Halo kabeh, pancen dadi pakurmatan ageng bisa ngadeg ing kene ing ngarep panjenengan. Matur nuwun, Ivo.
Aku mikir pancen apik banget bisa ana ing kene dina iki. Tansah apik yen ana ing panggonan sing pas ing wektu sing pas, ya?
Aku kerep ana ing panggonan sing salah ing wektu sing salah. Nalika kacilakan lalu lintas cilik kedadeyan,
biasane kowe kandha marang awakmu dhewe, "Oh, yen wae aku nyopir kanthi cara sing beda."
Nanging dina iki aku mung kroso yen iki pancen panggonan sing pas ing wektu sing pas. Lan sakabehe, aku kroso kaya—mbok menawa kowe
uga ngerti raos iki—mangsa adhem wis rampung lan ana angin kados mangsa semi ing udara, dina-dina anget kapisan ing wulan Maret.
Aku krasa ana ing jeroku manawa kita, minangka umat manungsa, minangka sawijining bangsa, butuh owah-owahan.
Aku bubar iki bali maneh menyang Wina – kadhangkala aku menyang kana kanggo bisnis – lan
mlaku-mlaku liwat dalan-dalan uga mampir menyang Parlemen.
Lan ana patung dhadha para pangadeg republik sing ngumumake Republik Austria. Lan entah kenapa kuwi nyentuh atiku banget
nganti aku mikir, mbok menawa nalika semana – aku ora pengin ngadili saiki, proklamasi Republik Austria, kuwi dudu intiné –
nanging mbok menawa nalika semana, nalika padha perang kanggo kuwi utawa apa waé sing nyemangati, mbok menawa
padha ora nyangka yèn iki bakal kelakon, yèn bakal kasil, yèn donya sing béda kaya ngéné bisa kelakon.
Lan banjur sejatine padha dadi gagal.
Muga-muga ora ana siji wae saka kita sing pungkasané dadi gagal, nanging kita isih bisa ngalami donya anyar iki. Kita bisa ngalami
owah-owahan sing wis kasebut déning Christoph Hörstel. Kita ora mung ngomong babagan iki, ora mung ngimpi babagan iki,
nanging pancèn bisa ngalami – owah-owahan kuwi lagi kelakon.
Ya. Judhul presentasiku yaiku: "Bunga utang: apa sing kudu sampeyan ngerti!"
Mbok menawa kowe ngrasakake kaya aku biyen nalika isih enom – sanajan aku mung nyilih dhuwit kanggo tuku es
krim, sanajan mung siji Deutschmark wektu semana – aku mesthi bungah banget nalika bisa mbayar utang.
Isih kaya ngono nganti saiki, sanajan mung 10 euro. Aku mesthi lega banget nalika pungkasane bisa mbusak utang bodho kuwi.
Apa ana wong liya sing ngrasakake kaya ngene? Aku ora saktenane piyambakan, ya.
Mula kowe ngerti raosé. Pancen nyenengake bisa urip tanpa utang.
Para politisi kita, pimpinan bisnis, menteri keuangan, lan kepala pamaréntahan kayane nduwé persepsi sing béda babagan utang.
Nalika sampeyan mirsani kepiye utang nasional saya berkembang, sampeyan bisa uga mikir yèn nduwé
utang saiki dianggep wajar ing ekonomi sing makmur.
Lan bab pambayaran – aku ora ngerti, pambayaran malah durung dibahas.
Kabeh sing tak krungu mung bab utang anyar lan suku bunga sing luwih dhuwur sing kudu dibayar, nanging kok kayane ora ana siji
wae sing mikir bab mbayar bali. Aku ora krungu apa-apa bab kuwi.
Aku wis nggawa bagan kanggo menehi gambaran awal. Dina iki, kita wis nyentuh topik babagan Éropah lan negara-negara ing
donya, uga babagan utang lan sistem keuangan. Pinten sejatine utang sing diduwèni saben negara? Contone ing Éropah.
Lan aku wis nerangake iki – kanthi nggunakake angka resmi saka Dana Moneter Internasional
– rasio utang marang produk domestik bruto.
Produk domestik bruto yaiku jumlah saka kabèh barang lan layanan sing diprodhuksi ing sawijining negara.
Kabeh sing diprodhuksi ing kana, kabeh karya sing ditindakake, kabeh kacathet ing kana, lan utang-utang
sing diduweni negara iki banjur diwenehi perspektif.
Lan aku njupuk kebebasan kanggo nggawe penilaian.
Peringkat sing nuduhake "ora ana utang" iku ijo peteng kanggo aku. Aku bisa langsung
ngomong manawa ora ana negara ijo peteng ing Éropa.
Aku tau mikir "10%", mula yen sawijining negara nduwé utang 10% saka penghasilane sajrone
setaun, aku nyebut kuwi ijo muda lan nandhani.
Kanggo aku, "10 nganti 25%" iku kuning, "25 nganti 75%" iku abang, lan "luwih saka 75%" iku abang peteng.
Coba tak gambarke piye carane aku ngevaluasi iki.
Bayangna kowe mbayar kabeh tagihanmu sajrone sasi, nanging kowe ora nampa gajimu; gajimu mau langsung dipindhahake
menyang bank kanthi tujuan mbayar utang nasional kita.
Yen kowe nindakake kuwi sajrone sasi, nanging ing wektu sing padha mbayar sewa omah, mbayar bensin, mbayar belanja, mbayar
sandhangan, lan pramu bensin utawa sing nyewa pom bensin nindakake sing padha, dhèwèké
njupuk dhuwitmu nanging uga nyerahake marang bank.
Yen kowe nindakake kuwi minangka model – kita pengin cepet-cepet mbayar utang – mula kowe bisa
mbayar 8% sajrone sasi kanthi ngorbanake kabeh.
Lan saka kuwi aku njupuk warna-warna, kandha, oke, aku isih bisa mbayangake yen wong-wong kaya ngono bisa ngatur kuwi.
Aku ngomong kuning, oke, siji nganti telung sasi, bisa uga durung ana perang saudara yen kabeh dhuwit mlebu bank.
Nanging aku saiki ora yakin apa kita ora bakal pungkasané ngalami perang saudara utawa keadilan vigilante utawa apa
waé ing Jerman yen kita tansah kudu nyerahaké dhuwit sing kita entuk mung supaya bank-bank seneng.
Ayo padha ndeleng negara-negara lan mirsani kepiye kahanané Éropah, Éropah sing kita tresnani: Portugal 124% utang nasional,
Spanyol 97%, Prancis 92%, Inggris Raya 93%, Irlandia 119%, Italia 128%, lan sakteruse. Luksemburg ana ing 25%, sing saktenané isih
cukup apik – aku lagi maca iki – meh kabèh negara mung abang.
Kita duwe Bulgaria kanthi 16%, sing bakal tak baleni mengko, lan Turki. Sawetara ora kalebu, kabeh
Skandinavia. Estonia, kanthi utang nasional 10%, uga menonjol, kaya Georgia, Armenia, lan Azerbaijan.
Lan banjur ana beruang gedhe, Rusia, kanthi utang nasional 10%, ijo, ijo muda, dudu ijo peteng, nanging tetep ijo muda.
Sejujure, aku bakal isin yen aku sing tanggung jawab kanggo kuwi.
Amarga saktenane ... biasane kowe ora urip kaya ngono. Kowe ora urip nganggo kredit lan banjur bangga karo kuwi.
Nanging kita bakal bali marang kuwi mengko nalika kita mangsuli pitakon, apa wis tansah kaya ngono?
Kita uga bisa nganggep yèn, ya, mbok menawa biyèn katoné béda lan mbok menawa saiki uga kaya ngono, apa iki ana gandhèngané karo
krisis ékonomi taun 2008? Ayo padha ndelok manèh pangrembakané.
Nanging dhisik, ayo padha ndeleng maneh sak donya.
Mung sawetara negara sing ora duwe utang; 171 saka 173 negara sing kalebu ing cakupan IMF saiki
duwe utang. Sing warna ijo peteng mung sawetara.
Kita wis rembugan bab tanah, aku bakal bali maneh mengko.
Angel dideleng, aku ora bisa nahan tanganku supaya tetep ajeg, Kuwait isih ijo, ora kabeh wong ngerti Brunei, Malaysia ijo.
Liyane padha duwe utang ing wangun apa wae, paling ora werna ijo muda sing isih bisa ditrima; kita bisa weruh
Iran ing kene. Nanging liyane werna abang, saka abang nganti abang peteng, padha duwe utang.
Lan sing ora nyenengake saka utang yaiku ana bungane.
Lan saiki muncul pitakon: sapa sejatine sing mbayar bunga utang?
Kanggo mangsuli pitakon iki, aku kepengin mriksa telung klompok.
Klompok 1 kalebu rumah tangga pribadi,
Klompok 2: Perusahaan
lan Kelompok 3 negara.
Kelompok 1 yaiku kowe, contone nalika kowe menyang bank lan njupuk utangan kanggo mbayar mobil anyarmu sing mewah.
Ing kasus iki, prakara iki pancen cetha. Sampeyan tanggung jawab marang bunga utang.
Dadi saiki kowe bakal kerja keras kanggo ngasilake dhuwit supaya kowe bisa mbayar utangmu.
Nanging, kowe uga bisa ngomong, aku mundur saka kegilaan utang iki, aku ora njupuk utangan utawa kredit apa wae.
Aku ora pengin menehi komentar babagan kuwi saiki.
Nanging pikirna iki: Apa kowe bisa uwal saka keputusan pribadi iki, saka mekanisme utang iki?
Ayo padha ndeleng Grup 2, yaiku perusahaan-perusahaan.
Ing kasusku, aku pengin ngenalake sampeyan marang sawijining usaha pertanian sing nandur pari, lan liya-liyane.
Petani wis tuku traktor anyar sing pinter.
Dheweke ngbiayai iku liwat bank, mula bunga terus nambah.
Yen saiki kita ndeleng kahanan biaya ing bisnis pertanian iki, ing siji sisih kita duwe biaya
personel kanggo asisten pertanian sing mbantu petani.
Ing sisih liyane, kita duwe biaya bahan. Iki bisa uga bahan bakar solar kanggo traktor
utawa, kaya sing dituduhake ing kene, wiji.
Lan, kaya sing wis kasebut, katelu kita duwe biaya bunga.
Usaha pertanian iki bakal nerusake kabeh telung biaya iki minangka total biaya ing rega adol gandum – marang panuku gandum.
Ing kasusku, sing tuku gandum iku pabrik gilingan. Gandum mau digiling dadi tipung ing pabrik gilingan.
Lan supaya gandum bisa digiling dadi tipung, ing kene uga dibutuhake buruh sing rajin.
Teknologi pabrik pabrik gilingan – ayo dianggep – lan pabrik gilingan kasebut uga dibiayai dening bank.
Iki ateges bunga uga bakal ditagih ing kasus iki.
Ayo padha ndeleng kahanan biaya ing pabrik iki uga.
Banjur kita duwe biaya personel kanggo buruh sing kerja keras, biaya bahan yaiku gandum saka
kebon, lan biaya bunga kanggo pabrik gilingan.
Minangka tukang roti, aku tuku glepung saka pabrik gandum iki, lan pabrik gandum iki uga bakal ngetokake biaya iki ing rega.
Iki ateges, minangka tukang roti ramah lingkungan, aku tuku glepung saka pabrik gilingan lan uga nduwé asisten
sing kerja keras sing mbantu aku ngowahi dadi roti lan roti gulung, sing banjur tak adol marang para pelanggan.
Amarga suku bunga ing bank saiki banget nguntungake, aku tuku oven anyar.
Lan kuwi mesthi uga nyebabake biaya bunga.
Ayo padha ndeleng kahanan biaya ing toko roti kula.
Banjur aku duwe biaya personel kanggo asisten toko roti, uga biaya bahan, aku tuku glepung saka pabrik gilingan, lan uga
biaya bunga, yaiku kanggo oven anyar sing mewah sing tak tuku.
Aku uga bakal ngetung rega roti lan roti gulungku kanthi cara supaya telung biaya iki kacerminake ing regane:
Biaya personelku, biaya materilku, lan biaya bunga.
Lan aku nerusake kuwi marang konsumen pungkasan ing rega. Lan kuwi kowe lan aku.
Ayo tak ringkes:
Bisnis pertanian bakal nerusake biaya bunga, bebarengan karo biaya tenaga kerja lan
bahan, marang panuku gandum ing rega adol gandum.
Perusahaan penggilingan bakal nglewèhaké biaya bunga bebarengan karo biaya bahan lan biaya tenaga kerja ing rega adol glepung.
Lan minangka tukang roti, aku nindakake sing padha: aku nerusake biaya bunga utang bebarengan karo
biaya tenaga kerja lan bahan ing rega eceran roti.
Kita sing mbayar kabeh iki. Iki ateges kita, minangka konsumen pungkasan, mbayar kabeh biaya ranté nilai,
kalebu kabeh biaya bunga. Lan kahanan iki ana ing endi-endi.
Apa sampeyan pesen perjalanan liburan utawa mbayar mobil kanthi awis, sampeyan tetep mbayar bunga marang bank paling ora
sacara ora langsung – sanajan sampeyan mung tuku es krim, ana biaya bunga sing kalebu lan kuwi mlebu menyang bank.
Sakabehe, kita mbayar kabeh sing kita tuku, saben tagihan sing kita bayar, apa kanggo sandhangan, panganan, liburan,
kendharaan, piranti musik, ora masalah, iuran klub – kita mbayar biaya bunga sing kalebu ing ranté nilai.
Lan sampeyan bisa ngetung kuwi. Iku jumlah sing rata-rata ora kurang saka 40% saka rega tuku.
Yen saiki kowe kepengin ngerti apa kowe pemenang utawa pecundang, ayo tak terangake kanthi cara sing
gampang dimangerteni. 40% saka rega tuku – apa tegese kuwi?
Dadi kowe bisa ngetung dhéwé. Yen kowe ngerti biaya saben wulanmu, umpama kowe duwé biaya saben
wulan 2.000 euro, mula 40%-é padha karo 800 euro.
Iki ateges sampeyan mbayar €800 kanthi ora langsung, utawa bisa uga langsung marang bank.
Yen diproyeksikake sajrone setaun, jumlahé 9.600 euro.
Lan saiki kowe mung kudu njupuk laporan bankmu ing pungkasan taun, ing ngendi bunga kredit katon.
Banjur kowe bisa ndeleng lan nyoba golek 9.600 euro ing kana.
Lan yen sampeyan nemokake jumlah sing luwih dhuwur, sampeyan menang, lan yen sampeyan nemokake sing luwih sithik –
jumlahku pancen sithik banget, aku kira aku ora bakal nampa pernyataan bunga maneh – sampeyan kalah ing sistem iki.
Nanging kuwi durung kabeh. Negara uga saya tambah utang kanggo ngupayakake kapentingane.
Lan kowe uga mbayar bunga utang iki – ing wangun pungutan lan pajak.
Mula saka iku uga pantes ndeleng model negara iki, sing wis kita krungu sethithik ing kuliah – kaya sing wis sampeyan sebutake.
Kaya apa penampakane nalika negara nduwé utang?
Ing Jerman, watara loro pertiga saka volume kredit dijupuk déning nagara Jerman ing wangun
utangan saka bank-bank mandhiri lan lembaga kredit.
Lan sepertiga ing obligasi pamaréntah. Rong pertiga! Kepiye dhèwèké bisa nindakake kuwi?
Saka ngendi bank entuk dhuwité? Cekaké, kita wis tau krungu istilah: dhuwit fiat. Bank diijini nerbitaké dhuwit buku.
Negara wis maringi ijin marang bank-bank kanggo nindakake ing ngisor iki: sampeyan bisa nggawe dhuwit.
Sacara prinsip, yen diomongake kanthi ketat, iki mesin nyetak dhuwit. Bank diijini nyetak dhuwit.
Kauntungan siji-sijine dhuwit buku yaiku kowe ora perlu mesin cetak utawa mesin ngetokaké koin.
Sampeyan nyimpen dhuwit lan diijini nggawe dhuwit.
Lan banjur negara teka lan kandha, "Yay, aku butuh dhuwit," njupuk utangan, lan becik mbayar bali karo bunga.
Ya, aku ora ngerti, nanging kanggo aku kuwi bisa dadi kesepakatan sing ala.
Supaya cetha tenan – aku wis nambahaké kantong dhuwit cilik – negara maringi dhuwit marang bank supaya bank
bisa njupuk dhuwit mau minangka utangan lan mbayar bunga.
Lan aku yakin manawa kowe bisa ngatur dhuwitmu luwih apik kanthi cara kaya ngono.
Lan saiki, kaya sing wis dijanjekake, utang nasional.
Apa iki saiki dadi masalah sing stabil, utawa isih ana ruang kanggo owah-owahan – apa tren nyata ing utang pamaréntah?
Ayo padha ndeleng kuwi. Yen kita sing tanggung jawab marang bunga utang, mbok menawa kita
uga kudu ngerti carane negara ngatur dhuwité.
Utang nasional saka taun 1995 nganti 2013, kabeh angka maneh saka Dana Moneter Internasional.
Uga ditampilake maneh minangka persentase saka produk domestik bruto, sing wis kita kenal.
Banjur kita duwe utang nasional sing saya mundhak sajrone rong dasawarsa kepungkur ing Jerman.
Lan aku bisa njamin marang kowe manawa iki ora mung kedadeyan sajrone rong dasawarsa kepungkur.
Aku nglacak bali – cathetan sing tak temokake diwiwiti taun 1950, nalika Jerman nduwé utang nasional 9 yuta Deutschmark, 9 yuta.
Aku ora ngerti persis sepira gedhene populasi limang taun sawisé perang rampung.
Nanging ayo dianggep 70 nganti 80 yuta. Kuwi ora bakal luwih saka 20 pence. Malah ora tekan 20 pence saben jiwa.
Ing taun 2011 – angka paling anyar sing bisa tak temokake – kita tekan ora kurang saka €24.771 saben warga.
Ora saben buruh upahan, ora saben warga, yaiku kanggo saben bayi.
Dadi kowe bisa mung nambahake total biaya rumah tangga, banjur kowe bakal ngerti bagéanmu saka utang nasional.
Aku krasa isin. Isin. Tenan mréntahake nagara kaya ngono.
Prancis, utang nasionalé munggah kanthi ajeg saka 55% nganti 92%, meh kaping pindho sajrone 20 taun.
Inggris wis ngluwihi kaping pindho utang nasional.
Yunani – sing wis kondhang ing pers – utang nasional sing gedhé banget.
Iki nggawe aku kepingin weruh, apa gunane duwe menteri keuangan, apa gunane duwe kabeh wong iki?
Aku kira kita uga bisa ngatur kuwi, utawa kanggo nyambung karo sing kowe omong, Ivo, para pecandu narkoba
sing wis kowe rehabilitasi uga mesthi bisa ngatur kuwi.
Padha mesthi uga bakal ngatur kabijakan keuangan kaya ngono.
Lan banjur ana negara-negara liya sing nuduhake manawa iku bisa:
Bulgaria. Kamungkinan dipengaruhi dening niat Bulgaria kanggo dadi anggota penuh Uni Éropa, dheweke uga kasil
nyuda utange saka 75% dadi 16% sajrone wektu sing relatif cendhak, saka taun 2000 nganti 2013.
Rusia uga wis kasil ngimbangi kanthi apik nalika nyuda utange. Dadi bisa.
Lan banjur kita ndeleng marang kakang gedhé, pemain sing wis pengalaman nalika ngomongaké bab nyebabaké krisis ekonomi.
112 persen utang nasional, 112 persen utang nasional!
China lagi munggah, nanging kita wis tau krungu bab iki ing kuliah. Penurunan iki kamungkinan kudu dijupuk kanthi serius.
Wong Cina mbok menawa uga wis nduwé firasat apa sing kedadeyan ing kéné.
Aku uga nyadari kuwi nalika liwat.
Wong-wong kuwi ora semangat maneh kanggo bisnis karo Amerika Serikat, ngekspor lan entuk dolar.
Saiki padha sibuk banget tuku properti lan perusahaan ing Amerika Serikat. Muga-muga iki bakal maringi manfaat kanggo dheweke.
Lan banjur, mesthi wae, Jepang ora bisa ditinggalake saka telung negara ekonomi utama paling ora ing taun 1980-an lan 1990-an.
Seorang pilot kamikaze sejati saka Perang Donya II nuduhake marang kita carane nindakake.
Iku edan. Utang nasional 245%.
Yen ana kreditur teka lan kandha, "Aku pengin dhuwitku bali," mula wong Jepang kudu kerja
rong setengah taun tanpa entuk sepeser dhuwit.
Kabeh kanggo bank, kabeh kanggo bank.
Lan masalahé yaiku sajrone rong taun setengah kuwi, padha uga kudu mbayar bunga, sing malah ora kalebu ing itungan.
Ya, banjur aku njupuk kebebasan kanggo ndhaptar ing ngisor iki, mbok menawa tanpa analisis politik gedhe, sawetara negara
sing wis cukup akrab karo kita saka siaran pers paling anyar:
Ing kono ana Suriah, ayo ndeleng kepiye Suriah ngatur dhuwité.
Padha uga ngerti kepiye rasane utang nasional 183%.
Lan wiwit saiki, iku ambruk. Siria ora nyedhiyakake informasi apa-apa babagan utang
nasionalé, nanging aku curiga yèn utangé terus mudhun.
Kita bisa ndeleng Iran, sing ora persis ndadekake awake populer karo mitra internasionalé, sing
kanggo sawetara alasan kayane lagi ngandelake utang.
Lan banjur ana Libya, negara ijo peteng. Wiwit taun 2003, miturutku, negara iki wis nduwé 0% utang nasional,
ora ana utang maneh, bebas, tanpa utang. Iku bisa, ta?
Ayo tak ringkes kanthi cekak. Dadi, apa sing kudu sampeyan ngerti babagan utang yen sampeyan durung ngerti?
Mesthi wae kowe mbayar bunga kanggo utang pribadimu, nanging kowe uga mbayar utang nasional liwat pajak lan bea.
Lan sing bisa dadi anyar kanggo sawetara saka kowe yaiku saben tuku siji-sijine, kowe mbayar bunga utang.
Lan amarga mung sawetara wong sing diijini ngasilake dhuwit iki, kita uga wis sinau lan wis krungu manawa
bakal ana redistribusi; mesthi ana redistribusi kekayaan.
Lan mulane aku mikir penting yen kita mikirake iki – lan aku saiki alon-alon mlebu fase
pendaratan – apa kita pengin ngganti apa-apa babagan iki?
Aku ora pengin nyedhiyakake solusi, sawetara amarga aku ora kepengin katon kaya wong sing
ngerti kabeh, lan aku mikir solusine pancen cetha.
Yen kowe nyekel maling sing lagi nyolong, dheweke kudu mbalekake barang curian, ta?
Sejatine ora perlu mbahas solusi liyane.
Nanging aku bisa mbayangake yen ing kasus kita, ora mesthi maling tas tangan.
Apa sing wis kita krungu saka Christoph Hörstel pancen luar biasa.
Utawa apa sing kita deleng ing laporan televisi Kla.TV – ulang taun kaping 50 seda John F. Kennedy – saka
iku kowe bisa ngerti yèn iki dudu maling tas tangan.
Dadi bisa uga yen siji-sijine petunjuk – kita wis weruh liwat kuwi, ngakoni wae – bisa uga ora cukup.
Banjur aku wis nggawa loro kutipan maneh.
Joshua Stamp, sing ing antarane liya-liyane tau dadi direktur Bank of England, kandha: "Yen kowe pengin terus dadi
budak bank lan mbayar kanggo perbudakanmu dhewe, mula ayo bank terus nggawe dhuwit lan ngontrol kredit."
Kowe bisa ngomong kaya ngono, lan entah kenapa wong-wong isih isa turu sethithik. Kuwi sing edan tenan.
Lan Henry Ford uga misuwur, merek mobil:
Yen wong-wong padha ngerti sistem moneter, mesthi bakal ana revolusi sadurunge esuk sesuk.
Sampeyan bisa maca babagan perkara-perkara iki ing internet; kuwi wis kondhang.
Aku rada gumun: kenapa angel banget, kaya sing dituduhake bocah wadon enom iki ing laguné, kanggo nggawe wong-wong semangat?
Lan pungkasané, aku kepéngin sithik nyimpang lan takon pitakon: sapa sing saktenané tanggung jawab?
Sapa sing tanggung jawab kanggo kahanan iki?
Apa bank-bank iku tanggung jawab marang kahanan angel iki?
Aku bakal mangsuli pitakon kuwi karo "ora", amarga padha tumindak manut hukum sing berlaku.
Apa negara, pamaréntah, lan politisi sing tanggung jawab? Ing kéné uga, aku bakal mangsuli pitakon kuwi kanthi 'ora'.
Amarga padha nduwé hakmu, padha nduwé mandat kita.
Dadi saiki sapa sing tanggung jawab? Kita. Ah ya, ketangkep kowe, kowe. Aku uga. Kita sing tanggung jawab.
Nanging apa kunci kanggo owah saiki?
Lan aku kepengin nuduhake loro utawa telung gagasan sing sakabehe cocog karo apa sing wis kita krungu saka Christoph Hörstel.
Owahan lestari – kepiye bisa?
Miturut panemuku: iki mung bisa kelakon yen kita ndeleng awake dhewe minangka sawijining bangsa. Minangka siji awaké wong.
Aku tau nggawé ungkapan – enteni sedhela kanggo ndeleng apa kowe seneng – "Wong-wong bisa urip kanthi becik banget tanpa tiran."
Nanging sang tiran angel tenan yen tanpa rakyat, ya?
Minangka sawijining bangsa, kita kudu mangertèni manèh yèn kita maringi kuwasa marang wong-wong
sing kita pilih. Kita nduwèni kendali bab iki.
Lan saiki, mesthi wae, pitakonané yaiku: Kepiye carané kita dadi siji bangsa?
Kepiye carane kuwi bisa mlaku? Lan aku pancen bisa ngomong saka pengalamanku pribadi ing kene. Ayo aku sorot telung poin kanggo
nuduhake apa sing dibutuhake supaya bisa dadi sawijining bangsa.
Iki ana gandhèngané karo pangerten lan pamahaman. Iki uga ana gandhèngané karo mriksa maneh bab-bab.
Supaya kowe ora mung njupuk barang-barang, banjur langsung nelan lan nindakake, nanging kowe miwiti mikir kanthi tliti.
Napa banjur wong dadi sawijining bangsa? Aku bisa nerangake iki kanthi prasaja.
Kita duwé akèh kontak S&G, akèh kontak AZK, lan saben telpon sing tak lakoni, kaya sing sampeyan bisa konfirmasi, dialihaké
menyang tingkat sing luwih dhuwur lan langsung nyambung.
Ana wong-wong langsung ana ing kono sing dak weruhi, oh, padha mikir bareng karo aku. Padha
uga mikir bab iki. Padha uga kepengin mangerténi.
Padha ora cepet lan ngomong kabeh salah, nanging luwih becik: Enteni dhisik, sabar sedhela, kepiye kabeh iki bisa nyambung?
Lan saka kepinginan kanggo mangerteni muncul pangerten. Saka pangerten muncul guyub rukun.
Kita kudu mangerteni, umpama, kita kudu sinau mangerteni yen dhuwit ora bisa makarya.
Mung minangka conto. Dhuwit ora bisa digunakake.
Sampeyan uga bisa, lan aku nerusake saka pembicara sadurunge, nindakake tugas omah cilik.
Ngapa ora nyelehake sepuluh pound ing jejere piring-piring sing durung kowe resiki bengi wingi?
Lan banjur dheweke nutup lawang pawon lan menyang kana esuk sabanjure.
Banjur kowe bakal weruh apa dhuwité wis mujarab.
Ana sawetara wong ing omah kita. Mbok menawa aku bakal ngunci lawang, yen ora dhuwit sepuluh
euro bakal ilang, lan aku isih kudu ngumbah piring.
Dadi sawijining bangsa akèh gandhèngané karo owah-owahan lan kersané owah.
Kanggo aku, kersa owah uga ateges njupuk tanggung jawab maneh, utawa kaya tembung pungkasan sing tak tulis dhéwé:
Bebarengan kita bisa nggawe bedane. Miwiti saka awakmu dhewe, owahi soko bab awakmu.
Iki nggawe sesambungan sing tulus nanging béda banget. Aku pancen bisa ngomong kuwi kanggo kurir-kurirku.
Iku topik saka Strategy 2+, sing wis kasebut déning Ruth sadurungé. Kita lagi mbangun jaringan karo kurir.
Ana sambungan ati karo saben individu amarga aku weruh yen saben wong kepengin ngganti soko. Kabeh wong padha
nggarap awake dhewe, kabeh miwiti saka awake dhewe dhisik.
Kabeh mau lumer bebarengan. Ora perlu nggawe pidato dawa bab iki, mung kelakon wae.
Lan gabungan iki, dadi siji kulawarga, nuntun marang jejaring. Aku mikir kuwi anyar.
Sejatine wis ana akèh pimpinan karismatik ing donya.
Kanthi gagasan sing apik, kanthi pendekatan sing pancen visioner, kanthi kemampuan kanggo
maringi inspirasi marang sawijining bangsa.
Nanging sing tak rasakake, sing saiki dialami jaman kita, yaiku kumpule wong-wong saka lapisan paling ngisor, saka akar rumput.
Iku uga asli, apa sing tak tulis saka pembicara sadurunge:
Tumuwuh bebarengan saka ngisor munggah. Owahan kudu asalé saka ngisor munggah.
Iku jaringan, yaiku klompok wong-wong sing krasa kaya komunitas. Sing dumadakan nyadari yèn kita ora mbangun kontak ing Facebook,
nanging karo kontak nyata sing nduwèni tangan lan sikil.
Kita saya cedhak lan saya cedhak karo tujuane. Kita ora mung lungguh ngeluh.
Kita seneng rembugan babagan topik politik karo kanca-kanca kerja.
Nanging ayo cepet-cepet pindhah menyang pitakon: Apa sampeyan siap nginvestasi wektu?
Apa sampeyan siap nandur modal marang awakmu dhéwé? Lan kaya ngono iku carané siji dadi bangsa.
Lan aku kira kowe kabeh, utawa paling ora akèh saka kowe kabeh, wis kenal karo S&G, koran "Stimme und Gegenstimme" (Swara lan
Swara Balik). Kuwi strategi S&G. Lan mulane – amarga aku ora duwe meja pembicara dhéwé –
aku ngajak kowe kabeh nggunakake meja S&G kita.
Mampirlah menyang kana. Yen kowe durung ngerti, S&G luwih saka mung koran.
Kanggo aku, S&G iku sawijining cara, ya, sawijining cara kanggo dadi siji bangsa.
Cara kanggo padha kumpul minangka sawijining bangsa. Mula saka iku, sing isih kudu tak
ucapake mung: melu! Matur nuwun. Matur nuwun.