سلام به همه، واقعاً مایهٔ افتخار است که اینجا در مقابل شما ایستاده‌ام. ممنونم، ایوو.
فکر می‌کنم واقعاً خوب است که امروز اینجا هستم. همیشه خوب است که در زمان و مکان مناسب باشی، مگر نه؟
من اغلب در زمان و مکان نامناسب بوده‌ام. وقتی تصادفات جزئی رانندگی رخ می‌دهند، معمولاً به خودتان می‌گویید:
«اوه، کاش رانندگی‌ام را جور دیگری انجام داده بودم.»
اما امروز فقط احساس می‌کنم که دقیقاً در جای درست و در زمان درست هستم. و در کل، احساسی دارم—شاید تو هم این حس
را می‌شناسی—که زمستان تمام شده و این هوای بهاری در فضا جریان دارد، این اولین روزهای گرمِ مارس.
من در درونم احساس می‌کنم که ما به‌عنوان بشریت و به‌عنوان یک ملت، به تغییر نیازمندیم.
من اخیراً دوباره در وین بودم – گاهی اوقات برای کار به آنجا می‌روم – و در خیابان‌ها قدم زدم و همچنین از پارلمان بازدید کردم.
و مجسمه‌هایی از بنیان‌گذاران جمهوری که جمهوری اتریش را اعلام کردند، وجود داشت. و به نوعی آن‌قدر به دلم نشست که فکر کردم، شاید
در آن زمان – نمی‌خواهم حالا قضاوت کنم، اعلام جمهوری اتریش موضوع اصلی نیست – اما شاید در آن زمان، وقتی برای آن می‌جنگیدند یا
هر چیزی که انگیزه‌شان بود، شاید فکر نمی‌کردند که روزی به اینجا برسد، که روزی موفق شود، که چنین دنیای متفاوتی ممکن باشد.
و در نهایت واقعاً به شکست انجامیدند.
امیدوارم هیچ‌کدام از ما به شکست دچار نشویم، اما همچنان بتوانیم این دنیای جدید را تجربه کنیم. بتوانیم آن تغییری را که کریستوف
هورستل درباره‌اش صحبت کرد، تجربه کنیم. نه فقط درباره‌اش صحبت کنیم، نه فقط درباره‌اش رویاپردازی کنیم، بلکه
واقعاً آن را تجربه کنیم – این تغییر در حال وقوع است.
بله. عنوان ارائه من این است: «سود بدهی: آنچه باید بدانید!»
شاید شما هم مثل من در جوانی احساس می‌کردید – حتی اگر فقط برای یک بستنی پول قرض می‌کردم، حتی اگر آن زمان فقط یک مارک آلمانی بود
– همیشه وقتی می‌توانستم قرض را پس بدهم، واقعاً خوشحال می‌شدم.
حتی امروز هم همین‌طور است، حتی اگر فقط ۱۰ یورو باشد. وقتی بالاخره از شر آن بدهی احمقانه خلاص شدم، واقعاً خیالم راحت شد.
آیا کس دیگری هم این احساس را دارد؟ من کاملاً تنها نیستم، باشه.
پس تو آن حس را می‌دانی. زندگی بدون بدهی فوق‌العاده است.
به نظر می‌رسد سیاستمداران، رهبران کسب‌وکار، وزیران دارایی و رؤسای دولت ما برداشت متفاوتی از بدهی دارند.
وقتی مشاهده می‌کنید که بدهی ملی چگونه در حال افزایش است، ممکن است واقعاً به این فکر بیفتید که بدهکار بودن
اکنون در یک اقتصاد پررونق به‌عنوان امری مطلوب تلقی می‌شود.
و در مورد بازپرداخت – نمی‌دانم، حتی در مورد بازپرداخت بحثی هم نمی‌شود.
تمام چیزی که همیشه می‌شنوم درباره بدهی‌های جدید و نرخ‌های بهره بالاتری است که باید پرداخت شوند، اما به نحوی هیچ‌کس به فکر
بازپرداخت واقعی آن‌ها نمی‌افتد. من در این مورد هیچ چیزی نمی‌شنوم.
من یک نمودار آورده‌ام تا دید کلی اولیه‌ای به شما ارائه دهم. امروز قبلاً به موضوعات اروپا و کشورهای جهان و
همچنین بدهی و نظام مالی پرداخته‌ایم. کشورها واقعاً چه میزان بدهی دارند؟ برای مثال در اروپا.
و من این را با استفاده از آمار رسمی صندوق بین‌المللی پول نشان داده‌ام – نسبت بدهی به تولید ناخالص داخلی.
مجموع تولید ناخالص داخلی، مجموع تمام کالاها و خدماتی است که در یک کشور تولید می‌شوند.
هر آنچه در آنجا تولید می‌شود، تمام کارهایی که انجام می‌شود، در آنجا ثبت می‌شود و بدهی‌هایی که
این کشور سپس دارد، در چشم‌انداز قرار می‌گیرند.
و من این جسارت را به خود اجازه دادم که ارزیابی‌ای انجام دهم.
رتبه‌ای که «بدون بدهی» را نشان می‌دهد برای من سبز تیره است. می‌توانم بلافاصله بگویم که هیچ کشوری در اروپا سبز تیره نیست.
من یک‌بار فکر کردم «۱۰٪»، پس اگر کشوری ۱۰٪ بدهی نسبت به درآمد سالانه‌اش داشته باشد، آن را سبز روشن نامیدم و علامت‌گذاری کردم.
برای من، «۱۰ تا ۲۵٪» زرد است، «۲۵ تا ۷۵٪» قرمز است و «بیش از ۷۵٪» قرمز تیره است.
بگذارید نشان دهم که چگونه این را ارزیابی می‌کنم.
تصور کنید که شما تمام قبض‌های یک ماه خود را پرداخت می‌کنید، اما حقوق خود را دریافت نمی‌کنید؛ در عوض، آن
مستقیماً به بانک منتقل می‌شود تا بدهی ملی ما پرداخت شود.
اگر شما این کار را برای یک ماه انجام دهید، اما در عین حال اجاره خانه، بنزین، خرید و لباس‌هایتان را هم پرداخت کنید، و
کارمند پمپ بنزین یا مستأجر پمپ بنزین هم همین کار را بکند، او پول شما را می‌گیرد اما آن را به بانک می‌دهد.
اگر این را به‌عنوان یک مدل در پیش بگیرید – ما می‌خواهیم هرچه سریع‌تر از شر بدهی‌هایمان خلاص شویم – می‌توانید با کنار
گذاشتن همه‌چیز، در عرض یک ماه ۸٪ از بدهی‌ها را پرداخت کنید.
و از آن، رنگ‌ها را استخراج کردم و گفتم: «خب، هنوز می‌توانستم تصور کنم که مردمی مثل آن‌ها بتوانند از پسش برآیند.»
من گفتم زرد، باشه، یک تا سه ماه، اگر تمام پول‌ها به بانک‌ها برود، ممکن است هنوز جنگ داخلی نشده باشد.
اما دیگر مطمئن نیستم که اگر همیشه مجبور باشیم پولی را که به دست می‌آوریم صرف خوشنود کردن بانک‌ها کنیم، در آلمان
هم به جنگ داخلی یا عدالت خودسر یا هر چیز دیگری دچار نشویم.
پس بیایید نگاهی به کشورها بیندازیم و ببینیم اروپا، اروپاى عزیز ما، چگونه به نظر می‌رسد: پرتغال ۱۲۴٪ بدهى ملى، اسپانیا ۹۷٪،
فرانسه ۹۲٪، بریتانیاى بزرگ ۹۳٪، ایرلند ۱۱۹٪، ایتالیا ۱۲۸٪ و غیره. لوکزامبورگ ۲۵٪ است که در واقع هنوز نسبتاً خوب است
– دارم این را ورق می‌زنم – عملاً فقط کشورهای قرمز هستند.
ما بلغارستان را با ۱۶٪ داریم که بعداً به آن بازخواهم گشت، و ترکیه. چند کشور مفقودند، کل اسکاندیناوی. استونی با ۱۰٪ بدهی
ملی نیز برجسته است، همان‌طور که گرجستان، ارمنستان و آذربایجان.
و بعد خرس بزرگ، روسیه، با ۱۰٪ بدهی ملی، سبز، سبز روشن، نه سبز تیره، اما به هر حال سبز روشن.
راستش را بخواهید، اگر مسئول آن بودم خجالت‌زده می‌شدم.
چون در واقع… معمولاً آدم این‌طوری زندگی نمی‌کنه. تو با اعتبار زندگی نمی‌کنی و بعدش هم بهش افتخار می‌کنی.
اما بعداً وقتی به این سؤال پاسخ دهیم که آیا همیشه این‌گونه بوده است؟ به آن باز خواهیم گشت.
می‌توان فرض کرد که خب، احتمالاً در گذشته ظاهر متفاوتی داشته و شاید اکنون هم همین‌طور باشد؛ آیا این موضوع به بحران اقتصادی
۲۰۰۸ مربوط است؟ بیایید بار دیگر به روند توسعه نگاهی بیندازیم.
اما اول، بیایید دوباره نگاهی به سراسر جهان بیندازیم.
تنها چند کشور بدهی ندارند؛ ۱۷۱ کشور از ۱۷۳ کشوری که تحت پوشش صندوق بین‌المللی پول هستند در حال حاضر
بدهکارند. تعداد بسیار کمی به رنگ سبز تیره هستند.
ما قبلاً در مورد کشور بحث کرده‌ایم، من به آن باز خواهم گشت.
دیدن آن سخت است، نمی‌توانم دستم را به اندازه کافی ثابت نگه دارم، کویت هنوز سبز است، شاید همه برونئی را نشناسند، مالزی سبز است.
و بقیه به شکلی از اشکال بدهکارند، حداقل در رنگ سبز روشن که هنوز قابل قبول است؛ اینجا می‌توانیم ایران را
ببینیم. اما بقیه در رنگ قرمز تا قرمز تیره بدهکارند.
و نکته ناخوشایند در مورد بدهی این است که به آن بهره تعلق می‌گیرد.
و اکنون این سؤال مطرح می‌شود: در واقع چه کسی بهرهٔ بدهی را می‌پردازد؟
برای پاسخ به این سؤال، می‌خواهم سه گروه را بررسی کنم.
گروه ۱ شامل خانوارهای خصوصی است،
گروه ۲: شرکت‌ها
و گروه ۳، ایالت.
گروه اول شما هستید، برای مثال وقتی به بانک می‌روید و برای پرداخت هزینهٔ خودروی جدید و لوکس‌تان وام می‌گیرید.
در این مورد، موضوع در واقع کاملاً روشن است. شما مسئول بهرهٔ بدهی هستید.
پس حالا قرار است سخت کار کنی تا پول دربیاوری و بتوانی قرض‌هایت را پرداخت کنی.
با این حال، می‌توانید بگویید: «من از این جنون بدهی کناره‌گیری می‌کنم و هیچ وام یا اعتباری دریافت نمی‌کنم.»
در این مقطع نمی‌خواهم در این مورد اظهار نظر کنم.
اما این را در نظر بگیر: آیا می‌توانی از این تصمیم شخصی، از این سازوکار بدهی فرار کنی؟
بیایید نگاهی به گروه دوم، یعنی شرکت‌ها، بیندازیم.
در مورد من، می‌خواهم شما را با یک کسب‌وکار کشاورزی که علاوه بر سایر محصولات، غلات می‌کارد، آشنا کنم.
کشاورز یک تراکتور جدید و هوشمند خریده است.
او آن را از طریق بانک تأمین مالی کرد، بنابراین بهره انباشته می‌شود.
اگر اکنون به وضعیت هزینه‌های این کسب‌وکار کشاورزی نگاه کنیم، از یک سو هزینه‌های نیروی انسانی
دستیار کشاورزی را داریم که به کشاورز کمک می‌کند.
از سوی دیگر، هزینه‌های مواد را داریم. این‌ها می‌توانند سوخت دیزل برای تراکتور یا،
همان‌طور که در اینجا نشان داده شده، بذرها باشند.
و همان‌طور که قبلاً ذکر شد، سوم هزینه‌های بهره را داریم.
این کسب‌وکار کشاورزی هر سه این هزینه‌ها را به‌عنوان مجموع هزینه‌ها در قیمت فروش غلات به خریدار غلات منتقل خواهد کرد.
در مورد من، خریدار غله یک آردسازی است. غله در آردسازی به آرد تبدیل می‌شود.
و برای اینکه غله به آرد تبدیل شود، در اینجا نیز به کارگران سخت‌کوش نیاز است.
تکنولوژی تأسیسات کارخانهٔ آسیاب – بگذارید فرض کنیم – و خود آسیاب نیز توسط بانک تأمین مالی می‌شوند.
این بدان معناست که در این مورد نیز بهره محاسبه خواهد شد.
بیایید نگاهی هم به وضعیت هزینه‌ها در کارخانه بیندازیم.
سپس هزینه‌های نیروی کار سخت‌کوش، هزینه‌های مواد که همان غلهٔ مزرعه است، و هزینه‌های بهرهٔ آسیاب را داریم.
به‌عنوان یک نانوا، آردم را از این آسیاب می‌خرم و آسیاب نیز این هزینه را در قیمت لحاظ می‌کند.
این بدان معناست که من به‌عنوان یک نان‌پز دوستدار محیط‌زیست، آردم را از آسیاب تهیه می‌کنم و همچنین دستیاران
سخت‌کوشی دارم که به من کمک می‌کنند آن را به نان و رول تبدیل کنم و سپس به مشتریانم می‌فروشم.
چون نرخ بهره در بانک همین حالا خیلی مناسب است، من یک فر جدید خریدم.
و این، البته، به هزینه‌های بهره نیز منجر می‌شود.
بیایید نگاهی به وضعیت هزینه‌ها در نانوایی من بیندازیم.
سپس هزینه‌های نیروی انسانی برای دستیاران نانوایی‌ام را دارم، همچنین هزینه‌های مواد را دارم، آرد را از آسیاب خریده‌ام، و همچنین
هزینه‌های بهره را دارم، یعنی برای آن فر جدید و شیک که خریده‌ام.
من نیز قیمت نان و رول‌هایم را طوری محاسبه خواهم کرد که این سه هزینه در آن منعکس شود:
هزینه‌های پرسنلی من، هزینه‌های مواد و هزینه‌های بهره.
و من آن را در قیمت به مصرف‌کننده نهایی منتقل می‌کنم. و آن شما و من هستیم.
بگذارید به‌طور خلاصه جمع‌بندی کنم:
کسب‌وکار کشاورزی هزینه‌های بهره خود را به همراه هزینه‌های نیروی کار و مواد به خریدار غله در قیمت فروش غله منتقل خواهد کرد.
شرکت آردسازی هزینه‌های بهره خود را به همراه هزینه‌های مواد و نیروی انسانی در قیمت فروش آرد لحاظ خواهد کرد.
و به‌عنوان یک نانوا، من هم همین کار را می‌کنم: هزینه‌های مالی خود را همراه با هزینه‌های نیروی
کار و مواد در قیمت خرده‌فروشی نان منتقل می‌کنم.
ما هزینهٔ تمام این موارد را می‌پردازیم. این بدان معناست که ما به‌عنوان مصرف‌کنندگان نهایی، تمام هزینه‌های
زنجیرهٔ ارزش، از جمله تمام هزینه‌های بهره را پرداخت می‌کنیم. و این وضعیت در همه‌جا صادق است.
چه یک سفر تعطیلاتی رزرو کنید یا به‌صورت نقدی برای یک خودرو پرداخت کنید، شما دست‌کم به‌طور غیرمستقیم به بانک بهره
می‌پردازید – حتی اگر فقط یک بستنی بخرید، هزینه‌های بهره وجود دارد و این هزینه‌ها به بانک می‌رود.
در مجموع، ما برای هر چیزی که می‌خریم و هر قبضی که پرداخت می‌کنیم، چه برای پوشاک، غذا، تعطیلات، وسایل نقلیه، سازهای موسیقی یا
هر چیز دیگری، هزینه‌های بهره مندرج در زنجیره ارزش را می‌پردازیم.
و شما می‌توانید آن را محاسبه کنید. این مبلغ به‌طور متوسط کمتر از ۴۰٪ قیمت خرید نیست.
اگر اکنون در حال فکر کردن هستید که آیا برنده هستید یا بازنده، اجازه دهید آن را به گونه‌ای برایتان توضیح
دهم که منطقی باشد. ۴۰٪ از قیمت خرید – این یعنی چه؟
پس می‌توانید خودتان آن را محاسبه کنید. اگر هزینه‌های ماهانه‌تان را بدانید، مثلاً هزینه‌های
ماهانه‌تان ۲۰۰۰ یورو باشد، آنگاه ۴۰٪ معادل ۸۰۰ یورو می‌شود.
این بدان معناست که شما به‌طور غیرمستقیم، یا شاید مستقیماً، ۸۰۰ یورو به بانک پرداخت می‌کنید.
اگر این مبلغ را در طول سال برآورد کنیم، به ۹۶۰۰ یورو می‌رسد.
و حالا تنها کاری که باید انجام دهید این است که در پایان سال، صورت‌حساب بانکی خود را که در آن
بهرهٔ اعتباری نمایش داده شده است، دریافت کنید.
سپس می‌توانید نگاهی بیندازید و ببینید آیا می‌توانید ۹۶۰۰ یورو را آنجا پیدا کنید.
و اگر مقداری بالاتر پیدا کنید، برنده هستید، و اگر مقداری پایین‌تر پیدا کنید – مال من به‌طرز فاجعه‌باری پایین است، فکر نمی‌کنم
دیگر هیچ صورت‌حساب سودی دریافت کنم – در این سیستم بازنده هستید.
اما این همه ماجرا نیست. دولت نیز برای پیگیری منافع خود به‌طور فزاینده‌ای بدهی می‌گیرد.
و شما این بهره را هم روی بدهی می‌پردازید – به شکل عوارض و مالیات‌ها.
بنابراین ارزش دارد نگاهی به این مدل حکومت بیندازیم، که قبلاً در سخنرانی کمی درباره‌اش شنیده‌ایم – همان‌طور که قبلاً اشاره کردید.
وقتی دولت بدهی می‌گیرد، چه شکلی است؟
در آلمان، حدود دو سوم حجم اعتبارات توسط دولت آلمان به صورت وام از بانک‌های مستقل و مؤسسات اعتباری دریافت می‌شود.
و یک‌سوم در اوراق قرضه دولتی. دو سوم! او چطور این کار را انجام می‌دهد؟
بانک‌ها پول‌شان را از کجا می‌آورند؟ به سادگی، ما قبلاً اصطلاح «پول فیات» را شنیده‌ایم. بانک‌ها مجازند پول کتابی صادر کنند.
دولت به بانک‌ها اجازه داده است که کارهای زیر را انجام دهند: شما می‌توانید پول خلق کنید.
به‌طور اصولی و دقیق، یک دستگاه چاپ پول. بانک‌ها مجاز به چاپ پول هستند.
تنها مزیت پول کاغذی این است که حتی نیازی به چاپخانه یا دستگاه‌های ضرب سکه ندارید.
شما پول را پس‌انداز می‌کنید و مجازید پول ابداع کنید.
و بعد دولت می‌آید و می‌گوید: «وای، من به پول نیاز دارم»، قرضی می‌گیرد و خوب، آن را با بهره پس می‌دهد.
خب، من هیچ ایده‌ای ندارم، اما برای من این ممکن است معامله‌ای بد باشد.
برای اینکه کاملاً روشن باشد – من کیسهٔ پول کوچک را اضافه کرده‌ام – دولت پول را به بانک‌ها می‌دهد تا آن‌ها
بتوانند آن را به صورت وام برداشت کنند و بهره بپردازند.
و من معتقدم که شاید بتوانید به این ترتیب پولتان را بهتر مدیریت کنید.
۱۲۳۴۳۲۱ و اکنون، طبق وعده، بدهی ملی.
آیا این اکنون یک مسئله پایدار است یا هنوز جای تغییر دارد – روند واقعی بدهی دولت چیست؟
بیایید نگاهی به آن بیندازیم. اگر ما مسئول پرداخت بهرهٔ بدهی هستیم، شاید باید بدانیم دولت چگونه با این پول برخورد می‌کند.
بدهی ملی از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۳، تمام ارقام مجدداً از صندوق بین‌المللی پول.
همچنین مجدداً به صورت درصدی از تولید ناخالص داخلی نشان داده شده است، که با آن قبلاً آشنا هستیم.
سپس شاهد افزایش بدهی ملی در آلمان طی دو دهه گذشته هستیم.
و می‌توانم به شما قول دهم که این موضوع نه تنها در دو دههٔ گذشته صادق بوده است.
من ردیابی‌اش کردم – سوابقی که پیدا کردم از سال ۱۹۵۰ شروع می‌شوند، زمانی که آلمان بدهی ملی ۹ میلیون مارک آلمان داشت، ۹ میلیون.
من دقیقاً نمی‌دانم جمعیت پنج سال پس از پایان جنگ چقدر بود.
اما بیایید فرض کنیم ۷۰ تا ۸۰ میلیون. این حداکثر ۲۰ پنس می‌شد. حتی به ۲۰ پنس سرانه هم نمی‌رسید.
در سال ۲۰۱۱ – جدیدترین رقمی که توانستم پیدا کنم – ما به ازای هر نفر دست‌کم ۲۴٬۷۷۱ یورو بودیم.
نه به ازای هر کارمند حقوق‌بگیر، بلکه به ازای هر ساکن، یعنی برای هر نوزاد.
پس می‌توانید به‌سادگی هزینه‌های خانوار خود را جمع بزنید و سپس سهم خود را از بدهی ملی خواهید دانست.
برایم خجالت‌آور است. خجالت‌آور است. واقعاً حکومت کردن به چنین کشوری.
فرانسه، بدهی ملی که به‌طور پیوسته از ۵۵٪ به ۹۲٪ افزایش یافته و در عرض ۲۰ سال تقریباً دو برابر شده است.
انگلیس بدهی ملی را بیش از دو برابر کرد.
یونان – که پیش‌تر در مطبوعات به‌خوبی شناخته شده بود – بدهی ملی عظیم.
این باعث می‌شود از خودم بپرسم، چه دلیلی دارد که یک وزیر دارایی داشته باشیم، چه دلیلی دارد که همه این افراد را داشته باشیم؟
فکر می‌کنم ما هم می‌توانستیم از پسش بربیاییم، یا برای پی‌گیری آنچه گفتی، ایوو، معتادانی که تو
بازپروری‌شان کردی هم می‌توانستند از پسش برآیند.
آنها هم چنین سیاست مالی را مدیریت می‌کردند.
و سپس کشورهای دیگری هستند که نشان می‌دهند این کار امکان‌پذیر است:
بلغارستان. احتمالاً تحت تأثیر قصد بلغارستان برای پیوستن کامل به اتحادیه اروپا، آنها نیز توانستند بدهی خود را از ۷۵٪ به
۱۶٪ در یک دوره نسبتاً کوتاه، از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۳، کاهش دهند.
روسیه همچنین توانسته است در کاهش بدهی‌های خود تعادل مناسبی برقرار کند. بنابراین این کار ممکن است.
و سپس به برادر بزرگ‌تر، بازیگر باتجربه در زمینه «ایجاد بحران‌های اقتصادی» می‌نگریم.
۱۱۲ درصد بدهی ملی، ۱۱۲ درصد بدهی ملی!
چین در حال رشد است، اما ما قبلاً در یک سخنرانی درباره‌ی این موضوع شنیده‌ایم. رکود احتمالاً موضوعی است که باید جدی گرفته شود.
احتمالاً چینی‌ها نیز از آنچه در اینجا می‌گذشت، مطلع بودند.
من هم گذرا متوجه آن شدم.
آنها دیگر برای تجارت با ایالات متحده، صادرات و کسب دلارها مشتاق نیستند.
آنها اکنون در خرید املاک و مستغلات و شرکت‌ها در ایالات متحده بسیار مشغول هستند. امیدواریم که این برایشان مفید باشد.
و سپس، البته، ژاپن را نمی‌توان از سه قدرت اقتصادی بزرگ دست‌کم در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ کنار گذاشت.
یک خلبان کامیکازه واقعی از جنگ جهانی دوم به ما نشان می‌دهد که چگونه انجامش می‌دهند.
این دیوانگی است. ۲۴۵٪ بدهی ملی.
اگر یک طلبکار بیاید و بگوید «پولم را پس می‌خواهم»، ژاپنی‌ها مجبور خواهند بود دو و نیم سال بدون دریافت حتی یک سنت کار کنند.
همه چیز برای بانک‌ها، همه چیز برای بانک‌ها.
و مشکل این است که در آن دو سال و نیم، آنها همچنین باید بهره را بپردازند، که حتی در محاسبه لحاظ نشده است.
بله، و سپس اجازه دادم که در ادامه، شاید بدون هیچ ارزیابی سیاسی عمده، چند کشوری را که از آخرین
بیانیه‌های مطبوعاتی با آن‌ها به‌خوبی آشنا شده‌ایم، فهرست کنم:
خب، سوریه را داریم؛ بیایید ببینیم سوریه چگونه با پول‌ها برخورد می‌کند.
آنها همچنین می‌دانند که احساس بدهی ملی ۱۸۳٪ چگونه است.
و از این پس، سقوط می‌کند. سوریه دیگر هیچ اطلاعاتی دربارهٔ بدهی ملی‌اش ارائه نمی‌دهد، اما گمان می‌کنم که همچنان در حال کاهش است.
می‌توانیم به ایران نگاه کنیم که دقیقاً خود را نزد شریک بین‌المللی‌اش محبوب نمی‌کند، شریکی که به
دلایلی به نظر می‌رسد روی بدهی‌ها حساب باز کرده است.
و بعد لیبی است، آن کشور سبز تیره. از سال ۲۰۰۳، به نظرم، بدهی ملی‌اش صفر بوده، دیگر هیچ
بدهی ندارد، آزاد و بدون بدهی. ممکن است، مگر نه؟
بگذارید به‌طور خلاصه جمع‌بندی کنم. پس، اگر قبلاً نمی‌دانستید، چه چیزی را باید دربارهٔ بدهی بدانید؟
البته شما روی وام‌های شخصی‌تان بهره می‌پردازید، اما از طریق مالیات‌ها و عوارض نیز برای بدهی ملی پرداخت می‌کنید.
و آنچه ممکن است برای برخی از شما جدید باشد این است که با هر خرید، شما بهره می‌پردازید، بهرهٔ بدهی.
و از آنجا که تنها تعداد اندکی اجازه دارند این پول را به دست آورند، ما نیز آموخته‌ایم و قبلاً شنیده‌ایم
که بازتوزیع خواهد بود؛ باید بازتوزیع ثروت صورت گیرد.
و به همین دلیل فکر می‌کنم مهم است که درباره‌اش فکر کنیم – و در واقع کم‌کم دارم وارد فاز فرود
می‌شوم – آیا می‌خواهیم چیزی را در آن تغییر دهیم؟
من نمی‌خواهم راه‌حلی ارائه دهم، تا حدی به این دلیل که نمی‌خواهم خود را همه‌چیزدان نشان دهم و
فکر می‌کنم این راه‌حل در واقع کاملاً واضح است.
اگر دزدی را در حال دزدی بگیرید، باید غنیمت را پس بدهد، درست است؟
واقعاً نیازی به بحث در مورد هیچ راه‌حل دیگری نیست.
اما می‌توانم تصور کنم که در مورد ما لزوماً دزد کیف دستی نیست.
آنچه از کریستوف هورستل شنیده‌ایم، واقعاً شگفت‌انگیز است.
یا آنچه در گزارش تلویزیونی Kla.TV دیدیم – پنجاهمین سالگرد درگذشت جان اف. کندی – از آن می‌توان فهمید که او دزد کیف دستی نیست.
پس ممکن است تنها سرنخ – که از خلالش دیده‌ایم، اعتراف کنید – کافی نباشد.
سپس من دو نقل‌قول دیگر آورده‌ام.
جاشوا استمپ، که از جمله سمت‌های دیگرش مدیر بانک انگلستان بود، گفت: «اگر می‌خواهید همچنان بردهٔ بانک‌ها باشید
و هزینهٔ بردگی خودتان را بپردازید، پس بگذارید بانک‌ها به خلق پول و کنترل اعتبار ادامه دهند.»
می‌توانی چنین چیزی بگویی و با این حال مردم هنوز هم کمی می‌خوابند. این دیوانه‌کننده‌اش است.
و هنری فورد نیز به‌عنوان برند خودرو به‌خوبی شناخته شده است:
اگر مردم سیستم پولی را درک می‌کردند، قبل از فردا صبح انقلابی به پا می‌کردیم.
می‌توانید در اینترنت دربارهٔ این موارد بخوانید؛ آن‌ها به‌خوبی شناخته‌شده هستند.
من کمی تعجب می‌کنم: چرا، همان‌طور که این دختر جوان در آهنگش نشان داده، این‌قدر دشوار است که مردم را هیجان‌زده کنیم؟
و در نهایت، مایلم به‌طور مختصر مسیر را تغییر دهم و این سؤال را مطرح کنم: در واقع چه کسی مسئول است؟
مسئول این وضعیت کیست؟
آیا بانک‌ها مسئول این وضعیت دشوار هستند؟
من به این سؤال پاسخ «خیر» می‌دادم، زیرا آنها مطابق قانون مربوطه عمل می‌کنند.
آیا دولت، دولت‌ها و سیاستمداران مسئول هستند؟ بار دیگر، به آن سؤال با یک نه قاطع پاسخ می‌دهم.
چون آنها مال شما را دارند، مأموریت ما را دارند.
پس حالا چه کسی مسئول است؟ ما هستیم. آه بله، تو را گرفتیم، تو. من هم. ما مسئولیم.
۱۲۳۴۳۲۱ اما کلید تغییر اکنون چیست؟
و می‌خواهم دو یا سه فکر را که کاملاً با آنچه قبلاً از کریستوف هورستل شنیده‌ایم همخوانی دارد، به اشتراک بگذارم.
تغییر پایدار – چگونه ممکن است؟
به نظر من: این تنها زمانی ممکن است که خود را به‌عنوان یک ملت ببینیم. به‌عنوان یک پیکرهٔ واحد از مردم.
من یک‌بار این عبارت را ابداع کردم – یک لحظه صبر کنید تا ببینید آیا خوش‌تان می‌آید – «مردم
می‌توانند بدون یک ستمگر بسیار خوب زندگی کنند.»
اما ستمگر بدون مردم اوقات نسبتاً سختی دارد، مگر نه؟
ما به‌عنوان یک ملت باید بار دیگر درک کنیم که قدرت را به کسانی می‌دهیم که انتخاب می‌کنیم و بر آن کنترل داریم.
و اکنون، البته، سؤال این است: چگونه یک ملت واحد شویم؟
این چطور کار می‌کند؟ و من واقعاً می‌توانم از تجربهٔ خودم در این‌باره صحبت کنم. بگذارید سه نکته را برجسته
کنم تا نشان دهم برای تبدیل شدن به یک ملت چه لازم است.
این موضوع تا حدی به درک و فهم مربوط می‌شود. این موضوع تا حدی به بازنگری در امور مربوط می‌شود.
این‌که شما صرفاً کارها را انجام ندهید، بلکه آن‌ها را قورت ندهید و دربارشان فکر کنید.
پس چرا یک ملت شکل می‌گیرد؟ من می‌توانم این را به‌سادگی توضیح دهم.
ما تماس‌های متعددی با S&G و AZK داشتیم و هر تماس تلفنی که من برقرار می‌کردم، همان‌طور که احتمالاً می‌توانید تأیید
کنید، به سطح بالاتری ارجاع داده می‌شد و بلافاصله برقرار می‌شد.
بلافاصله افرادی آنجا بودند که متوجه شدم، اوه، آن‌ها هم مثل من فکر می‌کنند. آن‌ها هم دارند
به آن فکر می‌کنند. آن‌ها هم می‌خواهند بفهمند.
آنها سریع نیستند و همه‌چیز را اشتباه می‌گویند، بلکه می‌گویند: صبر کن، یک لحظه، چطور همه‌چیز کنار هم قرار می‌گیرد؟
و از میل به درک، درک پدید می‌آید. از درک، همبستگی پدید می‌آید.
ما باید بفهمیم، برای مثال، باید یاد بگیریم بفهمیم که پول نمی‌تواند کار کند.
فقط به‌عنوان یک مثال. پول کار نمی‌کند.
شما همچنین می‌توانید، و من در ادامهٔ سخنران قبلی هستم، یک تکلیف خانگی کوچک انجام دهید.
چرا یک اسکناس ده پوندی را کنار ظرف‌هایی که دیشب نشستی نذاشتی؟
و سپس او درِ آشپزخانه را می‌بندد و صبح روز بعد به آنجا می‌رود.
سپس خواهید دید که آیا پول مؤثر بوده است یا خیر.
چند نفر در خانه‌ی ما هستند. احتمالاً در را قفل می‌کنم، وگرنه اسکناس ده یورویی ناپدید
می‌شود و من باز هم مجبورم ظرف‌ها را بشویم.
ملیت یافتن تا حد زیادی به تغییر و تمایل به تغییر بستگی دارد.
برای من، تمایل به تغییر همچنین به معنای پذیرش دوباره مسئولیت است، یا همان‌طور که در کلمات پایانی گفته شد، که خودم نوشتم:
با هم می‌توانیم تفاوت ایجاد کنیم. از خودتان شروع کنید و چیزی را در خود تغییر دهید.
این ارتباطی از ته دل و کاملاً متفاوت ایجاد می‌کند. واقعاً می‌توانم این را دربارهٔ پیک‌هایم بگویم.
این موضوع استراتژی ۲+ است که روث قبلاً به آن اشاره کرد. ما در حال ایجاد شبکه‌ای با پیک‌ها هستیم.
با هر فرد یک ارتباط قلبی وجود دارد، زیرا متوجه شده‌ام که همه می‌خواهند چیزی را تغییر دهند. همه روی
خودشان کار می‌کنند و همه ابتدا از خودشان شروع می‌کنند.
همه چیز با هم آب می‌شود. نیازی نیست درباره‌اش سخنرانی مفصلی بکنی، همین‌طور اتفاق می‌افتد.
و این ادغام، این تبدیل شدن به یک خانواده، به شبکه‌سازی منجر می‌شود. فکر می‌کنم این جدید است.
واقعاً رهبران کاریزماتیک زیادی در جهان وجود داشته‌اند.
با ایده‌های خوب، با رویکردی واقعاً آینده‌نگر، با توانایی الهام‌بخشی به یک ملت.
اما آنچه من احساس می‌کنم و آنچه زمان ما اکنون تجربه می‌کند، همبستگی مردمی است که درست
از پایین‌ترین سطوح، از توده‌ها برخاسته‌اند.
آنچه من از سخنران قبلی یادداشت کردم نیز اصیل است:
از پایین به بالا با هم رشد کنیم. تغییر باید از پایین به بالا بیاید.
این همان شبکه‌سازی است؛ این همان گروهی از آدم‌هاست که خود را عضوی از یک گروه می‌دانند. کسانی که ناگهان درمی‌یابند ما ارتباطات‌مان را
در فیسبوک نمی‌سازیم، بلکه با ارتباطات واقعی که دست و پا دارند.
ما هرچه بیشتر به اصل مطلب می‌رسیم. ما فقط دور هم نمی‌نشینیم و شکایت نمی‌کنیم.
ما از بحث درباره موضوعات سیاسی با همکاران‌مان لذت می‌بریم.
اما بیایید سریعاً به سؤال بعدی برویم: آیا آماده‌اید زمان سرمایه‌گذاری کنید؟
آیا آماده‌اید خودتان را سرمایه‌گذاری کنید؟ و این‌گونه است که یک ملت شکل می‌گیرد.
و فکر می‌کنم همه‌ی شما، یا دست‌کم اکثر شما، با S&G، روزنامه‌ی «Stimme und Gegenstimme» (صدا و صدای مقابل)، آشنا
هستید. این استراتژی S&G است. و به همین دلیل – چون میز سخنرانی خودم را ندارم – دارم میز S&G ما را تبلیغ می‌کنم.
به آنجا برو. اگر هنوز نمی‌دانی، S&G بیش از یک روزنامه است.
برای من، S&G یک راه است، بله، راهی برای تبدیل شدن به یک ملت واحد.
یک راه برای گرد هم آمدن به‌عنوان یک ملت. و بنابراین، تنها چیزی که برایم باقی مانده این است: بپیوندید! متشکرم. متشکرم.