Γεια σε όλους, είναι πραγματικά μεγάλη τιμή να βρίσκομαι εδώ μπροστά. Σας ευχαριστώ Ivo.
Νομίζω ότι είναι πολύ καλό που βρίσκομαι εδώ σήμερα. Είναι πάντα καλό να βρίσκεσαι στο
σωστό μέρος την κατάλληλη στιγμή, έτσι δεν είναι;
Συχνά βρίσκομαι στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Στην περίπτωση μικρών τροχαίων ατυχημάτων, συνήθως λες
στον εαυτό σου, ω, μακάρι να οδηγούσα διαφορετικά.
Αλλά σήμερα αισθάνομαι ότι αυτό είναι ακριβώς το σωστό μέρος, η σωστή στιγμή. Και γενικά αισθάνομαι κάτι σαν, ίσως το ξέρετε κι
εσείς αυτό το συναίσθημα, ο χειμώνας τελείωσε και υπάρχει ένας ανοιξιάτικος αέρας, αυτές οι πρώτες ζεστές μέρες του Μαρτίου.
Αισθάνομαι κάτι εκεί μέσα, ότι έχουμε ωφεληθεί από μια αλλαγή, ως ανθρωπότητα, ως λαός.
Ήμουν πρόσφατα ξανά στη Βιέννη - πηγαίνω μερικές φορές εκεί για δουλειές - και περπάτησα στους
δρόμους και επισκέφθηκα επίσης το κοινοβούλιο.
Και υπήρχαν προτομές των ιδρυτών της δημοκρατίας που ανακήρυξαν τη Δημοκρατία της Αυστρίας. Και κατά κάποιο τρόπο συγκίνησε τόσο
πολύ την καρδιά μου που σκέφτηκα ότι ίσως εκείνη την εποχή -δεν θέλω να το κρίνω τώρα, την ανακήρυξη της Δημοκρατίας της
Αυστρίας, δεν είναι αυτό το θέμα- αλλά ίσως εκείνη την εποχή που αγωνίζονταν γι' αυτήν ή ό,τι ήταν αυτό που τους συγκίνησε, ίσως
δεν πίστευαν ότι θα έφτανε ποτέ τόσο μακριά, ότι θα πετύχαινε ποτέ, ότι ένας τόσο διαφορετικός κόσμος θα ήταν ποτέ εφικτός.
Και μετά κατέληξαν σε αποτυχία.
Ελπίζω ότι κανείς μας δεν θα καταλήξει προδότης, αλλά ότι θα μπορέσουμε να βιώσουμε αυτόν τον νέο κόσμο. Ότι μπορούμε να
βιώσουμε αυτή την αλλαγή που ανέφερε ο Christoph Hörstel. Ότι δεν θα μιλάμε μόνο γι' αυτήν, δεν θα την ονειρευόμαστε
μόνο, αλλά ότι μπορούμε να βιώσουμε πραγματικά την αλλαγή.
Ναι. Ο τίτλος της παρουσίασής μου είναι: "Ο τόκος χρέους, τι πρέπει να ξέρετε γι' αυτόν!"
Ίσως αισθάνεστε με τον ίδιο τρόπο που αισθανόμουν κι εγώ όταν ήμουν νέος - ακόμα κι αν δανειζόμουν χρήματα μόνο για ένα
παγωτό, ακόμα κι αν ήταν μόνο ένα γερμανικό μάρκο τότε - ήμουν πάντα πολύ χαρούμενος όταν μπορούσα να ξεπληρώσω το χρέος.
Αυτό ισχύει και σήμερα, είτε είναι 10 ευρώ είτε όχι. Ανακουφίστηκα ποτέ πραγματικά μόνο στην
καρδιά μου όταν απλά ξεφορτώθηκα αυτό το ηλίθιο χρέος.
Αισθάνεται κανείς άλλος έτσι; Δεν είμαι εντελώς μόνη, εντάξει.
Τότε ξέρετε το συναίσθημα. Είναι απλά ωραίο να μπορείς να ζεις χωρίς χρέη.
Οι πολιτικοί μας, οι ηγέτες των επιχειρήσεων, οι υπουργοί Οικονομικών, οι επικεφαλής των κυβερνήσεων,
φαίνεται να έχουν διαφορετική αντίληψη για το χρέος.
Αν κοιτάξετε πώς εξελίσσεται το δημόσιο χρέος, μάλλον θα σκεφτείτε ότι το χρέος είναι πλέον μέρος
της καλής συμπεριφοράς μιας ακμάζουσας οικονομίας.
Και σχετικά με την απόσβεση - δεν ξέρω, δεν υπάρχει καμία συζήτηση για την απόσβεση.
Το μόνο που ακούω είναι για νέο χρέος, για υψηλότερα επιτόκια που θα πρέπει να πληρωθούν, αλλά η ιδέα ότι ίσως να τα
αποπληρώσω, μου διαφεύγει κατά κάποιο τρόπο. Δεν το ακούω αυτό.
Ως εκ τούτου, έφερα μαζί μου ένα γραφικό για μια πρώτη επισκόπηση. Η Ευρώπη και οι χώρες του κόσμου ήταν ήδη ένα μικρό
θέμα σήμερα, συμπεριλαμβανομένου ενός μικρού μέρους του χρέους και του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Πόσο χρέος έχουν
στην πραγματικότητα οι χώρες; Στην Ευρώπη, για παράδειγμα.
Και το έχω απεικονίσει αυτό - χρησιμοποιώντας επίσημα στοιχεία από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο - τον λόγο
του χρέους σε σχέση με το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν.
Το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν είναι το άθροισμα όλων των αγαθών και υπηρεσιών που παράγονται σε μια χώρα.
Ό,τι παράγεται εκεί, ό,τι εισπράττεται σε όρους εισροής εργασίας, καταγράφεται εκεί, και τα χρέη που
έχει στη συνέχεια αυτή η χώρα τίθενται σε αναλογία.
Και πήρα το θάρρος να κάνω μια εκτίμηση.
Μια αξιολόγηση που λέει "χωρίς χρέος" είναι σκούρο πράσινο για μένα. Μπορώ να σας πω αμέσως ότι
δεν υπάρχει καμία σκουροπράσινη χώρα στην Ευρώπη.
Κάποτε σκέφτηκα το "10%", δηλαδή αν μια χώρα έχει 10% χρέος σε σχέση με όσα παράγει σε ένα χρόνο,
τότε το ονόμασα ανοιχτό πράσινο και το σημείωσα.
Το "10 έως 25 %" έχει κίτρινο χρώμα για μένα, το "25 έως 75 %" είναι κόκκινο και το "πάνω από 75 %" είναι σκούρο κόκκινο.
Επιτρέψτε μου να σας δώσω μια ιδέα για το πώς το αξιολογώ αυτό.
Αν φανταστείτε ότι πληρώνετε όλους τους λογαριασμούς σας για ένα μήνα, δεν λαμβάνετε μισθό, αλλά ο μισθός σας μεταφέρεται απευθείας
στην τράπεζα με σκοπό την αποπληρωμή του εθνικού μας χρέους.
Αν το κάνετε αυτό για ένα μήνα, αλλά ταυτόχρονα πληρώνετε το ενοίκιο σας, πληρώνετε για βενζίνη, πληρώνετε για ψώνια, πληρώνετε
για ρούχα, και ο πρατηριούχος ή ο ενοικιαστής κάνει το ίδιο, παίρνει τα χρήματα από εσάς, αλλά τα δίνει και στην τράπεζα.
Αν χρησιμοποιήσετε αυτό ως μοντέλο - θέλουμε να απαλλαγούμε από τα χρέη μας γρήγορα - τότε μπορείτε να καταφέρετε
να εξοφλήσετε το 8% σε ένα μήνα χωρίς να κάνετε τίποτα.
Και από αυτό πήρα τα χρώματα, οπότε είπα, εντάξει, θα μπορούσα ακόμα να φανταστώ ότι ένας
τέτοιος λαός θα μπορούσε να το καταφέρει αυτό.
Κίτρινο Είπα, εντάξει, ένα με τρεις μήνες, μπορεί να μην υπάρξει ακόμα εμφύλιος πόλεμος αν όλα τα χρήματα πάνε στις τράπεζες.
Αλλά δεν είμαι πια σίγουρος αν δεν θα είχαμε εμφύλιο πόλεμο ή αυτοδικία ή οτιδήποτε άλλο στη Γερμανία, αν
έπρεπε πάντα να παραδίδουμε μόνο τα χρήματα που κερδίζουμε για να είναι ευχαριστημένες οι τράπεζες.
Ας δούμε λοιπόν τις χώρες, πώς μοιάζει η Ευρώπη, η πολυαγαπημένη Ευρώπη: Πορτογαλία 124% δημόσιο χρέος, Ισπανία 97%, Γαλλία 92%,
Μεγάλη Βρετανία 93%, Ιρλανδία 119%, Ιταλία 128%, και συνεχίζει έτσι, Λουξεμβούργο με 25%, ακόμα αρκετά
καλά σε αυτό στην πραγματικότητα - φρικάρω εδώ - υπάρχουν σχεδόν μόνο κόκκινες χώρες.
Έχουμε τη Βουλγαρία με 16%, θα αναφερθώ ξανά σε αυτό, την Τουρκία. Λίγοι χρεοκοπούν, ολόκληρη η περιοχή της
Σκανδιναβίας. Η Εσθονία με 10% εθνικό χρέος επίσης ξεχωρίζει, η Γεωργία, η Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν.
Και μετά η μεγάλη αρκούδα, η Ρωσία, 10% εθνικό χρέος, πράσινο, ανοιχτό πράσινο, όχι σκούρο πράσινο, αλλά ακόμα ανοιχτό πράσινο.
Για να είμαι ειλικρινής, θα ντρεπόμουν αν ήμουν υπεύθυνος γι' αυτό.
Επειδή αυτό είναι πραγματικά..., δεν ζείτε συνήθως έτσι. Δεν ζεις με πίστωση και δεν είσαι περήφανος γι' αυτό.
Αλλά θα επανέλθουμε σε αυτό αργότερα, όταν απαντήσουμε στο ερώτημα, ήταν πάντα έτσι;
Θα μπορούσατε επίσης να υποθέσετε, ότι πιθανόν να φαινόταν διαφορετικά στο παρελθόν και ίσως και τώρα,
σχετίζεται με την οικονομική κρίση του 2008; Ας ρίξουμε μια άλλη ματιά στην εξέλιξη.
Ας ρίξουμε όμως πρώτα μια άλλη ματιά σε ολόκληρο τον κόσμο.
Μόνο λίγες χώρες δεν είναι χρεωμένες- 171 από τις 173 χώρες που καλύπτονται από το ΔΝΤ είναι σήμερα
χρεωμένες. Υπάρχουν πολύ λίγες που είναι σκουροπράσινες.
Έχουμε ήδη συζητήσει για τη χώρα, θα επανέλθω σε αυτό.
Με δυσκολία το αναγνωρίζεις, δεν μπορώ καν να κρατήσω το χέρι μου τόσο σταθερό, το Κουβέιτ είναι ακόμα πράσινο, ίσως
δεν γνωρίζουν όλοι το Μπρουνέι, η Μαλαισία είναι πράσινη.
Και οι υπόλοιποι είναι σε κάποια μορφή χρέους, τουλάχιστον ανοιχτό πράσινο, αυτό είναι ακόμα δυνατό,
μπορούμε ήδη να δούμε το Ιράν εδώ. Αλλά τα υπόλοιπα είναι κόκκινα, κόκκινα έως βαθιά κόκκινα σε χρέος.
Και το δυσάρεστο με το χρέος είναι ότι συνοδεύεται από τόκους.
Και τώρα τίθεται το ερώτημα, ποιος πληρώνει στην πραγματικότητα τους τόκους του χρέους;
Για να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα, θα ήθελα να εξετάσω τρεις ομάδες.
Η ομάδα 1 αποτελείται από ιδιωτικά νοικοκυριά,
Ομάδα 2 οι εταιρείες
και η ομάδα 3 το κράτος.
Η ομάδα 1, δηλαδή εσείς, για παράδειγμα, αν πάτε στην τράπεζα και πάρετε δάνειο για να πληρώσετε το καινούργιο σας αυτοκίνητο.
Στην περίπτωση αυτή, το θέμα είναι στην πραγματικότητα αρκετά σαφές. Είστε υπεύθυνοι για τους τόκους του χρέους.
Έτσι, τώρα εργάζεστε σκληρά για να κερδίσετε τα χρήματα για να εξοφλήσετε τα χρέη σας.
Ωστόσο, θα μπορούσατε επίσης να πείτε ότι αποφεύγω αυτή την τρέλα του χρέους, δεν παίρνω δάνεια ή πιστώσεις.
Δεν θέλω να το κρίνω αυτό σε αυτό το σημείο.
Αλλά ερευνήστε: Μπορείτε να ξεφύγετε από αυτή την προσωπική απόφαση, από αυτόν τον μηχανισμό χρέους;
Ας ρίξουμε μια ματιά στην Ομάδα 2, τις εταιρείες.
Στην περίπτωσή μου, θα σας παρουσιάσω τώρα ένα αγρόκτημα που καλλιεργεί, μεταξύ άλλων, δημητριακά.
Ο αγρότης αγόρασε ένα φανταχτερό νέο τρακτέρ.
Το χρηματοδότησε μέσω της τράπεζας, οπότε επιβαρύνεται με τόκους.
Αν τώρα εξετάσουμε την κατάσταση του κόστους αυτής της γεωργικής επιχείρησης, έχουμε το κόστος
εργασίας για τον γεωργικό βοηθό που βοηθάει τον αγρότη.
Από την άλλη πλευρά, έχουμε το κόστος των υλικών. Αυτό μπορεί να είναι το καύσιμο ντίζελ
για το τρακτέρ ή, όπως φαίνεται εδώ, ο σπόρος.
Και, όπως έχει ήδη αναφερθεί, έχουμε τρίτον το κόστος των τόκων.
Η γεωργική εκμετάλλευση θα μετακυλήσει και τα τρία αυτά έξοδα ως συνολικό κόστος στην τιμή
πώλησης των σιτηρών - στον αγοραστή των σιτηρών.
Στην περίπτωσή μου, ο αγοραστής σιτηρών είναι ένας μύλος. Το σιτάρι αλέθεται σε αλεύρι στο μύλο.
Και για να μπορέσουν τα σιτηρά να αλεστούν σε αλεύρι, χρειάζονται και εδώ εργατικό δυναμικό.
Η τεχνολογία του εργοστασίου του μύλου - ας υποθέσουμε - και ο ίδιος ο μύλος χρηματοδοτούνται επίσης από την τράπεζα.
Αυτό σημαίνει ότι οι τόκοι συσσωρεύονται και εδώ.
Ας ρίξουμε μια ματιά στην κατάσταση κόστους της λειτουργίας του μύλου.
Στη συνέχεια, έχουμε το κόστος προσωπικού για τους σκληρά εργαζόμενους εργάτες, έχουμε το κόστος των
υλικών, που είναι το σιτάρι από το αγρόκτημα, και έχουμε το κόστος των τόκων για τον μύλο.
Ως αρτοποιός, αγοράζω το αλεύρι μου από αυτόν τον μύλο, και ο μύλος θα μετακυλήσει αυτό το στοιχείο κόστους στην τιμή.
Αυτό σημαίνει ότι ως βιολογικός αρτοποιός, αγοράζω το αλεύρι μου από τον μύλο και έχω και πάλι σκληρά εργαζόμενους
βοηθούς που με βοηθούν να το μετατρέψω σε ψωμί και ψωμάκια τα οποία μεταβιβάζω στους πελάτες μου.
Επειδή τα επιτόκια στην τράπεζα είναι τόσο ευνοϊκά αυτή τη στιγμή, αγόρασα έναν καινούργιο φούρνο.
Και φυσικά αυτό οδηγεί επίσης σε κόστος τόκων.
Ας ρίξουμε επίσης μια ματιά στην κατάσταση του κόστους στην επιχείρηση αρτοποιίας μου.
Στη συνέχεια, έχω έξοδα προσωπικού για τους βοηθούς του αρτοποιού μου, έχω επίσης αυτά τα υλικά έξοδα, αγόρασα το
αλεύρι από τον μύλο, και έχω επίσης έξοδα τόκων, δηλαδή από τον φανταχτερό νέο φούρνο που αγόρασα.
Θα υπολογίζω επίσης την τιμή του ψωμιού και των ψωμιών μου με τέτοιο τρόπο ώστε να αντικατοπτρίζονται εκεί αυτά τα τρία έξοδα:
Το κόστος του προσωπικού μου, το κόστος των υλικών μου και το κόστος των τόκων.
Και αυτό το μεταφέρω στον τελικό καταναλωτή στην τιμή. Και αυτός είσαι εσύ και εγώ.
Επιτρέψτε μου να συνοψίσω εν συντομία:
Η γεωργική εκμετάλλευση θα μετακυλήσει το κόστος των τόκων της μαζί με το κόστος εργασίας και το κόστος των
υλικών στην τιμή πώλησης των σιτηρών στον αγοραστή σιτηρών.
Το ελαιοτριβείο θα μετακυλήσει το κόστος των τόκων του μαζί με το κόστος των υλικών και
της εργασίας στην τιμή πώλησης του αλεύρου.
Και ως αρτοποιός κάνω το ίδιο, μετακυλίω το κόστος των τόκων μου μαζί με το κόστος εργασίας και
το κόστος των υλικών στην τιμή πώλησης του ψωμιού.
Τα πληρώνουμε όλα αυτά. Με άλλα λόγια, εμείς ως τελικός καταναλωτής πληρώνουμε όλο το κόστος της
αλυσίδας αξίας, συμπεριλαμβανομένου του συνολικού κόστους των τόκων. Και αυτό συμβαίνει παντού.
Ανεξάρτητα από το αν κλείνετε ένα ταξίδι διακοπών ή πληρώνετε μετρητά για ένα αυτοκίνητο, πληρώνετε τουλάχιστον έμμεσους
τόκους στην τράπεζα - ακόμη και αν αγοράζετε μόνο ένα παγωτό, υπάρχουν έξοδα τόκων και αυτά πηγαίνουν στην τράπεζα.
Συνολικά, πληρώνουμε για ό,τι αγοράζουμε, για κάθε λογαριασμό που πληρώνουμε, είτε πρόκειται για ρούχα, τρόφιμα, διακοπές, οχήματα,
μουσικά όργανα, δεν έχει σημασία, συνδρομές συλλόγων - πληρώνουμε το κόστος των τόκων που περιλαμβάνεται στην αλυσίδα αξίας.
Και μπορείτε να κάνετε τα μαθηματικά. Πρόκειται για ένα ποσό που κατά μέσο όρο δεν είναι μικρότερο από το 40 % της τιμής αγοράς.
Αν τώρα αναρωτιέστε αν είστε νικητής ή χαμένος, επιτρέψτε μου να σας εξηγήσω λίγο πιο εύλογα. 40% τιμή αγοράς, τι σημαίνει αυτό;
Μπορείτε λοιπόν να κάνετε τα μαθηματικά. Αν γνωρίζετε τα μηνιαία σας έξοδα, ας πούμε ότι έχετε
μηνιαία έξοδα 2.000 ευρώ, τότε το 40% είναι 800 ευρώ.
Αυτό σημαίνει ότι πληρώνετε έμμεσα, ή ίσως και άμεσα, 800 ευρώ στην τράπεζα.
Αν αναγάγουμε το έτος επί 12, αυτό είναι 9.600 ευρώ.
Και τώρα το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να πάρετε την τραπεζική σας δήλωση στο τέλος του έτους, στην
οποία εμφανίζονται οι τόκοι του πιστωτικού σας υπολοίπου.
Τότε μπορείτε να ρίξετε μια ματιά και να δείτε αν μπορείτε να βρείτε 9.600 ευρώ.
Και αν βρείτε ένα ποσό που είναι υψηλότερο, τότε είστε νικητής, και αν βρείτε ένα ποσό που είναι χαμηλότερο - στη δική μου
περίπτωση είναι θλιβερά χαμηλότερο, δεν νομίζω ότι παίρνω περισσότερες δηλώσεις
τόκων - τότε είστε χαμένος σε αυτό το σύστημα.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Το κράτος χρεώνεται επίσης όλο και περισσότερο προκειμένου να προστατεύσει τα συμφέροντά του.
Και πληρώνετε επίσης τους τόκους αυτού του χρέους - με τη μορφή δασμών και φόρων.
Επομένως, αξίζει επίσης να ρίξουμε μια ματιά σε αυτό το μοντέλο κατάστασης, για το οποίο έχουμε ήδη ακούσει
λίγα πράγματα στην παρουσίαση - το έχετε ήδη υπαινιχθεί.
Πώς είναι όταν το κράτος χρεώνεται;
Στη Γερμανία, η γερμανική κυβέρνηση δανείζεται περίπου τα δύο τρίτα του όγκου των δανείων της
από ανεξάρτητες τράπεζες και πιστωτικά ιδρύματα.
Και ένα τρίτο μέσω κρατικών ομολόγων. Δύο τρίτα! Πώς το κάνει αυτό;
Από πού παίρνουν τα χρήματα οι τράπεζες; Πολύ απλά, έχουμε ήδη ακούσει τον όρο: fiat money. Οι
τράπεζες έχουν τη δυνατότητα να εκδίδουν λογιστικό χρήμα.
Το κράτος έχει εξουσιοδοτήσει τις τράπεζες να το πράξουν αυτό: Σας επιτρέπεται να δημιουργείτε χρήμα.
Κατ' αρχήν, αν το καλοσκεφτείτε, μια μηχανή εκτύπωσης χρήματος. Οι τράπεζες μπορούν να τυπώσουν χρήμα.
Το μόνο πλεονέκτημα του χρήματος με βιβλία είναι ότι δεν χρειάζεται καν τυπογραφείο ή έστω μηχανή κοπής κερμάτων.
Εξακολουθούν να αποταμιεύουν τα χρήματα και τους επιτρέπεται να εφευρίσκουν χρήματα.
Και τότε έρχεται το κράτος και λέει, ναι, χρειάζομαι χρήματα, παίρνει δάνειο και είναι καλό και το αποπληρώνει με τόκο.
Έτσι, δεν έχω ιδέα, αλλά για μένα αυτό είναι ενδεχομένως μια κακή συμφωνία.
Για να γίνει πραγματικά κατανοητό -πρόσθεσα τον μικρό χρηματικό σάκο- το κράτος δίνει χρήματα στις τράπεζες
για να τα δανειστεί αργότερα και να πληρώσει τόκους.
Και νομίζω ότι ίσως μπορέσετε να διαχειριστείτε καλύτερα τα χρήματά σας.
Και τώρα, όπως ανακοινώθηκε, το εθνικό χρέος.
Είναι αυτό στην πραγματικότητα ένα σταθερό ζήτημα τώρα, ή εξακολουθεί να υφίσταται - ποια
είναι η πραγματική εξέλιξη του εθνικού χρέους;
Ας ρίξουμε μια ματιά σε αυτό. Αν είμαστε υπεύθυνοι για τους τόκους του χρέους, τότε ίσως θα πρέπει να
γνωρίζουμε και πώς περίπου διαχειρίζεται το κράτος τα χρήματα.
Δημόσιο χρέος 1995 έως 2013, όλες οι τιμές και πάλι από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Και πάλι ως ποσοστό του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος, το οποίο ήδη γνωρίζουμε.
Στη συνέχεια, έχουμε αύξηση του δημόσιου χρέους κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες στη Γερμανία.
Και μπορώ να σας υποσχεθώ ότι αυτό δεν συνέβη μόνο τις τελευταίες δύο δεκαετίες.
Κοίταξα πίσω - τα αρχεία που βρήκα ξεκινούν από το 1950, όταν η Γερμανία είχε εθνικό χρέος 9
εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων, 9 εκατομμυρίων.
Δεν ξέρω ακριβώς πόσο, πόσο ισχυρός ήταν ο πληθυσμός, πέντε χρόνια μετά το τέλος του πολέμου.
Αλλά αν υποθέσουμε 70 - 80 εκατομμύρια. Αυτό δεν θα ήταν περισσότερο από 20 pfennig. Ούτε καν 20 pfennig ανά κεφάλι.
Πού βρισκόμασταν το 2011 -αυτό είναι το πιο πρόσφατο στοιχείο που βρήκα- με όχι λιγότερα από 24.771 ευρώ ανά κάτοικο;
Όχι ανά μισθωτό, ανά κάτοικο, δηλαδή για κάθε μωρό.
Έτσι, μπορείτε απλά να αθροίσετε τον προϋπολογισμό σας, τότε θα γνωρίζετε το μερίδιό σας στο εθνικό χρέος.
Ντροπιαστικό, νομίζω. Ντροπιαστικό. Να ηγείσαι πραγματικά μιας χώρας έτσι.
Η Γαλλία, η οποία αυξάνεται διαρκώς από το 55% στο 92% του δημόσιου χρέους, σχεδόν διπλασιάζεται μέσα σε 20 χρόνια.
Η Αγγλία, υπερδιπλασίασε το εθνικό της χρέος.
Η Ελλάδα - ήδη γνωστή στον Τύπο - τεράστιο εθνικό χρέος.
Αναρωτιέμαι λοιπόν, γιατί χρειαζόμαστε πραγματικά υπουργούς Οικονομικών, γιατί χρειαζόμαστε όλους αυτούς τους ανθρώπους;
Νομίζω ότι θα μπορούσαμε ακόμα να το καταφέρουμε αυτό, ή για να συνεχίσω από εκεί που το άφησες, οι
τοξικομανείς που αποτοξινώνεις θα το κατάφερναν κι αυτό, Ίβο.
Θα μπορούσαν να διαχειριστούν μια τέτοια οικονομική πολιτική.
Και υπάρχουν και μερικές άλλες χώρες που δείχνουν ότι είναι δυνατόν:
Βουλγαρία. Πιθανόν να χαρακτηρίζεται και από την πρόθεση της Βουλγαρίας να γίνει πλήρες μέλος της ΕΕ,
κατάφεραν επίσης να μειωθούν από το 75% στο 16% σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα μεταξύ 2000 και 2013.
Και η Ρωσία έχει επίσης καταφέρει μια λεπτή γραμμή στη μείωση του χρέους της. Οπότε λειτουργεί.
Και μετά ας ρίξουμε μια ματιά στον μεγάλο μας αδελφό, ο οποίος έχει εμπειρία στην "πρόκληση οικονομικών κρίσεων".
112% εθνικό χρέος, 112% εθνικό χρέος!
Κίνα, σε άνοδο, αλλά το έχουμε ήδη ακούσει σε μια διάλεξη. Το κόλλημα είναι μάλλον σοβαρό.
Οι Κινέζοι έχουν πιθανώς επίσης συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει εδώ.
Παρατήρησα επίσης αυτό παρεμπιπτόντως.
Δεν είναι πλέον ενθουσιασμένοι με το να δραστηριοποιούνται στις ΗΠΑ, να εξάγουν και να λαμβάνουν δολάρια.
Τώρα είστε αρκετά απασχολημένοι με την αγορά ακινήτων και εταιρειών στις ΗΠΑ. Ας ελπίσουμε ότι αυτό θα σας κάνει καλό.
Και στη συνέχεια, φυσικά, δεν πρέπει να λείπει η Ιαπωνία από τις τρεις μεγάλες οικονομίες
τουλάχιστον των δεκαετιών του 1980 και του 1990.
Ένας πραγματικός πιλότος καμικάζι από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο δείχνει για άλλη μια φορά πώς γίνεται.
Αυτό είναι τρέλα. 245% εθνικό χρέος.
Αν έρθει ένας πιστωτής και πει, θα ήθελα τα χρήματα πίσω, τότε οι Ιάπωνες επιτρέπεται να εργαστούν
για δυόμισι χρόνια χωρίς να κερδίσουν ούτε ένα σεντ.
Τα πάντα στις τράπεζες, τα πάντα στις τράπεζες.
Και το πρόβλημα είναι ότι θα πρέπει ακόμη να πληρώσουν τόκους κατά τη διάρκεια των δυόμισι ετών,
και αυτό δεν περιλαμβάνεται καν στον υπολογισμό.
Ναι, και στη συνέχεια πήρα το θάρρος να βάλω μερικές χώρες εκεί κάτω, ίσως χωρίς να κάνω σημαντικές πολιτικές κρίσεις, τις
οποίες έχουμε ήδη γνωρίσει καλά από τα τελευταία δελτία τύπου:
Εδώ έχουμε τη Συρία, ας δούμε πώς η Συρία χειρίζεται τα χρήματα.
Ξέρουν επίσης πώς αισθάνεται το 183% του εθνικού χρέους.
Και από εδώ και πέρα καταρρέει, η Συρία δεν παρέχει πλέον καμία πληροφορία για το εθνικό
χρέος, υποψιάζομαι ότι θα συνεχίσει να μειώνεται.
Μπορούμε να ρίξουμε μια ματιά στο Ιράν, το οποίο δεν είναι ακριβώς αρεστό στους διεθνείς εταίρους του, οι
οποίοι για κάποιο λόγο φαίνεται να εστιάζουν στο χρέος.
Και τότε η χώρα, η σκουροπράσινη χώρα, η Λιβύη, από το 2003 νομίζω ότι ήταν, 0% εθνικό χρέος, κανένα άλλο
χρέος, ελεύθερη, χωρίς χρέος. Δουλεύει, έτσι δεν είναι;
Επιτρέψτε μου να συνοψίσω εν συντομία. Λοιπόν, τι υποτίθεται ότι πρέπει να γνωρίζετε για
το χρέος, αν δεν το γνωρίζατε προηγουμένως;
Σίγουρα, πληρώνετε τους τόκους των προσωπικών σας δανείων, αλλά πληρώνετε επίσης - μέσω φόρων και εισφορών - για το εθνικό χρέος.
Και αυτό που ίσως είναι καινούργιο για κάποιους από εσάς, με κάθε αγορά, πληρώνετε τόκους, τόκους χρέους.
Και αφού μόνο σε λίγους επιτρέπεται να δημιουργούν αυτά τα χρήματα, έχουμε επίσης μάθει και έχουμε ήδη ακούσει ότι θα
υπάρξει αναδιανομή, πρέπει να υπάρξει αναδιανομή του πλούτου.
Και γι' αυτό νομίζω ότι είναι επίσης σημαντικό να το σκεφτούμε - και ήδη μπαίνω σιγά σιγά στη
φάση της προσγείωσης - θέλουμε να αλλάξουμε κάτι;
Δεν θέλω να παρουσιάσω μια λύση, επίσης επειδή δεν θέλω απαραίτητα να εμφανιστώ ως ξερόλας και να
νομίζω ότι η λύση είναι στην πραγματικότητα ξεκάθαρη.
Αν πιάσετε έναν κλέφτη να κλέβει, πρέπει να επιστρέψει τα λάφυρα, σωστά;
Δεν χρειάζεται να συζητήσουμε οποιαδήποτε άλλη λύση.
Αλλά θα μπορούσα να φανταστώ ότι στην περίπτωσή μας δεν είναι απαραίτητα ένας πορτοφολάς.
Αυτό που ακούσαμε από τον Christoph Hörstel είναι πολύ υψηλού επιπέδου.
Ή αυτό που είδαμε στην εκπομπή Kla.TV - την 50ή επέτειο του θανάτου του Τζον Φ. Κένεντι - μπορείτε να
δείτε ότι δεν πρόκειται για κάποιον που αρπάζει τσάντες.
Έτσι, μπορεί να είναι πιθανό ότι η απλή υπόδειξη - το έχουμε δει, δώστε το - μπορεί να μην είναι αρκετή.
Στη συνέχεια, έφερα δύο ακόμη προσφορές.
Ο Joshua Stamp, ο οποίος ήταν επίσης διευθυντής της Τράπεζας της Αγγλίας, δήλωσε: "Αν θέλετε να συνεχίσετε να είστε σκλάβοι των
τραπεζών και να πληρώνετε για τη δική σας υποδούλωση, τότε αφήστε τις τράπεζες να συνεχίσουν να
δημιουργούν το χρήμα και να ελέγχουν την πίστωση".
Μπορείς να πεις κάτι τέτοιο και οι άνθρωποι να κοιμούνται ακόμα λίγο. Αυτό είναι το τρελό.
Και ο Χένρι Φορντ είναι επίσης γνωστός, η μάρκα αυτοκινήτων:
"Αν ο κόσμος καταλάβαινε το νομισματικό σύστημα, θα είχαμε επανάσταση πριν από αύριο το πρωί".
Μπορείτε να διαβάσετε για αυτά τα πράγματα στο διαδίκτυο, είναι γνωστά.
Αναρωτιέμαι: Γιατί είναι τόσο δύσκολο, όπως έδειξε αυτό το νεαρό κορίτσι εδώ με το τραγούδι της, να εμπνεύσεις τους ανθρώπους;
Και θα ήθελα να κάνω μια γρήγορη στροφή στο τέλος και να θέσω το ερώτημα: ποιος είναι πραγματικά υπεύθυνος τώρα;
Ποιος είναι υπεύθυνος για την κατάσταση αυτή;
Είναι οι τράπεζες υπεύθυνες για αυτή τη δυστυχία;
Θα απαντούσα στην ερώτηση με "Όχι", διότι ενεργούν σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία.
Είναι υπεύθυνο το κράτος, οι κυβερνήσεις, οι πολιτικοί; Και εδώ, επίσης, θα απαντούσα στο ερώτημα με την απάντηση: Όχι.
Επειδή έχουν τη δική σας εντολή, έχουν τη δική μας εντολή.
Ποιος είναι λοιπόν υπεύθυνος τώρα; Εμείς. Α, ναι, σε έπιασα, εσύ. Κι εγώ. Εμείς είμαστε υπεύθυνοι.
Ποιο είναι όμως το κλειδί για την αλλαγή τώρα;
Και θα ήθελα να μεταφέρω δύο ή τρεις σκέψεις που είναι απολύτως σύμφωνες με όσα έχουμε ήδη ακούσει από τον Christoph Hörstel.
Πώς είναι δυνατή η βιώσιμη αλλαγή;
Κατά την άποψή μου, αυτό είναι εφικτό μόνο αν βλέπουμε τους εαυτούς μας ως λαό. Να κατανοήσουμε τους εαυτούς μας ως λαό.
Κάποτε επινόησα τη φράση -περιμένετε ένα λεπτό και δείτε αν σας αρέσει- "Ο λαός μπορεί να ζήσει πολύ καλά χωρίς τύραννο.
Αλλά ο τύραννος δυσκολεύεται πολύ χωρίς τον "λαό", έτσι δεν είναι;
Εμείς ως λαός πρέπει να καταλάβουμε ξανά ότι δίνουμε εξουσία σε όποιον τη δίνουμε. Ότι την έχουμε στα χέρια μας.
Και τώρα, βέβαια, το ερώτημα είναι: Αλλά πώς θα γίνουμε ένας λαός;
Πώς λειτουργεί αυτό; Και εδώ μπορώ πραγματικά να μιλήσω από τη δική μου εμπειρία. Αν υπογραμμίσω ξανά τρία σημεία,
είναι απλώς για να δείξω τι χρειάζεται για να γίνει ένα έθνος.
Έχει να κάνει με την κατανόηση, την κατανόηση. Έχει να κάνει με την εκ νέου συμφιλίωση με τα πράγματα.
Ότι δεν παίρνεις τα πράγματα, τα καταπίνεις και τα κάνεις, αλλά αρχίζεις να τα σκέφτεσαι.
Γιατί λοιπόν γίνεστε άνθρωποι; Μπορώ να το εξηγήσω πολύ απλά.
Είχαμε αρκετές επαφές με την S&G, αρκετές επαφές με την AZK και κάθε τηλεφωνική κλήση που έκανα, ίσως μπορείτε να το
επιβεβαιώσετε αυτό, οδήγησε σε σύνδεση, συνδέθηκε αμέσως.
Υπήρχαν άνθρωποι εκεί αμέσως που με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι σκέφτονται. Σκέφτονται κι αυτοί. Θέλουν επίσης να καταλάβουν.
Δεν είναι επίσης γρήγοροι και λένε τα πάντα λάθος, αλλά: Για μισό λεπτό, πώς συνδέεται;
Και από την επιθυμία να καταλάβουμε έρχεται η κατανόηση. Από την κατανόηση προκύπτει η συντροφικότητα.
Για παράδειγμα, πρέπει να καταλάβουμε, πρέπει να μάθουμε να καταλαβαίνουμε, ότι το χρήμα δεν μπορεί να λειτουργήσει.
Για παράδειγμα. Το χρήμα δεν λειτουργεί.
Μπορείτε επίσης, θα συνεχίσω με τον προηγούμενο ομιλητή, να σας αναθέσω μια μικρή εργασία για το σπίτι.
Γιατί δεν βάζετε ένα χαρτονόμισμα των 10 ευρώ δίπλα στο πλύσιμο που δεν κάνατε το βράδυ;
Και μετά κλείστε την πόρτα της κουζίνας και πηγαίνετε μέσα το επόμενο πρωί.
Τότε θα δείτε αν τα χρήματα έχουν δουλέψει.
Υπάρχουν πολλά άτομα στο νοικοκυριό μας. Μάλλον θα κλειδώσω την πόρτα, αλλιώς το χαρτονόμισμα των 10
ευρώ θα είχε χαθεί και θα έπρεπε να πλύνω τα πιάτα.
Το να γίνουμε άνθρωποι έχει να κάνει πολύ με την αλλαγή και την προθυμία να αλλάξουμε.
Για μένα, προθυμία για αλλαγή σημαίνει επίσης να αναλάβω ξανά την ευθύνη, ή κάτι σαν τα λόγια που κλείνουν, τα έγραψα ο ίδιος:
Μαζί μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά. Ξεκινήστε από τον εαυτό σας, αλλάξτε κάτι για τον εαυτό σας.
Είναι μια τόσο διαφορετική σχέση της καρδιάς. Αυτό μπορώ να το πω πραγματικά για τους αγγελιοφόρους μου.
Αυτό είναι το θέμα της Στρατηγικής 2+, το οποίο ανέφερε νωρίτερα η Ρουθ. Χτίζουμε ένα δίκτυο με ταχυμεταφορείς.
Υπάρχει μια σύνδεση καρδιάς με κάθε άτομο, επειδή αντιλαμβάνομαι ότι όλοι θέλουν να αλλάξουν κάτι. Όλοι εργάζονται
για τον εαυτό τους, όλοι ξεκινούν πρώτα από τον εαυτό τους.
Λιώνει μαζί. Δεν χρειάζεται να βγάζετε μεγάλες ομιλίες, απλά συμβαίνει.
Και αυτή η συγχώνευση, αυτό το γίγνεσθαι οικογένεια, οδηγεί στη δικτύωση. Νομίζω ότι αυτό είναι καινούργιο.
Πραγματικά υπήρξαν πολλοί χαρισματικοί ηγέτες στον κόσμο.
Με καλές ιδέες, με μια πραγματικά οραματική προσέγγιση, με την ικανότητα να εμπνέει ανθρώπους.
Αλλά αυτό που αισθάνομαι ότι η εποχή μας αποκτά τώρα είναι ένας λαός που αναπτύσσεται από κάτω προς τα πάνω.
Αυτό είναι επίσης πρωτότυπο και πάλι, αυτό που κατέγραψα από τον προηγούμενο ομιλητή:
Μεγαλώνοντας μαζί από τη βάση προς τα πάνω. Η αλλαγή πρέπει να έρθει από κάτω προς τα πάνω.
Είναι η δικτύωση, είναι αυτός ο λαός που αισθάνεται ως λαός. Που ξαφνικά συνειδητοποιεί ότι δεν χτίζουμε τις επαφές μας στο
Facebook, αλλά με πραγματικές επαφές που έχουν χέρια και πόδια.
Φτάνουμε όλο και περισσότερο στο σημείο. Δεν θρηνούμε.
Μας αρέσει να συζητάμε πολιτικά θέματα με τους συναδέλφους μας στη δουλειά.
Όμως, γρήγορα διοχετεύουμε στο ερώτημα: Είστε διατεθειμένοι να επενδύσετε χρόνο;
Είστε έτοιμοι να επενδύσετε στον εαυτό σας; Και έτσι γίνεστε άνθρωποι.
Και όλοι σας, νομίζω, ή οι περισσότεροι από εσάς, γνωρίζετε την S&G, την εφημερίδα "Stimme und Gegenstimme". Αυτή
είναι η στρατηγική της S&G. Και γι' αυτό - δεν έχω δικό μου τραπέζι ομιλητών - διαφημίζω το τραπέζι της S&G.
Πηγαίνετε εκεί. Αν δεν το ξέρετε ακόμα, η S&G είναι κάτι περισσότερο από μια απλή εφημερίδα.
Για μένα, η S&G είναι ένας τρόπος, ναι, ένας τρόπος να γίνω άνθρωπος.
Ένας τρόπος να συγκεντρωθούμε ως λαός. Και γι' αυτό το τελευταίο πράγμα που έχω να πω
είναι, συμμετέχετε! Σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ.