Malinaw na hinihikayat ang malawakang pagkopya ng DVD na ito; ang layunin ng mga naglathala ay makamit ang pinakamalawak na
posibleng distribusyon. Taos-pusong sumasainyo, Neue Impulse e.V.
Ipinapakita ng sumusunod na pelikula ang aktwal na pag-unlad ng ating pera at ang mga kahinaan sa sistemang pananalapi.
Ang anumang pagkakatulad sa mga totoong pangyayari at tao ay hindi nagkataon at hindi rin hindi sinasadya.
Ipinapakita ng Neue Impulse e.V.
Sa mabuting suporta ng secret.tv, Kopp Verlag, at CreVid.de
Isang produksyon ni Michael Kent
Isang kuwento tungkol kay Fabian na gintingero
bakit may kakulangan ng pera saan man
Bigyan mo ako ng mundo kasama ang 5% o
Batay sa isang teksto ni Larry Hannigan
Mga guhit ni Ralf Alex Fichtner
Tagapagsalaysay Kai Taschner
Direksyon at animasyon ni Christoph Lehmann
Nasasabik si Fabian habang inuulit-ulit niya ang talumpating ibibigay niya sa harap ng maraming tao kinabukasan.
Palagi niyang pinagsikapan ang kapangyarihan at prestihiyo.
Ngayon ay matutupad na ang kanyang pangarap.
Si Fabian ay isang manggagawa ng ginto at pilak na gumagawa ng alahas at palamuti, ngunit hindi na niya gusto
na kumita ng kanyang kabuhayan sa pamamagitan ng trabaho.
Hinangad niya ang kilig ng pambihira at ang hamon.
At ngayon ay malapit nang matupad ang kanyang dakilang plano.
Sa loob ng maraming henerasyon, ang direktang pagpapalitan ng mga kalakal ang karaniwang anyo ng kalakalan.
Ang mga may pamilyang kailangang pakainin ay alinman sa ganap na inasikaso ang gawain sa pamamagitan ng kanilang
sariling pagsasaka at pagpapalaki ng hayop, o nagpakadalubhasa sa isang partikular na kalakalan.
Ang labis mula sa aming sariling produksyon ay ipinagpalit sa labis ng iba.
Ang plasa ng pamilihan ang masiglang sentro ng buhay panlipunan.
Sa kabila ng alikabok at ingay, karaniwang patok ang makulay na sigaw at gulo dahil palaging
maraming bago at kawili-wiling bagay na mapakinggan.
Kamakailan lamang, gayunpaman, tila dumarami ang alitan at pagtatalo.
Bakit pa mag-aksaya ng salita rito?
Panahon na para magtatag ng mas mabuting sistema.
Karaniwan, masigla ang mga tao at nasisiyahan sila sa bunga ng kanilang pagsisikap.
Ang anyo ng pamahalaan ay napakasimple.
Isang konseho ng mga mamamayan ang inihalal sa bawat munisipalidad, na ang tungkulin ay tiyakin at
garantiyahin ang mga kalayaan at karapatan ng bawat indibidwal.
Walang sinuman ang maaaring pilitin na gawin ang anumang bagay na salungat sa kanyang kalooban, maging ito man
ay sa paghihikayat ng isang indibidwal o ng isang grupo.
Iyon ang tanging layunin ng pamahalaan, at ang bawat halal na alkalde ay kusang-loob na sinuportahan ng kanyang komunidad.
Gayunpaman, nagdulot ang araw ng pamilihan ng ilang mga problema na hindi madaling malampasan.
Ano ang halaga ng kutsilyo?
Dapat bang bayaran ito ng isang basket ng mais o ng dalawang basket ng mais?
Mas mahal ba ang isang baka kaysa sa isang kariton?
Saan nandoon ang panukat?
Walang sinuman ang makaisip ng mas mahusay na sistema.
Inanunsyo ni Fabian sa mga tao, "May solusyon na ako sa ating mga problema sa palitan."
Ang lahat ng kapwa mamamayan ay inimbitahan sa isang malaking pagtitipon.
Isang napakalaking pulutong ang nagtipon sa plasa ng bayan.
Ipinaliwanag ni Fabian ang kanyang bagong sistema na tinawag niyang pera.
Dahil mukhang napakabuti ng usapin, tinanong siya ng mga tao nang may pagkamausisa kung paano isasagawa ang pagpapalit.
Ang ginto na karaniwan kong ginagamit para gumawa ng alahas ay isang napakamahalagang metal, sabi niya.
Hindi ito kalawangin, hindi nagbabago ang kulay, at walang limitasyong buhay ng istante.
Kaya gagawa ako ng ilang barya mula sa ginto at tatawagin kong thaler ang bawat isa.
Ipinaliwanag niya sa mga tagapakinig kung paano lalagdaan ang halaga ng thaler sa lalong madaling panahon at kung
paano mas praktikal ang paggamit ng pera bilang pantay-palit kaysa sa direktang pagpapalitan ng mga kalakal.
Napansin ng isang miyembro ng Asembleya ng mga Mamamayan na madaling makakuha ng ginto
nang mag-isa ang ilang tao at gawing barya ito.
Handa na ni Fabian ang sagot.
Hindi iyon patas.
Siyempre, tanging ang mga barya na inaprubahan ng pamahalaan ang tinatanggap bilang legal na pananalapi.
Isang selyo ang tinatak para sa mga layuning pangseguridad.
Nakita ng mga tagapakinig na medyo kapanipaniwala ito, at iminungkahi na dapat unang
makatanggap ang lahat ng parehong bilang ng barya.
Gayunpaman, sumabat ang tagagawa ng kandila at sinabi na karapat-dapat siyang makatanggap ng karamihan sa mga
thaler dahil lahat ay gumagamit ng kanyang mga kandila.
Hindi puwede, sigaw ng isa sa mga magsasaka, dahil kung walang pagkain, magugutom ang lahat.
Karamihan sa mga thaler ay dapat talagang mapunta sa mga magsasaka.
Ito ay unang humantong sa isang pangkalahatang pag-aaway.
Pinayagan ni Fabian ang mga tao na magtalo sa kanilang sarili nang sandali at sa wakas ay ipinahayag
niya sa kanila ang isang nakakagulat na solusyon.
Dahil hindi ka makapayag, iminumungkahi kong kunin mo muna sa akin ang lahat ng thaler na kailangan mo.
Teoretikal na walang itaas na limitasyon, ngunit siyempre dapat mong mabayaran sa akin ang halagang iyon.
Habang mas maraming thaler ang matatanggap mo mula sa akin, mas malaki ang babayaran mo sa pagtatapos ng taon.
Sige, sabi ng mga kapwa mamamayan, at ano ang pakinabang mo rito?
Dahil nagbibigay ako sa iyo ng serbisyo, paliwanag ni Fabian, na ang pagbibigay ng pera, karapat-dapat akong mabayaran.
Sabihin nating sa bawat 100 taler na ipinahiram ko sa iyo, makakakuha ako pabalik ng 100 taler
at 5 taler pa sa bawat susunod na taon ng utang.
Ang karagdagang limang thaler na ito ay aking bayad sa renta, at tatawagin natin itong interes.
Parang wala nang ibang paraan, at mukhang katamtaman lang ang 5%.
Bumalik ka sa susunod na Biyernes, at sisimulan na natin.
Hindi nag-aksaya ng oras si Fabian at ginugol niya ang mga sumunod na araw at gabi sa paggawa ng mga barya.
Isang linggo ang lumipas, nakapila ang mga tao sa labas ng tindahan niya.
Matapos masuri at aprubahan ng konseho ng mga mamamayan ang mga barya, inukit ng mga
unang mamamayan ang kanilang unang mga thaler.
Sa simula, ang ilan ay gusto lamang ng ilang thaler upang subukan ang hindi pamilyar na sistema.
Hindi nagtagal, naging napakapopular ang bagong midyum ng palitan, kaya ang halaga ng lahat ng
kalakal ay tinataya batay sa gintong barya o thaler.
Ang pagtatalaga ng halagang ito ay presyo ng isang produkto, at ang presyo ay pangunahing nakabatay
sa dami ng paggawa na kasangkot sa paggawa nito.
Kung maraming trabaho ang kinakailangan, naniningil ng mataas na bayad.
Gayunpaman, ang mga bagay na maaaring gawin nang halos walang kahirap-hirap ay mura.
Sa isa sa mga bayan sa bansa ay nanirahan ang isang lalaki na nagngangalang Alban.
Siya ang nag-iisang mananagawa ng relo.
Handa ang kanyang mga kustomer na magbayad ng mataas na presyo para sa kanyang mga relo.
Ngunit may dumating pang isang lalaki na gumagawa rin ng mga relo at inaalok ang mga ito sa mas
mababang presyo upang mapataas ang kanyang benta.
Napilitan si Alban na ibaba ang kanyang mga presyo upang hindi mawalan ng lahat ng kanyang
mga customer sa mas murang mga kakumpitensya.
Hindi nagtagal, naging matatag ang mga presyo sa antas na magiliw sa mga mamimili, habang parehong nagsusumikap ang
dalawang tagagawa ng relo na maghatid ng pinakamataas na kalidad sa pinaka-kanais-nais na presyo.
Ito ay tunay at tapat na malayang kompetisyon.
Agad na kumalat ang parehong prinsipyo sa lahat ng sektor.
Ang industriya ng konstruksyon, ang sektor ng transportasyon, ang agrikultura, pati na rin
ang mga accountant at bawat iba pang propesyon.
May malayang pagpili ang mga customer at pinili nila ang pinakamahusay na alok ayon sa kanilang sariling pagpapasya.
Walang artipisyal na hakbang pangprotekta gaya ng konsesyon o buwis sa customs upang pigilan ang iba na pumasok sa negosyo.
Umakyat ang pamantayan ng pamumuhay, at sa huli ay nagtaka ang lahat kung paano naging
posible ang buhay bago ipinakilala ang pera.
Sa pagtatapos ng taon, hinanap ni Fabian ang lahat ng mga taong may utang sa kanya.
May ilan na ngayon ay may higit pa kaysa sa kanilang hiniram, ngunit nangangahulugan din ito na ang iba ay may mas kaunti na,
dahil isang tiyak na bilang lamang ng mga barya ang ipinakalat.
Kaya't ang mga nakapagtamo ng kita ay nagbayad pabalik ng 100 talyer kasama ang 5 talyer na interes, ngunit madalas
ay kailangang mangutang muli upang manatiling nasa negosyo.
Sa unang pagkakataon, naging malinaw sa lahat ng iba na sila ay may utang.
Bago muling pautangin ng pera ang mga ito, naglagay si Fabian ng prenda sa ari-arian ng mga
taong ito upang masiguro ang kanyang mga karapatan.
Ngayon, ang mga may utang ay hindi lamang may utang, kundi ipinang-mortgage pa nila ang kanilang mga bahay, kaya agad silang
naghanap ng nawawalang limang thaler, na napakahirap hanapin.
Walang nakapansin na ang buong lipunan ay hindi kailanman makakaligtas sa bitag ng utang na ito, dahil kahit na mabayaran
ang lahat ng thaler na unang ginawa at ipinakalat, magkakaroon pa rin ng kakulangan na 5 thaler
na interes bawat taon para sa bawat 100 thaler.
Walang sinuman maliban kay Fabian ang nakaintindi na hindi kailanman mababayaran ang interes, dahil
hindi kailanman nagawa ang karagdagang halagang barya.
Hindi talaga maiiwasan na malapit nang maging insolbente ang ilang tao.
Sa likod ng kanyang pagawaan, may isang vault si Fabian kung saan gustong magdeposito ng ilang
barya ng mga customer para sa ligtas na pangangalaga.
Nangolekta siya ng maliit na bayad para rito, depende sa halaga ng pera at sa tagal ng panahon na ito ay itinatago.
Natanggap ng may-ari ang mga resibo para sa kanyang mga deposito.
Sa paggawa ng malalaking pagbili, nakakapagpabigat ang pagdadala ng maraming gintong barya, kaya't unti-unting naging kaugalian
na magbayad gamit ang isa o higit pang resibo ni Fabian na katumbas ng halaga ng mga biniling kalakal sa halip na barya.
Tinanggap ng mga tindero ang mga resibo bilang mapagkakatiwalaang paraan ng pagbabayad dahil maaari nilang dalhin ito kay Fabian
anumang oras at makatanggap ng mga gintong barya bilang kapalit.
Ang mga resibo ay ipinasa-pasa nang hindi kinakailangang ilipat ang ginto mismo.
Ang mga resibo ni Fabian ay kasing pinagtiwalaan gaya ng mga gintong barya mismo.
Hindi nagtagal ay napagtanto ni Fabian na halos walang sinuman ang talagang pumupunta para kunin muli ang mga gintong barya.
Kaya naisip niya sa sarili, "Marami na akong ginto ngayon, ngunit kumikita pa rin ako ng tinapay
sa pawis ng aking noo bilang isang manggagawa."
Kalokohan iyan.
Pagkatapos ng lahat, maraming tao ang magbabayad sa akin ng interes kung papayagan silang gamitin ang
ginto na nakatambay lang dito at bihirang inaangkin.
Sinabi niya sa sarili, tama naman, hindi sa akin ang ginto, ngunit nasa pag-iingat ko ito at iyon lang ang mahalaga.
Bakit ko pa ipagpapatuloy ang paggawa ng mga barya kung maaari ko namang gamitin ang ilan sa mga barya mula sa aking baul?
Kaya sinimulan niyang ipahiram ang mga gintong barya na naideposito na sa kanya.
Sa simula, kaunti lang at napakaingat, ngunit unti-unti nang mas matapang.
Isang araw, nakatanggap si Fabian ng isang malaking aplikasyon para sa kredito.
Iminungkahi niya sa kustomer, bakit hindi na lang tayo magbukas ng account sa pangalan mo sa
halip na ipadala sa iyo ang lahat ng mga barya?
Ibibigay ko na lang sa iyo ang tamang bilang ng mga resibo.
Sumang-ayon ang nanghiram at umalis na may hawak na bunton ng mga resibo.
Nakakuha siya ng malaking pautang, ngunit nanatili sa vault ang ginto.
Nang umalis na ang kostumer, malapad ang ngiti ni Fabian sa kanyang mukha dahil nagawa
niyang kumain ng cake at mapanatili pa rin ito.
Maaari siyang magpautang ng ginto at panatilihin pa rin ito sa kanyang pag-aari.
Kailangan ng pera para sa kanilang mga negosyo ng mga kaibigan, kakilala at estranghero, pati na rin ng mga
kaaway, at hangga't makapagbigay sila ng kolateral, walang limitasyon sa halagang maaaring ipahiram.
Nagawang pautangin ni Fabian nang ilang beses ang halaga ng perang nakaimbak sa kanyang seyp, na hindi naman talaga
pag-aari, sa pamamagitan lamang ng pagbibigay ng mga resibo.
At maayos naman ang lahat hangga't hindi hinihingi pabalik ng mga tunay na may-ari ang
kanilang ginto at napapanatili ang tiwala ng mga tao.
Sa isang malaking aklat, tumpak niyang itinatala ang mga debit at kredito ng bawat indibidwal na kostumer.
Napatunayan na napakakumikitang negosyo ang pagpapautang ng pera.
Ang katayuang panlipunan ni Fabian ay tumaas halos kasing bilis ng kanyang kayamanan.
Ngayon ay siya ay isang mahalagang tao na hinahangaan.
Sa usaping pinansyal, halos itinuturing na kapahayagan ang kanyang salita lamang.
Ang mga panday-ginto mula sa ibang bayan ay nagsimulang magpakita ng interes sa kanyang mga pamamaraan sa negosyo, at
isang araw ay sabay-sabay silang nagtungo upang makita siya.
Ipinakilala niya sa kanila ang kanyang mga pamamaraan, ngunit binigyang-diin na ang
pagiging lihim ay isang mahalagang kinakailangan.
Kung nabunyag ang sabwatan, maaaring gumuho ang buong sistema na parang bahay-bahay na baraha.
Kaya't napagpasyahan na magtatag ng isang lihim na samahan.
Bumalik ang bawat alahero sa kanyang bayan at sinimulan niyang ayusin ang sarili niyang negosyo
sa pagpapautang ayon sa mga tagubilin ni Fabian.
Tinatanggap na ngayon ang mga resibo ni Fabian sa parehong paraan tulad ng kanyang mga gintong barya, at madalas din silang
inilalagay sa isang seyp sa parehong paraan tulad ng mga barya.
Kung nais ng isang mangangalakal na magpadala sa isa pa ng tiyak na bayad para sa paghahatid ng mga kalakal, sumulat lang
siya ng maikling tagubilin kay Fabian na ilipat ang pera mula sa kanyang account papunta sa account ng ibang mangangalakal.
Nagawang gawin ni Fabian ang mga kinakailangang pagbabago sa mga account sa loob lamang ng ilang minuto.
Ang bagong sistemang ito ay naging napakapopular din.
Ang nakasulat na mga tagubilin para sa ganitong walang-kawastong bayad ay tinatawag na tseke.
Sa isa pang lihim na pagpupulong, ipinabatid ni Fabian sa kanyang mga panday-ginto ang isang bagong plano.
Kinabukasan, tinawag nila ang isang pagpupulong ng lahat ng mga gobernador na namumuno sa bawat bahagi ng bansa.
Si Fabian ang nagsilbing tagapagsalita. "Ang mga resibo na inilalabas namin ay karaniwang tinatanggap nang mabuti,
ngunit paminsan-minsan ay kinokopya ang mga ito ng mga peke."
Dapat nating wakasan ito.
Nagtanong nang may pagkabahala ang mga gobernador kung ano ang maaari nilang gawin tungkol dito.
Siyempre, handa na si Fabian sa sagot. "Iminumungkahi kong akuin ng pamahalaan ang gawain ng pagpi-print ng mga
bagong resibo na may kumplikadong disenyo sa espesyal na papel, na tatawagin nating mga banknote."
Kami, ang mga panday-ginto, ay ikinalulugod na sagutin ang gastos sa pagpi-print dahil nakakatipid ito sa
amin ng napakaraming oras sa pag-isyu ng mga resibo.
Walang karagdagang pagtutol ang mga gobernador, sapagkat siyempre kinakailangan protektahan ang populasyon mula sa mga manloloko at
ang pagpi-print ng mga banknote ay isang makatuwirang solusyon.
"At may isa pa," sabi ni Fabian, "may ilang tao na ang naghuhukay para sa ginto at gumagawa ng sarili nilang gintong barya."
Iminumungkahi kong magpatibay ng batas na nag-uutos na isuko ang lahat ng nuggets ng ginto kapalit ng
nararapat na kabayaran sa anyo ng mga barya at mga banknote.
Tinanggap din ang panukalang ito, at nag-imprenta ang pamahalaan ng malaking dami ng mga bagong banknote.
May isang tiyak na salita sa bawat salapi.
Isang thaler, limang thaler, sampung thaler, at iba pa.
Tinakpan ng mga panday-ginto ang maliit na gastos sa pagpi-print.
Dahil mas maginhawa nang dalhin ang mga tala saan man, madali lang kumbinsihin ang populasyon.
Sa kabila ng kanilang kasikatan, ang mga bagong banknote at barya ay ginamit lamang sa
humigit-kumulang sampung porsyento ng lahat ng transaksyon.
Ipinakita ng mga estadistika na 90 porsyento ng lahat ng transaksyon sa pagbabayad ay pinroseso sa
pamamagitan ng mga tseke at paglilipat sa bangko.
Pagkatapos ay sinimulan ni Fabian ang susunod na yugto ng kanyang plano.
Hanggang ngayon, talagang nagbabayad ang mga kustomer sa kanya ng maliit na bayad para mapanatiling ligtas ang kanilang pera.
Gayunpaman, upang makahikayat ng mas maraming pera sa baul, inalok ni Fabian sa mga nag-iipon ang
tatlong porsyentong interes sa kanilang mga deposito.
Naniniwala ang karamihan na makakamit niya lamang ang dalawang porsyentong tubo dahil kilala siyang
nagpapautang ng pera sa limang porsyentong interes.
Sa totoo lang, walang sinuman ang may hilig na kwestyunin ang mga pamamaraan ni Fabian, dahil mas kanais-nais
ang makakuha ng tatlong porsyentong interes kaysa magbayad pa ng dagdag para sa imbakan.
Dahil sa dami ng mga nag-iipon, mabilis na lumago ang mga ari-ariang pinamamahalaan ni Fabian.
At muli, nagpautang siya ng mas malalaking halaga kaysa sa aktwal na nasa vault bilang mga banknote at barya.
Para sa bawat 100 taler na salapi sa baul, nagpapautang siya ng 200, 300, o 400 taler, at sa ilang
pagkakataon ay hanggang 900 taler sa mga nanghihiram.
Kailangan lang niyang tiyakin na hindi lalagpas sa siyam sa isa ang ratio, dahil sa karaniwan, isa sa bawat
sampung kostumer ang gustong ipa-cash ang kanilang kredito.
Gayunpaman, nakapataw si Fabian ng buong 45 taler na interes sa 900 taler na pera sa libro na
ipinahiram niya sa anyo ng mga simpleng tseke.
Iyon ay limang porsyento sa 900 taler.
At pinanatili ni Fabian ang 45 taler bilang interes.
Ginawa rin ng iba pang mga alahero ang parehong bagay.
Lahat sila ay lumikha ng pera mula sa wala.
Gamit lang ang panulat na fountain, at humiling pa ng interes bukod pa rito.
Siyempre, hindi nila mismong inihulma ang pera, kundi pinagawa nila sa pamahalaan ang pag-imprenta ng mga
banknote o paghuhulma ng mga barya, na ipinamamahagi naman sa mga tao ng mga panday-ginto.
Si Fabian ay nagbayad lamang ng gastos sa pagpi-print.
Gayunpaman, lumikha sila ng pera mula sa wala nang magbigay ng pautang at naningil pa ng interes dito.
Naniniwala ang karamihan ng tao na ang pamahalaan ang may pananagutan sa suplay ng pera.
Naniniwala rin sila na si Fabian ay hihiram lamang ng halagang pera na ipinagdeposito sa kanya ng iba bilang ipon.
Kakaiba nga, gayunpaman, na hindi kailanman nabawasan ang ipon ng sinuman nang ipinautang ang pera sa ibang lugar.
Kung sinubukan ng lahat na i-withdraw nang sabay-sabay ang balanse ng kanilang mga account, mabubunyag ang panlilinlang.
Isang araw, isang mapag-isip na negosyante ang dumating upang makita si Fabian.
Mali ang singil sa interes, sabi niya.
Sa tuwing hihiram sila ng 100 thaler, hinihingi nila ang 105 thaler bilang kapalit.
Ang karagdagang limang taler ay hindi kailanman mababayaran, dahil hindi ito umiiral.
Ang mga magsasaka ay gumagawa ng pagkain, ang industriya ay gumagawa ng mga kalakal, at iba
pa, ngunit pera lamang ang kanilang ginagawa.
Sabihin nating may dalawang negosyante lamang sa buong bansa na nagsilbing mga employer para sa lahat ng iba.
Bawat isa sa dalawa ay humihiram ng 100 thaler.
Nagbabayad kami ng 90 taler para sa sahod at gastusin at kumikita kami ng 10 taler na napupunta sa aming sariling bulsa.
Ang kabuuang kapangyarihang pambili ay magiging 90 plus 10 taler na dinoble, ibig sabihin 200 taler.
Ngunit para mabayaran ang mga ito, kailangan naming ibenta ang lahat ng aming mga produkto sa halagang 210 taler.
Kung ang isa sa amin ay magtagumpay na maibenta ang lahat ng kanyang stock sa halagang 105 thaler,
ang isa pa ay maaaring kumita ng hanggang 95 thaler.
Bukod pa rito, hindi niya mabebenta ang ilan sa kanyang mga paninda dahil wala nang pera para bilhin ang mga ito.
May utang pa rin siya sa kanila ng 10 taler at maaari lamang niyang bayaran ito sa
pamamagitan ng paghiram ng mas maraming pera.
Samakatuwid, imposible ang sistema.
Nagpatuloy ang lalaki.
Tila dapat nilang ipakalat ang 105 taler, na 100 para sa akin at 5 na kanilang gagastusin.
Pagkatapos, 105 taler ang magiging umiikot at mababayaran ang mga utang.
Nakikinig nang tahimik si Fabian at sa wakas ay sumagot.
Ang ekonomiks ay isang napakakumplikadong larangan, mahal ko.
Ang isyung ito ay nangangailangan ng maraming taon ng pag-aaral.
Bibigyan ko ng nararapat na pansin ang mga nabanggit na bagay, habang ikaw naman ay mangangalaga sa sa iyo.
Kailangan mong magtrabaho nang mas episyente, pataasin ang produksyon, bawasan ang mga
gastos, at maging mas mahusay na negosyante.
Masaya akong tumulong sa iyo anumang oras.
Nagpatuloy sa kanyang lakad ang bisita nang hindi nasisiyahan.
May mali rito.
May isang bagay na lubos na mali sa mga pamamaraan ni Fabian.
At mahusay niyang iniiwasan ang mga tanong.
Ngunit malawakang itinuturing si Fabian bilang eksperto, at magiging walang silbi ang mga pagtutol.
Pagkatapos ng lahat, tila umuunlad nang husto ang ekonomiya at nakararanas ang bansa ng napakalaking pagsulong.
Upang matakpan ang interes sa perang inutang, kinailangan ng mga mangangalakal na itaas ang kanilang mga presyo.
Pagkatapos ay nagreklamo ang mga empleyado na masyadong mababa ang kanilang sahod.
Gayunpaman, ayaw ng mga employer na magbayad ng mas mataas na sahod.
Itinuro nila ang panganib ng pagkabangkarote.
Hindi patas na nabayaran ang mga magsasaka para sa kanilang mga ani.
At maraming maybahay ang nagreklamo tungkol sa sobrang mahal na pagkain.
Sa wakas, sumiklab ang mga welga.
Isang penomenon na dati'y hindi pa kilala.
Lalo pang maraming tao ang naapektuhan ng kahirapan.
At kahit ang mga kaibigan o kamag-anak ay wala ring paraan para tulungan sila.
Ang tunay na kayamanan ng bansa ay malaking nakalimutan.
Ang matabang lupa, ang malalawak na kagubatan, ang mga pinagkukunang mineral at ang mga hayop-pang-saka.
Lahat ng bagay ay umiikot sa pera.
Ang tila pinakamataas na kalakal na ito, na palaging kulang.
Ngunit walang nagtanong sa sistema.
Ipinaniniwala na kontrolado ng pamahalaan ang lahat ng mga mekanismong ito.
Ilang tao ang nakapagsama-sama ng kanilang labis na pondo at nakapagtatag ng mga
independiyenteng institusyong pang-kredito o pinansyal.
Magbubunga ito ng 6% na interes o higit pa, na lubos na lumampas sa alok na 3% na interes ni Fabian.
Gayunpaman, ang mga independiyenteng kumpanyang ito ay maaari lamang magpautang ng perang tunay na pag-aari nila.
Hindi tulad ni Fabian, wala silang kakaibang kapangyarihang lumikha ng pera mula sa wala sa pamamagitan lamang ng
pagsulat nito sa mga libro gamit ang panulat na may tinta.
Ang mga independiyenteng institusyong pinansyal na ito ay nakainis kay Fabian at sa kanyang mga kasapakat.
Kaya agad nilang itinatag ang sarili nilang.
Karamihan sa kompetisyon ay binili nang buo bago pa man ito magkaroon ng pagkakataong umunlad.
Sa isang kisap-mata, ang lahat ng mga institusyong pinansyal ay pag-aari o kontrolado na nila.
Patuloy na lumalala ang kabuuang kalagayang pang-ekonomiya.
Akala ng mga manggagawa na kumikita nang sobra ang kanilang mga amo.
Sa kabilang banda, itinuring ng mga employer na tamad at hindi epektibo ang kanilang mga manggagawa.
Nag-sisi-sisi ang lahat sa isa't isa.
Hindi rin nakahanap ng solusyon ang mga gobernador.
Higit pa rito, tila kailangang unahin ang paglutas sa suliranin ng kahirapan.
Ipinakilala ang mga programang panlipunan at ang bawat residente ay legal na obligadong mag-ambag.
Dahil dito, nagalit ang mga mamamayan, na nanatili pa rin sa makalumang paniniwala na dapat kusang
tumutulungan ang mga magkakapitbahay sa oras ng pangangailangan.
Ang mga buwis na ito ay wala nang iba kundi legalisadong pagnanakaw, protesta ng mga tao.
Anumang bagay na kinuha mula sa isang tao laban sa kanyang kalooban, anuman ang layunin, ay katumbas ng pagnanakaw.
Ngunit bawat isa ay pakiramdam na sila'y walang kapangyarihan at natakot sa sentensiyang pagkakakulong na maaaring
ipataw dahil sa hindi pagbabayad ng buwis at mga singil.
Bagaman nagbigay ang mga programang panlipunan ng pansamantalang ginhawa, hindi nila naresolba ang mga problema.
Sa kabaligtaran, hindi nagtagal ay bumalik sila nang mas marami, dala ang karagdagang pangangailangan para sa pera.
Umabot sa nakakasilaw na taas ang paggasta sa panlipunang serbisyo at ang magastos na
administratibong aparato ay lumabis din sa kontrol.
Karamihan sa mga miyembro ng pamahalaan ay mga disenteng tao na nagbigay ng tapat na impormasyon.
Hindi nila nais na pasanin pa ng karagdagang gastusin ang kanilang mga kababayan.
Kaya hindi nila nagawa ang kanilang huling paraan: manghiram ng nawawalang pera kay Fabian at sa kanyang mga kasama.
Gayunpaman, wala silang ideya kung paano nila mababayaran ang mga bono.
Hindi na kayang bayaran ng mga magulang ang mga guro ng kanilang mga anak.
Hindi na rin nila kayang bayaran ang mga doktor.
Kahit ang mga kumpanya ng transportasyon ay nagkalugi.
Talagang wala nang natirang pera.
Hakbang-hakbang, napilitan ang pamahalaan na akuin at pamahalaan ang lahat ng mga tungkuling ito.
Ang mga guro, doktor, at marami pang ibang propesyonal ay naging mga kawani ng pamahalaan at empleyado ng pampublikong sektor.
Sa ilalim ng mga kalagayang ito, iilan na lamang ang nakakakuha pa rin ng kasiyahan sa kanilang trabaho.
Nakakuha sila ng disenteng sahod, ngunit nawala ang kanilang kalayaan at pagkakakilanlan.
Ang bawat tao ay parang isang pihitan lamang sa isang napakalaking makina.
Walang puwang para sa personal na inisyatiba, at halos hindi napapansin ang mga propesyonal na tagumpay.
Halos nakapirming ang mga sahod at suweldo, at ang pag-angat sa posisyon ay posible
lamang kapag nagretiro o namatay ang nakatataas.
Sa kanilang pagkadismaya, muling nagpasya ang mga pinuno na humingi ng payo kay Fabian.
Itinuturing nila siyang lubos na matalino, at tila palagi siyang may pinakamainam na solusyon sa mga suliraning pinansyal.
Pinakinggan niya ang lahat ng kanilang mga problema, inisip ang mga ito, at nagsalita.
Maraming tao ang hindi kayang harapin ang kanilang sariling mga problema.
Umaasa sila na may ibang tao na sasalo at lulutasin ang kanilang mga problema para sa kanila.
Sigurado akong sasang-ayon kayong lahat na dapat mabigyan ng karapatan sa kaligayahan sa buhay at matugunan ang kanilang
mga pangunahing pangangailangan ang karamihan sa mga tao.
Pagkatapos ng lahat, kinakatawan namin ang pangkalahatang prinsipyo na pantay-pantay ang lahat ng tao.
Upang makamit ang balanse, kailangang kunin ang labis na kayamanan ng mayayaman at ipamahagi ito sa mga mahihirap.
Walang ibang paraan.
Dapat ipakilala ang isang progresibong sistema ng buwis.
Kapag mas marami ang mayroon ang isang tao, mas malaki ang kailangang bayaran niya.
Patawan ng buwis ang lahat ayon sa kanilang kayamanan at bigyan ang bawat isa ayon sa kanilang pangangailangan.
Halimbawa, ang mga paaralan at ospital ay dapat na malayang ma-access nang walang bayad
ng mga taong may kakulangan sa pananalapi.
Binigyan niya sila ng mahabang lektura tungkol sa mga dakilang ideyal at tinapos ito sa mga salitang, "At
pakisabi huwag ninyong kalimutan na may utang kayo sa akin."
Matagal mo na itong hinihiram.
Maaari kitang tulungan sa pamamagitan ng pagpapaliban ng pagbabayad, pero kailangan mo pa ring magbayad ng interes.
Walang nagtanong sa pilosopiya ni Fabian.
Talagang ipinakilala ng pamahalaan ang isang progresibong buwis sa kita.
Habang mas malaki ang kinikita ng isang tao, mas mataas ang porsyento ng buwis na sinisingil sa kanila.
Walang gustong buwis sa kita, pero binabayaran ito ng lahat dahil kung hindi, mapupunta sila sa bilangguan.
Muling napilitan ang mga mangangalakal na itaas ang kanilang mga presyo.
Muli, hiniling ng mga empleyado ang mas mataas na sahod.
Bilang resulta, maraming negosyante ang kinailangang palitan ang bahagi ng kanilang mga manggagawa ng mga makina o nagkalugi.
Ito, siyempre, ay lalo pang nagpalala sa kawalan ng trabaho, kaya pinilit ang pamahalaan na magpakilala ng karagdagang mga modelo
para sa tulong panlipunan at benepisyo sa kawalan ng trabaho.
Nagpatupad ang pamahalaan ng mga taripa, subsidiya, at iba pang mga hakbang pang-proteksyon upang iligtas ang iba't ibang
industriya mula sa pagbagsak at mapanatili ang mga trabaho.
Dito't doon, nagsimulang magtaka ang mga tao kung ang layunin ng produksyon ay talaga namang gumawa
ng mga kalakal o simpleng magbigay lang ng trabaho.
Habang patuloy na lumalala ang sitwasyon, sinubukan ng pamahalaan na panatilihin ang antas ng katatagan sa pamamagitan ng
kontrol sa sahod at presyo at ng mga komplikadong regulasyon.
Ang mga awtoridad sa buwis ay papalakas sa pamamagitan ng buwis sa halagang nadagdag at lahat ng uri ng buwis.
May isang beses na itinuro na ang isang tinapay ay napapailalim sa mahigit 50 iba't ibang buwis sa
paglalakbay nito mula sa combine harvester hanggang sa maybahay.
Ngayon ay oras na para makialam ang mga eksperto. Minsan umaabot pa sila sa antas ng gabinete, ngunit kadalasan ay
nagtitipon sila sa mga hindi kilalang komite at, taon-taon, nakakagawa lamang sila ng mga walang kabuluhang papel.
Sa pinakamainam, inirekomenda nila ang karagdagang restrukturasyon ng sistema ng buwis.
Ngunit patuloy na tumaas nang tuloy-tuloy ang kabuuang halaga ng mga buwis at taripa.
Patuloy na hinihingi ni Fabian ang kanyang mga bayad na interes nang walang humpay.
Linamon ng bagay na ito ang patuloy na lumalaking bahagi ng kita mula sa buwis.
Nagbunga ito ng isang ganap na bagong anyo ng pulitika, ito ay ang pulitikang partidwal.
Nag-aaway ang mga tao sa isa't isa tungkol sa kung aling partido ang pinakamahusay na makalulutas sa mga problema.
Pinag-usapan ng mga tao ang mga personalidad at ideolohiya, nagpalitan sila ng mga pang-iinsultong tawag at
nagwala tungkol sa lahat ng bagay maliban sa tunay na problema.
Isang tahimik na paghihikayat ng pag-asa ang kumalat sa mga namamahalang katawan.
Sa kalaunan, umabot na sa puntong ang interes na kailangang bayaran sa isang bayan ay lumampas sa kabuuang kita na nalilikha.
Sa buong bansa, lumaki ang halaga ng hindi nabayarang interes, at sinisingil na rin ang interes sa hindi
nabayarang interes na ito, na tinatawag na pinagsamang interes.
Pinayagan nito si Fabian at ang kanyang mga kasabwat na unti-unting makuha ang konkretong kayamanan ng bansa, alinman
sa pamamagitan ng paglilipat ng pagmamay-ari o sa pamamagitan ng pagkuha ng lalong kontrol sa mga lupon ng pangangasiwa.
Ngunit hindi pa ganap ang kontrol.
Alam ng lihim na samahan na magiging ligtas lamang sila sa kanilang posisyon kapag
ganap na nilang nakokontrol ang bawat tao.
Kulang ang pera saan man.
Maraming tao ang walang trabaho at naghirap.
Hindi na kayang alagaan ng mga sistema ng panlipunang kapakanan ang lahat, kaya unti-unti nang nagsimulang mag-alsa ang mga tao.
Hinimok ni Fabian ang pamahalaan na patayin ang dalawang ibon sa isang bato.
Una, ang digmaan ang pinakamabisang paraan upang pagkaisahin ang mga tao sa pakikipaglaban
laban sa isang karaniwang panlabas na kaaway.
At pangalawa, ito rin ang pinakamainam na paraan upang bayaran ang mga panloob na utang ng pamahalaan, sa pamamagitan
ng pagsasamantala sa ibang mga bansa pagkatapos ng tagumpay.
Upang paandarin ang makinarya ng digmaan, nagpagawa si Fabian ng mga pabrika, nagbigay sa mga may-ari nito ng pera para gumawa ng
mga bomba, nagpahiram ng pera sa militar, at sa huli ay nagbigay sa mga biktima ng mga pautang na may
mataas na interes para sa malawakang muling pagtatayo.
Pagkatapos noon, ipinagkaloob pa ang mga karagdagang malalaking pautang sa ilalim ng pamagat ng pagpapaunlad ng ekonomiya.
Ang sistemang ito, kasama ang lahat ng mga implikasyon nito, ay naging napakatagumpay kaya't maraming bansa sa buong mundo ang
biglang napagtanto na hindi lamang sila may utang sa dayuhan, partikular kay Fabian, kundi kasangkot o
nakikilahok din sa isang uri ng armadong tunggalian.
Tiniyak ni Fabian na palaging may balanse ng kapangyarihan, upang anumang bansa ay mapilitan makipagdigma laban sa alinmang iba.
Palaging inisip ni Fabian na magandang ideya ito kapag hindi pinansin ng isang bansa ang kanyang mga mungkahi, hindi
nabayaran ang mga utang nito, o gustong magpakilala ng bagong sistema ng pera na hindi konektado kay Fabian.
Palaging pinondohan ni Fabian ang bansang inaatake, karamihan sa pamamagitan ng mga taong pantakip, mga organisasyong pantakip, o
mga lihim na serbisyo, upang magtagal ang digmaan hangga't maaari at upang makalikom ng
pinakamaraming pera mula sa muling pagtatayo.
Pagkatapos ay binayaran niya ang kanyang mga utang sa pamamagitan ng paglustay sa
imprastruktura at likas na yaman ng sinakop na bansa.
Karamihan sa ating mga kababayan na nag-alsa laban sa mapanlinlang na sistema ay pinatahimik sa pamamagitan ng pagpapatong sa kanila
ng pang-ekonomiyang presyon o simpleng pagtatawa sa kanila.
Para dito, binili nina Fabian at ng kanyang mga kasabwat ang karamihan sa mga pahayagan, istasyon ng
telebisyon at radyo, at nagtalaga ng mga pinili nilang ehekutibo upang patakbuhin ang mga ito.
Marami sa mga operator ng media na ito ay tunay na nagsusumikap na pagandahin ang mundo, ngunit
hindi nila namamalayan kung paano sila sinasamantala.
Ang mga solusyong kanilang ipinopromote ay palaging tinatrato lamang ang mga sintomas nang
hindi kailanman hinaharap ang ugat ng problema.
Tiyak na may iba't ibang pahayagan at magasin.
May ilan para sa kaliwang pakpak, ilan para sa kanang pakpak, iba pa para sa liberal na gitna, pati na rin mga
magasin para sa mga manggagawa at iba pa para sa mga negosyante.
Pinayagan kang magbasa at magsulat ng kahit ano ang gusto mo, ngunit hangga't hindi mo
sinisikap na tuklasin ang tunay na problema.
Malapit nang matapos ang malaking plano ni Fabian.
Ang buong bansa, at hindi lang ang bansang ito, ay labis na may utang sa kanya.
Sa pamamagitan ng sistema ng edukasyon at ng malawakang midya, kontrolado niya hindi lamang ang emosyon
ng mga tao kundi pati na rin ang kanilang mga isipan.
Ang iniisip at pinaniniwalaan ng populasyon ay sa huli ay nasa kamay ni Fabian nang buo.
Kung ang isang tao ay may napakalaking halaga ng pera na hindi niya kailanman magagastos para sa kanyang
personal na kasiyahan, anong mga natatanging ligaya pa ang maaari niyang makuha mula sa mundo?
Para sa mga nagpapahayag na sila ay elitista, may malinaw na sagot sa tanong na ito.
Ang kapangyarihan.
Ang hubad at walang patnubay na kapangyarihan sa iba.
Ang mga idealista ay napakahusay sa media at pulitika kaya't epektibong napigil ang kanilang impluwensya.
Ngunit natagpuan ni Fabian ang tunay na mga kontrol freak na may kakaibang mentalidad ng mga tagapamahala na
hinahanap niya sa hanay ng mga adik sa kapangyarihan ng mga pinansiyal na dinastiya.
Karamihan sa mga dating panday-ginto ay nagkaroon ng ganitong uri ng kaisipan.
Hindi na sila nasisiyahan sa kanilang labis na kayamanan.
Hinahanap nila ang kilig ng isang bagong hamon.
Ang kapangyarihan sa mga masa ang pinakahuling laro.
Akala ng mga taong ito na sila ay mas mataas kaysa sa lahat ng iba.
Karapatan at tungkulin naming mamuno.
Hindi alam ng nakararami kung ano ang mabuti para sa kanila.
Kailangan mong tipunin sila nang magkakasama at utusan sila.
Kami naman ay ipinanganak upang mamuno.
Kinokontrol nina Fabian at ng kanyang mga kasapakat ang maraming institusyong pang-utang sa buong lungsod at sa buong bansa.
Maaaring sila ay mga pribadong kumpanya na may iba't ibang may-ari, ngunit sa kabila ng lahat ng
halatang kompetisyon, mahigpit silang nagtulungan.
Sa pag-apruba ng pamahalaan, naitatag ang isang bangko sentral na ang pundasyon ay hindi
man lang nakabatay sa sarili nitong kapital.
Hindi, dito rin, ang paglikha ng pera ay nakabatay sa pagde-debit ng mga ipon ng populasyon.
May utang saan ka man tumingin.
Sa panlabas, nagbigay ang sentrong reserba ng impresyon na seryosong kinokontrol ang suplay ng pera at sa isang
paraan ay sumasalamin sa isang tungkuling pang-gobyerno.
Ngunit nakapagtataka, wala pang halal na kinatawan ng pamahalaan o nakatataas na opisyal sibil ang kailanman
naisama sa lupon ng pamamahala ng bangko sentral na ito.
Hindi na nanghiram nang direkta ang pamahalaan kay Fabian, ngunit nakapaghiram ito sa bangko sentral, kung
saan ang mga kita sa buwis sa susunod na taon ang nagsilbing kolateral para sa mga pautang.
Ito ay alinsunod sa plano ni Fabian, na ilihis ang hinala mula sa kanyang sarili at sa halip
ay ipakita ang isang pamamaraan ng pamahalaan.
Sa likuran, siyempre, siya pa rin ang may kontrol.
Ang di-tuwirang kontrol ni Fabian sa mga usaping pampamahalaan ay napakaperpekto kaya minsan ay nakapang-hambog siya.
Kung ako ang kumokontrol sa pera ng isang bansa, hindi ko na alintana kung sino ang gumagawa ng mga batas.
Hindi mahalaga kung aling partido ang nasa kapangyarihan, dahil si Fabian ang
kumokontrol sa pera at pananalapi, ang buhay ng bansa.
Natanggap ng pamahalaan ang pera, ngunit sinisingil ang interes sa bawat karagdagang pautang.
Patuloy na tumataas ang halagang inilalalaan sa iba't ibang benepisyong panlipunan, at halos hindi na kayang bayaran ng
pamahalaan ang interes, lalo na ang punong halaga ng utang.
Paminsan-minsan, may nagtatanong, "Kung ang pera ay isang sistemang nilikha ng tao, tiyak na maaari itong
iangkop sa pangangailangan ng mga tao upang paglingkuran sila nito sa halip na kontrolin sila, hindi ba?"
Ngunit ang mga taong ganito ay unti-unting nagiging bihira, at ang kanilang mga tinig ay nalunod sa impyernong
ingay na dulot ng walang katapusang paghahanap sa limang nawawalang taler upang mabayaran ang interes.
Nagdaan at naglaho ang mga pamahalaan, at kasama nila ang mga kulay ng partido.
Itim, pula, dilaw, berde, ngunit nanatiling pareho ang prinsipyo.
Anuman ang pamahalaang nasa kapangyarihan, lalo pang lumalapit taon-taon ang pangwakas na layunin ni Fabian.
Ang mga batas ng tao ay hindi mahalaga.
Pinatawan sila ng buwis hanggang sa antas na nakakaduwal.
Nawalan na siya ng kakayahang magbayad.
Ngayon ay hinog na ang panahon para sa huling malaking galaw ni Fabian.
Sampung porsyento ng lahat ng pera ay nananatili pa rin sa sirkulasyon sa anyo ng mga barya at mga banknote.
Sa perang nasa kanilang bulsa, mayroon pa ring tiyak na antas ng kontrol ang mga tao sa kanilang sariling buhay.
Ang huling tanggulan ng personal na kalayaan ay kailangang pawiin nang hindi nagdudulot ng hinala.
Maaaring ipagtalo na ito ay isang usapin ng kaligtasan.
Hindi tinatanggap ang mga tseke sa labas ng sariling komunidad.
Hindi gusto ng mga tao na magdala ng pera kapag naglalakbay.
Kaya naman, lubos na tinanggap sa larangang ito ang isang mas maginhawang solusyon.
Siyempre, tama na naman ang ideya ni Fabian.
Nagbigay ang kanyang organisasyon sa bawat isa ng plastik na kard na nagpapakita ng pangalan ng may
hawak, isang larawan, at isang numero ng pagkakakilanlan.
Kailangan mo lang ipakita ang card na ito kapag namimili.
Nakipag-ugnayan ang mga negosyante sa sentral na kompyuter at sinuri ang kredito, pagkatapos noon ay maaaring mamili
ang kostumer nang buong-buo hanggang sa isang tiyak na halaga.
Ginawang mas kaakit-akit ang credit card sa mga customer sa pamamagitan ng hindi pagpataw ng anumang interes kapag
nabayaran nila ang kanilang balanse sa katapusan ng buwan.
Sa kabilang banda, ang mga negosyante ay may makabuluhang mas mataas na gastusin, na kailangang idagdag sa presyo ng mga
pangwakas na produkto at sa gayon ay ipinapasa sa mamimili.
Nag-enjoy sina Fabian at ang kanyang mga kasama sa patuloy na pag-angat ng kanilang reputasyon.
Oo, tunay silang itinuring na mga haligi ng lipunan.
Ang kanyang mga pahayag tungkol sa mga usaping pinansyal at pang-ekonomiya ay tinanggap halos bilang relihiyosong doktrina.
Maraming maliliit na negosyo ang gumuho dahil sa patuloy na pagtaas ng pasanin ng buwis at bayarin.
Ipinakilala ang mga espesyal na permit at lisensya para sa lahat ng posibleng teknik at pamamaraan, na nagpapahirap
sa natitirang mga kumpanya na manatiling nakalutang.
Pag-aari o kontrolado ni Fabian ang lahat ng malalaking kumpanya, na bawat isa ay may daan-daang mga subsidiarya.
Ang kompetisyon sa pagitan ng mga malalaking kumpanyang ito ay puro pagpapanggap lamang.
Sa huli, napilitan ang lahat ng mga kakumpitensya na umalis sa merkado.
Ang mga tubero, mekaniko ng sasakyan, elektrisyan, at karamihan sa iba pang mga manggagawa at
maliliit na negosyo ay nakaranas ng parehong kapalaran.
Lunok sila ng malalaking korporasyon ni Fabian, na pinagsama-samang nasa ilalim ng proteksyon ng pamahalaan.
Pagkatapos ay iginiit ni Fabian ang ganap na pag-aalis ng mga barya at perang papel.
Upang walang kumpanya o indibidwal ang makaligtas nang wala ang mga credit card at ang laganap na sistema ng kompyuter.
Kung sakaling may nawalan ng credit card, ang plano ni Fabian ay ipatatattoo ang numero ng pagkakakilanlan ng bawat
mamamayan sa kanilang kamay upang mabasa ito sa ilalim ng espesyal na ilaw at maipadala sa kompyuter.
Kung walang ganoong patunay ng pagkakakilanlan, wala nang makakabili o makakapagbenta ng kahit ano pa man.
Dapat ikabit ang bawat kompyuter sa isang napakalaking sentral na kompyuter kung saan itatago ang
lahat ng impormasyon tungkol sa bawat indibidwal.
Sa ganoong paraan, malalaman ni Fabian ang lahat tungkol sa bawat isa.
Kapag nagawa na ito, magkakaroon siya ng sukdulang ganap na kontrol sa lahat ng tao sa bansa
at, higit pa rito, sa lahat ng tao sa buong mundo.
Mayroon nang mga solusyon at posibleng paraan para makalabas sa suliraning ito ngayon.
Nais naming pasalamatan ang lahat ng nag-ambag sa tagumpay ng pelikulang ito: secret.tv / kopp-verlag.de / crevid.de