Halo sadayana, ieu téh sabenerna hiji kahormatan anu ageung pisan tiasa nangtung di dieu di hareupeun anjeun. Hatur nuhun, Ivo.
Kuring pikir saé pisan aya di dieu ayeuna. Sok saé aya di tempat anu pas dina waktos anu pas, nya?
Kuring mindeng aya di tempat anu salah dina waktu anu salah. Nalika kacilakaan lalu lintas leutik kajadian, biasana anjeun
nyarita ka diri sorangan, "Oh, mun baé kuring nyetirna béda."
Tapi ayeuna abdi ngarasa ieu téh pas pisan di tempat anu pas dina waktos anu pas. Sareng sacara umum abdi ngarasa siga—meureun
anjeun ogé terang rarasaan ieu—usum tiris geus réngsé sareng aya hawa usum semi di udara,
dinten-dinten haneut munggaran dina bulan Maret.
Kuring ngarasa aya hiji hal di jero diri kuring yén urang sadayana salaku umat manusa, salaku
rahayat, bakal meunang mangpaat tina parobahan.
Kuring nembe aya deui di Wina – kadang-kadang kuring indit ka dinya pikeun urusan bisnis – teras leumpang
ngurilingan jalan-jalan sarta ogé ngadatangan Parlemén.
Sareng aya patung dada pangadeg-pangadeg républik anu ngumumkeun Republik Austria. Jeung entah kunaon éta kacida nyentuh haté abdi
nepi ka abdi mikir, meureun waktu éta – abdi teu hoyong ngadili ayeuna, proklamasi Républik Austria mah sanés inti na – tapi
meureun waktu éta, nalika maranéhna merjuangkeunana atawa naon waé nu nyurung maranéhna, meureun maranéhna henteu
nyangka yén ieu bakal kajadian, yén éta bakal hasil, yén dunya nu béda sapertos kieu bakal mungkin.
Tuluy maranéhna sabenerna tungtungna jadi gagal.
Mugia euweuh di antara urang anu tungtungna gagal, tapi urang sadayana masih tiasa ngalaman dunya anyar ieu. Mugia urang tiasa
ngalaman parobahan anu disebatkeun ku Christoph Hörstel. Mugia urang henteu ngan saukur ngobrolkeunana, henteu
ngan saukur ngimpi-ngimpi, tapi sabenerna tiasa ngalamanana – yén parobahan éta keur lumangsung.
Sumuhun. Judul presentasina nyaéta: "Bunga hutang: naon anu anjeun kedah terang!"
Meureun anjeun ngarasa sarua jeung kuring waktu kuring masih ngora – sanajan kuring ngan ukur nginjeum duit keur
és krim, sanajan éta ngan hiji Deutschmark baheula – kuring sok bungah pisan basa bisa mayar deui hutangna.
Nepika ayeuna ogé kitu, sanajan ngan 10 euro. Kuring sok ngarasa lega pisan basa ahirna bisa ngaleungitkeun hutang bodo éta.
Naha aya batur anu ngarasa kieu ogé? Kuring mah henteu bener-bener nyalira, nya.
Tah, anjeun apal kumaha raosna. Saé pisan bisa hirup tanpa hutang.
Politikus urang, pamimpin bisnis, menteri kauangan, jeung kapala pamaréntahan sigana gaduh persepsi anu béda ngeunaan hutang.
Lamun anjeun niténan kumaha utang nagara terus ngembang, anjeun sabenerna bisa mikir yén boga utang
ayeuna dianggap wangun anu hadé dina ékonomi anu mekar.
Sareng ngeunaan pamayaran deui – abdi teu terang, pamayaran deui mah malah teu acan dibahas.
Nu sok kuring kadéngé mah ngan utang anyar jeung suku bunga nu leuwih luhur nu kudu dibayar, tapi kumaha waé idé pikeun
sabenerna mayar deui mah siga teu kungsi aya dina pikiran saha waé. Kuring mah teu ngadéngé nanaon ngeunaan éta.
Abdi parantos mawa bagan pikeun masihan gambaran awal ka anjeun. Dinten ieu, urang parantos nyentuh topik Éropa sareng
nagara-nagara di dunya, ogé ngeunaan hutang sareng sistem kauangan. Sabaraha sabenerna hutang
anu dipiboga ku nagara-nagara? Di Éropa, contona.
Sareng abdi parantos ngagambarkeun ieu – ngagunakeun angka resmi ti Dana Moneter
Internasional – rasio hutang kana produk domestik bruto.
Produk Doméstik Bruto nyaéta jumlah sakabéh barang jeung jasa anu dihasilkeun di hiji nagara.
Sadayana anu dihasilkeun di dinya, sagala pagawean anu dilakukeun, dicatet di dinya, sarta hutang-hutang anu
dipiboga ku nagara ieu lajeng dilebetkeun kana perspektif.
Sareng abdi nyokot kabébasan pikeun ngalakukeun panilaian.
Peringkat anu nyebutkeun "tanpa hutang" téh warna héjo poék pikeun abdi. Abdi tiasa langsung nyarios
yén teu aya nagara nu boga warna héjo poék di Éropa.
Kuring kungsi mikir "10%", jadi lamun hiji nagara boga hutang 10% tina pangasilan sataun,
kuring nyebutna héjo caang teras nandaanana.
Pikeun abdi, "10 nepi ka 25%" téh konéng, "25 nepi ka 75%" téh beureum, jeung "leuwih ti 75%" téh beureum poék.
Hayu abdi ngajelaskeun kumaha abdi meunteun ieu.
Bayangkeun yén anjeun mayar sakabéh tagihan salila sabulan, tapi anjeun henteu nampi gaji anjeun;
sabalikna, éta langsung dipindahkeun ka bank kalayan tujuan pikeun mayar hutang nagara urang.
Lamun anjeun ngalakukeun éta salila sabulan, tapi dina waktos anu sami anjeun mayar kontrakan, mayar bensin, mayar balanja, mayar
baju, jeung juru stasiun bensin atawa nu boga stasiun bensin ogé ngalakukeun hal anu sarua, manéhna
nyokot duit anjeun, tapi ogé masrahkeunana ka bank.
Lamun anjeun ngalakukeun éta salaku modél – urang hayang gancang ngaleungitkeun hutang urang – mangka
anjeun bisa mayar 8% dina sasasih ku ngorbankeun sagalana.
Ti dinya abdi nyimpulkeun warna-warna éta, bari nyarios, oke, abdi masih tiasa
ngabayangkeun yén rahayat sapertos kitu tiasa ngatur éta.
Kuring nyarios konéng, oke, hiji nepi ka tilu bulan, panginten can aya perang saudara lamun sakabéh artosna asup ka bank.
Tapi abdi teu yakin deui naha urang di Jérman ogé bakal tungtungna ngalaman perang saudara atawa kaadilan
vigilante atawa naon waé, lamun urang salawasna kudu masrahkeun artos anu urang hasilkeun ngan pikeun nyugemakeun bank-bank.
Hayu urang tingali nagara-nagara jeung ningali kumaha kaayaan Éropa, Éropa anu dipikacinta urang: Portugal 124% hutang
nasional, Spanyol 97%, Perancis 92%, Britania Raya 93%, Irlandia 119%, Italia 128%, jeung sajabana. Luksemburg
aya di 25%, anu sabenerna masih cukup alus – abdi keur maluruh ieu – ampir kabéh nagarana beureum.
Urang gaduh Bulgaria kalayan 16%, anu bakal kuring bahas deui engké, jeung Turki. Sababaraha teu aya, sakabéh
Skandinavia. Estonia, kalayan hutang nasional 10%, ogé menonjol, kitu ogé Georgia, Armenia, jeung Azerbaijan.
Sareng teras aya biruang gedé, Rusia, kalayan hutang nasional 10%, héjo, héjo caang, lain héjo poék, tapi tetep héjo caang.
Saéstuna, abdi bakal isin upami abdi anu tanggung jawab kana éta.
Kusabab sabenerna ... biasana anjeun mah teu hirup siga kitu. Anjeun mah teu hirup ku kiridit tuluy bangga deui.
Tapi urang bakal balik deui ka éta engké basa urang ngajawab patarosan, naha éta salawasna kieu?
Urang ogé tiasa nganggap yén, nya, sigana mah éta katingali béda dina mangsa kapungkur jeung meureun ayeuna ogé
kitu, naha ieu aya patalina jeung krisis ékonomi taun 2008? Hayu urang tingali deui kumaha pangembanganna.
Tapi heula, hayu urang ningali deui sakumna dunya.
Ngan sababaraha nagara anu henteu boga hutang; 171 tina 173 nagara anu kaasup dina cakupan IMF
ayeuna boga hutang. Pisan saeutik anu héjo poék.
Urang geus ngabahas ngeunaan lahan éta, abdi bakal balik deui ka éta.
Hésé katingali, abdi teu tiasa nahan leungeun supados ajeg, Kuwait masih héjo, teu
sadayana meureun apal ka Brunei, Malaysia ogé héjo.
Sareng sésana aya nu boga hutang dina rupa naon waé, sahenteuna warna héjo caang, nu masih kénéh ditarima; urang tiasa
ningali Iran di dieu. Tapi sésana warnana beureum, ti beureum nepi ka beureum poék, nu ngagambarkeun hutangna.
Jeung hal anu teu pikaresepeun ngeunaan hutang nyaéta yén éta ngahasilkeun bunga.
Sareng ayeuna timbul patarosan: saha sabenerna nu mayar bunga tina hutang?
Pikeun ngajawab patarosan ieu, abdi hoyong nalungtik tilu kelompok.
Grup 1 ngawengku rumah tangga swasta,
Grup 2: Perusahaan
jeung Grup 3 nagara.
Grup 1 nyaéta anjeun, contona nalika anjeun angkat ka bank jeung nyokot utang pikeun mayar mobil anyar anjeun anu mewah.
Dina hal ieu, masalahna sabenerna cukup jelas. Anjeun nu tanggung jawab kana bunga tina hutang.
Jadi ayeuna anjeun bakal digawé teuas pikeun meunangkeun artos sangkan anjeun tiasa mayar hutang anjeun.
Sanajan kitu, anjeun ogé tiasa nyarios, abdi mundur tina kabodoan hutang ieu, abdi moal nyokot pinjaman atawa kredit naon waé.
Abdi teu hoyong masihan koméntar ngeunaan éta ayeuna.
Tapi pertimbangkeun ieu: Naha anjeun tiasa kabur tina kaputusan pribadi ieu, tina mékanisme utang ieu?
Hayu urang tingali Grup 2, nyaéta pausahaan-pausahaan.
Dina kasus abdi, abdi hoyong ngenalkeun anjeun ka hiji usaha tatanén anu melak siki, di antarana.
Patani geus mésér traktor anyar anu pinter.
Manéhna ngabiayaanana ngaliwatan bank, jadi bungana terus nambahan.
Lamun ayeuna urang ningali kaayaan biaya tina usaha tatanén ieu, urang gaduh, di hiji sisi, biaya tanaga
kerja pikeun asistén tatanén anu ngabantosan patani.
Di sisi séjén, aya biaya bahan. Ieu bisa jadi bahan bakar solar pikeun traktor atawa, sakumaha anu dipidangkeun di dieu, bibit.
Sareng, sakumaha anu parantos disebatkeun, katilu urang gaduh biaya bunga.
Usaha tatanén ieu bakal neraskeun sakabéh tilu biaya ieu salaku total biaya dina harga jual béas – ka nu mésér béas.
Dina kasus abdi, nu mésér gandum téh pabrik gilingan. Gandumna digiling jadi tipung di pabrik gilingan.
Sareng sangkan gandum bisa digiling jadi tipung, di dieu ogé diperlukeun buruh anu rajin damel.
Téknologi pabrik di pabrik gilingan éta – hayu urang anggap – jeung pabrik gilingan éta sorangan ogé dibiayaan ku bank.
Ieu hartosna yén bunga ogé bakal ditagih dina kasus ieu.
Hayu urang tingali ogé kaayaan biaya di pabrik ieu.
Teras urang gaduh biaya tanaga kerja pikeun pagawé anu giat, biaya bahan nyaéta biji-bijian ti
kebon, sareng biaya bunga pikeun pabrik gilingan.
Salaku tukang roti, abdi mésér tipung ti pabrik tipung ieu, sarta pabrikna ogé bakal ngalebetkeun biaya ieu kana harga.
Ieu hartina yén salaku tukang roti ramah lingkungan, abdi mésér tipung ti pabrik gilingan sarta ogé gaduh asistén nu
rajin anu ngabantosan abdi ngarobahna jadi roti jeung roti gulung, anu teras abdi jual ka palanggan abdi.
Kusabab suku bunga di bank ayeuna kacida nguntungkeun, kuring mésér oven anyar.
Sareng éta, tangtosna, ogé nyababkeun biaya bunga.
Hayu urang tingali kaayaan biaya di toko roti abdi.
Teras abdi gaduh biaya tanaga pikeun asistén bakery abdi, ogé gaduh biaya bahan, abdi mésér tipung ti
pabrik gilingan, sarta ogé gaduh biaya bunga, nyaéta pikeun oven anyar anu mewah anu abdi mésér.
Abdi ogé bakal ngitung harga roti jeung roti gulung abdi ku cara kieu sangkan tilu biaya ieu kacerminan di jerona:
Biaya tanaga kerja abdi, biaya bahan abdi, sareng biaya bunga abdi.
Sareng abdi ngalimpahkeun éta ka konsumen ahir dina harga. Sareng éta téh anjeun sareng abdi.
Hayu abdi ringkeskeun sacara singket:
Bisnis tatanén bakal nimpahkeun biaya bunga na, sasarengan biaya tanaga kerja jeung bahan, ka nu meuli béas dina harga jualna.
Perusahaan penggilingan bakal ngalirkeun biaya bunga na, sasarengan biaya bahan
jeung tanaga kerja, kana harga jual tipung.
Sareng salaku tukang roti, abdi ogé ngalakukeun hal anu sami: abdi nambahan biaya bunga, biaya tanaga
kerja, sareng biaya bahan kana harga eceran roti.
Urang mayar sadayana ieu. Ieu hartosna yén urang, salaku konsumen ahir, mayar sakabéh biaya ranté nilai,
kaasup sakabéh biaya bunga. Sareng ieu lumaku di mana waé.
Naha anjeun mesen perjalanan liburan atawa mayar mobil ku artos kontan, anjeun sahenteuna sacara teu langsung mayar
bunga ka bank – sanajan anjeun ngan ukur mésér és krim, aya biaya bunga anu kalebet sarta éta ka bank.
Sadayana, urang mayar sagala anu urang mésér, pikeun unggal tagihan anu urang bayar, naha éta pakean, dahareun,
liburan, kendaraan, alat musik, teu paduli, iuran klub – urang mayar biaya bunga anu kaasup dina ranté nilai.
Sareng anjeun tiasa ngitung éta. Rata-rata, jumlah ieu henteu kirang ti 40% tina harga beuli.
Lamun ayeuna anjeun panasaran naha anjeun nu meunang atawa nu éléh, hayu abdi ngajelaskeun ka anjeun ku
cara anu jelas. 40% tina harga beuli – naon hartina éta?
Jadi anjeun tiasa ngitungna sorangan. Lamun anjeun terang biaya bulanan anjeun, contona anjeun gaduh biaya
bulanan 2.000 euro, mangka 40%-na sarua jeung 800 euro.
Ieu hartosna yén anjeun mayar €800 sacara teu langsung, atawa meureun sacara langsung, ka bank.
Lamun diitung salila sataun, éta jumlahna jadi 9.600 euro.
Sareng ayeuna anu kudu anjeun lakukeun nyaéta nyandak laporan bank anjeun di ahir taun, dimana bunga kreditna ditingalikeun.
Teras anjeun tiasa ningali sareng ningali naha anjeun tiasa mendakan 9.600 euro di dinya.
Sareng upami anjeun mendakan jumlah anu langkung luhur, hartosna anjeun janten pemenang, sareng upami anjeun mendakan anu langkung
handap – jumlah abdi kacida handapna, abdi henteu yakin nampi pernyataan bunga deui –
hartosna anjeun janten nu éléh dina sistem ieu.
Tapi éta mah henteu sadayana. Nagara ogé beuki loba hutangna pikeun ngudag kapentinganana.
Sareng anjeun ogé mayar bunga tina hutang ieu – dina wangun pungutan jeung pajeg.
Janten ogé pantes ningali modél nagara ieu, anu geus sakedik urang kadéngé dina kuliah – sakumaha anjeun geus nyebatkeun.
Kumaha katingalina nalika nagara nginjeum duit?
Di Jérman, sakitar dua pertiga tina volume kiridit dicokot ku nagara Jérman dina wangun
pinjaman ti bank mandiri jeung lembaga kiridit.
Sareng sapertilu dina obligasi pamaréntah. Dua pertiga! Kumaha anjeunna tiasa ngalakukeunana?
Ti mana bank meunangkeun artosna? Basajan pisan, urang geus ngadéngé istilahna: artos
fiat. Bank diidinan ngaluarkeun artos buku.
Nagara geus ngidinan bank-bank pikeun ngalakukeun hal di handap ieu: anjeun tiasa nyieun artos.
Dina prinsipna, sacara ketat mah, éta téh mesin nyitak duit. Bank diidinan nyitak duit.
Kaunggulan hiji-hijina tina duit buku nyaéta anjeun malah teu peryogi mesin cetak atawa mesin ngacetak koin.
Anjeun nyimpen artos sareng diidinan nyiptakeun artos.
Teras nagara datang jeung nyarios, "Hore, abdi peryogi artos," nyokot utang, teras mayar deui kalayan bunga.
Nya, abdi teu nyaho, tapi keur abdi éta sigana mah teu alus.
Pikeun ngajelaskeun sacara sampurna – abdi parantos nambihan kantong artos leutik – nagara masihan artos ka bank-bank sangkan
maranéhna tiasa nyokotna salaku pinjaman teras mayar bunga.
Sareng abdi yakin yén anjeun panginten tiasa ngatur artos anjeun langkung saé ku cara éta.
Sareng ayeuna, sakumaha jangji, hutang nasional.
Naha ayeuna ieu geus jadi masalah anu stabil, atawa masih aya kasempetan pikeun robahan –
naon sabenerna tren dina hutang pamaréntah?
Hayu urang tingali éta. Lamun urang nu tanggung jawab kana bunga hutang, meureun urang ogé
kudu boga gambaran kumaha nagara ngatur artosna.
Utang nasional ti taun 1995 nepi ka 2013, sakabéh angka deui ti Dana Moneter Internasional.
Ogé dipidangkeun deui salaku perséntase tina produk domestik bruto, anu geus urang wawuh.
Teras urang gaduh utang nasional anu beuki naék salami dua dasawarsa ka tukang di Jérman.
Sareng abdi tiasa jangji ka anjeun yén ieu henteu ngan ukur kajadian dina dua dasawarsa ka tukang.
Kuring ngalacak deui – catetan anu kuring mendakan dimimitian taun 1950, nalika Jerman
miboga hutang nasional 9 juta Deutschmark, 9 juta.
Abdi henteu terang pasti sabaraha gedéna populasi lima taun sanggeus ahir perang.
Tapi hayu urang anggap 70 nepi ka 80 juta. Éta moal leuwih ti 20 pence. Malah henteu nepi ka 20 pence per kapita.
Dina taun 2011 – angka panganyarna anu tiasa kuring mendakan – urang aya dina sahenteuna €24.771 per jiwa.
Henteu per pagawé, per warga, nyaéta per unggal orok.
Jadi anjeun tiasa saukur ngajumlahkeun biaya rumah tangga anjeun, teras anjeun bakal terang bagian anjeun dina hutang nasional.
Kuring ngarasa isin. Isin. Pikeun sabenerna ngajalankeun nagara siga kitu.
Prancis, utang nasional naék sacara ajeg ti 55% nepi ka 92%, ampir ngadobel dina 20 taun.
Inggris geus ngadobel leuwih ti dua kali lipat hutang nasionalna.
Yunani – geus kasohor di pers – hutang nasional anu kacida gedéna.
Ieu ngajadikeun abdi panasaran, naon gunana boga menteri kauangan, naon gunana boga sakabéh jalma ieu?
Kuring pikir urang ogé tiasa ngatur éta, atawa pikeun nyambung kana naon anu anjeun carioskeun, Ivo, para
pecandu narkoba anu anjeun rehabilitasi ogé tiasa ngatur éta.
Aranjeunna ogé bakal ngatur kawijakan kauangan sapertos kitu.
Sareng teras aya nagara-nagara séjén anu nunjukkeun yén éta tiasa dilakukeun:
Bulgaria. Sigana dipangaruhan ku niat Bulgaria pikeun jadi anggota pinuh EU, maranéhna ogé hasil
ngurangan hutangna ti 75% jadi 16% dina jangka waktu anu relatif pondok, ti taun 2000 nepi ka 2013.
Rusia ogé geus hasil ngahontal kasaimbangan anu sampurna dina ngurangan hutangna. Janten éta mungkin.
Teras urang ningali ka lanceuk anu pangkolotna, anu geus boga pangalaman dina nyababkeun krisis ékonomi.
112 persén hutang nagara, 112 persén hutang nagara!
Cina nu keur naék, tapi urang geus ngadéngékeun éta dina ceramah. Panurunan éta sigana hal anu kudu dianggap serius.
Urang Cina sigana ogé boga sababaraha pamanggih ngeunaan naon anu keur lumangsung di dieu.
Kuring ogé nyadar éta sacara teu kahaja.
Aranjeunna henteu deui sumanget pikeun ngalakukeun bisnis jeung Amérika Serikat, ngékspor jeung meunang dolar.
Ayeuna maranéhna kacida sibukna mésér harta jeung pausahaan di Amérika Serikat. Hayu urang
miharep yén éta bakal aya mangpaatna pikeun maranéhna.
Sareng teras, tangtosna, Jepang teu tiasa ditinggalkeun tina tilu nagara ékonomi utama
sahenteuna dina taun 1980-an sareng 1990-an.
Hiji pilot kamikaze sajati ti Perang Dunya Kadua némbongkeun ka urang kumaha carana dilakukeun.
Éta edan. Utang nasional 245%.
Lamun aya nu nginjeumkeun duit datang jeung nyebut, "Abdi hoyong artos abdi dibalikeun," mangka urang Jepang kudu
digawé salila dua taun satengah tanpa nampi sakali artos.
Sagala ka bank, sagala ka bank.
Masalahna nyaéta dina dua taun satengah éta, maranéhna ogé kudu mayar bunga, anu malah teu kaasup dina itungan.
Sumuhun, teras abdi nyandak kabébasan pikeun daptarkeun di handap, panginten tanpa panilaian pulitik anu ageung, sababaraha nagara
anu geus cukup wawuh ka urang tina siaran pers panganyarna:
Di dinya aya Suriah, hayu urang tingali kumaha Suriah ngatur artosna.
Maranéhna ogé nyaho kumaha rasana utang nasional 183%.
Ti dieu, éta ragrag. Suriah henteu nyayogikeun deui inpormasi ngeunaan hutang nagarana, tapi abdi curiga yén éta terus ragrag.
Urang tiasa ningali ka Iran, anu henteu persis ngajadikeun dirina dipikaresep ku mitra internasionalna,
anu ku sabab naon waé sigana nuju ngandelkeun hutang.
Sareng aya ogé Libya, nagara héjo poék, anu ti saprak taun 2003, saur abdi, geus boga 0% hutang nasional, teu
aya deui hutang, bébas tina hutang. Éta mah mungkin, nya?
Hayu abdi nyimpulkeun sacara ringkes. Janten, naon anu anjeun kedah terang ngeunaan hutang upami anjeun can terang?
Tangtosna, anjeun mayar bunga tina pinjaman pribadi anjeun, tapi anjeun ogé mayar hutang nasional ngaliwatan pajeg jeung bea.
Sareng naon anu pang anyarna pikeun sabagian anjeun nyaéta yén dina unggal pameseran, anjeun mayar bunga, nyaéta bunga hutang.
Sareng kusabab ngan sababaraha urang anu diidinan pikeun meunangkeun artos ieu, urang ogé parantos
diajar sareng parantos ngadangu yén bakal aya redistribusi; pasti aya redistribusi kabeungharan.
Jeung éta sababna kuring ngarasa penting pikeun urang mikirkeun éta – sarta sabenerna kuring keur
laun-laun asup kana fase pendaratan di dieu – naha urang hayang ngarobah nanaon ngeunaan éta?
Abdi teu hoyong nampilkeun solusi, sabagian kusabab abdi teu hoyong katingali siga nu nyaho sagalana,
sareng abdi pikir solusina sabenerna geus écés pisan.
Lamun anjeun nyekel maling keur maling, manehna kudu ngabalikeun barang malingna, nya?
Saéstuna teu perlu ngabahas solusi séjén deui.
Tapi kuring tiasa ngabayangkeun yén dina kasus urang, éta henteu salawasna maling tas tangan.
Anu geus urang kadéngé ti Christoph Hörstel téh kacida pisan.
Atawa naon anu urang tingali dina laporan televisi Kla.TV – ulang taun ka-50 pupusna John F. Kennedy – anjeun
tiasa nyaho tina éta yén ieu sanés maling tas leungeun.
Jadi bisa jadi yén hiji-hijina pitunjuk – urang geus ningali ngaliwatanana, ngaku waé – bisa jadi teu cukup.
Teras abdi parantos mawa dua kutipan deui.
Joshua Stamp, anu di antarana kungsi janten diréktur Bank of England, nyarios: "Lamun anjeun hayang terus jadi budak
bank jeung mayar pikeun perbudakan diri sorangan, mangka hayu bank terus nyiptakeun duit jeung ngadalikeun kiridit."
Anjeun bisa nyarios kitu, tapi kumaha waé jalma-jalma éta masih kénéh bisa sare sakedik. Éta nu matak gélo.
Sareng Henry Ford ogé kasohor, mérek mobil:
Lamun jalma-jalma ngartos sistem moneter, urang bakal ngalaman révolusi saméméh isuk énjing.
Anjeun tiasa maca ngeunaan hal-hal ieu di internét; éta geus kasohor.
Abdi rada panasaran: kunaon hésé pisan, sapertos anu dipidangkeun ku budak awéwé ieu dina
laguna, pikeun ngajantenkeun jalma-jalma sumanget?
Sareng pamungkas, abdi hoyong sacara ringkes ngarobih arah sareng naroskeun patarosan: saha sabenerna anu tanggung jawab?
Saha anu tanggung jawab kana kaayaan ieu?
Naha bank-bank tanggung jawab kana kaayaan hésé ieu?
Abdi bakal ngajawab patarosan éta ku kecap "henteu", sabab maranéhna parantos ngalakukeun luyu jeung hukum anu lumaku.
Naha nagara, pamaréntah, jeung politisi tanggung jawab? Di dieu ogé, abdi bakal ngajawab patarosan éta ku kecap 'henteu'.
Kusabab maranéhna boga anjeun, maranéhna boga mandat ti urang.
Jadi saha anu tanggung jawab ayeuna? Urang. Ah enya, katangkep, anjeun. Kuring ogé. Urang anu tanggung jawab.
Tapi naon konci pikeun ngarobah ayeuna?
Sareng abdi hoyong ngabagi dua atanapi tilu pamanggih anu lengkep saluyu sareng naon
anu parantos urang denge ti Christoph Hörstel.
Parobahan anu lestari – kumaha éta bisa?
Numutkeun pamadegan abdi: éta ngan mungkin lamun urang ningali diri urang sorangan
salaku hiji rahayat. Salaku hiji awak rahayat.
Kuring kungsi nyieun ungkapan – antosan sakeudeung pikeun ningali naha anjeun resep – "Rakyat tiasa hirup saé pisan tanpa tiran."
Tapi sang tiran téh rada kasusah lamun teu aya rahayat, nya?
Salaku rahayat, urang kudu ngartos deui yén urang masihan kakawasaan ka saha waé anu urang pilih
pikeun masihanana. Yén urang boga kendali kana ieu.
Sareng ayeuna, tangtosna, patarosanna nyaéta: Kumaha urang janten hiji rahayat?
Kumaha éta jalanna? Sareng abdi tiasa nyarios tina pangalaman pribadi abdi di dieu. Hayu abdi nekenkeun tilu poin pikeun
nunjukkeun naon anu diperyogikeun pikeun janten hiji bangsa.
Ieu patali jeung pamahaman jeung pamahaman jero. Ieu patali jeung marios deui hal-hal.
Anjeun henteu saukur nyokot hal-hal, tuluy langsung neda jeung ngalakukeunana, tapi anjeun mimiti mikirkeunana heula.
Naha tuluy hiji jadi hiji bangsa? Kuring tiasa ngajelaskeun éta sacara basajan.
Kami gaduh seueur kontak S&G, seueur kontak AZK, sareng unggal telepon anu kuring lakukeun, sakumaha
anjeun tiasa mastikeun, dialihkeun ka tingkat anu langkung luhur sareng langsung nyambung.
Aya langsung jalma-jalma di dinya anu kuring perhatikeun, oh, maranéhna mikir sarua jeung kuring. Maranéhna
ogé keur mikirkeun éta. Maranéhna ogé hayang ngarti.
Maranéhna teu gancang jeung nyarios sagalana salah, tapi sabalikna: antosan heula,
sabar sakeudeung, kumaha sakabéhna nyambung?
Ti kahayang pikeun ngartos, lahir pamahaman. Ti pamahaman lahir kabersamaan.
Urang kudu ngartos, contona, urang kudu diajar ngartos yén artos teu bisa digawé.
Ngan salaku conto. Duit mah teu jalan.
Anjeun ogé tiasa, salajengna tina pamicara saméméhna, ngalakukeun tugas PR saeutik.
Naha henteu nempatkeun catetan sapuluh pound di gigireun piring-piring anu anjeun henteu ngumbah kamari peuting?
Teras manehna nutup panto dapur teras isukna manehna indit ka dinya.
Teras anjeun bakal ningali naha artosna geus mujarab.
Aya sababaraha urang di imah urang. Sigana mah abdi bakal ngunci panto, upami henteu, artos sapuluh euro
bakal leungit, sarta abdi masih kudu ngumbah piring.
Jadi hiji bangsa téh loba patalina jeung parobahan jeung kahayang pikeun robah.
Pikeun abdi, kahayang pikeun robah ogé hartosna nyandak tanggung jawab deui ka diri sorangan, atanapi
sakumaha kecap panutup nyarios, abdi nyerat ieu sorangan:
Babarengan urang tiasa nyieun bédana. Mimitian ti diri sorangan, robah hiji hal ngeunaan diri sorangan.
Éta nyiptakeun hiji hubungan ti jero haté anu béda pisan. Kuring bener-bener bisa nyarios kitu pikeun kurir-kurir kuring.
Éta téh topik Strategy 2+, anu tadi disebatkeun ku Ruth. Urang keur ngawangun jaringan jeung kurir.
Aya sambungan haté jeung unggal individu sabab abdi nyadar yén sadayana hayang ngarobah hiji hal. Sadayana keur
ngagarap dirina sorangan, sadayana ngamimitian ti dirina heula.
Sagala ngaleleh babarengan. Anjeun teu kudu nyieun pidato panjang ngeunaan éta, éta mah kajadian wé.
Sareng ngahijina ieu, jadi hiji kulawarga, ngarah kana ngawangun jaringan. Kuring pikir éta anyar.
Saéstuna geus loba pisan pamingpin karismatik di dunya.
Kalayan ideu anu saé, kalayan pendekatan anu bener-bener visioner, kalayan kamampuan pikeun mere inspirasi ka hiji bangsa.
Tapi nu karasa ku abdi, nu keur dialaman ku jaman urang ayeuna, nyaéta kumpulna masarakat ti handap pisan, ti akar rumput.
Éta ogé asli, naon anu kuring catet ti panyatur saméméhna:
Ngembang babarengan ti handap ka luhur. Parobahan kudu asalna ti handap ka luhur.
Éta téh jejaring, éta téh sakumpulan jalma anu ngarasa siga komunitas. Anu ujug-ujug sadar yén urang
henteu ngawangun kontak di Facebook, tapi jeung kontak nyata anu boga leungeun jeung suku.
Urang beuki deukeut kana inti masalah. Urang henteu ngan saukur calik waé ngeluh.
Kami resep ngabahas topik-topik pulitik jeung kolega kami.
Tapi hayu urang gancang ngaléngkah ka patarosan: Naha anjeun siap nyéépkeun waktos?
Naha anjeun siap nanem modal ka diri sorangan? Sareng kitu carana hiji jadi bangsa.
Sareng abdi pikir sadayana anjeun, atanapi sahenteuna kalolobaan anjeun, parantos wawuh kana S&G, koran "Stimme und Gegenstimme"
(Sora jeung Sora Balik). Éta téh strategi S&G. Sareng éta sababna – abdi teu gaduh méja panyatur
sorangan – abdi keur ngamajukeun méja S&G urang.
Angkat ka dinya. Lamun anjeun can apal, S&G téh leuwih ti saukur koran.
Pikeun abdi, S&G téh hiji jalan, enya, hiji jalan pikeun jadi hiji rahayat.
Hiji cara pikeun silih kumpul minangka hiji rahayat. Janten, nu tinggal pikeun kuring
carioskeun nyaéta: gabung! Hatur nuhun. Hatur nuhun.