Здраво на сите, навистина е голема чест да стојам тука пред вас. Благодарам, Иво.
Мислам дека е навистина добро што сум тука денес. Секогаш е добро да се биде на вистинското место во вистинско време, нели?
Често сум бил на погрешно место во погрешно време. Кога се случуваат мали сообраќајни незгоди,
обично си велиш: "О, само да бев возел поинаку."
Но денес едноставно чувствувам дека ова е токму вистинското место во вистинско време. И генерално, чувствувам нешто
како—можеби и ти го знаеш ова чувство—зимата заврши и во воздухот има пролетен шмек, овие први топли денови во март.
Осеќам нешто во себе дека ние, како човештво, како народ, имаме потреба од промени.
Неодамна повторно бев во Виена – понекогаш одам таму на службен пат – и се шетав низ
улиците, а исто така го посетив и Парламентот.
И таму имаше бисти на основачите на републиката кои ја прогласија Република Австрија. И некако тоа ми го допре срцето толку многу
што помислив, можеби тогаш – не сакам сега да судам, прогласувањето на Република Австрија не е поентата – но можеби
тогаш, кога се бореле за тоа или што и да ги мотивирало, можеби не мислеле дека некогаш ќе дојде до ова,
дека ќе успее, дека ќе биде можен таков поинаков свет.
И потоа тие навистина завршија како неуспеси.
Се надевам дека никој од нас нема да заврши како неуспех, туку дека сепак ќе успееме да го искусиме овој нов свет. Дека ќе ја
доживееме оваа промена што ја спомна Кристоф Хорстел. Дека нема само да зборуваме за неа, нема само да сонуваме за неа,
туку навистина ќе ја доживееме – дека таа промена се случува.
Да. Насловот на мојата презентација е: "Камата на долгот: што треба да знаете!"
Можеби и вие се чувствувате исто како што јас секогаш се чувствував кога бев млад – дури и ако позајмував пари само за
сладолед, дури и ако тоа тогаш беше само една германска марка – секогаш бев навистина среќен кога можев да го вратам долгот.
Тоа сè уште важи и денес, дури и ако е само 10 евра. Секогаш навистина се олеснував
кога конечно се ослободив од тој глупав долг.
Дали некој друг се чувствува вака? Не сум сосема сам, добро.
Тогаш знаеш како е тоа чувство. Просто е прекрасно да можеш да живееш без долгови.
Нашите политичари, деловни лидери, министри за финансии и шефови на влади изгледа дека имаат поинаква перцепција за долгот.
Кога ќе забележите како се развива националниот долг, можеби навистина ќе помислите дека долгот сега
се смета за добра форма во просперитетна економија.
А за отплатата – не знам, за отплатата дури и не се дискутира.
Сè што слушам е за нови долгови и повисоки каматни стапки што мора да се платат, но некако никој
не помислува да ги врати. За тоа не слушам ништо.
Донесов дијаграм за да ви дадам првичен преглед. Денес веќе ги допревме темите за Европа и земјите на светот,
како и за долгот и финансискиот систем. Колку долгови навистина имаат земјите? На пример, во Европа.
И јас го илустрирав ова – користејќи официјални податоци од Меѓународниот монетарен фонд –
односот на долгот во однос на бруто домашниот производ.
Бруто домашниот производ е збирот на сите стоки и услуги произведени во една земја.
Сè што се произведува таму, целата работа што се врши, се евидентира таму, и долговите што
потоа ги има оваа земја се ставаат во перспектива.
И си дозволив да направам проценка.
Оценка што вели "без долг" за мене е темно зелена. Можам веднаш да кажам дека во Европа нема ниту една темно зелена земја.
Еднаш помислив "10%", па ако некоја земја има 10% долг во однос на тоа што заработува
годишно, тогаш ја означив со светлозелена боја.
За мене, "10 до 25%" е жолта, "25 до 75%" е црвена, а "над 75%" е темноцрвена.
Дозволете ми да илустрирам како го проценувам ова.
Замислете дека ги плаќате сите сметки еден месец, но не ја добивате платата; наместо тоа, таа се префрла
директно во банка со цел да се отплати нашиот национален долг.
Ако го правиш тоа еден месец, но во исто време ја плаќаш киријата, горивото, пазарувањето и облеката, а вработениот
на бензинската пумпа или закупецот на бензинската пумпа го прави истото, тој ги зема твоите пари, но ги дава во банка.
Ако го примениш тоа како модел – сакаме брзо да се ослободиме од долговите – тогаш можеш да успееш
да отплатиш 8% за еден месец откажувајќи се од сè.
И од тоа ги изведов боите, велејќи: добро, сè уште можев да замислам дека таков народ би можел да го постигне тоа.
Реков жолта, добро, еден до три месеци, можеби сè уште нема граѓанска војна ако сите пари одат во банките.
Но повеќе не сум сигурен дали во Германија не би завршиле со граѓанска војна или самоправда или што и да е,
ако секогаш мораме да ги предаваме парите што ги заработуваме само за да ги задоволиме банките.
Ајде да ги погледнеме земјите и да видиме како изгледа Европа, нашата сакана Европа: Португалија 124% национален долг, Шпанија
97%, Франција 92%, Велика Британија 93%, Ирска 119%, Италија 128% и така натаму. Луксембург е на 25%, што
всушност е сè уште прилично добро – прелистувам овде – практично има само црвени земји.
Имаме Бугарија со 16%, на што ќе се вратам подоцна, и Турција. Неколку земји недостасуваат, цела Скандинавија.
Естонија, со 10% национален долг, исто така се издвојува, како и Грузија, Ерменија и Азербејџан.
А потоа е големиот мечок, Русија, со 10% национален долг, зелена, светлозелена, не темнозелена, но сепак светлозелена.
Да бидам искрен, ќе ми беше срам ако бев одговорен за тоа.
Затоа што всушност... обично не се живее така. Не се живее на кредит, а потоа и да се гордееш со тоа.
Но ќе се вратиме на тоа подоцна кога ќе одговориме на прашањето: дали отсекогаш било така?
Може да се претпостави и дека, па, веројатно изгледало поинаку во минатото и дека можеби така е и сега, дали е
тоа поврзано со економската криза од 2008 година? Ајде уште еднаш да го разгледаме развојот.
Но прво, ајде уште еднаш да го погледнеме целиот свет.
Само неколку земји не се задолжени; 171 од 173 земји опфатени од ММФ моментално се задолжени. Многу малку се темнозелени.
Веќе разговаравме за земјата, ќе се вратам на тоа.
Тешко е да се види, не можам доволно стабилно да ја држам раката, Кувајт е сè уште зелен, не
секој можеби го знае Брунеј, Малезија е зелена.
А останатите се во долг во една или друга форма, барем светлозелени, што сè уште е прифатливо; овде можеме да го видиме
Иран. Но останатите се црвени, од црвени до темноцрвени во долг.
И непријатната работа кај долгот е што тој носи камата.
И сега се поставува прашањето: кој всушност ги плаќа каматите на долгот?
За да го одговорам ова прашање, би сакал да испитам три групи.
Група 1 ги опфаќа приватните домаќинства,
Група 2: Компании
и Група 3 државата.
Група 1 си ти, на пример, кога одиш во банка и земаш заем за да го платиш твојот луксузен нов автомобил.
Во овој случај, прашањето е навистина прилично јасно. Вие сте одговорни за каматата на долгот.
Сега ќе работиш напорно за да заработиш пари за да ги исплатиш своите долгови.
Сепак, можеш да кажеш и: се повлекувам од ова лудило со долгови, нема да земам никакви заеми или кредити.
Во овој момент не сакам да коментирам за тоа.
Но размисли за ова: Можеш ли да избегаш од оваа лична одлука, од овој механизам на задолженост?
Ајде да ја погледнеме Група 2, компаниите.
Во мојот случај, би сакал да ве запознаам со земјоделско претпријатие кое, меѓу другото, одгледува жито.
Фармерот купи паметен нов трактор.
Тој го финансираше преку банката, па се пресметуваат камати.
Ако сега ја погледнеме ситуацијата со трошоците на овој земјоделски бизнис, имаме, од една страна, трошоци за персоналот
за земјоделскиот асистент кој му помага на земјоделецот.
Од друга страна, имаме трошоци за материјали. Ова може да биде дизел-гориво за тракторот или, како што е прикажано овде, семиња.
И, како што веќе беше споменато, трето, ги имаме трошоците за камата.
Овој земјоделски бизнис ќе ги пренесе сите три од овие трошоци како вкупни трошоци во
продажната цена на житото – на купувачот на жито.
Во мојот случај, купувачот на жито е млин. Житото се меле во млинот за да се добие брашно.
И за да се меле житото во брашно, овде исто така се потребни вредни работници.
Технологијата на постројката на мелницата – да претпоставиме – и самата мелница исто така се финансирани од банката.
Ова значи дека и во овој случај ќе се наплаќа камата.
Ајде да ја погледнеме и ситуацијата со трошоците овде во млинот.
Потоа ги имаме трошоците за персоналот на вредните работници, ги имаме трошоците за материјалот, што е житото
од фармата, и ги имаме трошоците за камата за мелницата.
Како пекар, го купувам своето брашно од оваа мелница, и мелницата исто така ќе го вклучи овој трошок во цената.
Ова значи дека, како еко-пекар, го купувам брашното од мелницата и имам вредни помошници кои ми помагаат да го претворам
во леб и лепчиња, кои потоа ги продавам на моите клиенти.
Бидејќи каматните стапки во банката сега се толку поволни, купив нова рерна.
И тоа, секако, исто така води до трошоци за камата.
Ајде да ја погледнеме ситуацијата со трошоците во мојата пекарница.
Потоа имам трошоци за персонал за помошниците во мојата пекарница, имам и трошоци за материјали, ја купив
брашното од мелницата, а исто така имам и трошоци за камата, имено за новата, модерна печка што ја купив.
И јас ќе ја пресметам цената на мојот леб и лепчиња на таков начин што во неа ќе бидат одразени овие три трошоци:
Моите трошоци за персонал, моите трошоци за материјал и моите трошоци за камата.
И јас тоа го пренесувам на крајниот потрошувач преку цената. А тоа сме ти и јас.
Дозволете ми накратко да сумирам:
Земјоделското претпријатие ќе ги пренесе своите трошоци за камата, заедно со трошоците за персонал и
материјал, на купувачот на жито во продажната цена за житото.
Компанијата за мелење ќе ги пренесе своите каматни трошоци заедно со трошоците за
материјали и персонал во продажната цена на брашното.
И како пекар, јас го правам истото: ги пренесувам моите трошоци за камата, заедно со трошоците за
персонал и материјал, во малопродажната цена на лебот.
Ние плаќаме за сето ова. Ова значи дека ние, како крајни потрошувачи, ги плаќаме сите трошоци на синџирот на вредност,
вклучувајќи ги и сите трошоци за камата. И тоа е така насекаде.
Дали резервирате одмор или плаќате за автомобил во готово, вие барем индиректно ѝ плаќате камата на банката – дури и ако
само купите сладолед, има каматни трошоци кои одат во банката.
Сè на сè, ние плаќаме за сè што купуваме, за секоја сметка што ја плаќаме, без разлика дали станува збор за облека, храна,
одмори, возила, музички инструменти или членарини – ги плаќаме трошоците за камата вклучени во синџирот на вредност.
И тоа можете да го пресметате. Тоа е износ што во просек не е помал од 40% од куповната цена.
Ако сега се прашувате дали сте победник или губитник, дозволете ми да ви објаснам на начин што
има смисла. 40% од куповната цена – што значи тоа?
Така можете сами да го пресметате. Ако ги знаете вашите месечни трошоци, да речеме дека имате месечни
трошоци од 2.000 евра, тогаш 40% изнесуваат 800 евра.
Ова значи дека вие плаќате 800 евра индиректно, или можеби директно, во банката.
Екстраполирано на годишно ниво, тоа изнесува 9.600 евра.
И сега сè што треба да направите е да ја земете вашата банкарска изјава на крајот на
годината, каде што е прикажана кредитната камата.
Потоа можеш да погледнеш и да видиш дали можеш да најдеш 9.600 евра таму.
И ако најдете износ што е повисок, тогаш сте победник, а ако најдете износ што е понизок – мојот е жалосно
низок, мислам дека повеќе не добивам никакви изводи за камата – тогаш сте губитник во овој систем.
Но тоа не е сè. Државата исто така сè повеќе се задолжува за да ги промовира своите интереси.
И вие го плаќате и овој камат на долгот – во форма на давачки и даноци.
Затоа исто така вреди да се погледне овој модел на држава, за кој веќе малку слушнавме на предавањето – како што веќе спомнавте.
Како изгледа кога државата се задолжува?
Во Германија, околу две третини од кредитниот обем се земаат од германската држава во форма на
заеми од независни банки и кредитни институции.
И една третина во државни обврзници. Две третини! Како успева?
Од каде банките го добиваат својот пари? Сосема едноставно, веќе сме го слушнале терминот: фиатни пари.
На банките им е дозволено да издаваат книжни пари.
Државата им дозволи на банките да го следново: можете да создавате пари.
Во принцип, строго кажано, машина за печатење пари. Банките имаат дозвола да печатат пари.
Единствената предност на книжните пари е што дури и не ви требаат машини за печатење или за ковање монети.
Ти ги штедиш парите и ти е дозволено да измислуваш пари.
И потоа државата доаѓа и вели: "Еј, ми требаат пари", зема заем, го отплаќа со камата и сѐ е во ред.
Па, немам поим, но за мене тоа може да биде лоша зделка.
За да биде сосема јасно – ја додадов малата кесичка со пари – државата им дава пари на банките за тие
потоа да ги повлечат како заеми и да плаќаат камата.
И верувам дека можеби така ќе можете подобро да ги управувате вашите пари.
И сега, како што ветивме, националниот долг.
Дали ова сега е стабилно прашање, или сè уште има простор за промени – каков е вистинскиот тренд на државниот долг?
Ајде да го погледнеме тоа. Ако сме одговорни за каматата на долгот, тогаш можеби треба да имаме и
некаква претстава како државата ги управува парите.
Државен долг од 1995 до 2013 година, сите бројки повторно од Меѓународниот монетарен фонд.
Исто така, повторно прикажано како процент од бруто домашниот производ, со кој веќе сме запознаени.
Потоа имаме растечки национален долг во Германија во последните две децении.
И можам да ви ветам дека ова не беше случај само во последните две децении.
Ја проследив до коренот – записите што ги најдов започнуваат во 1950 година, кога Германија имаше
национален долг од 9 милиони германски марки, 9 милиони.
Не знам точно колкав беше бројот на населението пет години по завршувањето на војната.
Но да претпоставиме 70 до 80 милиони. Тоа не би било повеќе од 20 пени. Дури ни 20 пени по глава на жител.
Во 2011 година – најновиот податок што можев да го најдам – бевме на не помалку од 24.771 евро по жител.
Не по платен работник, туку по жител, односно за секое бебе.
Така можете едноставно да ги соберете вашите домашни трошоци, и потоа ќе го знаете вашиот удел во националниот долг.
Ми е срамно. Срамно. Навистина да владееш со земја така.
Франција, националниот долг постојано растеше од 55% на 92%, речиси двојчувајќи се за 20 години.
Англија го зголеми националниот долг повеќе од двојно.
Грција – веќе добро позната во печатот – огромно национално долго.
Ме тера да се запрашам, која е поентата да имаме министер за финансии, која е поентата да ги имаме сите овие луѓе?
Мислам дека и ние би можеле да се справиме со тоа, или, за да го нагласам она што го кажа, Иво, зависниците од дрога
кои ги рехабилитираше и тие би можеле да се справат со тоа.
И тие би ја управувале таквата финансиска политика.
И потоа има и други земји кои покажуваат дека е можно:
Бугарија. Веројатно под влијание на намерата на Бугарија да стане полноправен член на ЕУ, тие исто така успеаја да
го намалат својот долг од 75% на 16% во релативно краток временски период, од 2000 до 2013 година.
Русија исто така успеа да постигне фина рамнотежа во намалувањето на својот долг. Значи, тоа е можно.
А потоа го гледаме големиот брат, искусниот играч кога станува збор за "покренување економски кризи".
112 проценти национален долг, 112 проценти национален долг!
Кина е во подем, но за тоа веќе слушнавме на предавање. Падот веројатно треба сериозно да се сфати.
Кинезите веројатно исто така имаа претчувство за тоа што се случуваше тука.
И јас го забележав тоа, во минување.
Тие повеќе не се ентузијастични за водење бизнис со САД, за извоз и заработка на долари.
Тие сега се прилично зафатени со купување имот и компании во Соединетите Американски Држави. Да
се надеваме дека тоа ќе им биде од некаква корист.
И потоа, секако, Јапонија не може да се изостави од трите најголеми економски сили барем во 1980-тите и 1990-тите години.
Вистински камиказе пилот од Втората светска војна ни покажува како се прави.
Тоа е лудо. 245% национален долг.
Ако доверител дојде и каже: "Сакам да ми ги вратите парите", тогаш Јапонците ќе мора да работат
две и пол години без да заработат ниту еден денар.
Сè за банките, сè за банките.
И проблемот е што во тие две и пол години тие исто така ќе мора да платат камата, која дури и не е вклучена во пресметката.
Да, и потоа си дозволив подолу да набројам неколку земји, можеби без некоја поголема политичка проценка, со кои веќе
станавме доста запознаени од најновите соопштенија за печат:
Еве ја Сирија, да видиме како Сирија ракува со парите.
Тие исто така знаат како е да се има 183% национален долг.
И од тука натаму, тоа се урушува. Сирија повеќе не дава никакви информации за својот национален
долг, но претпоставувам дека тој продолжува да опаѓа.
Можеме да го погледнеме Иран, кој не се прави баш популарен кај својот меѓународен партнер, кој од
некоја причина изгледа дека се обложува на долгови.
А потоа е Либија, темнозелената земја. Од 2003 година, колку што знам, таа има 0% национален долг, нема
повеќе долгови, слободна, без долгови. Можно е, нели?
Да сумирам накратко. Значи, што треба да знаете за долгот ако веќе не сте знаеле?
Се разбира, вие плаќате камата на вашите лични заеми, но исто така плаќате и за државниот долг преку даноци и такси.
А што може да биде ново за некои од вас е дека со секоја поединечна набавка вие плаќате камата, камата на долгот.
И бидејќи само неколкумина смеат да ги заработат овие пари, ние исто така научивме и веќе слушнавме дека ќе има
прераспределба; мора да има прераспределба на богатството.
И затоа мислам дека е важно да размислиме за тоа – и всушност полека влегувам во фазата на слетување
– дали сакаме нешто да промениме во врска со тоа?
Не сакам да предложам решение, делумно затоа што не сакам да изгледам како знам-сè, а мислам
дека решението е всушност прилично очигледно.
Ако фатиш крадец на дело, тој мора да го врати пленот, нели?
Навистина нема потреба да се дискутира за кое било друго решение.
Но можам да замислам дека во нашиот случај не е нужно крадец на чанти.
Она што го слушнавме од Кристоф Хорстел е навистина нешто посебно.
Или она што го видовме во телевизискиот извештај на Kla.TV – 50-годишнината од смртта на Џон Ф.
Кенеди – може да се каже дека ова не е крадец на чанти.
Значи, можеби единствениот траг – го разоткривме, признајте – можеби не е доволен.
Потоа донесов уште две цитати.
Џошуа Стамп, кој, меѓу другото, некогаш беше директор на Банката на Англија, рече: "Ако сакате да продолжите да бидете робови на
банките и да плаќате за сопственото ропство, тогаш нека банките продолжат да создаваат пари и да го контролираат кредитот."
Можеш да кажеш нешто такво, и некако луѓето сепак успеваат да одспијат малку. Тоа е лудото во тоа.
И Хенри Форд е исто така добро познат, автомобилскиот бренд:
Ако луѓето го разбереа монетарниот систем, ќе имавме револуција пред утре наутро.
Можете да прочитате за овие работи на интернет; тие се добро познати.
Се прашувам малку: зошто е толку тешко, како што оваа млада девојка покажа во својата песна, да ги возбуди луѓето?
И конечно, би сакал накратко да го сменам правецот и да го поставам прашањето: кој всушност е одговорен?
Кој е одговорен за оваа ситуација?
Дали банките се одговорни за оваа неволја?
Би одговорил на прашањето со "не", бидејќи тие дејствуваат во согласност со важечкиот закон.
Дали државата, владите и политичарите се одговорни? И тука би одговорил на прашањето со "не".
Бидејќи го имаат твојот, го имаат и нашиот мандат.
Па кој е сега одговорен? Ние сме. А да, те фатив, ти. И јас. Ние сме одговорни.
Но што е клучот за промена сега?
И би сакал да споделам две или три мисли кои се целосно во согласност со она што веќе го слушнавме од Кристоф Хорстел.
Одржлива промена – како е тоа можно?
По мое мислење: тоа е можно само ако се гледаме себеси како народ. Како едно тело на луѓе.
Еднаш ја сковав фразата – почекајте момент за да видите дали ви се допаѓа – "Народот може да живее многу добро без тиранин."
Но тиранот има прилично тешко време без народот, нели?
Како народ, мораме уште еднаш да разбереме дека моќта им ја даваме на оние што ги избираме. Дека ние ја имаме контролата над тоа.
И сега, секако, прашањето е: Како да станеме еден народ?
Како тоа функционира? И навистина можам да зборувам од сопствено искуство. Дозволете ми да истакнам три
точки за да покажам што е потребно за да се стане нација.
Тоа има врска со разбирање, со сфаќање. Тоа има врска со повторно испитување на работите.
Да не ги прифаќаш работите само така, да ги проголташ и да ги извршиш, туку да почнеш да размислуваш за нив.
Зошто тогаш еден народ станува нација? Можам ова многу едноставно да го објаснам.
Имавме бројни контакти со S&G, бројни контакти со AZK, и секој телефонски повик што го направив, како што можеш да
потврдиш, беше пренасочен на повисоко ниво и веднаш поврзан.
Веднаш имаше луѓе таму каде што забележав: "О, тие размислуваат исто како мене. И тие
размислуваат за тоа. И тие сакаат да разберат."
Тие не се брзи и сè кажуваат погрешно, туку: Чекај, почекај една минута, како сè тоа се вклопува?
И од желбата да се разбере, произлегува разбирање. Од разбирањето произлегува заедништво.
Мораме да разбереме, на пример, мораме да научиме да разбереме дека парите не можат да функционираат.
Само како пример. Парите не функционираат.
Исто така, и јас продолжувам од претходниот говорник, можете да направите малку домашна задача.
Зошто да не ставиш банкнота од десет фунти покрај садовите што не ги изми синоќа?
И потоа ја затвора вратата од кујната и таму оди следното утро.
Тогаш ќе видиш дали парите имаат делувано.
Во нашето домаќинство има неколку луѓе. Веројатно би ја заклучил вратата, инаку десет-еврото ќе
исчезне, а јас сепак ќе морам да ги мијам садовите.
Станувањето нација многу зависи од промените и од подготвеноста за промени.
За мене, подготвеноста за промени исто така значи повторно преземање на одговорноста, или како
што гласеа завршните зборови, кои сами ги запишав:
Заедно можеме да направиме разлика. Започни со себеси, промени нешто кај себеси.
Тоа создава сосема поинаков вид искрена поврзаност. Навистина можам да го кажам тоа за моите курири.
Тоа е темата на Стратегија 2+, која Рут ја спомна претходно. Ние градиме мрежа со курири.
Постои срцевна поврзаност со секој поединец, бидејќи забележувам дека секој сака да промени нешто.
Секој работи на себеси, секој прво започнува со себеси.
Сè се топи заедно. Нема потреба да се прави голем говор за тоа, едноставно се случува.
И ова спојување, ова станување семејство, води до воспоставување мрежи. Мислам дека тоа е ново.
Навистина имало многу харизматични лидери во светот.
Со добри идеи, со навистина визионерски пристап, со способност да инспирира нација.
Но она што го чувствувам, она што нашето време сега го доживува, е здружување на луѓето од самиот дно, од коренот.
Тоа е исто така оригинално, она што го запишав од претходниот говорник:
Растејќи заедно од дното нагоре. Промената мора да дојде од дното нагоре.
Тоа е вмрежување, тоа е оваа група луѓе кои се чувствуваат како заедница. Кои одеднаш сфаќаат дека не ги градиме нашите контакти
на Facebook, туку со вистински контакти кои имаат раце и нозе.
Сè повеќе и повеќе се приближуваме до целта. Ние не само што седиме и се жалиме.
Уживаме да дискутираме политички теми со нашите колеги.
Но ајде брзо да преминеме на прашањето: Дали сте подготвени да вложите време?
Дали сте подготвени да се вложите? И така човек станува нација.
Мислам дека сите вие, или барем повеќето од вас, сте запознаени со S&G, со весникот "Stimme und Gegenstimme" (Глас и
контраглас). Тоа е стратегијата на S&G. И затоа – бидејќи немам своја говорничка маса – ја промовирам нашата S&G маса.
Оди таму. Ако сè уште не знаеш, S&G е повеќе од само весник.
За мене, S&G е начин, да, начин да станеме еден народ.
Начин да се обединиме како народ. И така, сè што ми останува да кажам е: приклучете се! Ви благодарам. Ви благодарам.