அனைவருக்கும் வணக்கம், உங்கள் முன் இங்கு நிற்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது உண்மையிலேயே ஒரு பெரும் கௌரவம். நன்றி, இவோ.
இன்று இங்கு இருப்பது மிகவும் நல்லது என்று நான் நினைக்கிறேன். சரியான நேரத்தில் சரியான
இடத்தில் இருப்பது எப்போதும் நல்லது, இல்லையா?
நான் பலமுறை தவறான நேரத்தில் தவறான இடத்தில் இருந்திருக்கிறேன். சிறிய போக்குவரத்து விபத்துக்கள் நடக்கும்போது, நீங்கள்
பொதுவாக உங்களிடமே, "ஓ, நான் மட்டும் வித்தியாசமாக ஓட்டியிருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும்" என்று சொல்லிக்கொள்வீர்கள்.
ஆனால் இன்று, இது சரியான நேரத்தில் சரியான இடம் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. மேலும் ஒட்டுமொத்தமாக, ஒருவித உணர்வு எனக்குள்
இருக்கிறது—ஒருவேளை இந்த உணர்வை நீங்களும் அறிந்திருக்கலாம்—குளிர்காலம் முடிந்துவிட்டது, காற்றில் வசந்த
காற்று வீசுகிறது, மார்ச் மாதத்தின் இந்த முதல் இதமான நாட்கள்.
மனிதகுலமாகவும், ஒரு மக்களாகவும், நமக்கு மாற்றம் தேவை என்பதை என் உள்ளுணர்வு உணர்த்துகிறது.
நான் சமீபத்தில் மீண்டும் வியன்னாவிற்குச் சென்றிருந்தேன் – நான் சில நேரங்களில் அங்கு தொழில் நிமித்தமாகச் செல்வேன் –
மேலும் தெருக்களில் நடந்து, நாடாளுமன்றத்தையும் பார்வையிட்டேன்.
மேலும், ஆஸ்திரியக் குடியரசை அறிவித்த குடியரசின் ஸ்தாபகர்களின் சிலைகள் அங்கு இருந்தன. எப்படியோ அது என் இதயத்தை மிகவும் தொட்டது,
அதனால் நான் நினைத்தேன், ஒருவேளை அந்த நேரத்தில் – நான் இப்போது தீர்ப்பளிக்க விரும்பவில்லை, ஆஸ்திரியக் குடியரசின் பிரகடனம் தான்
விஷயம் அல்ல – ஆனால் ஒருவேளை அவர்கள் அதற்காகப் போராடியபோதும் அல்லது அவர்களைத் தூண்டிய எதுவாக இருந்தபோதும், அது ஒருபோதும்
இவ்வளவு வெற்றிகரமாக முடியும் என்றும், இவ்வளவு மாறுபட்ட ஒரு உலகம் சாத்தியமாகும் என்றும் அவர்கள் நினைத்திருக்க மாட்டார்கள்.
பிறகு அவர்கள் உண்மையில் தோல்வியையே சந்தித்தனர்.
நம்மில் யாரும் தோல்வியுறாமல், இந்தப் புதிய உலகத்தை நாம் அனுபவிக்க வேண்டும் என்று நம்புகிறேன். கிறிஸ்டோஃப் ஹோர்ஸ்டெல் குறிப்பிட்ட
இந்த மாற்றத்தை நாம் அனுபவிக்க வேண்டும். அதைப் பற்றிப் பேசுவதோ, கனவு காண்பதோ மட்டுமல்லாமல், அந்த மாற்றம்
நிகழ்ந்துகொண்டிருப்பதை நாம் உண்மையில் அனுபவிக்க வேண்டும்.
ஆம். எனது விளக்கக்காட்சியின் தலைப்பு: "கடனுக்கான வட்டி: நீங்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியவை!"
நான் இளமையாக இருந்தபோது எப்போதும் உணர்ந்தது போலவே ஒருவேளை நீங்களும் உணர்கிறீர்கள் – ஒரு ஐஸ்கிரீமுக்காகக் கூட, அப்போது அது
ஒரு டாய்ச்மார்க் மட்டுமே என்றாலும், நான் கடன் வாங்கிய பணத்தைத் திருப்பிச் செலுத்த
முடிந்தபோது எப்போதும் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைவேன்.
இன்றும் அது அப்படியேதான் இருக்கிறது, அது 10 யூரோக்கள் மட்டுமே என்றாலும் கூட. அந்த முட்டாள்தனமான கடனை நான் இறுதியாகத்
தீர்த்தபோது எனக்கு எப்போதும் மிகவும் நிம்மதியாக இருந்தது.
வேறு யாருக்காவது இப்படித் தோன்றுகிறதா? நான் முற்றிலும் தனியாக இல்லை, சரி.
அப்போது உங்களுக்கு அந்த உணர்வு தெரியும். கடன்கள் இல்லாமல் வாழ முடிவது மிகவும் அற்புதமானது.
நமது அரசியல்வாதிகள், வணிகத் தலைவர்கள், நிதி அமைச்சர்கள் மற்றும் அரசாங்கத் தலைவர்களுக்குக்
கடனைப் பற்றிய கண்ணோட்டம் வேறுபட்டதாகத் தெரிகிறது.
தேசியக் கடன் எவ்வாறு வளர்ந்து வருகிறது என்பதை நீங்கள் கவனிக்கும்போது, ஒரு செழிப்பான
பொருளாதாரத்தில் கடன் இருப்பது இப்போது ஒரு நல்ல பழக்கமாகக் கருதப்படுகிறது என்று நீங்கள் நினைக்கக்கூடும்.
திருப்பிச் செலுத்துவது பற்றி – எனக்குத் தெரியவில்லை, அது பற்றி விவாதிக்கப்படவே இல்லை.
நான் கேட்பதெல்லாம் புதிய கடன் மற்றும் செலுத்த வேண்டிய அதிக வட்டி விகிதங்கள் பற்றி மட்டுமே. ஆனால் அதைத் திருப்பிச்
செலுத்துவதைப் பற்றிய எண்ணமே யாருக்கும் வருவதாகத் தெரியவில்லை. அதைப் பற்றி நான் எதையும் கேட்பதில்லை.
உங்களுக்கு ஒரு ஆரம்பகட்ட மேலோட்டத்தை அளிக்க நான் ஒரு விளக்கப்படத்தைக் கொண்டு வந்துள்ளேன். இன்று, நாம் ஏற்கனவே ஐரோப்பா
மற்றும் உலகின் நாடுகள், அத்துடன் கடன் மற்றும் நிதி அமைப்பு ஆகிய தலைப்புகளைப் பற்றிப் பேசியுள்ளோம். நாடுகள்
உண்மையில் எவ்வளவு கடன் கொண்டுள்ளன? உதாரணமாக, ஐரோப்பாவில்.
மேலும், மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியுடன் தொடர்புடைய கடன் விகிதத்தை, சர்வதேச நாணய நிதியத்தின் அதிகாரப்பூர்வ
புள்ளிவிவரங்களைப் பயன்படுத்தி நான் விளக்கியுள்ளேன்.
மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி என்பது ஒரு நாட்டில் உற்பத்தி செய்யப்படும் அனைத்துப் பொருட்கள் மற்றும் சேவைகளின் கூட்டுத்தொகையாகும்.
அங்கு உற்பத்தி செய்யப்படும் அனைத்தும், செய்யப்படும் அனைத்து வேலைகளும் அங்குப் பதிவு செய்யப்படுகின்றன, மேலும் அப்போது இந்த
நாட்டிற்கு இருக்கும் கடன்கள் ஒரு கண்ணோட்டத்தில் வைக்கப்படுகின்றன.
மேலும் நான் ஒரு மதிப்பீடு செய்யும் உரிமையை எடுத்துக்கொண்டேன்.
"கடன் இல்லை" என்று கூறும் ஒரு மதிப்பீடு எனக்கு அடர் பச்சை நிறம். ஐரோப்பாவில் அடர் பச்சை நிற நாடு
எதுவும் இல்லை என்று என்னால் உடனடியாகக் கூற முடியும்.
நான் ஒருமுறை "10%" என்று நினைத்தேன், அதனால் ஒரு நாடு ஒரு வருடத்தில் ஈட்டும் வருமானத்திற்கு ஏற்ப அதன் கடன் 10% இருந்தால்,
நான் அதை வெளிர் பச்சை நிறத்தில் அழைத்து குறிப்பிட்டேன்.
என்னைப் பொறுத்தவரை, "10 முதல் 25%" மஞ்சள், "25 முதல் 75%" சிவப்பு, மற்றும் "75%க்கு மேல்" அடர் சிவப்பு.
நான் இதை எப்படி மதிப்பிடுகிறேன் என்பதை விளக்குகிறேன்.
ஒரு மாதத்திற்கு உங்கள் எல்லா கட்டணங்களையும் நீங்கள் செலுத்துகிறீர்கள், ஆனால் உங்கள் சம்பளம் உங்களுக்குக்
கிடைக்கவில்லை; அதற்குப் பதிலாக, நமது தேசியக் கடனைச் செலுத்தும் நோக்கத்துடன் அது நேரடியாக
வங்கிக்கு மாற்றப்படுகிறது என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள்.
நீங்கள் அதை ஒரு மாதத்திற்குச் செய்தால், ஆனால் அதே நேரத்தில் உங்கள் வாடகை, பெட்ரோல், ஷாப்பிங், ஆடைகள் ஆகியவற்றுக்குப் பணம்
செலுத்தினால், பெட்ரோல் நிலைய ஊழியரோ அல்லது பெட்ரோல் நிலையத்தின் குத்தகைதாரரோ அதையே செய்தால், அவர் உங்கள் பணத்தை
எடுத்துக்கொள்கிறார், ஆனால் அதை வங்கியிலும் செலுத்துகிறார்.
அதை ஒரு மாதிரியாக நீங்கள் செய்தால் – நாங்கள் எங்கள் கடன்களை விரைவாகத் தீர்க்க விரும்புகிறோம் – பின்னர் எல்லாவற்றையும்
கைவிடுவதன் மூலம் ஒரு மாதத்தில் 8% செலுத்த முடியும்.
அதிலிருந்து, 'சரி, அப்படி ஒரு மக்கள் இதைச் சமாளிப்பதை என்னால் இன்னும் கற்பனை செய்து பார்க்க
முடிகிறது' என்று கூறி, நான் வண்ணங்களைப் பெற்றேன்.
நான் மஞ்சள் என்று சொன்னேன், சரி, ஒன்று முதல் மூன்று மாதங்கள், எல்லாப் பணமும் வங்கிகளுக்குச்
சென்றால் இன்னும் உள்நாட்டுப் போர் ஏற்படாமல் இருக்கலாம்.
ஆனால், வங்கிகளை மகிழ்ச்சியாக வைத்திருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, நாம் சம்பாதிக்கும் பணத்தை எப்போதும் ஒப்படைக்க வேண்டியிருந்தால்,
ஜெர்மனியிலும் இறுதியில் உள்நாட்டுப் போர் அல்லது தானியங்கி நீதியோ அல்லது அது போன்ற ஏதேனும்
ஒன்று ஏற்படாது என்பதில் எனக்கு இப்போது உறுதியில்லை.
ஆகவே, நாடுகளைப் பார்த்து, நமது அன்புக்குரிய ஐரோப்பா எப்படி இருக்கிறது என்று பார்ப்போம்: போர்ச்சுகல் 124% தேசியக் கடன்,
ஸ்பெயின் 97%, பிரான்ஸ் 92%, கிரேட் பிரிட்டன் 93%, அயர்லாந்து 119%, இத்தாலி 128%, என்று தொடர்கிறது, லக்சம்பர்க் 25% உடன்,
உண்மையில் இன்னும் நன்றாகச் செயல்படுகிறது – நான் இதைப் புரட்டிக்கொண்டிருக்கிறேன் –
நடைமுறையில் எல்லா நாடுகளும் சிவப்பாகவே இருக்கின்றன.
நம்மிடம் 16% உடன் பல்கேரியா உள்ளது, அதை நான் பின்னர் மீண்டும் பார்ப்பேன், மேலும் துருக்கியும் உள்ளது. சில நாடுகள்
விடுபட்டுள்ளன, முழு ஸ்காண்டிநேவியாவும். 10% தேசியக் கடன் உடன் எஸ்டோனியாவும் தனித்து நிற்கிறது,
ஜார்ஜியா, ஆர்மீனியா மற்றும் அஜர்பைஜானும் அவ்வாறே.
மேலும், பெரிய கரடியான ரஷ்யா உள்ளது, 10% தேசியக் கடனுடன், பச்சை, வெளிர் பச்சை, அடர் பச்சை அல்ல, ஆனாலும் வெளிர் பச்சைதான்.
உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அதற்கான பொறுப்பு எனக்கு இருந்திருந்தால் நான் வெட்கப்படுவேன்.
ஏனென்றால் உண்மையில்... பொதுவாக யாரும் அப்படி வாழ மாட்டார்கள். நீங்கள் கடன் வாங்கி வாழ்ந்து, அதற்காகப் பெருமையும் படமாட்டீர்கள்.
ஆனால், 'எல்லா காலத்திலும் இப்படித்தான் இருந்ததா?' என்ற கேள்விக்கு பதிலளிக்கும்போது, நாம் அதைப் பற்றிப் பின்னர் மீண்டும் வருவோம்.
சரி, கடந்த காலத்தில் இது வேறுபட்டதாக இருந்திருக்கலாம் என்றும், ஒருவேளை இப்போதும்கூட அப்படித்தான் இருக்கலாம் என்றும்
ஒருவர் கருதலாம். இது 2008-ஆம் ஆண்டின் பொருளாதார நெருக்கடியுடன் தொடர்புடையதா? இந்த வளர்ச்சியை மீண்டும் ஒருமுறை பார்ப்போம்.
ஆனால் முதலில், மீண்டும் ஒருமுறை முழு உலகையும் பார்ப்போம்.
சில நாடுகளைத் தவிர மற்றவை அனைத்தும் கடனில் உள்ளன; ஐஎம்எஃப்-ஆல் உள்ளடக்கப்பட்ட 173 நாடுகளில் 171 நாடுகள்
தற்போது கடனில் உள்ளன. மிகச் சிலவே அடர் பச்சை நிறத்தில் உள்ளன.
நாம் ஏற்கனவே நிலம் பற்றி விவாதித்துவிட்டோம், நான் மீண்டும் அதைப் பற்றிப் பேசுவேன்.
பார்ப்பதற்குக் கடினமாக இருக்கிறது, என் கையை என்னால் நிலையாக வைத்திருக்க முடியவில்லை, குவைத் இன்னும்
பச்சையாக இருக்கிறது, புரூனேயை எல்லோரும் அறிந்திருக்க மாட்டார்கள், மலேசியா பச்சையாக இருக்கிறது.
மற்றவைகள் ஏதோ ஒரு வகையில் கடனில் உள்ளன, குறைந்தபட்சம் வெளிர் பச்சை நிறத்தில் உள்ளன, இது இன்னும்
ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடியது; இங்கு ஈரானை நாம் காணலாம். ஆனால் மற்றவைகள் சிவப்பு, அடர் சிவப்பு நிறத்தில் கடனில் உள்ளன.
மேலும் கடனில் உள்ள விரும்பத்தகாத விஷயம் என்னவென்றால், அது வட்டியை ஈர்க்கிறது.
இப்போது ஒரு கேள்வி எழுகிறது: கடனுக்கு வட்டியை உண்மையில் யார் செலுத்துகிறார்கள்?
இந்தக் கேள்விக்குப் பதிலளிக்க, நான் மூன்று குழுக்களை ஆராய விரும்புகிறேன்.
குழு 1-ல் தனியார் குடும்பங்கள் அடங்கும்,
குழு 2: நிறுவனங்கள்
மற்றும் குழு 3 மாநிலம்.
குழு 1 என்பது நீங்கள் தான், உதாரணமாக, உங்கள் புதிய ஆடம்பரக் காரை வாங்குவதற்கு வங்கிக்குச் சென்று கடன் வாங்கும் போது.
இந்த விஷயத்தில், உண்மையில் நிலைமை மிகவும் தெளிவாக உள்ளது. கடனுக்கான வட்டிக்கு நீங்கள்தான் பொறுப்பு.
ஆகவே, இப்போது உங்கள் கடன்களைத் திருப்பிச் செலுத்துவதற்காக, நீங்கள் பணம் சம்பாதிக்கக் கடினமாக உழைக்கப் போகிறீர்கள்.
இருப்பினும், "நான் இந்தக் கடன் பைத்தியத்திலிருந்து விலகுகிறேன், நான் எந்தக் கடன்களையோ அல்லது கடன்
அட்டைகளையோ எடுக்கப் போவதில்லை" என்றும் நீங்கள் கூறலாம்.
இந்த நேரத்தில் நான் அதைப் பற்றி கருத்து தெரிவிக்க விரும்பவில்லை.
ஆனால் இதைக் கவனியுங்கள்: இந்தத் தனிப்பட்ட முடிவிலிருந்து, இந்தக் கடன் சுமை முறையிலிருந்து உங்களால் தப்பிக்க முடியுமா?
நிறுவனங்களான குழு 2-ஐப் பார்ப்போம்.
என் விஷயத்தில், தானியம் உள்ளிட்ட பல பொருட்களைப் பயிரிடும் ஒரு விவசாய வணிகத்தை உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்த விரும்புகிறேன்.
விவசாயி ஒரு புத்தம் புதிய ஸ்மார்ட் டிராக்டரை வாங்கியிருக்கிறார்.
அவர் அதை வங்கி மூலம் கடன் வாங்கி நிதியளித்தார், அதனால் வட்டி சேர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.
நாம் இப்போது இந்த விவசாய வணிகத்தின் செலவு நிலையைப் பார்த்தால், ஒருபுறம், விவசாயிக்கு
உதவும் விவசாய உதவியாளரின் பணியாளர் செலவுகள் உள்ளன.
மறுபுறம், நம்மிடம் பொருள் செலவுகள் உள்ளன. இது டிராக்டருக்கான டீசல் எரிபொருளாகவோ அல்லது, இங்கே
காட்டப்பட்டுள்ளதைப் போல, விதைகளாகவோ இருக்கலாம்.
மேலும், ஏற்கனவே குறிப்பிட்டது போல, மூன்றாவதாக நம்மிடம் வட்டிச் செலவுகள் உள்ளன.
இந்த விவசாய வணிகம், இந்த மூன்று செலவுகளையும் மொத்த செலவுகளாக தானியத்தின் விற்பனை விலையில் தானிய வாங்குபவருக்கு மாற்றும்.
என் விஷயத்தில், தானிய வாங்குபவர் ஒரு ஆலை. தானியம் ஆலையில் மாவாக அரைக்கப்படுகிறது.
மேலும், தானியத்தை மாவாக அரைப்பதற்கு, இங்கேயும் கடினமாக உழைக்கும் தொழிலாளர்கள் தேவைப்படுகிறார்கள்.
ஆலைக்கான உற்பத்தித் தொழில்நுட்பம் – நாம் அனுமானிப்போம் – மற்றும் ஆலையும் கூட வங்கியால் நிதியளிக்கப்படுகின்றன.
இதன் பொருள், இந்த வழக்கிலும் வட்டி விதிக்கப்படும்.
இங்கு ஆலையிலும் செலவு நிலையைப் பார்த்துக்கொள்வோம்.
பின்னர், கடினமாக உழைக்கும் தொழிலாளர்களின் ஊதியச் செலவுகள், பண்ணையிலிருந்து வரும் தானியமான பொருள்ச்
செலவுகள், மற்றும் ஆலைக்கான வட்டிச் செலவுகள் உள்ளன.
ஒரு பேக்கராக, நான் எனது மாவை இந்த ஆலையிலிருந்து வாங்குகிறேன், மேலும் ஆலை இந்தச் செலவுப் பொருளையும் விலையில் சேர்த்துவிடும்.
இதன் பொருள், ஒரு சுற்றுச்சூழல் அக்கறையுள்ள பேக்கராக, நான் எனது மாவை ஆலையிலிருந்து வாங்குகிறேன், மேலும் அதை ரொட்டி மற்றும்
ரொட்டிகளாக மாற்ற எனக்கு உதவும் கடினமாக உழைக்கும் உதவியாளர்களும் உள்ளனர், அவற்றை நான்
பின்னர் எனது வாடிக்கையாளர்களுக்கு விற்கிறேன்.
இப்போது வங்கியில் வட்டி விகிதங்கள் மிகவும் சாதகமாக இருப்பதால், நான் ஒரு புதிய அடுப்பை வாங்கினேன்.
மேலும் அது, நிச்சயமாக, வட்டிச் செலவுகளுக்கும் வழிவகுக்கிறது.
என் பேக்கரியில் உள்ள செலவு நிலைமையைப் பார்ப்போம்.
அடுத்து, என் பேக்கரி உதவியாளர்களின் சம்பளச் செலவுகள், பொருட்களுக்கான செலவுகள், அரைப்புக் கூடத்திலிருந்து மாவு
வாங்கியதற்கான செலவு ஆகியவை எனக்கு உள்ளன. மேலும், நான் வாங்கிய அந்தப் புதிய, நவீன அடுப்புக்கான வட்டிச் செலவும் உள்ளது.
நானும், எனது ரொட்டி மற்றும் ரொட்டி வகைகளின் விலையை, இந்த மூன்று செலவுகளும் அதில் பிரதிபலிக்கும் வகையில் கணக்கிடுவேன்:
எனது பணியாளர் செலவுகள், எனது பொருள் செலவுகள் மற்றும் வட்டிச் செலவுகள்.
மேலும், அதை நான் விலையில் இறுதி நுகர்வோருக்குக் கடத்துகிறேன். அந்த இறுதி நுகர்வோர் நீங்களும் நானும்தான்.
நான் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்:
விவசாய நிறுவனம், தானியத்திற்கான விற்பனை விலையில், அதன் வட்டிச் செலவுகள், பணியாளர் மற்றும் பொருள்
செலவுகள் ஆகியவற்றை தானியம் வாங்குவோருக்கு மாற்றும்.
அரைப்பு நிறுவனம் தனது வட்டிச் செலவுகளையும், பொருள் மற்றும் பணியாளர் செலவுகளையும் மாவு விற்பனை விலையில் சேர்த்துக்கொள்ளும்.
மேலும் ஒரு பேக்கராக, நானும் அதையே செய்கிறேன்: எனது ஆர்வச் செலவுகளையும், எனது பணியாளர் மற்றும் பொருள்
செலவுகளையும் ரொட்டியின் சில்லறை விலையில் சேர்ப்பிக்கிறேன்.
இவற்றுக்கு எல்லாம் நாம் தான் பணம் செலுத்துகிறோம். இதன் பொருள், இறுதி நுகர்வோர்களாகிய நாம், அனைத்து வட்டிச் செலவுகள்
உட்பட, மதிப்புச் சங்கிலியின் முழுச் செலவுகளையும் ஏற்கிறோம். மேலும், இது எல்லா இடங்களிலும் நடக்கும் ஒரு நிகழ்வு.
நீங்கள் ஒரு விடுமுறைப் பயணத்தை முன்பதிவு செய்தாலும் சரி, ஒரு காரை ரொக்கமாக வாங்கினாலும் சரி, நீங்கள் வங்கிக்கு வட்டியை
மறைமுகமாகவாவது செலுத்துகிறீர்கள் – ஒரு ஐஸ்கிரீம் வாங்கினால்கூட, வட்டிச் செலவுகள் உள்ளன, அவை வங்கிக்குச் செல்கின்றன.
மொத்தத்தில், நாம் வாங்கும் ஒவ்வொரு பொருளுக்கும், செலுத்தும் ஒவ்வொரு கட்டணத்திற்கும், அது ஆடைகள், உணவு, விடுமுறை, வாகனங்கள்,
இசைக் கருவிகள் என எதுவாக இருந்தாலும் சரி, கிளப் கட்டணங்கள் – மதிப்புச் சங்கிலியில்
சேர்க்கப்பட்டுள்ள வட்டிச் செலவுகளை நாம் தான் செலுத்துகிறோம்.
மேலும் அதை உங்களால் கணக்கிட முடியும். அது வாங்கும் விலையில் சராசரியாக 40%க்கும் குறையாத ஒரு தொகையாகும்.
நீங்கள் இப்போது ஒரு வெற்றியாளரா அல்லது தோல்வியாளரா என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தால், அதை உங்களுக்குப் புரியும் வகையில்
விளக்குகிறேன். வாங்கும் விலையில் 40% – அதன் அர்த்தம் என்ன?
எனவே உங்களால் அதை நீங்களே கணக்கிட முடியும். உங்கள் மாதாந்திரச் செலவுகள் உங்களுக்குத் தெரிந்தால், உதாரணமாக, உங்கள்
மாதாந்திரச் செலவுகள் 2,000 யூரோக்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம், அப்போது 40% என்பது 800 யூரோக்கள் ஆகும்.
இதன் பொருள் நீங்கள் வங்கிக்கு €800-ஐ மறைமுகமாகவோ, அல்லது ஒருவேளை நேரடியாகவோ செலுத்துகிறீர்கள்.
ஆண்டு முழுவதும் கணக்கிட்டால், அது 9,600 யூரோக்கள் ஆகும்.
இப்போது நீங்கள் செய்ய வேண்டியதெல்லாம், ஆண்டு இறுதியில் வட்டி வரவு காட்டப்படும் உங்கள்
வங்கிக் கணக்கு அறிக்கையை எடுத்துக்கொள்வதுதான்.
பிறகு நீங்கள் ஒருமுறை பார்த்து, அங்கே 9,600 யூரோக்கள் இருக்கிறதா என்று தேடிப் பார்க்கலாம்.
மேலும், நீங்கள் அதிகமான தொகையைக் கண்டால், நீங்கள் ஒரு வெற்றியாளர்; குறைந்த தொகையைக் கண்டால் – என்னுடையது பரிதாபகரமாகக்
குறைவாக உள்ளது, எனக்கு இனி வட்டி அறிக்கைகள் எதுவும் கிடைக்காது என்று நினைக்கிறேன் – இந்த அமைப்பில் நீங்கள் ஒரு தோல்வியாளர்.
ஆனால் அது மட்டுமல்ல. மாநிலம் தனது நலன்களைப் பின்தொடர்வதற்காகவும் பெருமளவில் கடன் வாங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.
மேலும், இந்தக் கடனுக்கான வட்டியையும் நீங்கள் வரி மற்றும் தீர்வைகள் வடிவில் செலுத்துகிறீர்கள்.
எனவே, இந்த அரசு மாதிரியையும் ஒருமுறை பார்த்துடுவது மதிப்புக்குரியது, இதைப் பற்றி நாம் ஏற்கனவே விரிவுரையில்
சிறிது கேட்டிருக்கிறோம் – நீங்கள் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டது போல.
ஒரு மாநிலம் கடன் வாங்கும்போது அது எப்படி இருக்கும்?
ஜெர்மனியில், சுமார் மூன்றில் இரண்டு பங்கு கடன் அளவு, சுதந்திரமான வங்கிகள் மற்றும் கடன்
நிறுவனங்களிடமிருந்து ஜெர்மன் அரசால் கடன்களாகப் பெறப்படுகிறது.
மூன்றில் ஒரு பங்கு அரசாங்கப் பத்திரங்களில். இரண்டு மூன்றில் ஒரு பங்கு! அவர் அதை எப்படிச் செய்கிறார்?
வங்கிகள் தங்கள் பணத்தை எங்கிருந்து பெறுகின்றன? மிகவும் எளிமையாகச் சொல்வதானால், நாம் ஏற்கனவே இந்தச் சொல்லைக்
கேட்டிருக்கிறோம்: ஃபியட் பணம். வங்கிகளுக்குப் புத்தகம் சார்ந்த பணத்தை உருவாக்க அனுமதி உண்டு.
பணத்தை உருவாக்க வங்கிகளுக்கு மாநிலம் அனுமதி அளித்துள்ளது.
கோட்பாட்டளவில், கடுமையாகச் சொல்வதானால், இது ஒரு பணம் அச்சிடும் இயந்திரம். வங்கிகளுக்குப் பணம் அச்சிட அனுமதி உண்டு.
புத்தகப் பணத்தின் ஒரே நன்மை என்னவென்றால், உங்களுக்கு அச்சு இயந்திரம் அல்லது நாணய அச்சிடும் இயந்திரங்கள் கூட தேவையில்லை.
நீங்கள் பணத்தைச் சேமிக்கிறீர்கள், மேலும் பணத்தை உருவாக்கவும் அனுமதிக்கப்படுகிறீர்கள்.
பிறகு அரசாங்கம் வந்து, "ஆஹா, எனக்குப் பணம் வேண்டும்," என்று கடன் வாங்கி, நன்றாக வட்டியுடன் திருப்பிச் செலுத்துகிறது.
சரி, எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை அது ஒரு மோசமான ஒப்பந்தமாக இருக்கலாம்.
மிகத் தெளிவாகச் சொல்வதானால் – நான் அந்தச் சிறிய பணப் பையைச் சேர்த்துள்ளேன் – அரசு வங்கிகளுக்குப் பணம் கொடுக்கிறது,
அதனால் அவை அதைக் கடனாக எடுத்து வட்டி செலுத்த முடியும்.
மேலும், அந்த வழியில் உங்களால் உங்கள் பணத்தைச் சிறப்பாக நிர்வகிக்க முடியும் என்று நான் நம்புகிறேன்.
மற்றும் இப்போது, உறுதியளித்தபடி, அரசாங்கக் கடன்.
இது இப்போது ஒரு நிலையான பிரச்சனையா, அல்லது இன்னும் மாற்றத்திற்கு இடமிருக்கிறதா – அரசாங்கக் கடனில் உண்மையான போக்கு என்ன?
அதைப் பற்றிப் பார்ப்போம். கடனுக்கான வட்டிக்கு நாம் பொறுப்பாக இருந்தால், அரசாங்கம் பணத்தை எப்படி கையாளுகிறது
என்பது பற்றியும் நமக்கு ஒரு சில கருத்துக்கள் இருக்க வேண்டும்.
1995 முதல் 2013 வரையிலான தேசியக் கடன், அனைத்து எண்களும் சர்வதேச நாணய நிதியத்திலிருந்து.
நமக்கு ஏற்கனவே பரிச்சயமான மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியின் சதவீதமாகவும் மீண்டும் காட்டப்பட்டுள்ளது.
பின்னர், ஜெர்மனியில் கடந்த இரண்டு தசாப்தங்களாக அதிகரித்து வரும் தேசியக் கடன் உள்ளது.
மேலும், கடந்த இரண்டு தசாப்தங்களாக மட்டுமல்ல, இதுவே நிலைமை என்று நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்க முடியும்.
நான் அதன் வரலாற்றைத் துருவி ஆராய்ந்தேன் – நான் கண்டறிந்த பதிவுகள் 1950-ல் தொடங்குகின்றன, அப்போது ஜெர்மனியின்
தேசியக் கடன் 9 மில்லியன் டாய்ச்மார்க்ஸ், 9 மில்லியன்.
போர் முடிந்து ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மக்கள்தொகை சரியாக எவ்வளவு பெரியதாக இருந்தது என்று எனக்குத் தெரியாது.
ஆனால் நாம் 70 முதல் 80 மில்லியன் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அது 20 பென்ஸை விட அதிகமாக
இருந்திருக்காது. ஒரு நபருக்குக் கூட 20 பென்ஸ் கூட இல்லை.
2011-ல் – என்னால் கண்டறிய முடிந்த மிகச் சமீபத்திய புள்ளிவிவரம் – நாம் ஒரு குடியாளுக்குக் குறைந்தது €24,771 என்ற அளவில் இருந்தோம்.
ஊதியம் பெறுபவருக்கு அல்ல, ஒவ்வொரு குடியாருக்கு, அதாவது ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும்.
எனவே நீங்கள் உங்கள் வீட்டுச் செலவுகளை எளிமையாகக் கூட்டி கணக்கிடலாம், அதன் மூலம்
தேசியக் கடனில் உங்கள் பங்கை அறிந்து கொள்ளலாம்.
எனக்கு இது வெட்கக்கேடாக இருக்கிறது. வெட்கக்கேடு. இப்படி ஒரு நாட்டை ஆட்சி செய்வது.
பிரான்ஸ், தேசியக் கடன் 55% இலிருந்து 92% ஆக சீராக உயர்ந்து, 20 ஆண்டுகளில் கிட்டத்தட்ட இருமடங்கானது.
இங்கிலாந்து, தேசியக் கடனை இரட்டிப்பாக்கிற்கும் மேலாக அதிகரித்துள்ளது.
கிரீஸ் – ஏற்கனவே பத்திரிகைகளில் நன்கு அறியப்பட்ட – மிகப்பெரிய தேசியக் கடன்.
நிதி அமைச்சர் இருப்பதில் என்ன பயன், இந்த மக்கள் அனைவரும் இருப்பதில் என்ன பயன் என்று எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.
நம்மால் அதையும் சமாளிக்க முடியும் என்று நான் நினைக்கிறேன், அல்லது நீங்கள் சொன்னதை எடுத்துக்கொண்டால், நீங்கள் மறுவாழ்வு அளித்த
போதைக்கு அடிமையானவர்களாலும் அதைச் சமாளித்திருக்க முடியும்.
அவர்களும் அத்தகைய நிதிக்கொள்கையை நிர்வகித்திருப்பார்கள்.
மேலும், அது சாத்தியம் என்பதைக் காட்டும் பிற நாடுகளும் உள்ளன:
புல்கேரியா. ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தில் முழுமையான உறுப்பினராக ஆக வேண்டும் என்ற புல்கேரியாவின் நோக்கத்தால் ஒருவேளை ஈர்க்கப்பட்டு,
அவர்களும் 2000 முதல் 2013 வரையிலான ஒப்பீட்டளவில் குறுகிய காலத்தில் தங்கள் விகிதத்தை 75%-லிருந்து 16%-ஆகக் குறைக்க முடிந்தது.
ரஷ்யாவும் தனது கடனைக் குறைப்பதில் ஒரு நல்ல சமநிலையை ஏற்படுத்தியுள்ளது. எனவே அது சாத்தியமே.
பிறகு, "பொருளாதார நெருக்கடிகளை ஏற்படுத்துவதில்" அனுபவம் வாய்ந்த பெரிய சகோதரனைப் பார்க்கலாம்.
112 சதவீதம் தேசியக் கடன், 112 சதவீதம் தேசியக் கடன்!
சீனா வளர்ச்சி அடைந்து வருகிறது, ஆனால் இதைப் பற்றி நாம் ஏற்கனவே ஒரு விரிவுரையில் கேட்டிருக்கிறோம். மந்தநிலைதான்
ஒருவேளை நாம் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டிய விஷயமாக இருக்கலாம்.
இங்கு என்ன நடக்கிறது என்பது பற்றி சீனர்களுக்கும் ஒருவேளை ஒரு யூகம் இருந்திருக்கலாம்.
நானும் சும்மா போகும்போது அதைக் கவனித்தேன்.
அமெரிக்காவுடன் வர்த்தகம் செய்து, ஏற்றுமதி செய்து, டாலர்கள் சம்பாதிப்பதில் அவர்கள் இனி ஆர்வமாக இல்லை.
அவர்கள் இப்போது அமெரிக்காவில் சொத்துக்களையும் நிறுவனங்களையும் வாங்குவதில் மிகவும் மும்முரமாக இருக்கிறார்கள்.
அது அவர்களுக்கு ஏதேனும் பயனளிக்கும் என்று நம்புவோம்.
மேலும், நிச்சயமாக, குறைந்தபட்சம் 1980கள் மற்றும் 1990களின் மூன்று முக்கிய பொருளாதார நாடுகளில் இருந்து ஜப்பானை விலக்க முடியாது.
இரண்டாம் உலகப் போரைச் சேர்ந்த ஒரு உண்மையான கமிகேஸி விமானி, அது எப்படிச் செய்யப்படுகிறது என்பதை நமக்குக் காட்டுகிறார்.
இது பைத்தியக்காரத்தனம். 245% தேசியக் கடன்.
ஒரு கடன் கொடுத்தவர் வந்து, "எனது பணத்தைத் திருப்பித் தாருங்கள்" என்று கேட்டால், ஜப்பானியர்கள் ஒரு பைசாவைக்கூட
சம்பாதிக்காமல் இரண்டரை ஆண்டுகள் வேலை செய்ய வேண்டியிருக்கும்.
எல்லாம் வங்கிகளுக்கு, எல்லாம் வங்கிகளுக்கு.
மேலும் பிரச்சனை என்னவென்றால், அந்த இரண்டரை ஆண்டுகளில் அவர்கள் வட்டியையும் செலுத்த
வேண்டியிருக்கும், அது கணக்கீட்டில் சேர்க்கப்படவே இல்லை.
ஆம், பின்னர், ஒருவேளை எந்தவொரு பெரிய அரசியல் மதிப்பீடும் இல்லாமல், சமீபத்திய பத்திரிகை
வெளியீடுகளிலிருந்து நாம் ஏற்கனவே நன்கு அறிந்த சில நாடுகளை கீழே பட்டியலிடுவதற்கு நான் உரிமை எடுத்துக்கொண்டேன்:
அங்கே சிரியா இருக்கிறது, சிரியா பணத்தை எப்படி கையாளுகிறது என்று பார்ப்போம்.
அவர்களுக்கு 183% தேசியக் கடன் எப்படி இருக்கும் என்பதும் தெரியும்.
இங்கிருந்து அது சரிந்துவிடுகிறது. சிரியா தனது தேசியக் கடன் பற்றி இனி எந்தத் தகவலையும் வழங்குவதில்லை,
ஆனால் அது தொடர்ந்து சரிந்து வருவதாக நான் சந்தேகிக்கிறேன்.
ஈரானை நாம் பார்க்கலாம், அது தனது சர்வதேச கூட்டாளியிடையே தன்னை அவ்வளவாக பிரபலப்படுத்திக் கொள்ளவில்லை, அந்த
கூட்டாளி ஏனோ கடனில் நம்பிக்கை வைத்துள்ளதாகத் தெரிகிறது.
மேலும், அடர் பச்சை நிற நாடான லிபியா இருக்கிறது. 2003 முதல், எனக்குத் தெரிந்தவரை, அதன் தேசியக் கடன் 0% ஆக இருந்தது; வேறு
கடன்கள் இல்லை, சுதந்திரம், கடன் இல்லாத நிலை. இது சாத்தியம்தானே?
நான் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன். அப்படியென்றால், உங்களுக்கு ஏற்கனவே தெரியாவிட்டால், கடன் பற்றி நீங்கள் என்ன தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்?
நிச்சயமாக, உங்கள் தனிப்பட்ட கடன்களுக்கு நீங்கள் வட்டி செலுத்துகிறீர்கள், ஆனால் வரிகள் மற்றும் தீர்வைகள்
மூலம் தேசிய கடனுக்காகவும் நீங்கள் பணம் செலுத்துகிறீர்கள்.
மேலும், உங்களில் சிலருக்கு இது புதியதாக இருக்கலாம், ஒவ்வொரு வாங்குதலுடனும், நீங்கள்
வட்டி, அதாவது கடன் வட்டியைச் செலுத்துகிறீர்கள்.
மேலும், சிலருக்கே இந்தப் பணத்தைச் சம்பாதிக்க அனுமதிக்கப்படுவதால், ஒரு மறுபகிர்வு இருக்கும் என்பதையும், செல்வ
மறுபகிர்வு நிச்சயம் இருக்க வேண்டும் என்பதையும் நாங்கள் கற்றுக்கொண்டு, ஏற்கனவே கேட்டுவிட்டோம்.
அதனால்தான் நாம் அதைப் பற்றி சிந்திப்பது முக்கியம் என்று நான் நினைக்கிறேன் – நான் உண்மையில் மெதுவாக அடுத்த கட்டத்திற்கு
வந்துகொண்டிருக்கிறேன் – நாம் அதில் எதையாவது மாற்ற விரும்புகிறோமா?
நான் ஒரு தீர்வை முன்வைக்க விரும்பவில்லை, ஒரு காரணம் என்னவென்றால், நான் எல்லாம் தெரிந்தவன் என்று தோன்ற விரும்பவில்லை, மேலும் அந்தத்
தீர்வு உண்மையில் மிகவும் வெளிப்படையானது என்று நான் நினைக்கிறேன்.
திருடன் திருடும்போது பிடித்தால், அவன் கொள்ளையடித்த பொருட்களைத் திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும், இல்லையா?
வேறு எந்தத் தீர்வையும் பற்றி விவாதிக்க உண்மையில் அவசியமில்லை.
ஆனால் எங்கள் விஷயத்தில், அது அவசியமாக ஒரு கைப்பை திருடன் அல்ல என்று என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடிகிறது.
கிறிஸ்டோஃப் ஹோர்ஸ்டலிடமிருந்து நாம் கேட்டது மிகவும் ஆச்சரியமானது.
அல்லது நாங்கள் Kla.TV தொலைக்காட்சி அறிக்கையில் கண்டது – ஜான் எஃப். கென்னடியின் மரணத்தின் 50வது ஆண்டு நிறைவு – அதிலிருந்து
இது ஒரு கைப்பை திருடன் அல்ல என்பதை நீங்கள் சொல்லலாம்.
ஆகவே, ஒரே துப்பு – நாம் அதைப் புரிந்துகொண்டோம், ஒப்புக்கொள்ளுங்கள் – போதுமானதாக இல்லாமல் இருக்கலாம்.
பிறகு நான் மேலும் இரண்டு மேற்கோள்களைக் கொண்டு வந்துள்ளேன்.
இங்கிலாந்து வங்கியின் இயக்குநராக ஒரு காலத்தில் இருந்தவரும், மேலும் பல பதவிகளை வகித்தவருமான ஜோஷுவா ஸ்டாம்ப் கூறினார்: "நீங்கள்
வங்கிகளின் அடிமைகளாகத் தொடர்ந்து இருந்து, உங்கள் சொந்த அடிமைத்தனத்திற்காகப் பணம் செலுத்த விரும்பினால், வங்கிகளே
பணத்தை உருவாக்கவும், கடனைக் கட்டுப்படுத்தவும் தொடரட்டும்."
நீங்கள் அப்படி ஏதாவது சொல்லலாம், ஆனாலும் மக்கள் எப்படியோ கொஞ்சம் தூங்கிவிடுகிறார்கள். அதுதான் இதில் உள்ள விசித்திரம்.
மேலும் ஹென்றி ஃபோர்டு கார் பிராண்டிற்காகவும் நன்கு அறியப்பட்டவர்:
மக்கள் பணப் பரிமாற்ற அமைப்பைப் புரிந்துகொண்டால், நாளை காலைக்குள் ஒரு புரட்சி நடந்திருக்கும்.
இந்த விஷயங்களைப் பற்றி நீங்கள் இணையத்தில் படிக்கலாம்; அவை நன்கு அறியப்பட்டவை.
எனக்குச் சற்று ஆச்சரியமாக இருக்கிறது: இந்த இளம் பெண்ணின் பாடலில் காட்டியது போல, மக்களை
உற்சாகப்படுத்துவது ஏன் இவ்வளவு கடினமாக இருக்கிறது?
இறுதியாக, நான் சுருக்கமாக விஷயத்தை மாற்றி இந்தக் கேள்வியைக் கேட்க விரும்புகிறேன்: உண்மையில் யார் பொறுப்பு?
இந்த நிலைமைக்கு யார் பொறுப்பு?
இந்த அவலநிலைக்கு வங்கிகள்தான் காரணம் என்பதா?
நான் அந்தக் கேள்விக்கு 'இல்லை' என்று பதிலளிப்பேன், ஏனெனில் அவர்கள் பொருந்தக்கூடிய சட்டத்தின்படி செயல்படுகிறார்கள்.
மாநிலங்களும், அரசாங்கங்களும், அரசியல்வாதிகளும் பொறுப்பா? இங்கேயும், நான் அந்தக் கேள்விக்கு 'இல்லை' என்றுதான் பதிலளிப்பேன்.
அவர்களிடம் உங்களுடையது இருப்பதால், எங்கள் ஆணையும் அவர்களிடம் உள்ளது.
அப்படியென்றால், இப்போது யார் பொறுப்பு? நாங்கள்தான். ஆமாம், உங்களைப் பிடித்துவிட்டேன்,
நீங்கள். நானும் கூட. நாங்கள்தான் பொறுப்பு.
ஆனால் இப்போது மாற்றத்திற்கான திறவுகோல் என்ன?
மேலும், கிறிஸ்டோஃப் ஹோர்ஸ்டலிடமிருந்து நாம் ஏற்கனவே கேட்டவற்றுடன் முற்றிலும் ஒத்துப்போகும் இரண்டு அல்லது
மூன்று எண்ணங்களை நான் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.
நீடித்த மாற்றம் – அது எப்படி சாத்தியம்?
என் பார்வையில்: நாம் நம்மை ஒரு மக்களாக, ஒரே மக்கள் கூட்டமாகக் கண்டால் மட்டுமே இது சாத்தியமாகும்.
நான் ஒருமுறை ஒரு சொற்றொடரை உருவாக்கினேன் – அது உங்களுக்குப் பிடிக்கிறதா என்று பார்க்க ஒரு கணம் காத்திருங்கள் –
"மக்கள் ஒரு கொடுங்கோலன் இல்லாமல் மிகவும் நன்றாக வாழ முடியும்."
ஆனால், மக்கள் இல்லாமல் ஒரு கொடுங்கோலனுக்கு மிகவும் கடினமாக இருக்குமல்லவா?
ஒரு மக்களாக, நாம் தேர்ந்தெடுக்கும்வர்களுக்கே அதிகாரத்தை அளிக்கிறோம் என்பதையும், அதன் மீதான கட்டுப்பாடு நம்மிடமே
உள்ளது என்பதையும் மீண்டும் ஒருமுறை புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
இப்போது, நிச்சயமாக, கேள்வி என்னவென்றால்: நாம் எப்படி ஒரே மக்களாக மாறுவது?
அது எப்படி வேலை செய்கிறது? மேலும், நான் என் சொந்த அனுபவத்திலிருந்தே இதைப் பற்றிப் பேச முடியும். ஒரு தேசமாக மாற என்ன
தேவை என்பதைக் காட்ட, நான் மூன்று விஷயங்களை எடுத்துரைக்கிறேன்.
இது புரிதல், உள்ளுணர்வு ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையது. இது விஷயங்களை மீண்டும் ஆராய்வதோடு தொடர்புடையது.
நீங்கள் விஷயங்களை அப்படியே எடுத்துக்கொண்டு, அவற்றை அப்படியே செய்துவிடாமல், அவற்றைப் பற்றி ஆழமாகச் சிந்திக்கத் தொடங்குவது.
அப்படியானால், ஏன் ஒன்று தேசமாகிறது? இதை நான் மிகவும் எளிமையாக விளக்க முடியும்.
எங்களிடம் ஏராளமான S&G தொடர்புகளும், ஏராளமான AZK தொடர்புகளும் இருந்தன, மேலும் நான் செய்த ஒவ்வொரு தொலைபேசி
அழைப்பும், நீங்கள் உறுதி செய்யக்கூடியது போல, உயர் மட்டத்திற்கு அனுப்பப்பட்டு உடனடியாக இணைக்கப்பட்டது.
நான் உடனடியாக அங்கே சிலரைக் கவனித்தேன்; அவர்கள் என்னுடன் சேர்ந்து சிந்திக்கிறார்கள் என்பதை உணர்ந்தேன்.
அவர்களும் அதைப் பற்றிச் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களும் புரிந்துகொள்ள விரும்பினார்கள்.
அவர்கள் விரைவாகப் பேசுவதில்லை, எல்லாவற்றையும் தவறாகச் சொல்வதில்லை, மாறாக: "ஒரு நிமிடம் பொறுங்கள், எப்படி
இவை அனைத்தும் ஒன்றாகப் பொருந்துகின்றன?" என்பார்கள்.
புரிந்துகொள்ளும் விருப்பத்திலிருந்து புரிதல் பிறக்கிறது. புரிதலிலிருந்து ஒற்றுமை பிறக்கிறது.
உதாரணமாக, நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும், பணம் வேலை செய்யாது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
ஒரு உதாரணத்திற்கு. பணம் வேலை செய்யாது.
நீங்களும் ஒரு சிறிய வீட்டுப்பாடப் பணியைச் செய்யலாம், நான் முந்தைய பேச்சாளரின் தொடர்ச்சியாக இதைச் சொல்கிறேன்.
நேற்று இரவு நீயு செய்யாத பாத்திரம் கழுவலுக்குப் பக்கத்தில் ஒரு பத்து பவுண்டு நோட்டை ஏன் வைக்கக்கூடாது?
பிறகு அவள் சமையலறைக் கதவை மூடிவிட்டு, அடுத்த நாள் காலையில் அங்குச் செல்கிறாள்.
பணம் வேலை செய்ததா என்பதைப் பிறகுதான் நீங்கள் பார்க்க முடியும்.
எங்கள் வீட்டில் பல பேர் இருக்கிறார்கள். நான் அநேகமாக கதவைப் பூட்டிவிடுவேன், இல்லையென்றால் பத்து யூரோ நோட்டு காணாமல்
போய்விடும், மேலும் நான் பாத்திரங்களைக் கழுவ வேண்டியிருக்கும்.
ஒரு தேசமாக மாறுவதற்கு மாற்றமும், மாறுவதற்கான விருப்பமும் பெரிதும் தேவை.
என்னைப் பொறுத்தவரை, மாற்றத்திற்கான விருப்பம் என்பது மீண்டும் பொறுப்பேற்பதையும் குறிக்கிறது, அல்லது
இறுதி வார்த்தைகளில் கூறியது போல, அதை நானே எழுதினேன்:
நாம் ஒன்றிணைந்து ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியும். உங்களிடமிருந்து தொடங்குங்கள், உங்களைப் பற்றி ஏதாவது ஒன்றை மாற்றுங்கள்.
இது மிகவும் வித்தியாசமான ஒரு இதயப்பூர்வமான பிணைப்பை உருவாக்குகிறது. என்
கூரியர்களுக்காக நான் அதை உண்மையாகவே சொல்ல முடியும்.
அது ரூத் முன்பு குறிப்பிட்ட ஸ்ட்ராடஜி 2+ இன் தலைப்பு. நாங்கள் கூரியர்களுடன் ஒரு வலையமைப்பை உருவாக்குகிறோம்.
ஒவ்வொரு தனிநபருடனும் ஒரு இதயத் தொடர்பு உள்ளது, ஏனென்றால் ஒவ்வொருவரும் ஏதாவது ஒன்றை மாற்ற விரும்புகிறார்கள் என்பதை நான்
கவனிக்கிறேன். ஒவ்வொருவரும் தங்களைச் செம்மைப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்,
ஒவ்வொருவரும் தங்களிடமிருந்தே தொடங்குகிறார்கள்.
அவை அனைத்தும் ஒன்றாகக் கரைந்துவிடுகின்றன. அதைப் பற்றி ஒரு பெரிய உரை ஆற்ற வேண்டிய அவசியமில்லை, அது தானாகவே நடக்கிறது.
மேலும் இந்த இணைதல், இந்த ஒரு குடும்பமாக மாறுதல், தொடர்புகளை ஏற்படுத்திக் கொள்ள வழிவகுக்கிறது.
இது ஒரு புதிய விஷயம் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
உலகில் உண்மையிலேயே பல வசீகரமான தலைவர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள்.
நல்ல யோசனைகளுடன், ஒரு உண்மையான தொலைநோக்குப் பார்வையுடன், ஒரு தேசத்தை ஊக்குவிக்கும் திறனுடன்.
ஆனால் நான் உணர்வதென்னவென்றால், நமது காலம் இப்போது அனுபவிப்பதென்னவென்றால்,
அடிமட்டத்திலிருந்து, அடித்தட்டில் உள்ள மக்களின் ஒரு ஒன்றுகூடலே.
முந்தைய பேச்சாளர் கூறியதிலிருந்து நான் எழுதியது, அதுவும் அசல் தான்:
கீழிருந்து மேலாக ஒன்றாக வளர்வது. மாற்றம் கீழிருந்து மேலாக வர வேண்டும்.
அதுதான் நெட்வொர்க்கிங். தங்களை ஒரு குழுவாக உணரும் இந்த மக்கள், ஃபேஸ்புக்கில் நமது தொடர்புகளை உருவாக்கவில்லை,
மாறாக கைகளும் கால்களும் கொண்ட உண்மையான தொடர்புகளைக் கொண்டு உருவாக்குகிறோம் என்பதை திடீரென உணர்கிறார்கள்.
நாம் விஷயத்தின் மையத்தை நெருங்கி வருகிறோம். நாங்கள் சும்மா உட்கார்ந்து புகார் சொல்லிக் கொண்டிருக்க மாட்டோம்.
எங்கள் சக ஊழியர்களுடன் அரசியல் தலைப்புகளைப் பற்றி விவாதிப்பதை நாங்கள் விரும்புகிறோம்.
ஆனால், நாம் விரைவாகக் கேள்விக்குச் செல்வோம்: நீங்கள் நேரம் ஒதுக்கத் தயாராக இருக்கிறீர்களா?
உங்களை முதலீடு செய்யத் தயாரா? அப்படித்தான் ஒருவர் ஒரு தேசமாக ஆகிறார்.
மேலும், உங்களில் அனைவருக்கும், அல்லது குறைந்தபட்சம் பெரும்பாலானோருக்கும், 'ஸ்டிம்மே உண்ட் கெகென்ஸ்டிம்மே' (குரலும்
எதிர் குரலும்) என்ற செய்தித்தாள் S&G பற்றித் தெரிந்திருக்கும் என்று நான் நினைக்கிறேன். அதுவே S&G-யின் உத்தி.
அதனால்தான் – என்னிடம் சொந்தப் பேச்சாளர் மேசை இல்லாததால் – நான் நமது S&G மேசையை முன்னிறுத்துகிறேன்.
அங்கே செல்லுங்கள். உங்களுக்கு இன்னும் தெரியாவிட்டால், S&G என்பது ஒரு செய்தித்தாள் என்பதை விட மேலானது.
என்னைப் பொறுத்தவரை, S&G என்பது ஒரு வழி, ஆம், ஒரு மக்கள் ஆவதற்கான ஒரு வழி.
ஒரு மக்கள் கூட்டமாக ஒன்றிணைய ஒரு வழி. ஆகவே, நான் சொல்ல மீதமுள்ளதெல்லாம்: இணையுங்கள்! நன்றி. நன்றி.