷоти хеле баландтар доштанд, ки ин хароҷотҳо бояд ба нархи маҳсулоти ниҳоӣ илова
мешуданд ва аз ин рӯ ба муштарӣ интиқол дода мешуданд.
Фабиан ва дӯстонаш аз обрӯи рӯз ба рӯз беҳтаршаванда лаззат мебурданд.
Бале, онҳо воқеан ҳамчун сутунҳои ҷомеа пазируфта мешуданд.
Баёнотҳои ӯ дар масъалаҳои молиявӣ ва иқтисодӣ қариб ҳамчун догмаи динӣ қабул мешуданд.
Бисёр корхонаҳои хурд зери бори доимо афзояндаи андозҳо ва пардохтҳо фурӯпошиданд.
Иҷозатномаҳо ва рухсатномаҳои махсус барои ҳамаи техникаҳо ва равандҳои имконпазир ҷорӣ карда шуданд, ки ин барои
ширкатҳои боқимонда идома додани фаъолияташонро мушкил сохт.
Фабиан соҳиб ё назоратгари ҳамаи ширкатҳои калон буд, ки ҳар кадоме садҳо зерсозмон дошт.
Рақобат байни ин ширкатҳои калон комилан сохтакорӣ буд.
Дар ниҳоят ҳамаи рақибон маҷбур шуданд аз бозор берун шаванд.
Лолабонҳо, механикҳои мошин, электрикҳо ва аксари дигар ҳунармандон ва соҳибкорони хурд ба ҳамин сарнавишт дучор шуданд.
Онҳоро корпоратсияҳои калони Фабиан, ки ҳамагӣ таҳти ҳимояи ҳукумат буданд, фурӯ бурданд.
Сипас Фабиан барои барҳам додани пурраи тангаҳо ва пули коғазӣ мудофиа кард.
Барои он ки ҳеҷ ширкат ё шахс бидуни корти қарзӣ ва системаи компютерии ҳамаҷониба натавонад зинда монад.
Дар сурате ки касе корти қарзии худро гум мекард, нақшаи Фабиан ин буд, ки рақами шиносномаи ҳар як шаҳрвандиро
дар дасти ӯ татуировка кунанд, то онро дар зери нури махсус хонда, ба компютер интиқол диҳанд.
Бе чунин исботи шахсият, дигар ҳеҷ кас наметавонист чизеро бихарад ё фурӯшад.
Ҳар як компютер бояд ба як компютери марказии бузург пайваст карда шавад, ки дар он ҳамаи
маълумот дар бораи ҳар як шахс нигоҳ дошта шавад.
Ба ин васила, Фабиан дар бораи ҳар кас ҳама чизро медонист.
Вақте ки ин ба даст оварда мешуд, ӯ бар ҳамаи мардум дар кишвар ва, инчунин, бар ҳамаи
мардум дар рӯи замин назорати комили ниҳоӣ медошт.
Имрӯз аллакай ҳаллиҳо ва роҳҳои эҳтимолии баромадан аз ин вазъият вуҷуд доранд.
Мо мехоҳем ба ҳамаи онҳое, ки ба муваффақияти ин филм саҳм гузоштанд, ташаккур гӯем: secret.tv / kopp-verlag.de / crevid.de