Гісторыя вучыць нас, што мы нічога не вучымся з гісторыі.
Таму цярпліва круціцца ўсё далей і далей кола прыгнёту, несправядлівасці і выніковай барацьбы за свабоду.
Сапраўдную каштоўнасць гісторыі, напісанай потам, крывёй і слязамі, напэўна,
зразумеюць толькі тыя, хто пісаў яе сваёй крывёй.
Вам трэба напісаць кароткі гістарычны агляд бітвы пры Семпаху, а не біяграфію Арнольда Вінкльрыда!
Дні становяцца ўсё больш напружанымі.
Хто ж пазней знаходзіць час прачытаць усе гэтыя падрабязнасці?
А што, калі імя Вінклерыда забудзецца?
Разам з ім загінулі сотні адважных мужчын.
Хіба ўсе яны не мелі б аднолькавага права быць уключанымі ў хроніку?
Але Арнольд Вінкльрыд...
Толькі імя можа мець значэнне для нашчадкаў.
калі яна ўшаноўвае тую 9-ю ліпеня 1386 года:
Леапольд III, габсбургскі кароль Аўстрыі, прыгнятальнік швейцарскага народа, вораг іх правоў і свабод,
становіцца ахвярай, як і яго папярэднікі, рашучасці швейцарскага народа абараняць сябе і іх адвагі.
Але без Арнольда...
Не хвалюйся больш.
Імя Нольдзі не будзе забыта.
Яго імя на вуснах у кожнага, і так яно і застанецца.
Ён, безумоўна, не стане легендай.
Шкада, што ўсё гэтая праца і дарагая пергаміна змарнаваныя.
Вазьміце новы рулон і зрабіце яго яшчэ карацейшым!
Шкада, я б з задавальненнем пакінуў гэтую гісторыю нашчадкам!
Героі паміраюць інакш
Сцэнарый і рэжысура Іва Сасека
Вось і пачалося!
Магу я падняцца з вамі на ліфце?
Вядома, з Уолтэрам побач, перагон жывёлы можа быць толькі яшчэ больш блаславёны!
Я так доўга чакаў, каб правесці з табой ноч на сене ў альпійскай хаціне!
Там наверсе на альпе ўначы холадна, але калі ты прытулішся да мяне блізка, будзе цёпла.
Вось чаму я так узбуджаны!
Калі б мама ведала, як шчаслівы я!
Добрай раніцы, Тэл, каго сёння прывёў?
Гэта мой унук, сын маёй старэйшай дачкі Врэні.
Ну, як цябе завуць?
Арнольд Вінкельрыд.
Усе мяне называюць «Нолдзі».
Джупі! Сардэчна запрашаем!
Вы спіце на нашым гарышчы?
Мне дазволена спаць у бабуліных абдымках.
Ура! Я буду спаць у сене з дзядулем!
Няма нічога прыгажэйшага!
Пачакай, ты мне не датэлефануеш!
Чаму мы не павінны з гэтым справіцца?
Адвярніцеся, знікніце, кароўнікі!
Тут пачынаецца ўласнасць іншага!
Што, нечыя ўласнасць?
З дзяцінства мы хадзілі на гэтыя пашы з нашымі дзядамі.
Гэта ўжо вада пад мостам.
Пашы цяпер належаць абатаў Жоану.
Імператар Фрыдрых Прыгожы аддаў яго манастыру.
Імператар не меў права аддаць яе абата.
Патропіце, а то ўдарым!
(Ой...)
Дзядуля! Дзядуля!
Мы гэтага не дазволім.
Ну што, давайце іх аб'едзем!
Вось вам, вы, прагныя бургеры!
І гэтую крывадушную чараду манахаў таксама трэба неадкладна павесіць.
Дзядуля! Дзядуля!
Усё ў парадку?
Сорная трава ніколі не гіне!
Усё хутка зноў стане лепш.
Ідзіце наперад без мяне.
Я тут на хвілінку адпачываю.
Але тэлефануйце нам, калі вам патрэбна дапамога!
Мы павінны працягваць; нам яшчэ далёка ісці.
Нольдзі, ідзі ты.
Зараз будзе лепш.
Я буду адразу за табой.
А што, калі вернуцца Габсбургі?
Га, яны баязліўцы.
Яны беглі, як зайцы!
Гэтыя праклятыя валакі.
Я ненавіджу іх палкі і біты.
Нам проста трэба ўзяць аднаго з іх у заложнікі.
Потым мы таксама даведаемся, хто ўсе астатнія.
Няўжо гэта не даволі знаёмае аблічча?
Кажу табе, гэта быў яго бацька, хто застрэліў Гесслера.
Але цяпер ён ляжыць там зусім адзін.
І я таксама ніякіх арбалетаў не бачыў.
Дзядуля!
Дапамажыце, дапамажыце! Габсбургі вярнуліся.
Хутчэй, дапамажыце нам!
Дзядуля!
Дапамажыце, дапамажыце!
Не, дзядуля! Не!
Дзядуля, чаму я пакінуў цябе аднаго?
Чаму мы не засталіся з іншымі?
Не! Дзядуля! Не!
Не!
Я скажу гэта апошні раз, вы ўсе звар'яцелі.
Ці дазволіць яму жыць, каб ён мог застрэліць як мага больш з нас, гэтак жа, як яго бацька?
Мы павінны здаць яго імператару, бо атрымаем узнагароду!
Мы — імператар.
Да таго ж, мы можам паказаць імператару, дзе мы яго патапілі.
Гэта самасуд.
Калі ты зараз не перастанеш, мы цябе да яго прывяжам.
Я трымаюся ўбаку.
Я і пальцам не варухну.
Мы можам справіцца з гэтым самастойна.
Ну, павярніся, інакш пачнеш плакаць.
Дзядуля!
Не!
Клянуся сваёй крывёю, што я адпомшчу і не спакоюся, пакуль не ўбачу, як ты корчышся ў сваёй уласнай крыві.
Ідзі прэч, д'ябал!
Мама! Тата! Яны забілі дзядулю!
Нолдзі, ты ўжо тры тыдні правільна не харчуешся. Калі ласка!
Калі я яшчэ калі-небудзь паеў, то гэта будзе толькі для таго, каб набрацца сіл для хлопчыка.
Ну, божа ради, адмоўцеся ад гэтых планаў помсты.
Прынамсі, яны змагаюцца са злом, а не проста сядзяць і моляцца, нічога не робячы, як мы.
Адплата — неправільны шлях.
Лепшы шлях — адкупіцца за віну за кроў.
пакрыты сваёй уласнай крывёй!
Што вы маеце на ўвазе?
Калі чалавек з верай падпарадкоўвае сваё цела і жыццё паслушэнству Хрыста,
каб той, хто памёр, больш не жыў для сябе, а для Хрыста.
Нолдзі, ён быў не проста тваім дзядулем!
Ён быў маім бацькам!
Няўжо нам не варта спачатку пажадаць тым забойцам лепшага шляху?
У любым выпадку яны не хочуць, каб ён сыходзіў!
Тады сам Бог паклапоціцца пра тое, каб іх кроў была праліта.
І незлічоная колькасць іншых нявінных людзей загіне разам з імі!
Тым не менш, я вам скажу вось што:
Не ўступай ні ў адно таварыства юнацтва!
Ці зразумелі вы гэта?
Ці зразумелі вы ўсе гэта выразна?
Хейні, яшчэ раз дакладна паўтары працэдуру!
Што мы тут злавілі, маладога ланя?
Калі ласка, не рані мяне, я проста хачу стаць адным з вас.
Га! Гэта можа сказаць кожны!
Ты спытаў у сваёй мамы дазволу?
У гэтую пару дня яна ўжо спіць.
Добра, выклічце яго!
Хлопчык добра!
Ці ты сын нямецкага наёмніка?
Лідар наймаладзейшага хлопчыкавага клуба?
Я Дэні.
Ці сказалі яны табе таксама, што мой бацька — забойца?
І ты не баішся сюды прыходзіць?
Потцусіг! Гэта павінна быць сапраўдна!
Проста каб паміж намі ўсё было зразумела:
Мой бацька быў рыцарам у службе ў Рудольфа з дому Габсбургаў.
Яго благаславенне на цырымоніі рыцаравання азначала:
Быць абаронцам Царквы і слабых ад дзікасці язычнікаў.
Але потым яму загадалі забіць невінаватых людзей.
Ён таксама павінен быў удзельнічаць у набегах Рымскай царквы.
Калі перад яго вачыма пачалі забіваць нявінныя і беззбройныя швейцарскія сем'і, ён выцягнуў свой меч.
Ён забіў сваіх суайчыннікаў, каб абараніць беззасцеражовых швейцарскіх канфедэратаў ад дзікасці гэтых язычнікаў.
Потым ён уцёк сюды, каб служыць Швейцарыі як феадальны васал.
Розум казаў мне не ісці да сына забойцы, але сэрца цягнула мяне да цябе, нягледзячы на гэтыя падманлівыя чуткі.
І гэта сапраўдна!
Я Хейні!
Прыемна пазнаёміцца! Я Арнольд Вінкльрыд.
Э-э... тут мы карыстаемся толькі імёнамі.
Вось усё, што мы ведаем адзін пра аднаго.
Вось так мы гарантуем сабе бяспеку ад пераследу!
Ну, я Нольдзі.
Я Хейні.
І ты сапраўды Хейні?!
Гэта сапраўды так.
Хлопцы не хлусяць. Давайце хутчэй.
Акрамя цябе і мяне, тут ёсць толькі яшчэ адзін чалавек, якога не завуць Хейні.
Гэта Дану.
Ці ваш бацька стаіць за гэтым хлопчыкам?
Ён і мы пакляліся нашай крывёй змагацца за канфедэратаў, пакуль іх клятва, данная перад Богам, не будзе выканана.
Якую клятву вы маеце на ўвазе?
Вы швейцарац і пытаецеся ў немца?
Мы хочам быць адным народам братоў.
Няхай ні цяжкасці, ні небяспека не разлучаць нас...
Мы хочам быць вольнымі, як былі нашы бацькі...
Лепей смерць, чым жыць у рабстве...
Мы хочам верыць у найвышэйшага Бога...
І не баяцца
перад моцай чалавека!
Якія цяжкасці мы можам падзяліць з вамі?
Раскажы, што гэта быў мой дзед!
О, як жа мне шкада!
І яны патапілі яго проста перада мной!
А дарослыя нічога не робяць.
Яны могуць толькі маліцца.
Калі ласка!
Ніколі не пераставай маліцца!
Хто яшчэ мог бы нам дапамагчы?
Але вы маеце рацыю!
Павінны быць дзеянні!
Часам нам усё яшчэ трэба дапамагчы дарослым з гэтым.
Ты дапаможаш мне адпомсціць за кроў майго дзеда?
Бог сказаў, што кровавую віну можа змыць толькі кроў таго, хто яе праліў.
Мы ведаем ланцужок камандавання трох салдат, якія ўтапілі вашага дзеда.
Вы ўсе за?
Мы хочам быць адным народам братоў.
Стой! Я пачуў, як адзін з трох крыкнуў, што ён не будзе ў гэтым удзельнічаць.
Мы не хочам праліваць нявінную кроў.
Я... гэта быў я... гэта быў я!
Хутчэй, мы не можам больш іх трымаць!
Гэй, што тут адбываецца?
Божачкі, давайце адсюль!
Пойдзем адсюль!
Так, хлопча, вядома ж, мы цябе злавілі!
Не! Адпусці мяне нарэшце!
Гэта добрыя рабскія грошы!
Не згодныя?
Ну ходзь, пакінь яго ў спакоі!
Ён быў вымушаны глядзець, як ты тапіў яго дзеда.
І што?
Такое жыццё.
Мы яго не забіваем, мы яго проста прадаём.
Адпусціце мяне, забойцы!
Дзе я?
Не хвалюйся, хлопец, мы ж сябры!
Дзе Габсбургі?
Іх няма.
Мы тут у гарах, усе цэлыя і непашкоджаныя.
Стрелы ад цябе?
Насамрэч, нам яны патрэбныя толькі для палявання.
Мы — пераследаваныя вальдэнскія хрысціяне.
Калі мы напаткалі цябе падчас палявання і ўбачылі, што ты ў смяротнай небяспецы, на нас зыйшоў дух Гасподні.
Мы верым у хрышчэнне Духам Святым і ў духоўныя дары Божыя.
Насуперак нашаму лепшаму разуменню, мы адчулі натхненне вызваліць вас і прыцягнуць вашых катаў да адказнасці.
Я шмат чуў пра вальдэнсаў.
Але ж усе кажуць, што ты ніколі не ўзяў бы зброю ў рукі!?
Мы б лепей памерлі, як наш Гасподзь Ісус Хрыстос.
Вызваляючы мяне, хіба вы не паставілі свае жыцці ў небяспеку?
Так, але як мы маглі б проста стаяць і глядзець, як бясзасцерагальнага хлопчыка забіваюць або прадаюць у рабства?
За апошнія 300 гадоў рыма-каталікі забілі больш за 22 мільёны невінаватых людзей у сямі крыжовых паходах.
Толькі ў Іерусаліме яны забілі 60 000 яўрэяў,
бо яны не хацелі пераходзіць у каталіцтва.
Так, гэтак жа, як і 10 000 фермераў Стэдынгера тады.
Яны гадамі спрабуюць знішчыць нас і нашых сем'яў.
Не хвалюйся, хлопец.
Гадамі мы знаходзіліся ў смяротнай небяспецы, таму што хацелі падпарадкоўвацца толькі
Святому Духу, а не інквізітарам з іх крыжакамі.
Дык ты сапраўды гэтага не хочаш?
Паглядзім, які бог тут мацнейшы!
Мы доўга вас шукалі!
Мы даўно падрыхтавалі вам месца...
Ну што, давай!
Паскладвайце рукі за галавой і ідзіце за намі!
Рабіце з намі, што захочаце.
Але адпусціце гэтага хлопчыка.
Ён бачыў дастаткова жорсткасці!
Дык гэта тваё апошняе жаданне?
Так, у мяне больш няма ніякіх пажаданняў!
Вывядзіце хлопчыка.
Ён можа быць нам вельмі карысны.
Паглядзі на гэтую шыльду!
Гэта палегчыць твае агоніі.
Маё найглыбейшае існаванне настолькі напоўнена сапраўднымі дабрадзейнасцямі і дабрынёй Хрыста, што мне не
патрэбна абразок з мёртвай драўніны, каб нагадваць пра Яго.
Спачатку пракалі яе язык, а калі ён праколаты, спалі яе!
Так, пане.
Хочаш ты сваё забойства ці перахрышчэнне ў доме бацькі твайго, каб хоць у рай трапіць?
Ці ёсць у небе і католікі?
Хто яшчэ?!
Тады я не хачу туды ісці.
Я б лепей быў у пекле са сваімі.
Каб мне больш ніколі не даводзілася бачыць такіх жорсткіх людзей, як вы, і не заставацца там, дзе вы ёсць.
Зламай яму косці!
Калі вы пакаецеся, вам будзе дадзена Таямнічая Вячэра, і вы ўвойдзеце ў рай у ласцы Божай.
Я быў там, калі каталіцкія войскі зарэзалі тысячы з нас.
У адной з вашых цэркваў я знайшоў 50 нашых жанчын без галавы і бачыў іх немаўлят, якія
ўсё яшчэ смакталі грудзі сваіх мёртвых маці.
Ты можаш забраць нашыя часовыя жыцці, Гасподзь Божа, але
Ён адкупіць нас да вечнага жыцця ў Славе Сваёй.
Але ты, ты будзеш гарэць у вечным агні, разам са сваімі сухарыкамі і крыжамі.
Ці вас таксама прывялі сюды супраць вашай волі?
І я таксама.
Вы тут даўно?
Я веру, назаўжды.
А ты адкуль?
З Эльзаса.
Яны выкралі мяне.
А цяпер? Дзе мы цяпер?
Я не маю паняцця.
Мяне завязалі вочы.
І ты таксама?
Але я думаю, што гэта павінен быць манастыр, бо тут ёсць абат Яханэс.
Абат Ян? Вы ўпэўнены?
Так, безумоўна, бо майго бацьку таксама звалі Яханэс.
Ён зрабіў гэта? Ён ужо не жывы?
Мама таксама не.
Хто гэта зрабіў?
Рымская царква
Спачатку яны знішчылі толькі нашы сінагогі.
Сына... што?
Гэта дамы.
Вы іх называеце «цэрквамі».
Потым нам ужо не дазвалялі быць на вуліцах падчас хрысціянскіх святаў.
Што вы маеце на ўвазе пад «мы»?
Так, яўрэі.
Усе яўрэйскія кнігі трэба было спаліць, а мы павінны былі насіць адзенне адмысловае.
Гэта было не так ужо і дрэнна, але потым нам ужо не дазволілі заставацца ў нашым доме.
Яны ўсё забралі ў нас.
І яны хацелі прымусіць нас ахрысціцца.
Мае бацькі не хацелі гэтага.
Потым яны адрэзалі ім галовы на маіх вачах.
Мне так хочацца дадому!
Цяпер мы павінны быць смелымі.
Мы тут, безумоўна, не надоўга.
Дэні! Дэні нас не падвядзе!
Хто такі Дэні?
Мой найлепшы сябар.
Мае бацькі яшчэ жывыя, але яны будуць гэтак жа не ў стане нам дапамагчы, як і вашы.
Чаму б і не?
О, яны проста ўвесь час моляцца, але нічога не робяць.
Але Дэні, мой сябар, прыйдзе; ён нас адсюль вызволіць.
Ты больш не адна, Анэлі.
Цяпер я твой старэйшы брат.
Пакуль жыву, я хачу быць побач з табой і клапаціцца пра цябе.
Вы больш не самотныя.
Чаму вы на гэтай старонцы?
З самага ранняга ўзросту трэніруйцеся пазбягаць супрацьлеглага полу!
Чаму ты яшчэ не рушыў далей?
Я толькі што яму патлумачыў, што тут усё рухаецца занадта павольна.
І мы разам абмеркавалі, як мы маглі б узяць сітуацыю пад кантроль.
Цьху, яны, здаецца, з добрай сям'і!
Зыходзь сюды! У садзе табе яшчэ ёсць праца.
Там вы можаце падрыхтаваць глебу для новай кветніка.
Хутчэй, на калені!
Што зараз адбываецца?
Яна моцна пацягнулася, капаючы.
Я думаў, што ты мёртвы, ты так гучна крычаў!
Будзьце больш асцярожныя з абсталяваннем!
Нам трэба адсюль як мага хутчэй з'ехаць.
Тут, мусіць, здарылася нешта жахлівае.
Мы сустрэнемся сёння ўвечары, калі ўсё супакоіцца.
Я знайшоў у падвале праход, які можа вывесці нас на волю.
Хутчэй, давайце ўсё пахаваем.
Ці не ў манастыры мы ўсё ж такі?
Гэта больш падобна на паб.
Але ў пабе людзі не шэпчуць.
Але ж жанчына не казала, што мужчыны і жанчыны пазбягаюць адно аднаго?
Але ж ты бачыў, што тыя жахлівыя людзі зрабілі адно аднаму?
Гэта, напэўна, не было прызначана для нашых вачэй.
Хутка прыходзь!
Я павешу свой хлебаўнік у акно, тады Дэні будзе ведаць, дзе мы, калі ён прыедзе.
Дэні, я ведаў, што ты мяне не падвядзеш!
Мы хочам быць вольнымі, як былі нашы бацькі!
Лепей смерць, чым жыць у рабстве.
Ні цяжкасці, ні небяспека нас не разлучаць.
Заўтра будзьце гатовыя ў той жа час.
Мы прыйдзем па вас! Вашы браты і Дэні!
Я ведаў! Я ведаў!
Ён тут!
Хіба я не казаў, што ён прыйдзе?
Дэні тут!
Што нам рабіць цяпер?
Заўтра ў той жа час
Ён прыйдзе па нас.
Прыйдзі да мяне ў пакой, калі ўсё сцямнее і супакоіцца.
Але вазьмі ўсё, што ў цябе ёсць.
Добра. Да заўтра ўвечары.
Яны тут!
Цягні, пакуль не прыбудзе лесвіца.
Так позна на вуліцы?
Куды нам пайсці?
Ну... э-э...
Ідзі ты, д'ябал!
Мы не хочам больш заставацца ў доме забойстваў, дзе забіваюць дзяцей... ...дзе людзі нам хлусяць
і п'янеюць... ...і робяць жахлівыя, голыя рэчы!
Ты вельмі неразумна гаворыш!
Я мог бы быць тваім ворагам, і тады з табой здарылася б тое, што ты толькі што апісаў.
Паглядзі на мяне! Хіба мы не знаёмыя?
Ты чалавек з возера!
Так, але ж я выглядаю як д'ябал, як ты мяне тады назваў?
Слухайце, вы двое!
Паверце ці не, я ваш сябар, і я гадамі пакутаваў ад гэтых рэчаў, якія вы таксама бачылі на ўласныя вочы.
Чаму ты яшчэ не сышоў?
І чаму ты яшчэ не спаліў тое д'ябальскае жытло?
Бо гэта было б неразумна!
Я ведаю твой лёс, Нолдзі!
Калі б я ўцёк, са мной і маім домам здарылася б тое ж самае, што і з вамі і вашымі, калі б вы ўцяклі.
За сценамі гэтага манастыра былі забітыя сотні дзяцей, якіх не павінна было існаваць.
З увядзеннем Інквізіцыі Грыгорыем IX на іх руках шмат крыві.
Навошта яны ўсё гэта робяць?
Яны хочуць, каб усё было па-іхняму, і на дадатак яшчэ і сквапныя, і заўсёды хочуць больш грошай!
А калі яны знаходзілі багаты дом, то спальвалі жонак як ведзьмарак і забіралі іх маёмасць.
Калі вы наш сябар, то дапамажыце нам уцячы зараз!
Ці аддалі б вы сваю сям'ю і ўсіх сваіх сваякоў гэтым забойцам і інквізітарам?
Ці варта мне гэтага зрабіць са сваім?
О, гэта ты меў на ўвазе?
Паслухай, калі б справа была толькі ў гэтым адным маленькім манастыры, то ўсё было б даволі проста.
Але за ўсім гэтым стаіць сусветная сіла, якая пераследуе нас са сваімі інквізітарамі, куды б мы ні ўцяклі.
Так што ж, вернемся ўнутр.
Кожная змена павінна пачынацца знутры.
Вось на што я ўвесь гэты час маліўся.
Так складземся ў каманду, і Бог пакажа нам Свае шляхі!
Аднак я не жадаю працаваць з тым, хто толькі моліцца, а не дзейнічае.
З гэтага ўсё роўна нічога не выйдзе.
Мне падабаецца, што ты такі шчыры; але ніколі не пераставай маліцца і верыць, нават калі нашым малітвам
часам даўжэй адказваюць; але на іх абавязкова адкажуць!
Давайце ўвайдзем.
Ну, садзіцеся, вы двое.
Ты цяпер тут чакай.
Хтосьці хутка будзе тут.
які табе дасць наступную працу, так?
У мяне ёсць ідэя, як змяніць усё знутры.
Сястра Марта, дзе вы?
Я мяркую, што гэта было не больш чым дурное дзіцячае перцаўства!
Але пачакай! Ну кай, у мяне для цябе ёсць сапраўдная праца!
Мы павінны дзейнічаць больш спрытна, каб ніхто не здагадаўся, што гэта мы.
У мяне ўжо ёсць ідэя!
Божачкі, я паміраю з голаду!
Ты, сука, безадказная!
Зануда-чысцільня! Ты ні на што не здатны, ты ні на што не здатны!
Гэта было ненаўмысна.
Я не ведаў, што так слізка.
О не, зноў!
О, я даўно ведаў, што ў цябе тонкая галава.
Не падыходзіць па памеры!
Што нам рабіць цяпер?
Што ж, бывае, даводзіцца рабіць.
Ты дурненькая дзяўчынка!
Калі вы не можаце ўстрымацца, то хаця б навучыце сваіх людзей зыходзіць!
Ну што, адрэж і вынясі ў сад!
Не! Не!
Не ў садзе! Не! Не забівайце маленькае дзіця!
Як ты цяпер сюды дабіраешся?
Магчыма, нам варта адвесці іх таксама ў сад?
Не! Не!
Ну што, пойдзем!
Не!
Слухай сюды, ты, маленькая нахабная гадзіна!
Калі ты зараз паклянёшся, што ніколі нікому не раскажаш пра тое, што толькі што ўбачыў, тады мы пакінем цябе ў жывых.
Клянуся, клянуся, клянуся!
Давайце забярэм яе на вежу!
У такім узросце?
Ну што, пойдзем!
Лепш перастрахавацца, чым пашкадаваць!
Не!
Ну што, пойдзем!
Не!
І я адпомшчу!
Усе малітвы ў свеце не дапамогуць!
Клянуся Богам: я цябе адтуль дастану!
І Дэні мне з гэтым дапаможа!
Мы вас не падвядзём!
Я ведаў, што ты мяне не падвядзеш, што прыйдзеш!
Чаму ты ўсё яшчэ тут?
Ну што, я раскажу табе ўсё падрабязна, па пунктах...
... а Айцец Вальдэс занадта моліцца і занадта мала робіць!
А што ты прапануеш цяпер?
Чым магу вам дапамагчы?
Проста ідзі туды і падзеліце ўсё з хлопцамі.
што я сказаў вам, між людзьмі.
Маўкі будуць шчабятаць пра гэтыя грахі з дахаў, як доўга спатрэбіцца,
Пакуль не ўзнікне ў людзей баявы дух і яны не знесуць усе гэтыя хаты сатаны!
Мы не супакоімся, пакуль не зламаем усю ўладу Габсбургаў!
Прысягнуў я, што адпомшчу.
Памста за дзядулю, памста за ўсіх забітых дзяцей, памста за Анэлі ў вежы, памста за ўсё
падступнае і брудныя ўчынкі, якія яны робяць.
Нас можа быць няшмат, але нам не абавязкова перамагчы ў вайне.
Нам проста трэба запусціць гэта і прывесці ў працу.
Мы распаўсюдзім гэтыя чуткі, і, калі Бог дасць, мы пераможам!
Калі бог дасць?
Пасля ўсяго гэтага я больш не магу верыць у Бога!
Чаму, уласна, ты гэта кажаш?
Цяпер я давяраю толькі табе... і фізічнай сіле!
Ці чуў ты, што ў манастыры адбываецца?
Так, там зверху, мусіць, бордел!
Скалеты, так, маленькіх дзяцей!
Там пахаваны сотні.
Там у іх яшчэ і дзіцячыя рабы ў палоне!
Кажуць, што дзяўчыну гадамі трымалі ў вежы, бо яна стала сведкай жахлівага забойства!
Хто-небудзь павінен правесці расследаванне і абшукаць кожную залу ў гэтым доме!
Аннэлі, яшчэ крыху і я да цябе далучуся!
Я вызвалю цябе адтуль.
Я табе абяцаю!
Усяго адзін талер! Усяго адзін талер!
Падумай пра чысцілішча!
Усяго адзін талер!
Талер за індульгенцыю!
Усяго адзін талер!
Падумай пра чысцілішча!
Гэта ведзьмары — з дарогі!
Гэта дзве ведзьмарыхі!
Не! Гэта не праўда.
Ён проста хоча атрымаць узнагароду!
Яны ведзьмары — саступіце дарогу!
Я не ведзьмарка! Не, гэта няпраўда!
Пакіньце мяне ў спакоі!
Ён хоча толькі маіх грошай, таму што я заможная!
Не! Не!
Не! Не! Пакіньце яго ў спакоі! Калі ласка, калі ласка, адпусціце яго!
Ён скраў толькі таму, што ў нас не засталося грошай, каб купіць дровы!
Пакіньце яго ў спакоі! Не, о Божа, не!
Няхай гэта будзе для цябе ўрокам з сённяшняга дня!
Што тут адбываецца?
Што гэта было за жахлівы крык зараз?
Крыкі? Ці былі крыкі?
Магчыма, нам трэба паглядзець...
Вітаю, айцец Арнольд!
Арнольд!
Ойча!
Мой любімы сын!
Выдатна, што вы тут.
Але ў краіне столькі неспакою.
Я ведаю, неўзабаве пачнецца вайна!
Мы чуем, што Леапольд хоча пашырыць сваю ўладу.
Беражы сябе, сынок!
Час для стабільнага ўрада, Айцец.
Гэта як праклён; краіна раздробленая.
Усход аддзяліўся ад Захаду, і паўсюль неспакой!
Я хачу аб'яднаць усе краіны.
Адзін народ – адна мова – адна рэлігія – адзін кароль!
Я хачу ўсю гэту краіну!
Але мне будзе немагчыма кіраваць ім, калі я не змагу прызначыць сукіраўніка — ці нават двух.
Увесь Альпійскі рэгіён — адзіны кацёл неспакою.
Ён стаў прытулкам для ўсіх ератыкоў і іх саюзнікаў.
Гэтыя землі поўныя аўстрыйскіх васалаў, якія заключылі са швейцарамі дагаворы пра вяршэнства.
Гора нам, калі пачнецца вайна!
Га, а як наконт Леапольда І, адзінага законнага спадчынніка Генрыха на трон?
Самозваны вялікі майстар больш не можа абыходзіцца сам і раптам мае патрэбу ў сурэгентах?
Каго вы мелі на ўвазе?
Нікому іншаму, як майму ўласнаму брату.
Фрыдрых Прыгожы?
Ты зусім з глузду з'ехаў?
Хто яшчэ?
Ніхто іншы, акрамя Луі Баварскага, на думку не прыходзіць.
Разам яны б падзялілі ўладу на захадзе і на поўдні.
Людвік Баварскі?
Ну, чаму б і не?
Але твой брат — ніколі!
Ён проста чакае моманту, каб збіць з тваёй галавы карону.
Ты будзеш рызыкаваць жыццём і здароўем дзеля яго!
Не, калі галава Фрыдрыха зляціць раней за маю!
Ваша Гаспода?
Прынц Людвіг Баварскі толькі што прыбыў.
Неўзабаве вы будзеце называць яго не «прынцам», а «каралём»!
Мой дарагі Людвіг, ты ведаеш, чаму я цябе паклікаў.
Гэта вялікі гонар, і я з радасцю разгледжу гэта.
Што тут азначае «думаць»?
Я паклікаў вас, каб давесці да канца апошнія дэталі.
Каб абмеркаваць з вамі ваш прызначэнне!
Цяпер назад няма шляху.
Я зраблю ўсё магчымае.
Мой Людвіг, як ты ведаеш, я давяраю табе больш, чым свайму брату.
Але ж вы таксама ведаеце, які зажэрсты Фрыдрых у зямлі.
Вось чаму я раю табе трымаць Фрыдрыха пад пільным вокам!
Калі не, то гэта абыдзецца не толькі ў маю карону, але і ў тваю.
Ці зразумелі мы адзін аднаго?
І вы давяраеце мне дзейнічаць у вашых найлепшых інтарэсах?
Але, вядома, я веру, што вы здольныя на значна больш!
Як толькі мы возьмем пад кантроль краіну і аб'яднаем усе астатнія федэральныя тэрыторыі ў Габсбургскую імперыю, я
абяцаю табе палову кароны, калі ты здолееш вывесці Фрыдрыха з нашага цяперашняга неабходнага саюза.
Але ж ён твой брат!
Ты хочаш яго здрадзіць?
Зрада! Жыццё поўнае зрады!
Адзінае пытанне: хто першым ударыць!
Гарантую вам: Фрэдэрык ударыць, як толькі яго трон будзе ў бяспецы!
Я раю табе, калі ўсё будзе пад кантролем, Фрыдрых, дзеля яго прагны жаднасці да зямлі, па-таемнаму...
Але, Ваша Вялікасць, я хвалююся за народ!
Яно б мяне закамянела!
Народ! - Народ заўсёды верыць толькі таму, што яму кажуць!
Проста скажы яму: Фрыдрых хацеў забіць свайго брата Леапольда дзеля краіны.
Ці зразумелі мы цяпер адно аднаго?
Ваша Гаспода?
Твой брат, Фрыдрых Прыгожы, толькі што прыбыў.
Мой дарагі Фрыдрых, які дзень, якая гадзіна!
Каб жа пражыў дагэтуль блаславёны Рудольф фон Габсбург, каб ён гэта ўбачыў!
Я паклікаў вас сюды, каб, згодна са старажытным звычаем нашых продкаў,
каб яго належным чынам асвяцілі для вашай службы.
На жаль, мне даводзіцца вам сказаць, што папскага благаслаўлення не адбудзецца.
Але хто яшчэ мог бы надаць нам благаславенне каралеўскай пасады?
Абат Ёган з манастыра Клауснер мог даць благаславенне.
Я ўжо з ім наконт гэтага дамовіўся.
Гэта каштуе нам амаль больш грошай, чым патрабуюць папы.
Мы можам вырашыць гэтае пытанне прыватна, у нашым вузкім коле.
Але абат паставіў адну ўмову.
З калі абат ставіць умовы каралям?
Ну, ён патрабуе папярэдняй споведзі, інакш ён не можа даць сваё благаславенне.
Ну, гэта пра майго... гэта пра майго каралеўскага брата.
І ён... пакараў бы мяне смерцю на месцы, калі б даведаўся... пра тое, што я сёння тут збіраюся прызнацца.
Сыне мой, што ты кажаш?
Ці ўсведамляеце вы, што гэта значыць?
Ці не баішся ты... пажару?
Так, так!
Як доўга я павінен плаціць?
Ты адтуль ніколі не выб'ешся!
Што ж мне цяпер рабіць?
Толькі нядаўна Бог адкрыў нам, якім сапраўды міласэрным Ён ёсць.
Але ўчора ўначы Ён адкрыў мне суровы суд, які цябе чакае, і Ён загадаў мне прадставіць табе гэты кантракт.
Здаецца, Бог вельмі спачувае табе, бо цана выкупу падаецца мне вельмі нізкай.
Проста перадайце ўсе пашы Швіца гэтаму манастыру, і агонь над вамі будзе згашаны.
Дзякуй, дзякуй, тысячу разоў дзякуй, добры бацька!
Падпішыце гэты... гэты кантракт зараз жа!
Так, добра. Паднясіся на калені!
Ад імя Папы я даю вам папскае благаславенне.
і памазанне на тваю службу. Амэн.
Калі б твой брат — ці, што яшчэ горш, — калі б людзі даведаліся тое, што цяпер ведаем толькі
мы ўдваіх, табе б знайшлося шмат пакаральнікаў.
Я ўпэўнены, што з часам вы зможаце мне шмат чаго прапанаваць.
Чараўнік, я прыкажу цябе пакараць смерцю!
Тады гэта табе ўсё абыдзецца!
Я святы чалавек, і народ за мной.
Так, два будучыя каралі ў нас дома ў адзін і той жа дзень!
Якая падзея!
Вось ідзе Людвіг Баварскі!
Ваша Гаспода, ці магу я задаць вам пытанне, ваша гаспода?
Які ж асаблівы сёння дзень!
Вітаем, Ваша Вялікасць!
Бачыш, усе гатовыя, як менавіта ты і хацеў.
Нам было крыху цікава даведацца, што вы задумалі з гэтай невялікай сустрэчай.
Ну, пабачыце.
Я прынёс вам падарунак.
Але цяпер выконвайце мае інструкцыі і станавіцеся ў шэраг.
Цяпер адкрыйце рот і заплюшчыце вочы.
Якая ганебная і непаважлівая пагарда да каралеўскага падарунка!
О, Кароль, прабач гэты вялікі грэх.
Я абураны!
Навошта грашыць?
Я выбраў яго.
Яго, за што? Выбраны за што?
У адрозненне ад цябе, яму гэта не падабаецца.
пра каштоўнасць мімалётнага золата.
І паколькі ён сведчыць пра гэта так бясстрашна, ён удвая даказвае, што з'яўляецца сапраўдным слугой Хрыста.
Ён павінен пачуць маю святую споведзь.
Калі гэта ваша жаданне, Ваша Вялікасці.
Але калі ўсе бескарысныя і нячыстыя... дык так яно і няхай!
Ваша Вялікасці, я занадта малады і неспрактыкаваны.
Я не магу пачуць ваша споведзь.
Малады манаху, я цалкам здольны не заўважыць, што раблю.
Бог даў мне дар разумення чалавечай натуры.
Я ведаю, што вы — правільны чалавек для гэтай працы.
Так, але ж вы не разумееце?
Я не маю паняцця!
І я хацеў бы, каб ты быў крыху менш заклапочаны ілжывай сціпласцю сваёй маладосці.
Такім чынам, я хацеў бы сповядацца перад Богам...
З усёй павагай!
Монах!
Перш чым вы працягнеце свой споведзь, я настойваю, каб мне дазволілі паспавядацца перад вамі.
О, а так цяпер робіцца?
Калі ласка, знайдзіце час, каб выслухаць гісторыю майго жыцця.
Я хацеў бы расказаць вам, хто я і адкуль я, і што я, па сутнасці, два чалавекі.
Мне было ўсяго сем гадоў, калі яны забілі майго дзеда проста перада мной.
Я дагэтуль бачу яго вочы...
... І бачыце, таму ўсе чуткі, якія ходзяць пра гэты манастыр, праўдзівыя.
Дэні раздаў іх ад майго імя разам з хлопцамі з клуба.
Гэты абат і святары хочуць толькі задавальнення, рабоў, грошай і ўлады!
Як гнюсныя крывадушнікі, яны выкарыстоўваюць кіраўнікоў як трапнік.
Абат Ёган ідзе па слядах свайго ўзору, абata Мёрбаха, які ў 1291 годзе прадаў увесь
горад Люцэрн і яго жыхароў габсбургскаму каралю.
Заўсёды аднолькавы ход падзей: выратаванне з чысца коштам Альпаў, дамоў, жывёлы і вазоў.
Гэта прыносіць мытныя пошліны, даходы і ўладу над людзьмі.
Мытныя пошліны і даходы, так!
Але навошта ўлада над людзьмі?
Таму што яны ходзяць і ўсім кажуць, што імператар даў ім гэтую зямлю.
Пазней, аднак, яны прадаюць яго назад таму ж чалавеку.
А яшчэ пазней — зноў на зямлі супраць пекла — дзеля ўсё новых грахоў.
Такі ўжо кругаход.
Але я ўпэўнены, што мне не трэба тлумачыць гэта вам, Ваша Вялікасць.
Вось і ўсё.
Што вы зробяце са мной цяпер, Ваша Вялікасць?
Спавядаю табе свой апошні грэх.
Але я думаў, што... што гэта можа быць маё апошняе споведзь.
Магчыма, вы мяне зразумееце, калі я раскрыю вам апошні цяжар на маёй сумленні:
Кожны дзень я здраджваю свайму народу, бо маё сэрца ўжо даўно з вамі, швейцарцамі.
Я захапляюся вашым аб'яднаным пастаноўкай мэт.
Вы жывяце так, быццам у вас было толькі адно цела, і робячы гэта, не шукаеце сваёй волі, а
хочаце толькі ўстанавіць Божую ўладу сярод вас.
Сапраўды, вы адзіны народ братоў!
Вы жывяце разам, і вы паміраеце разам!
Мір Божы – хочацца Яму падпарадкоўвацца!
І гэта павінна ў канчатковым выніку прывесці да царства міру, якое абяцаў нам Хрыстос.
І я хачу туды!
Дабраславіце мяне цяпер?
Ты з глузду з'ехаў?
Расдадзена ў дар – усё найлепшае пашавае поле, уся гэтая каштоўная зямля –
абат, манастыр?
А я што?
Ці табе не ўсё роўна?
калі я абяздолею перад тваімі вачыма?
Ну слухайце ж: вы ж ведаеце, што мы насамрэч не валодаем усёй той зямлёй.
Якая нам з іх карысць, калі людзі паўсюль жывуць паводле двайных кантрактаў?
Але такім чынам прагны да грошай абат збярэ высокія мытныя пошліны, і будуць варожасць і паўстанні.
І менавіта яны даюць мне нагоду ўмяшацца і зрабіць справядлівыя заваяванні.
Я здзіўлены тым, што з цябе зноў вылятае.
Калі гэта сапраўды так...
Чаму б табе не пагаварыць з Людвігам Баварскім?
Калі нядаўна згадвалася імя абата, яго звычайна ласкавыя вочы бліснулі нянавісцю і пагардай.
Здаецца, ён ведае пра абата нешта, чаго не ведаеш ты.
Бывалі часы, калі людзі стукалі ў дзверы, перш чым увайсці.
Калі б Папа Павел V і Рымскі сенат той часы яшчэ былі жывыя, ці змаглі б вы стаць перад імі?
Што вы маеце на ўвазе?
Людзі кажуць, што вам таксама варта спусціць сажалку з рыбкамі ў вашым манастыры.
Рыбнікі? -
У нас зусім няма рыбнікаў.
Сапраўды?
Не.
Але гэтая гісторыя вядомая ўсім стагоддзямі.
Як Рымскі сенат апраўдваў неабходную легітымнасць борделяў, калі папа Павел паспрабаваў іх скасаваць?
Рымскі сенат сцвярджаў, што бордзілі неабходныя для мужчын.
Для якога мужчынскага свету?
Для святарскага ...
Усе сенатары сцвярджалі
Бурдзелі — адзіны сродак абараніць святароў ад спакушэння з боку жанчын і дачок.
Дык яны так сцвярджалі?
Ці было гэта сапраўды проста сцвярджэннем?
Усе ведаюць, што так званы «Святы горад» з яго сціплай колькасцю насельніцтва ў 100 000
чалавек быў домам для больш чым 6000 прастытутак.
Але што было горш – што знайшлі, калі раскапалі вялікі рыбнік побач з рымскім манастыром?
Некалькі касцей – магчыма, пары галоўных касцей немаўляці.
Гэта... ну, былы... былы дзіцячыя могілкі.
Чаму раптам стаў такім павярхоўна сціплым?
Было больш за 6000 чэрапаў немаўлят, мой сябар!
6000 немаўлят, 6000 гадаў, народжаных манахамі манашкам.
Якое адпушчэнне грахоў, якая цана заіндэльгенцыі могуць калі-небудзь адкупіць гэтую зверства?
Калі хто-небудзь даведаецца пра тое, што ведаем толькі мы ўдваіх — пракляты малы манах, кажу табе:
Я прымушу вырыць твой сад і склеп.
Я ў курсе твайго жыцця!
Тут праход забаронены!
Апошні раз:
Калі не будзеш адразу слухацца, атрымаеш па біце!
Тут праход забаронены!
Новы кароль аддаў гэтую зямлю святому абатаў Жону!
Пф, вы называеце святым гэты крэкт святара, які выцягвае апошнія грошы з нашых кішэняў?
І крадзе наш хлеб, нашы палі, нашы лугі?
Заткні сваю пашчу, ты, кляты фермер!
Ты так казаў у апошні раз!
З цяжкім сэрцам паведамляю вам, што вы раззлавалі ўладара манастыра.
Цяпер ён выставіў супраць цябе абвінавачванні перад канстанцкім арцыбіскупам і таксама атрымаў ад яго падтрымку.
Вас выключылі з царквы.
І нам, святарам маленькай краіны Швіц, было забаронена адчыняць цэрквы для імшы!
Занадта суровы той пакут, які наклаў на нас твой Гасподзь.
Царкоўныя дзверы застаюцца зачыненымі для ўсіх – нават для нявінных дзяцей, якіх трэба хросціць.
Для памерлых, якія жадаюць знайсці сваё апошняе прыстанішча на царкоўных могілках, а таксама
для маладых пар, якія жадаюць заключыць шлюб.
Цяпер ідзіце дадому і маліцеся ў сабе ціха.
Імператар ніколі не павінен быў аддаваць зямлю абату!
Мы павінны адпомсціць!
Петля для абата!
Ало?
Чым магу дапамагчы?
Хто ты?
Ты даволі спрытна абыходзішся з той штукай.
Хто ты?
Сябар Дэні.
Вы зрабілі нешта вельмі небяспечнае.
Я таксама магу гэтую штуку даволі добра кідаць.
Так, я ведаю.
Але мне таксама сказалі
што ты не проста так забіваеш людзей.
Я Уолтэр Штауфхабер.
Я ведаю пра цябе ўсё, Арнольд.
Чаму ты прыйшоў?
Абат нарабіў нам вялікай ганьбы.
Мы хочам помсты.
Мы размаўлялі з Людвікам Баварскім, каралём па ласцы Божай.
Арцыбіскуп Майнца — ягоны сябар, і ён таксама зноў адкрые нашы цэрквы.
Заўтра мы ўварвёмся ў манастыр і пакладзём канец гэтай справе.
Я прынёс табе планы нападу ад Дэні і просьбу аб паслузе ад караля Людвіга.
Запыт аб аказанні паслуг ад караля?
Так, ён пытаецца, ці не хацелі б вы стаць яго губернатарам стратэгічна важнага горада Бруг?
Я, габсбургскі губернатар?
Не, вядома не, швейцарска-нямецкі, вядома.
Кароль Людвіг сказаў мне ў даверлівай размове, што хоча стаць швейцарцам, як толькі для гэтага надыдзе час.
Ну, што яму паведамляць?
Ну, я памалюся пра гэта.
Ты зноў молішся?
Тады здаецца, што Дэні ўжо не зусім паспявае.
Аннэлі, яшчэ крыху і я да цябе далучуся!
Цікава ты гаворыш, манах!
Хіба я не бачыў цябе ўчора ў царкве?
Гэта цалкам магчыма.
Мне давялося звярнуцца да людзей там.
Ну, ну, размаўляючы з людзьмі...
Мне трэба пайсці ў падатковую інспекцыю.
Там стане відавочна,
Ці ўжо гэтая справа на вуснах ва ўсіх.
Ці чуў хто-небудзь што-небудзь ад айца Арнольда ў манастыры?
Проста выпіў, нічога не чуў.
Давайце на гэтым і спынімся, бо мы тут не на службе.
Адчапіся ад яе!
Я сказаў: не чапай яе!
Ты ўмешваешся ў маё асабістае жыццё!
Паклапаціся пра яго, пакуль ён не выкрывавіўся да смерці!
Гэй, глядзі, яго паранілі!
Ойча!
Арнольд, мой любы сыне!
Дзе ты быў увесь гэты час?
Увечары атмасфера заўсёды такая, што я адчуваю сябе найбліжэй да Бога.
У мяне была ціхая і насычаная падзеямі пара, бацька.
Чым ты тут займаўся?
О, нічога. Я... я проста паслізнуўся з нажом.
Каханне верыць у ўсё...
Каб жа я табе мог паверыць.
Так доўга я вучыў вас шляхам Гасподнім.
Ты самы дарагі для мяне чалавек у гэтым свеце.
Я аддаў бы сваё жыццё за цябе, калі б хто-небудзь паспрабаваў яго ў цябе забраць.
Але я ўсё яшчэ бачу ў тваіх вачах сляды глыбокай нянавісці.
І нешта ўва мне апускаецца, калі я сустракаю цябе.
Ці сапраўды ты мой вучань?
Ты заўсёды быў для мяне цудоўным бацькам.
Ніводзін сын ніколі не атрымліваў больш любові, чым я ад цябе.
Хацеў бы я быць для цябе лепшым сынам.
Нехта, хто можа рабіць тое, чаму ты заўсёды так цудоўна мяне вучыў.
Але ў мяне проста не хапае сіл, каб зрабіць гэта па-тваёму.
Вы, напэўна, маеце рацыю.
Табе патрэбна сіла Духа Святога.
І, наколькі я магу зразумець са Святых Пісанняў, у вас няма сапраўднага хросту веры.
і дар Святога Духа.
Калі хочаш, мы можам час ад часу пра гэта пагаварыць.
Я проста недастаткова займаюся спортам.
Гадамі вы абяцалі нам, што прыйдзе выратаванне.
А Аннэлі?
Яна ўсё яшчэ сядзіць там у вежы!
Прабач мяне, Айцец, але я сумую па ёй.
Я нават не ведаю, як яна.
Давер мне, сыне.
Бог даў пэўную гарантыю, што ў хуткім часе прынясе збаўленне.
Судзіць — гэта справа Божая.
І ты ведаеш, што я не хачу быць здраднікам.
Мы павінны захоўваць мір і тым самым быць узорам для пераймання.
Толькі тады людзі зменяцца.
І зноў і зноў я вучыў вас, што не праз помсту і нянавісць,
але праз самаахвярнасць і любоў будуецца каралеўства міру.
Мы павінны навучыцца аддаваць сваё жыццё, як Ісус аддаў сваё жыццё за нас.
Адзін памёр за ўсіх. Усе жывуць праз Аднаго.
Аннэлі, я не забыў цябе.
Заўтра — вырашальны дзень.
Нолдзі і ўсе твае браты.
Вы працягваеце свой пратэст?
Ты ўсё яшчэ адмаўляешся есці?
На зямлі ляжыць мёртвы чалавек, і ніхто не ведае, хто яго збіў?
Ці можаце вы распазнаць твары праз зачыненыя візіры?
Толькі хвілінку...
Я бачыў твар.
Вядома, я на імгненне гэта ўбачыў.
Хто гэта быў зноў?
Не, гэта было б немагчыма!
Што немагчыма?
Я не магу знайсці яго сярод усіх рыцараў, але ў манастыры!
Што азначае «ў манастыры»?
Вядома, цяпер я бачу гэта ясна.
Але як гэты чалавек трапляе ў гэтую даспех?
Пра каго ты гаворыш?
Так, так, ад брата Арнольда!
... Улюбёны бацькі Вальдэса.
Калі гэта не ён, то ў яго павінен быць блізнюк.
А, добры дзень, брат Арнольд.
О, што гэта ў цябе ў руцэ?
О, нічога.
Ты паранены?
Я паслізнуўся, калі рабіў сталярную працу.
Ну, давайце паглядзім?
Гэй, пра што гэта?
Ну, святар, твая гадзіна настала!
Цішэй, нехта ідзе.
Гэта мусіць быць Арнольд.
Нарэшце мы зноў бачымся.
Не, рыцар.
Дэні! Дэні, гэта я!
Арнольд, божа, як жа ты выглядаеш?
Арнольд! Арнольд!
Я так чакаў гэтага дня!
Столькі гадоў прайшло.
Занадта шмат гадоў прайшло.
Але цяпер, нарэшце! Заўтра гэты дзень!
Не, справа, што тычыцца мяне, стала вядомай.
Прынамсі, я не магу зноў насіць святарскую рызу.
Мы павінны ўдарыць сёння.
Але ўсё ідзе па плане!
Я гатовы!
Ну што, наперадзе бунт!
Анелі! Анелі!
Анелі, нарэшце настаў час!
О, Аннэлі!
Час, Анэлі!
Я вызвалю цябе адсюль!
Назаўжды!
Аннэлі, ты нічога не хочаш сказаць?
Аннэлі, ты ж больш не пазнаеш мяне?
Гэта я, Анэлі.
Скажы хоць нешта.
Не! Не, Анэлі!
Хто гэта быў?
Стой!
Хто ты?
Не, бацька!
Не! Не!
Тата, не!
Не! Не! Не!
Не, бацька!
Чаму ты не пачакаў яшчэ гадзіну?
Тады мы б убачылі Божае збаўленне.
Не!
Вось і тут!
Не! Не!
Цяпер мы здабылі свабоду, доўгачаканую свабоду!
Але цябе, мой любы сыне, я страціў!
Не, бацька, ты не павінен ісці!
Ойча, паслухай мяне!
Я ведаю, што не варта клясціся, але цяпер я клянуся перад Богам і перад Вамі, Айцец.
Божа, дай мне сілы, каб... каб я мог выконваць Яго на працягу ўсяго майго жыцця, Ойча!
Я твой сын!
Ваш... ваш сын, Айцец!
І з гэтага моманту я буду рабіць усё, чаму вы мяне навучылі.
Ойча, я твой вучань, твой сапраўдны вучань!
Няўжо ты мяне не чуеш, Айцец?
Ты не чуеш мяне?
Не, ты не можаш ісці!
Не! Не! Не!
Клянуся Богам: я больш ніколі не заб'ю ніводнага чалавека, а буду тут толькі дзеля міру!
Толькі цяпер, занадта позна, я разумею, што кровапраліцце — гэта няправільны шлях, таму
што... таму што яно заўсёды абрушваецца на нявінных.
Ойча, я веру ў Твае шляхі;
Я веру ў вашыя малітвы і веру ў вашага Бога!
Мы вольныя, Арнольд! Мы вольныя! Мы вольныя!
Я забіў свайго бацьку!
Дэні, мы ж не свабоду шукаем.
Я толькі што страціў сваю сапраўдную свабоду.
Яно не заключаецца выключна ў знешніх свабодах.
Сапраўдная свабода заключаецца толькі ў міры і каханні.
якое мы маем адно да аднаго ў сэрцах.
Ойча! Я забіў свайго бацьку.
Крывавая віна ліпне да маіх рук, Айцец.
Толькі цяпер я разумею, якім добрым быў шлях, якім мае бацькі заўсёды хацелі мяне навучыць.
Толькі кроў таго, хто пралівае кроў, можа ўчыніць адкупленне за крывавую віну.
Я аддаю табе сваю кроў, прысвячаючы табе цяпер сваё цела, душу і дух.
Ісусе, калі ласка, жыві ўва мне і рабі тое, што я не магу зрабіць.
Дзякуй табе, што адгэтуль жывеш у сваім целе. Амэн.
Ці таму, што мне хутка трэба з'язджаць, Анэлі?
Не так ужо і дрэнна, Аннэлі.
Парламент штата працуе ўсяго адзін дзень.
Так?
Тата! Тата!
Так, мая дарагая?
Ці мама размаўляе толькі з табой?
Не, мама размаўляе з усімі намі.
Але яна ніколі са мной не размаўляла.
Так, яна шмат разоў з вамі размаўляла.
Вы проста павінны правільна гэта зразумець.
Але я проста не разумею гэтага.
Ведаеш, Мама гаворыць вачыма.
Твой позірк у гэтую хвіліну сказаў мне больш, чым тысяча слоў.
Так, я разумею.
Але потым Мама часта кажа, што яна вельмі сумная.
Не проста сумная, ведаеш, ёй проста патрэбны мы.
Я таксама маю патрэбу ў табе.
Калі ласка, не прападай так доўга!
Я паспрабую захаваць усё як заўсёды.
Не больш за адзін дзень, часам два на тыдзень.
Але, тата,
Ці сапраўды трэба прысутнічаць на кожным пасяджэнні рэгіянальнага парламента?
Дзяржаўнаму парламенту я патрэбны не менш, чым табе.
У пэўным сэнсе, ён проста наш пашыраны сямейны круг.
І як у кожнай сям'і,
Дзяржаўнаму парламенту таксама патрэбны яго заснавальнікі.
Ці вы бацька правінцыйнага парламента?
Так, ведаеце, па сутнасці, мы ўсе проста вялікія дзеці.
Там мы разам спрабуем зразумець, чаго хоча ад нас наш Айцец Нябесны.
Нам заўсёды цябе не хапае, калі ты далёка.
Ты так нам дапамагаеш зразумець, што трэба Маме.
Да пабачэння.
Дбайце адзін пра аднаго! Да пабачэння.
Мы не адпусцім цябе!
Не, застанься тут, тата! Мы цябе не адпусцім!
Вы павінны застацца тут!
Тата, ты павінен застацца тут!
Што Мама спрабуе табе сказаць?
Мне таксама варта зрабіць яблычны перапынак.
Дзякуй.
Закон кажа «чвэрць гульдара», але вы крадзеце ў мяне і маіх двух дзяцей апошні бохан хлеба.
Скажы, на чым нам жыць?
Так, так, мы ўсе ведаем гэтыя выслоўі.
О Божа, пакажы мне, як справіцца з гэтай несправядлівасцю.
Узыдзі ўва мне цяпер і твары свае цуды ўва мне.
Гэта мая апошняя памяць пра бацьку.
Перад смерцю ён уціснуў яго мне ў руку.
Прынамсі, вярні мне некалькі гульдаў.
Я, што?
Так, я перадавальня?
Якія ж вы агідныя варвары!
Жахлівыя жывёлы!
Раз'юшаныя ваўкі!
Два гульды
Тады ў мяне не хопіць ежы!
Калі ў вас няма ні грошай,
Тады ў будучыні заставайся дома, дружа!
Калі я яшчэ жывы, і мы ў гэтай краіне возьмем верх, то я табе штаны зацягну, бандыт!
Добрай раніцы, Вінкльрыд!
Ужо зноў прачнуўся?
Як заўсёды, два гульды!
Сёння я дам табе ўдвая.
Так, што гэта?
Мая апошняя памяць пра маці.
Што ты робіш?
Ёсць дзве прычыны:
Калі я буду на смяротным ложы, я не змагу забраць з сабой нічога з гэтага.
Нават грошы ў маёй сумачцы тады мне не дапамогуць.
Перад Богам будуць лічыцца толькі чыста сумленне і душэўны спакой.
Па-другое, я хачу навучыцца дапамагаць бедным і ашуканым людзям.
Так, і чаму ты аддаеш мне свае грошы і ланцужок, а не ім?
Гэта быў бы толькі кропля ў моры.
Я хачу цалкам зразумець твой боль, пакуль не знойду глыбейшае рашэнне ў Богу.
Давайце заўтра раскажам адно аднаму, хто з нас лепш спаў, а хто больш шчаслівы дзякуючы сённяшняй сустрэчы.
А цяпер, Арнольд Вінкльрыд, я адкрыта пытаюся ў вас: у чым ваш сакрэт?
Гэта не сакрэт, браты.
Толькі як адзіны горад мы вярнуліся да нашых федэральных асноў.
Было б добра нам вывучыць іх на памяць:
Мы хочам быць адным народам братоў.
Ні цяжкасці, ні небяспека нас не разлучаць.
Мы хочам верыць у найвышэйшага Бога.
Я прымяніў гэта, калі ў нашым горадзе яшчэ было шмат неспакою.
Але разам мы знайшлі новы спосаб забіваць ворагаў.
Браты, мы разграмім масы ворагаў адным махам, ператварыўшы іх у сяброў!
Што ж мы будзем рабіць, калі Леапольд III усё ж нападзе на нас?
Нават на полі бою паспрабуй зрабіць яго сваім сябрам!
Паглядзіце, колькі швейцарцаў далучылася:
У першы год у нашу асацыяцыю ўступілі 22 жыхары Мегена, 11 з Адлігенсвіля, 36 з Крыенса і 5 з Хорва.
А потым яшчэ 10 з Вегіса, усяго 112 аўгсбуржцаў!
Спыніцеся на наступныя два гады! Як доўга вы падарожнічаеце?
Чатыры гадзіны.
Аплаціў паезд?
Так, некаторы час таму.
Два дарагія гільды!
Не, не, не.
Мы не маем на ўвазе транзітную пошліну.
Мы маем на ўвазе мыту.
Яго нядаўна ўвялі.
А калі вы ўжо чатыры гадзіны ў дарозе, то за гэтых джэнтльменаў будзе восем гульдаў.
Гэты свет належыць усім нам аднолькава! Хто дае вам права
эксплуатаваць нас за дарогі і сцежкі, якія мы стварылі ўласнымі рукамі,
Пабудавана потам уласнага ілба?
Аддайце плату!
У рэшце рэшт, нам давядзецца яго адрамантаваць, калі спатрэбіцца!
Мы заўсёды самі рамантавалі ўсе пашкоджаныя месцы!
Давайце павядзём іх у суд!
Давайце скінем іх па схіле!
Не!
Аааах!
Не адпускай мяне!
Я разумею, што я зрабіў не так.
Я хлусіў, краў і падманваў, здзекаваўся з дзяўчат і жанчын, патрабаваў грошы, якіх мне ніколі не належала!
А я, я зграшыў і прысвоіў грошы, якія мне не належалі; але я ўсё вярну.
Я хачу ўсё вярнуць!
О, каб жа ён не ўдарыў мяне нагой у руку...
Цяпер я разумею, як добра, што Бог не заўсёды судзіць адразу.
Тата! Тата!
Тата, вайна! Вайна, тата!
Леапольд III ідзе.
Вы павінны спяшацца ў Маенфельд.
Вы павінны заключыць там мірны дагавор.
Арнольд, ідзі ж!
Арнольд, хутчэй, тэрмінова!
Хутка! Арнольд, хутчэй!
Каралю Леапольду III – няхай жыве яго імя вечна!
Заўтра мы адкупімся за ганьбу вайны, прынесеную майму дзеду Леапольду I Моргартенам.
Заўтра мы будзем смакаваць віно і ежу з Шэмпаха!
Кароль!
Шляхетны Кароль!
Шляхетны Кароль
Барон Ганс-Ульрых фон Хазенбург хоча пагаварыць з вамі!
Сэр, вярніцеся ў Зурсэ!
Ваш план здрадзілі.
Фермеры не ў Цюрыху, як вы меркавалі;
У лесе над Семпахам іх сотні ці нават тысячы!
Яны ўзброеныя палашамі, мячамі і боўдунамі!
Ёсць таксама стралкі з арбалетамі і людзі з баявымі сякерамі.
Да таго ж, паўсюль ровы і кусты!
Тут не месца для рыцараў са здзічэлымі коньмі.
Мы ўсе б загінулі.
Тады нам давядзецца змагацца ўжо пешшу!
Я загадаю джэнтльменам саскочыць з коней.
О, Хазенбург, у цябе сэрца труса!
Мы даставім гэтых сялян вам варанымі і смажанымі да змяркання!
Сёння мы паглядзім, хто з нас больш баязлівы!
Ой, гэта дрэнная прыкмета!
Ці хоча Нэрхен таксама нам чытаць лекцыі?
Мой пане, не паходзьце на канфедэратаў швейцарскіх.
З разбітымі большасцю чарапоў, мала хто вернецца з бою без пашкоджанняў.
Цябе называюць дурнем, і дурнем ты і ёсць!
Не станьце больш на шляху маёй славы!
Адважліва выцягніце мечы і збіце іх!
Пачакай, мы ж сябры!
Хто ты?
Калі ласка, памілуйце нас!
Мы прыйшлі з гор, адкуль нас выгналі.
Так – значыць, вы выгнаннікі?
Так, але мы чулі, што вы ў вялікім няшчасці.
Мы хацелі ўзяць на сябе адказнасць за нашы злачынствы.
Выдаляюцца толькі тыя, хто здзейсніў сур'ёзныя злачынствы.
Вы альбо падпальшчыкі, альбо злодзеі, альбо нават забойцы.
Мы шмат гадоў правялі ў гарах, разважаючы пра нашы грахі.
Мы ўсе прабачваемся!
Мы хочам вярнуцца і пачаць новае жыццё!
На тваіх руках кроў забойства!
Вы не можаце ваяваць з намі пад сцягам з знакам распятага!
Павярніце назад, вярніцеся ў горы!
Шкада, давайце вернемся.
Калі б мы звярнулі ўвагу на дух міру ў нашых сэрцах, а не на наш розум, ці не адчулі б мы, што Божая міласэрнасць спачыла на іх?
Магчыма, мы маглі б добра скарыстацца імі ў бітве.
Ну, мы яшчэ не можам адрозніць:
Нам яшчэ не хапае адчувальнасці да гэтага міру і жыцця Божага, пра якія вы заўсёды гаворыце.
Але, каб быць у бяспецы: мы пойдзем у гэтай барацьбе самастойна!
Там схапіце швейцарскіх хлопцаў!
Гэта магло б скончыцца вельмі дрэнна!
Здаецца, Гасподзь усё ж такі ўключыў нас у свой план,
нават калі вы нас не хочаце!
Што вы думаеце?
Так, ну, я... у мяне больш няма чаго сказаць.
Арнольд Вінкльрыд навучыць вас, як быць прынятым у Канфедэрацыю швейцарцаў.
Але для гэтай бітвы — спачатку спускайся! Мы цябе чакаем!
Дзе Шултэіс Петэрман?
Адкуль Шултэіс Петэрман з Гундальдынгена?
У Майерхольцы ён дае свае апошнія ўказанні.
Як заўсёды, здаецца, ён усё ідэальна спланаваў.
злева, справа... !
Падходзьце сюды!
Ну што, рухаймася далей!
Ты павінен прыйсці!
Гэтым бокам, калі ласка!
У нас няма іншага выбару!
Потым саскочыць з каня.
Мы будзем змагацца далей упяхоткі!
Як ты туды падняўся?
Гэй, паглядзі!
Гэй, што ты робіш?
Так ты загінеш у баі, калі не вернешся назад!
Цябе называюць дурнем, і ты сапраўды дурань!
Не станьце больш на шляху маёй славы!
Шагам марш!
Град і Дора – я не магу хадзіць у гэтых туфлях.
Адрэжу свае дзюбы.
Гэй, паглядзі, гэта Герман Рынах.
Заўсёды хоча быць першым!
Ааааа!
Дзе першая дапамога?
Дзе першая дапамога? Я крывёю заліваюся!
Ну, вось табе і на, нэрду!
Слухайце, мужы, швейцарскія канфедэраты, браты любімыя:
Я Шултэіс Петэрман з Гундальдынген, ваш камандзір у гэтай бітве!
Я стаю пад гэтым сцягам.
Таму выконвайце мае загады!
Ніхто не змагаецца адзін!
Па загадзе нашых камандзіраў мы атакуем нашых ворагаў у форме кліна.
Гэта мае перавагу ў тым, што іх не так шмат адначасова.
Далучайцеся да барацьбы!
Мы спрабуем прабіць бакавую абарону ворага!
Так!
Але сцеражыцеся, каб не збіць адно аднаго!
Цяпер мы прамовім кароткую малітву, а потым кінемся на штурм нашых ворагаў, пакуль у іх не ўзнікла думка зняць сваю
смяротную зброю, без якой яны былі б нашмат мацнейшыя за нас.
Шультэіс, вы хацелі даць мне магчымасць пагаварыць перад нашым нападам.
Цяпер час дзейнічаць, а не весці перамовы!
Так! Так!
Помалімся!
О Божа, будзь з намі ў гэтым вялікім выпрабаванні!
Амін.
За жонку, дзіця і краіну! -
Панёў, вы гатовыя?
Так!
Ну што, пойдзем!
Вяртанне! Вяртанне ў Майерхольц!
Давайце збяромся разам! - Вяртанне!
Табе варта было паслухаць мяне!
Тут, тут табе трэба жалезную скрыню прабіць!
І я кажу: вам трэба было паслухаць мяне!
Дамоўлена было, што мы спачатку пагаворым і прапануем мір.
Прынамсі 60 чалавек, братоў з нашых радоў, загінулі ў выніку гэтага паспешнага кроку.
Жалеза, жалезны куфар...
Ці думаеце вы, што Бог не змог бы зрабіць гэта для нас гэтак цудоўна, калі б мы толькі верна выконвалі сваю частку?
Вальтэр Штоффахер прымае камандаванне арміяй.
Калі з ім нешта здарыцца, Вернер Фюрст будзе яго прадстаўляць.
Давайце памолімся!
Божа наш, Ты ўклаў у сэрцы нашы быць Тваім народам, адзіным у духу; пачуй нас! Ты бачыш нашых ворагаў
і прыгнятальнікаў, якія жадаюць нам толькі смерці.
Але мы жадаем ім вечнага жыцця!
Яны прыйшлі забраць нашу свабоду.
Але мы тут, каб прынесці ім сапраўдную свабоду!
О, рабіце з намі цяпер, як вам захочацца.
І навучай нас Твайму шляху, каб мы навучыліся пазнаць Цябе.
Няхай Сам Ты, Тваё боскае жыццё і Твая дзейсная міра валадарыце над намі ўсею народам.
Мы нічога больш не жадаем!
Браты!
Ідыёт!
Перш чым мы пачнём разбіваць адзін аднаму галовы...
Мы не б'ём, мы калоем, хлопцы!
Што? Ты ўжо і смерці не паважаеш?
Паслухай мяне, апошні раз
Мы стаім адзін насупраць аднаго ў гэтым жыцці.
Занадта позна, магчыма, толькі калі мы будзем валяцца ў крыві, мы зразумеем, што ўсе мы браты.
Усё, што мы бяром у іншых, мы ў канчатковым выніку бяром у сябе!
О, як жадзьба нас шалее, прымушаючы ўсё пазалочваць!
Калі б мы маглі, мы б пабудавалі нашы гарады з каштоўных камянёў.
Я пытаюся ў цябе, кароль Леапольд:
Твой латны каўпак выкутany залатом – як гэта, жыць у ім? Свабодней? Шчаслівей?
Не! Ты ж ведаеш, што золата цяжэйшае за жалеза.
Усе валоданні толькі робяць нас менш свабоднымі і больш трывожнымі.
Мы змагаемся і спрачаемся за зямлю; але з кожным крокам нашай заклапочанасці пра яе захаванне і кіраванне расце.
Мы падмятаем з-пад ног адно аднаго зямлю, калі маглі б разам яе апрацоўваць і сеяць.
Мы дазваляем плотам, ровам і сценам нас раздзяляць.
І ўсё ж, разам мы валодалі мудрасцю, якой нішто не было б абмежавана.
Сапраўдная свабода — гэта свабода сэрца.
Сапраўдны дабрабыт заключаецца выключна ў спакойнай душы.
Сапраўднае шчасце заключаецца выключна ў міры з Богам і ў сумесным жыцці ў плёнie Ягонага міру.
Нясучыся разам з гэтымі ўплывамі, кіраваныя і руханыя той мірай -
Каб мы ўсе былі адным целам, адным целам для Хрыста!
Так, мы — цела, а ты — ёбанае дзярмо! Каліхай хлопцаў!
Замаўчы, наёмнік!
Словы, вартыя ўвагі.
Дык калі вы скончыце сваю пропаведзь, я з радасцю вярнуся да сваёй прапановы 40 гадоў міру.
Пасля гэтай прамовы я быў бы нават гатовы падвоіць мірную прапанову да 80 гадоў, пры ўмове, што вы
вернеце мне ўсе заваяваныя тэрыторыі, як патрабуецца.
Бо я буду галавой гэтага цела людзей, пра якое вы кажаце!
Не, галавой усяго павінен быць толькі Бог, а не чалавек!
О, сапраўды? І тады хто нам павінен кіраваць?
Эфектыўны мір Божы.
Яго адчувальная жыццёвая сіла.
Кожны чалавек можа адчуць гэта і перажыць сам.
Больш за тое, мы ўсе можам адначасова адчуць Божы спакой, нібы мы ўсе былі адным.
Яго эфектыўная жыццёвая сіла можа весці цэлыя народы, нібыта яны былі адным чалавекам.
Без гэтых асноў, без гэтай таямніцы не існавала б Канфедэрацыі Швейцарыі!
30 гадоў я марыў заснаваць Габсбургскае княства.
Той, які цягнецца ад Эльзаса праз паўднёвую Германію і цэнтральную Швейцарыю, Ваарльберг, Ціроль,
Штырыю, Карынтыю да паўночнай Італіі і Трыеста.
Я ніколі не здамся!
І ўжо 50 гадоў я мару вызваліцца ад тыранічнага панавання прагных да грошай і зямлі Габсбургаў, каб
мы, швейцарцы, маглі самі вырашаць, куды нам ісці!
Калі ласка, Уолтэр, няхай каралём нашым будзе Божы супакой, а не нейкі швейцарац, немец ці аўстрыец!
Іншымі словамі, вы кажаце «не» маёму мірнаму дамове?
Мы кажам «Не»!
Мужы, пойдзем у бой!
Цяпер мы табе пакажам, хто тут гаспадар!
Мы не прымем боскія законы і выганім вашага Бога з вашых розумаў!
Госпадзе Ісусе, прабіся да ўсіх сэрцаў, каб мы маглі аддаць сябе адзін аднаму, як Ты аддаў Сябе за нас на крыжы!
Паклапаціцеся пра маю жонку і дзіця!
У напад!
Спусціць коп'і!
Тады проста...
Ну што, пакіньце мяне ў спакоі, я ж кароль!
Тады і падабая прычына!
Гэта прынясе мне славу і гонар.
Спадар Кінг! Спадар Кінг, каралева-пчола шукае караля!
О, каралю, не маршыруй да Семпаха!
Гэта знак з неба, і ён вам нічога добрага не абяцае!
Ты думаеш, што я баюся тваіх забабонаў?
Не станьце больш на шляху маёй перамогі!
Мы перамаглі!
Мы перамаглі.
Мы вольныя!
Свабодныя, і ўсё ж мы застаёмся вязнямі, вязнямі сваіх сэрцаў, пакуль не ўсведамляем нашу ўнутраную, сапраўдную свабоду.
Мы перамаглі.
Мы вольныя!
Мы перамаглі Швейцарыю!
І ўсё ж мы страцілі тое, што было ў Швейцарыі найлепшае, — яе сэрца.
Шчаслівы канец заключаецца ў стварэнні свабоднай, незалежнай і нейтральнай Швейцарыі.
Ну, ты ўжо скончыў рэзюмэ?
Не, яшчэ не.
Цяпер яна нарэшце рве яго і ўспамінае мае словы:
У той памятны дзень загінула шмат людзей, а не толькі адзін.
Шкада, бо жыццё Арнольда магло б так шмат нам расказаць. ...
Мы хочам быць вольнымі, як былі нашы бацькі!
Лепей смерць, чым рабства!
Мы хочам верыць у найвышэйшага Бога і быць бясстрашнымі перад уладай людзей!
Мы хочам быць вольнымі, як былі нашы бацькі!
Лепей смерць, чым рабства!
Мы хочам верыць у найвышэйшага Бога і быць бясстрашнымі.
перад моцай чалавека!
Мы хочам быць вольнымі, як былі нашы бацькі!
Лепей смерць, чым рабства!
Мы хочам верыць у найвышэйшага Бога і быць бясстрашнымі перад уладай людзей!
Мы хочам быць вольнымі, як былі нашы бацькі!
Лепей смерць, чым рабства!
Мы хочам верыць у найвышэйшага Бога і быць бясстрашнымі перад уладай людзей!