Historio instruas nin, ke ni nenion lernas el la historio.
Tial pacience la rado de subpremo, maljusteco kaj la rezulta lukto por libereco daŭre turniĝas ĉirkaŭe.
La vera valoro de rakonto verkita per ŝvito, sango kaj larmoj verŝajne estos konata nur al tiuj, kiuj verkis ĝin per sia sango.
Vi devus verki mallongan historian superrigardon pri la Batalo de Sempach, ne biografion de Arnold Winkelried!
La tagoj fariĝas ĉiam pli hektikaj.
Kiu prenus la tempon por poste legi ĉiujn ĉi detalojn?
Kaj kio se la nomo de Winkelried falos en forgeson?
Centoj da kuraĝaj viroj perdis siajn vivojn kun li.
Ĉu ili ĉiuj ne havus la saman rajton esti inkluzivitaj en la kroniko?
Sed Arnold Winkelried...
Nur nomo povas havi signifon por la posteularo.
kiam ŝi rememoras tiun 9-an de julio 1386:
Leopoldo la 3-a, Habsburga reĝo de Aŭstrio, subpremanto de la svisa popolo, malamiko de iliaj rajtoj kaj
liberecoj, falas viktimo, kiel liaj antaŭuloj, al la determino de la svisa popolo defendi sin kaj al ilia kuraĝo.
Sed sen Arnold...
Ne zorgu plu nun.
La nomo de Noldi certe ne estos forgesita.
Lia nomo estas sur la lipoj de ĉiuj, kaj tiel restos.
Li certe ne fariĝos legendo.
Kia domaĝo pri tiu tuta laboro kaj la multekosta pergameno.
Akiru novan rulon nun, kaj tiel ĝi fariĝos eĉ pli mallonga!
Kia domaĝo, mi estus volinta lasi ĉi tiun rakonton al la posteularo!
Herooj mortas alimaniere
Scenaro kaj reĝisorado de Ivo Sasek
Jen venas la rakonto!
Ĉu mi povas akompani vin en via lifto?
Kompreneble, kun Walter ĉe nia flanko, la bovveturado povas esti nur eĉ pli benita!
Mi jam delonge antaŭĝojas pasigi la nokton kun vi en la fojno en la alpa kabano!
Supre sur la alpo estas malvarme nokte, sed se vi kuŝos sufiĉe proksime al mi, estos varme.
Tial mi estas tiel ekscitita!
Se Panjo scius, kiom feliĉa mi estas!
Bonan matenon, Tell, kiun vi alportas kun vi hodiaŭ?
Jen mia nepo, la filo de mia plej aĝa filino Vreni.
Nu, kiel vi nomiĝas?
Arnold Winkelried.
Ĉiuj nomas min 'Noldi'.
Juphi! Bonvenon!
Ĉu vi dormas en nia fojnejo?
Mi rajtas dormi en la brakoj de avo.
Hura! Mi rajtas dormi en la fojno kun avo!
Ne ekzistas io pli bela!
Atendu, vi ne trapasos!
Kial ni ne devus superi ĝin?
Turnu vin reen, malaperu, vi bovlaktistoj!
Jen kie komenciĝas la posedaĵo de iu alia!
Kio, posedaĵo de iu alia?
Ekde infanaĝo ni kutimis iri al ĉi tiuj paŝtejoj kun niaj avoj.
Tio estas akvo sub la ponto.
La paŝtejoj nun apartenas al abato Johano.
Imperiestro Frederiko la Bela donis ĝin al la monaĥejo.
La imperiestro ne havis la rajton doni ŝin al la abato.
Faru lokon, aŭ ni batos!
(Aŭĉ...)
Avo! Avo!
Ni ne toleros tion.
Nu, ni venku ilin!
Jen ĝi, vi avidaj hamburgeroj!
Kaj ĉi tiu hipokrita amaso da monaĥoj ankaŭ devus esti tuj pendumita.
Avo! Avo!
Ĉu ĉio estas en ordo?
Herboj neniam mortas!
Aferoj baldaŭ denove pliboniĝos.
Iru antaŭen sen mi.
Mi ripozas ĉi tie por momento.
Sed telefonu al ni, se vi bezonas helpon!
Ni devas daŭrigi; ni ankoraŭ havas longan vojon antaŭ ni.
Noldi, iru antaŭen.
Baldaŭ estos pli bone.
Mi sekvos poste.
Kio se la Habsburgoj revenos?
Ha, ili estas malkuraĝuloj.
Ili kuris kiel kunikloj!
Tiuj diablaj bovgardistoj.
Mi malamas iliajn bastonetojn kaj batonetojn.
Ni nur bezonas kapti unu el ili kiel oston.
Poste ni ankaŭ scios, kiuj estas ĉiuj aliaj.
Ĉu tiu ne estas sufiĉe konata vizaĝo?
Mi diras al vi, ke estis lia patro, kiu pafis Gessleron.
Sed nun li kuŝas tie tute sola.
Kaj mi ankaŭ ne vidis iujn arbaletojn.
Avo!
Helpu, helpu! La Habsburgoj revenis.
Venu rapide, helpu nin!
Avo!
Helpu, helpu!
Ne, avo! Ne!
Avo, kial mi lasis vin sola?
Kial ni ne restis kun la aliaj?
Ne! Avo! Ne!
Ne!
Mi diros ĝin unu lastan fojon, vi ĉiuj freneziĝis.
Ĉu ni lasu lin vivi, por ke li povu pafi kiel eble plej multajn el ni, same kiel lia patro?
Ni devus transdoni lin al la imperiestro, ĉar ni ricevos rekompencon!
Ni estas la imperiestro.
Krome, ni povas montri al la imperiestro, kie ni sinkigis lin.
Tio estas justeco de la propraj manoj.
Se vi ne ĉesos tuj, ni ligos vin al li.
Mi restas ekster tio.
Mi eĉ fingron ne movos.
Ni povas tion mem administri.
Nu, turnu vin, alie vi ekploros.
Avo!
Ne!
Mi ĵuras je mia sango, ke mi venĝos kaj ne ripozos ĝis mi vidos vin tordiĝi en via propra sango.
Foriru, diablo!
Panjo! Paĉjo! Ili mortigis avon!
Noldi, vi ne manĝas ĝuste jam tri semajnojn. Bonvolu!
Se mi iam denove manĝos, tio estos nur por fortigi min por la knabeco.
Nu, por la amo de Dio, rezignu pri ĉi tiuj planoj de venĝo.
Almenaŭ ili batalas kontraŭ la malbono kaj ne nur sidas ĉirkaŭe preĝante kaj nenion farante, kiel ni.
Venĝo estas malĝusta vojo.
La pli bona maniero estas ekspii la sangan kulpon, kiun oni akiris.
kovrita per via propra sango!
Kion vi celas?
Kiam oni submetas sian korpon kaj vivon en fido al la obeemo de Kristo,
por ke, kvazaŭ mortigita, li ne plu vivu por si mem, sed por Kristo.
Noldi, li ne estis nur via avo!
Li estis mia patro!
Ĉu ni ne devus unue deziri al tiuj murdintoj pli bonan vojon?
Ili ĉiuokaze ne volas, ke li foriru!
Tiam Dio mem zorgos, ke ilia sango estos verŝita.
Kaj senfinaj aliaj senkulpuloj mortos kun ili!
Tamen, mi diros al vi jenon:
Vi ne aliĝos al knabobando!
Ĉu vi komprenis tion?
Ĉu vi ĉiuj klare komprenis tion?
Heini, ripetu la proceduron denove ĝuste!
Kion ni kaptis ĉi tie, junan cervon?
Bonvolu ne vundi min, mi nur volas iĝi unu el vi.
Ha! Ĉiu povas diri tion!
Ĉu vi petis permeson de via panjo?
Ŝi jam dormas je ĉi tiu horo de la tago.
Bone, alportu lin supren!
La knabo fartas bone!
Ĉu vi estas la filo de la germana dungosoldato?
La gvidanto de la plej juna knaba klubo?
Mi estas Danny.
Ĉu ili ankaŭ diris al vi, ke mia patro estas murdisto?
Kaj vi ne timas veni ĉi tien?
Potztusig! Ĝi devas esti vera!
Por ke inter ni ĉio estu klara:
Mia patro estis kavaliro en la servo de Rudolf de Habsburgo.
Lia beno ĉe lia kavaliĝa ceremonio signifis:
Esti la protektanto de la Eklezio kaj de la malfortuloj kontraŭ la barbareco de la paganoj.
Sed tiam oni petis lin fari murdon kontraŭ senkulpuloj.
Li ankaŭ devis partopreni en la atakoj de la Roma Eklezio.
Kiam senkulpaj kaj senarmaj svisaj familioj komencis esti buĉataj antaŭ liaj okuloj, li eltiris sian glavon.
Li mortigis siajn proprajn samlandanojn por protekti la senhelpan svisan konfederacion kontraŭ la bruteco de ĉi tiuj paganoj.
Tiam li fuĝis ĉi tien por servi Svislandon kiel feŭda vasalo.
Mia menso diris al mi ne iri al la filo de murdisto, sed mia koro tiris min al vi malgraŭ ĉi tiu trompa onidiro.
Kaj ĝi estas reala!
Mi estas Heini!
Plezure renkonti vin! Mi estas Arnold Winkelried.
Er... ni ĉi tie nur uzas antaŭnomojn.
Tio estas ĉio, kion ni scias unu pri la alia.
Tiel ni certigas, ke ni estas sekuraj kontraŭ persekutado!
Nu, mi estas Noldi.
Mi estas Heini.
Kaj vi certe estas Heini?!
Tio vere estas vera.
La knaboj ne mensogas. Ni faru ĝin rapide.
Krom vi kaj mi, ĉi tie estas nur unu alia persono, kiu ne nomiĝas Heini.
Tio estas Dänu.
Ĉu via patro estas malantaŭ ĉi tiu knabeco?
Li kaj ni ĵuris per nia sango batali por la konfederitoj ĝis ilia ĵuro, ĵurita antaŭ Dio, estos plenumita.
Kiun ĵuron vi celas?
Vi estas svisa kaj vi demandas tion al germano?
Ni volas esti unu popolo de fratoj.
Neniu malfacilaĵo nin disigu, nek danĝero...
Ni volas esti liberaj, kiel niaj patroj estis...
Pli bona morto ol vivi en sklaveco...
Ni volas fidi je la plej alta Dio...
Kaj ne timi
antaŭ la potenco de homoj!
Kiajn malfacilaĵojn ni povas kundividi kun vi?
Tell estis mia avo!
Ho, mi tiom bedaŭras!
Kaj ili dronigis lin ĝuste antaŭ mi!
Kaj la plenkreskuloj nenion faras pri tio.
Ili povas nur preĝi.
Bonvolu!
Neniam ĉesu preĝi!
Kiu alia povus helpi nin?
Sed vi pravas!
Agadoj devas sekvi!
Foje ni ankoraŭ devas helpi la plenkreskulojn pri tio ĉi.
Ĉu vi helpos min venĝi la sangon de mia avo?
Dio diris, ke sanga kulpo povas esti forigita nur per la sango de tiu, kiu ĝin verŝis.
Ni konas la komandĉenon de la tri soldatoj, kiuj dronigis vian avon.
Ĉu vi ĉiuj estas en?
Ni volas esti unu popolo de fratoj.
Stu! Mi aŭdis unu el la tri krii, ke li ne partoprenos en ĝi.
Ni ne volas verŝi senkulpan sangon.
Mi... estis mi... estis mi!
Rapide, ni ne povas ilin teni multe pli longe!
Hej, kio okazas ĉi tie?
Ho ve, ni foriru de ĉi tie!
Ni foriru de ĉi tie!
Jes, knabo, kompreneble ni havas vin!
Ne! Lasu min!
Tio estas bona sklavmono!
Ĉu vi ne konsentas?
Nu, lasu lin en paco!
Li devis spekti, kiel vi dronigis lian avon.
Do kio?
Tiel simple estas la vivo.
Ni ne mortigas lin, ni nur vendas lin.
Lasu min iri, vi murdintoj!
Kie mi estas?
Ne zorgu, knabo, ni estas amikoj!
Kie estas la Habsburgoj?
Ili malaperis.
Ni estas ĉi tie en la montoj, sekuraj kaj sanaj.
Ĉu la sagoj venis de vi?
Fakte, ni bezonas ilin nur por ĉasado.
Ni estas persekutataj valdenaj kristanoj.
Kiam ni hazarde trovis vin dum ĉasado kaj vidis vin en mortiga danĝero, la spirito de la Sinjoro venis sur nin.
Ni kredas je bapto en la Sankta Spirito kaj je la spiritaj donoj de Dio.
Kontraŭ nia pli bona juĝo, ni sentis nin inspiritaj liberigi vin kaj alporti viajn ekzekutistojn al justeco.
Mi multe aŭdis pri la valdensianoj.
Sed ĉiuj diras, ke vi neniam prenus armilojn!?
Ni prefere mortus kiel nia Sinjoro Jesuo Kristo.
Liberigante min, ĉu vi ne metis viajn vivojn en danĝeron?
Jes, sed kiel ni povus stari flanke kaj rigardi sendefendan knabon esti mortigita aŭ vendita en sklavecon?
Dum la pasintaj 300 jaroj, romkatolikoj mortigis pli ol 22 milionojn da senkulpaj homoj en sep krucmilitoj.
En Jerusalemo sole, ili murdis 60 000 judojn.
ĉar ili ne volis konvertiĝi al katolikismo.
Jes, ĝuste kiel la 10 000 Stedinger-farmistoj tiam.
Ili jam de jaroj provas buĉi nin kaj niajn familiojn.
Ne zorgu, knabo.
Jam de jaroj ni estas en mortiga danĝero, ĉar ni volas submetiĝi nur al la Sankta Spirito
kaj ne al la inkvizitoroj kun siaj krucistoj.
Do, vi vere ne volas tion?
Ni vidu, kiu dio estas pli forta ĉi tie!
Ni serĉis vin delonge!
Ni jam delonge preparis lokon por vi...
Nu, ek!
Manoj malantaŭ via kapo kaj sekvu nin!
Faru kion ajn vi volas kun ni.
Sed lasu ĉi tiun knabon libera.
Li vidis sufiĉe da krueleco!
Do ĉu tio estas via lasta deziro?
Jes, mi ne havas pliajn petojn!
Elgvidu la knabon.
Li povas esti de granda servo al ni.
Rigardu ĉi tiun ŝildon!
Ĝi mildigos viajn mortajn konvulsiojn.
Mia plej interna estaĵo estas tiel plenigita per la veraj virtoj kaj boneco de Kristo, ke mi ne
bezonas peceton da morta ligno por rememori lin.
Unue trapiku ŝian langon, kaj kiam ĝi estas trapikita, bruligu ŝin!
Jes, sinjoro.
Ĉu vi volas vian ekzekuton aŭ vian rebaptadon en la domon de via patro, por ke vi almenaŭ povu eniri en la ĉielon?
Ĉu ankaŭ en la ĉielo estas katolikoj?
Kiu alia?!
Do mi ne volas iri tien.
Mi preferus esti en infero kun niaj homoj.
Se nur mi neniam plu devus vidi kruelajn homojn kiel vi, nek resti tie, kie vi ĉeestas.
Rompu liajn ostojn!
Se vi pentos, vi ricevos la Sinjoran Vespermanĝon kaj vi eniros la ĉielon en la graco de Dio.
Mi estis tie, kiam katolikaj trupoj masakris milojn da ni.
En unu el viaj preĝejoj mi trovis kvindek el niaj virinoj senkapigitaj kaj vidis iliajn bebojn
ankoraŭ suĉantajn la mamojn de siaj senvivaj patrinoj.
Vi povas forpreni niajn tempajn vivojn, Sinjoro Dio, sed
Li elaĉetos nin al eterna vivo en Sia gloro.
Sed vi, vi brulos en eterna fajro, kune kun viaj ostioj kaj krucoj.
Ĉu oni ankaŭ alportis vin ĉi tien perforte?
Ankaŭ mi.
Ĉu vi estas ĉi tie delonge?
Mi kredas eterne.
Kaj de kie vi estas?
El Alzaco.
Ili kidnapis min.
Kaj nun? Kie ni estas nun?
Mi tute ne scias.
Ili blindligis min.
Ankaŭ vi?
Sed mi pensas, ke ĝi devas esti monaĥejo, ĉar ĉi tie estas abato Johano.
Abato Johano? Ĉu vi certas?
Jes, certe, ĉar mia patro ankaŭ nomiĝis Johano.
Ĉu li faris tion? Ĉu li ne plu vivas?
Panjo ankaŭ ne.
Kiu faris tion?
La Roma Eklezio
Unue ili detruis nur niajn sinagogojn.
Sino... kio?
Jen domoj.
Vi nomas ilin 'preĝejoj'.
Tiam oni ne plu permesis al ni esti sur la stratoj dum kristanaj festotagoj.
Kion vi celas per 'ni'?
Jes, la judoj.
Ĉiuj judaj libroj devis esti bruligitaj, kaj ni devis porti specialajn vestojn.
Ne estis tiel malbone, sed tiam oni ne plu permesis al ni resti en nia domo.
Ili forprenis ĉion de ni.
Kaj ili volis devigi nin esti baptitaj.
Miaj gepatroj ne volis tion.
Tiam ili fortranĉis siajn kapojn antaŭ mi.
Mi tiom sopiras hejmon!
Ni devas esti kuraĝaj nun.
Ni certe ne restos ĉi tie longe.
Danny! Danny ne seniluziigos nin!
Kiu estas Danny?
Mia plej bona amiko.
Miaj gepatroj ankoraŭ vivas, sed ili povos helpi nin same malmulte kiel viaj.
Kial ne?
Ho, ili nur daŭre preĝas, sed ili nenion faras pri tio.
Sed Danny, mia amiko, venos; li eligos nin ĉi tie.
Vi ne plu estas sola, Anneli.
Mi nun estas via pli aĝa frato.
Dum mi vivas, mi volas esti tie por vi kaj prizorgi vin.
Vi ne plu estas sola.
Kial vi estas sur ĉi tiu paĝo?
Ekzercu eviti la kontraŭan sekson ekde frua aĝo!
Kial vi ankoraŭ ne pluiris?
Mi ĵus klarigis al li, ke ĉi tie aferoj moviĝas tro malrapide.
Kaj ni diskutis kune, kiel ni povus regi ĉi tiun situacion.
Tss, ŝajnas, ke ili devenas el bona familio!
Malsupren nun! Ankoraŭ estas laboro por vi en la ĝardeno.
Tie vi povas prepari la grundon por nova florbedo.
Rapidu, genufleksiĝu!
Kio nun okazas?
Ŝi terure vundis sin dum ŝi fosadis.
Mi pensis, ke vi estas morta, vi kriis tiel laŭte!
Estu pli zorgema kun la ekipaĵo!
Ni devas foriri de ĉi tie kiel eble plej rapide.
Io terura devas esti okazinta ĉi tie.
Ni renkontiĝos ĉi-vespere, kiam ĉio trankviliĝos.
Mi malkovris pasejon en la kelo, kiu eble kondukos nin al libereco.
Rapide, ni entombigu ĉion.
Ĉu eble ni finfine ne estas en monaĥejo?
Tio sonas pli kiel drinkejo.
Sed homoj ne flustras en drinkejo.
Sed ĉu la virino ne diris, ke viroj kaj virinoj evitas unu la alian?
Sed ĉu vi vidis, kion tiuj teruraj homoj faris unu al la alia?
Tio verŝajne ne estis destinita por niaj okuloj.
Venu rapide!
Mi pendigos mian panosakon ĉe la fenestro, tiam Danny scios, kie ni estas, kiam li alvenos.
Danny, mi sciis, ke vi ne seniluziigos min!
Ni volas esti liberaj, same kiel niaj patroj estis!
Pli bona morto ol vivi en sklaveco.
Nek malfacilaĵoj nek danĝeroj nin disigos.
Estu preta morgaŭ je la sama horo.
Ni venos por preni vin! Viaj fratoj kaj Danny!
Mi sciis ĝin! Mi sciis ĝin!
Li estas ĉi tie!
Ĉu mi ne diris, ke li venos?
Danny estas ĉi tie!
Kion ni faru nun?
Morgaŭ je la sama horo
Li venos por ni.
Venu al mia ĉambro kiam ĉio fariĝis malluma kaj silenta.
Sed prenu ĉion, kion vi havas.
Bone. Ĝis morgaŭ vespere.
Ili estas ĉi tie!
Tiru ĝis la ŝtuparo alvenos.
Tiel malfrue ekstere?
Kien ni iru?
Nu... um...
Ni foriru, diablo!
Ni ne volas resti plu en murdodomo, kie infanoj estas murditaj... ...kie homoj mensogas al ni kaj
ebriiĝas... ...kaj faras terurajn, nudajn aferojn!
Vi parolas tre malsaĝe!
Mi povus esti via malamiko, kaj tiam tio, kion vi ĵus priskribis, okazus al vi.
Rigardu min! Ĉu ni ne konas unu la alian?
Vi estas la viro el la lago!
Jes, sed ĉu mi aspektas kiel la diablo, kiel vi tiam nomis min?
Aŭskultu, vi du!
Kredas aŭ ne, mi estas via amiko, kaj mi suferas jam de jaroj pro ĉi tiuj aferoj, kiujn vi ankaŭ vidis per viaj propraj okuloj.
Kial vi ankoraŭ ne foriris?
Kaj kial vi ankoraŭ ne bruligis tiun diablan domon?
Ĉar estus malsaĝe!
Mi scias vian sorton, Noldi!
Se mi forkuras, al mi kaj mia domo okazus la sama afero, kiu okazus al vi kaj al viaj, se vi forkuras.
Centoj da infanoj, kiuj ne devintus ekzisti, estis mortigitaj malantaŭ ĉi tiuj monastejaj muroj.
Ekde la enkonduko de la Inkvizicio fare de Gregorio la 9-a, tiuj ĉi individuoj havas multe da sango sur siaj manoj.
Kial ili faras ĉion ĉi?
Ili volas havi sian propran vojon, kaj krome ili estas avidaj kaj ĉiam volas pli da mono!
Kaj kiam ili trovis riĉan domon, ili bruligis siajn edzinojn kiel sorĉistinojn kaj forprenis iliajn posedaĵojn.
Se vi estas nia amiko, tiam helpu nin eskapi nun!
Ĉu vi transdonus vian familion kaj ĉiujn viajn parencojn al ĉi tiuj murdintoj kaj inkvizitoroj?
Ĉu mi faru tion kun mia?
Ho, ĉu tion vi celas?
Rigardu, se temus nur pri ĉi tiu unu malgranda monaĥejo, tiam estus sufiĉe simple.
Sed malantaŭ ĉio kuŝas tutmonda potenco, kiu persekutas nin per siaj inkvizitoroj kien ajn ni fuĝas.
Do ni reiru enen.
Ĉiu ŝanĝo devas veni el interne.
Jen por kio mi preĝis dum la tuta tempo.
Do ni formu teamon, kaj Dio montros al ni Siajn vojojn!
Tamen mi ne volas labori kun iu, kiu nur preĝas sed ne agas.
Ĉiuokaze nenio el tio rezultos.
Mi ŝatas, ke vi estas tiel sincera; sed neniam ĉesu preĝi kaj kredi, eĉ se foje daŭras pli longe, ĝis niaj
preĝoj estos responditaj; sed ili certe estos responditaj!
Ni eniru.
Bone, sidiĝu, vi du.
Vi nun atendu ĉi tie.
Iu baldaŭ estos ĉi tie.
kiu donos al vi vian sekvan laboron, ĉu ne?
Mi havas ideon pri kiel efektivigi ŝanĝon el interne.
Patrino Marta, kie vi estas?
Mi supozas, ke tio estis nenio alia ol stulta infana ŝerco!
Sed atendu! Nu, mi havas por vi iun veran laboron!
Ni devas agi pli lerte, por ke neniu rimarku, ke ni estas malantaŭ ĝi.
Mi jam havas ideon!
Ho ve, mi mortas pro malsato!
Vi senprudenta putino!
Purigomanio! Vi estas senutila, senvalorulo!
Ĝi ne estis intenca.
Mi ne sciis, ke ĝi estis tiel glita.
Ho ne, ne denove!
Ho, mi jam delonge scias, ke via maldika kapo
Ne taŭgas por via grandeco!
Kion ni faru nun?
La aferoj, kiujn ni devas fari de tempo al tempo.
Ho, stulta knabino!
Se vi ne povas abstiniĝi, almenaŭ instruu viajn virojn kiel elĉevaliĝi!
Nu, tranĉu ĝin kaj portu ĝin en la ĝardenon!
Ne! Ne!
Ne en la ĝardeno! Ne! Ne mortigu la malgrandan infanon!
Kiel vi nun venas ĉi tien?
Eble ni ankaŭ devus konduki ilin al la ĝardeno?
Ne! Ne!
Nu, ek!
Ne!
Aŭskultu ĉi tie, vi petola eta fiuleto!
Se vi ĵuras nun, ke vi neniam rakontos al iu ajn tion, kion vi ĵus vidis, tiam ni lasos vin vivi.
Mi ĵuras, mi ĵuras, mi ĵuras!
Ni devus porti ŝin al la turo!
Je ĉi tiu aĝo?
Nu, ek!
Pli bone sekura ol bedaŭranta!
Ne!
Nu, ek!
Ne!
Kaj mi venĝos!
Ĉiuj preĝoj en la mondo ne helpos!
Mi ĵuras al Dio, mi eligos vin el tie!
Kaj Danny helpos min pri tio!
Ni ne seniluziigos vin!
Mi sciis, ke vi ne seniluziigos min, ke vi venos!
Kial vi ankoraŭ estas ĉi tie?
Nu, mi rakontos al vi ĉion detale, unu aferon post alia...
... kaj Patro Waldes preĝas tro multe kaj faras tro malmulte!
Kaj kion vi nun sugestas?
Kion mi povas fari por vi?
Nur iru tien kaj disvastigu ĉion kun la knaboj.
kion mi diris al vi, inter la popolo.
La paseroj ĉirpetos ĉi tiujn pekojn de la tegmentoj dum kiom necese.
ĝis batalemo leviĝos inter la popolo kaj ili malkonstruos ĉiujn ĉi diablajn domojn!
Ni ne ripozos ĝis la tuta potenco de la Habsburgoj estos rompita!
Per mia sango mi ĵuris, ke mi venĝos.
Venĝo por avo, venĝo por ĉiuj tiuj murditaj infanoj, venĝo por Anneli en la turo, venĝo por
ĉia trompo kaj malpuraĵo de tio, kion ili faras.
Ni eble estas malmultaj, sed ni ne devas gajni la militon.
Ni nur bezonas ekfunkciigi ĝin.
Ni disvastigos ĉi tiujn onidirojn, kaj, se Dio volos, ni venkos!
Se Dio volos?
Post kiam mi vidis ĉion ĉi, mi ne plu povas kredi je Dio!
Kial diable vi diras tion?
Mi nun nur fidas vin... kaj fizikan forton!
Ĉu vi aŭdis, kio okazas en la monaĥejo?
Jes, tie supre devus esti bordelo!
Skeletoj, jes, de malgrandaj infanoj!
Oni diras, ke centoj estas entombigitaj tie.
Ili ankaŭ tenas infanajn sklavojn kaptitajn tie supre!
Oni diras, ke knabino estis enfermita en la turo dum jaroj, ĉar ŝi atestis teruran murdon!
Iu devus fari enketon kaj prilumi ĉiun ĉambron en ĉi tiu domo!
Anneli, nur ankoraŭ iomete da tempo kaj mi estos kun vi!
Mi eligos vin de tie.
Mi promesas tion al vi!
Nur unu talero! Nur unu talero!
Pensu pri purgatorio!
Nur unu talero!
Taler por indulgo!
Nur unu talero!
Pensu pri purgatorio!
Ili estas sorĉistinoj — flanken!
Tiuj estas du sorĉistinoj!
Ne! Tio ne estas vera.
Li nur volas kolekti la premion!
Ili estas sorĉistinoj — for el la vojo!
Mi ne estas sorĉistino! Ne, tio ne estas vera!
Lasu min sola!
Li volas nur mian monon, ĉar mi estas riĉa!
Ne! Ne!
Ne! Ne! Lasu lin sola! Bonvolu, bonvolu lasu lin iri!
Li ŝtelis nur ĉar ni ne plu havis monon por aĉeti lignon!
Lasu lin sola! Ne, ho Dio, ne!
Lasu ĉi tion esti leciono por vi ekde hodiaŭ!
Kio okazas ĉi tie?
Kio estis tiu terura kriego ĵus nun?
Krii? Ĉu oni kriis?
Eble ni bezonas vidi...
Saluton, Patro Arnold!
Arnoldo!
Patro!
Mia amata filo!
Estas bonege, ke vi estas ĉi tie.
Sed en la lando estas tiom da maltrankvilo.
Mi scias, ne pasos longe antaŭ ol estos milito!
Ni aŭdas, ke Leopoldo volas pligrandigi sian potencon.
Bone zorgu pri vi mem, mia filo!
Estas tempo por stabila registaro, Patro.
Estas kvazaŭ malbeno; la lando estas fragmentita.
La Oriento disiĝis de la Okcidento kaj ĉie estas maltrankvilo!
Mi volas unuigi ĉiujn landojn.
Unu popolo – unu lingvo – unu religio – unu reĝo!
Mi volas ĉi tiun tutan landon!
Sed estos neeble por mi regi ĝin, krom se mi povos nomumi kunreganton – aŭ eĉ du.
La tuta Alpa regiono estas unu sola kirlujo de maltrankvilo.
Li fariĝis rifuĝejo por ĉiuj herezuloj kaj iliaj aliancanoj.
Tiuj teroj estas plenaj de aŭstriaj vasaloj, kiuj eniris traktatojn pri supereco kun la svisoj.
Ve al ni, se milito eksplodos!
Ha, kio pri Leopoldo la 1-a, la sola laŭleĝa heredanto de Henriko al la trono?
La memproklamita grandmajstro jam ne povas mem regi kaj subite bezonas kunregantojn?
Kiu estis en via menso?
Al neniu alia ol mia propra frato.
Frederiko la Belulo?
Ĉu vi tute perdis vian menson?
Kiu alia?
Neniu alia ol Ludoviko la Bavara venus al la menso.
Kune ili dividus la potencon en la okcidento kaj sudo.
Ludoviko la Bavara?
Nu, kial ne?
Sed via frato - neniam!
Li nur atendas la ŝancon forpreni la kronon de via kapo.
Vi riskos vian vivon kaj membrojn por li!
Ne, se la kapo de Friedrich falos antaŭ la mia!
Via Honoro?
Princo Ludoviko la Bavariano ĵus alvenis.
Baldaŭ vi ne nomos lin 'Princo', sed 'Reĝo'!
Mia kara Ludviko, vi scias, kial mi vokis vin.
Estas granda honoro, kaj mi ĝin volonte konsideros.
Kion signifas 'pensi' ĉi tie?
Mi vokis vin por finpretigi la lastajn detalojn.
Por diskuti vian rendevuon kun vi!
Nun ne plu eblas reveni.
Mi faros mian plejeblon.
Mia Ludwig, kiel vi scias, mi fidas vin pli ol mian propran fraton.
Sed vi ankaŭ scias, kiom avidema Frederiko estas pri tero.
Tial mi konsilas al vi atente observi Friedrich!
Se vi ne faros tion, ĝi kostos ne nur mian kronon, sed ankaŭ vian.
Ĉu ni komprenis unu la alian?
Kaj vi fidas, ke mi agos en viaj plej bonaj interesoj?
Sed kompreneble, mi kredas, ke vi povas fari eĉ pli ol tio!
Kiam ni regos la landon kaj kunigos ĉiujn restantajn federaciajn teritoriojn en Habsburgan imperion, mi
promesas al vi duonon de la krono, se vi sukcesos forigi Frederikon el nia nuna necesa alianco.
Sed li estas via frato!
Ĉu vi volas perfidi lin?
Perfido! La vivo estas plena de perfido!
La sola demando estas, kiu atakos unue!
Mi garantias al vi: Frederiko atakos tuj kiam lia trono estos sekura!
Mi konsilas al vi, kiam ĉio estas sub kontrolo, Friedrich, pro lia avideco pri tero, private...
Sed Via Moŝto, mi timas por la popolo!
Ĝi ŝtonigus min!
La popolo! - La popolo nur ĉiam kredas tion, kion oni diras al ili!
Nur diru al li: Frederiko volis mortigi sian fraton Leopoldon por la bono de la lando.
Ĉu ni nun komprenis unu la alian?
Via Honoro?
Via frato, Frederiko la Bela, ĵus alvenis.
Mia kara Friedrich, kia tago, kia horo!
Se nur la benita Rudolf von Habsburg vivus por vidi ĝin!
Mi vokis vin ĉi tien por, laŭ la antikva kutimo de niaj prapatroj,
por ke ĝi estu ĝuste benita por via servo.
Bedaŭrinde, mi devas diri al vi, ke la papa beno ne okazos.
Sed kiu alia povus doni al ni la benon de reĝa ofico?
Abato Johano el la Klausnera Monastejo povis doni la benon.
Mi jam negocis kun li pri tio.
Tio kostas al ni preskaŭ pli da mono ol postulas la papoj.
Ni povas pritrakti ĉi tiun aferon private, en nia malgranda rondo.
Sed la abato metis unu kondiĉon.
Ekde kiam abato starigas kondiĉojn por reĝoj?
Nu, li postulas antaŭan konfeson, alie li ne povas doni sian benon.
Nu, temas pri mia... temas pri mia reĝa frato.
Kaj li... ekzekutus min surloke, se li scius... tion, kion mi hodiaŭ ĉi tie konfesiĝos.
Mia filo, kion vi diras?
Ĉu vi konscias, kion tio signifas?
Ĉu vi ne timas la... la vastan fajron?
Jes, jes!
Kiom longe mi devos pagi?
Vi ne eliros de tie dum 10 000 jaroj!
Kion diable mi nun faru?
Nur lastatempe Dio malkaŝis al ni, kiom vere gracoplena Li estas.
Sed hieraŭ nokte Li malkaŝis al mi la severan juĝon, kiu atendas vin, kaj Li instrukciis min prezenti ĉi tiun kontrakton al vi.
Dio ŝajnas havi grandan komprenon pri vi, ĉar la elaĉetoprezo ŝajnas al mi tre malalta.
Simple transdonu ĉiujn paŝtejojn de Schwyz al ĉi tiu monaĥejo, kaj la fajro super vi estingiĝos.
Dankon, dankon, mil dankojn, afabla patro!
Subskribu ĉi tiun... ĉi tiun kontrakton tuj!
Jes, bone. Genuiĝu!
En la nomo de la Papo, mi transdonas al vi la papan benon.
kaj la sanktoleado por via ofico. Amen.
Se via frato — aŭ eĉ pli malbone — se la homoj scius tion, kion nur ni du nun scias, estus multaj ekzekutistoj por vi.
Mi certas, ke kun la tempo vi havos multon por oferti al mi.
Ho, ĉarlatano, mi igos vin ekzekuti!
Tiam ĝi kostos al vi ĉion!
Mi estas sankta viro, kaj la popolo subtenas min.
Jes, du estontaj reĝoj en nia domo en la sama tago!
Kia evento!
Jen venas Ludoviko la Bavara!
Via Honoro, ĉu mi povas demandi al vi ion, Via Honoro?
Kia speciala tago hodiaŭ!
Bonvenon, Via Moŝto!
Vidu, ĉiuj estas pretaj, ĝuste kiel vi volis.
Ni estis iom scivolemaj por ekscii, kion vi faras kun ĉi tiu malgranda kunveno.
Nu, vi vidos.
Mi alportis al vi bonvenan donacon.
Sed nun sekvu miajn instrukciojn kaj staru en vico.
Nun malfermu vian buŝon kaj fermu viajn okulojn.
Kiom malhonora kaj malrespekta estas malestimi la donacon de la reĝo!
Ho Reĝo, pardonu ĉi tiun grandan pekon.
Mi estas indignigita!
Kial peki?
Mi elektis lin.
Lin, por kio? Elektita por kio?
Malsame ol vi, li ne ŝatas ĝin.
pri la valoro de pasema oro
Kaj ĉar li tiel senkalkule atestas pri tio, li dufoje pruvas sin esti vera servanto de Kristo.
Li devas aŭdi mian sanktan konfeson.
Se tio estas via deziro, Via Moŝto.
Sed se ĉiuj estas senvaloraj kaj malpuraj... tiel estu!
Via Moŝto, mi estas tro juna kaj nesperta.
Mi ne povas aŭdi vian konfeson.
Juna monaĥo, mi tute kapablas ignori tion, kion mi faras.
Dio donis al mi la donon kompreni homojn.
Mi scias, ke vi estas la ĝusta viro por la laboro.
Jes, sed ĉu vi ne komprenas?
Mi tute ne scias!
Kaj mi dezirus, ke vi estu iom malpli zorgema pri la falsa modesteco de via juneco.
Do, mi ŝatus konfesi antaŭ Dio...
Kun ĉia respekto!
Monaĥo!
Antaŭ ol vi plu konfesos, mi insistas, ke oni permesu al mi konfesi miajn pekojn al vi.
Ho, ĉu nun tiel oni faras?
Bonvolu preni la tempon por aŭskulti mian vivrakonton.
Mi ŝatus diri al vi, kiu mi estas kaj de kie mi venas, kaj ke mi esence estas du homoj.
Mi estis nur sepjara, kiam ili mortigis mian avon rekte antaŭ mi.
Mi ankoraŭ hodiaŭ povas vidi liajn okulojn...
... Kaj vi vidas, tial ĉiuj onidiroj cirkulantaj pri ĉi tiu monaĥejo estas veraj.
Danny distribuis ilin en mia nomo kune kun la knaba klubo.
Ĉi tiu abato kaj la pastroj volas nur plezuron, sklavojn, monon, potencon!
Kiel gluecaj hipokritoj, ili uzas regantojn kiel ŝtupŝtonon.
Abato Johano sekvas sian rolmodelon, la Abaton de Murbach, kiu en 1291 vendis la tutan urbon
Lucerno kun ĝiaj loĝantoj al la Habsburga reĝo.
Ĉiam estas la sama procezo: savo el purgatorio je la kosto de la Alpoj, domoj, brutaro kaj ĉaroj.
Ĉi tio alportas doganajn impostojn, enspezojn kaj potencon super la popolo.
Doganaĵoj kaj enspezoj, jes!
Sed kial povo super la popolo?
Ĉar ili ĉirkaŭiras dirante al ĉiuj, ke la imperiestro donis al ili la teron.
Poste, tamen, ili re vendas ĝin al la sama persono.
Kaj eĉ poste, denove surteriĝo kontraŭ purgatorio – pro ĉiam novaj pekoj.
Tiel la rado turniĝas.
Sed mi certas, ke mi ne bezonas klarigi tion al Vi, Via Moŝto.
Tio estas ĝi.
Kion vi faros kun mi nun, Via Moŝto?
Konfesu al vi mian lastan pekon.
Sed mi pensis, ke... ke ĉi tio eble estos mia lasta konfesio.
Eble vi komprenos min, kiam mi malkaŝos al vi la finan ŝarĝon sur mia konscienco:
Ĉiutage mi perfidas mian propran nacion, ĉar mia koro jam delonge estas kun vi, svisoj.
Mi admiras vian unuecan starigon de celoj.
Vi vivas kvazaŭ vi havus nur unu korpon, kaj tiel vi ne serĉas vian propran volon, sed
volas nur establi la regadon de Dio inter vi.
Vere, vi estas unuiĝinta popolo de fratoj!
Vi vivas kune, kaj vi mortas kune!
La paco de Dio – vi volas obei Lin!
Kaj finfine, tio devas konduki al la regno de paco, kiun Kristo promesis al ni.
Kaj mi volas esti tie!
Ĉu vi benos min nun?
Ĉu vi freneziĝis?
For donacita – la tuta bona paŝtejo, ĉi tiu tuta valora tero –
la abato, la monaĥejo?
Kaj kio pri mi?
Ĉu vi ne zorgas?
se mi malriĉiĝos antaŭ viaj okuloj?
Nun aŭskultu min: vi scias, ke ni fakte ne posedas tiun tutan teron.
Kion ili utilas al ni, se homoj ĉie vivas sub duoblaj kontraktoj?
Sed tiel la monavida abato kolektos altajn doganajn impostojn, kaj estos disputoj kaj ribeloj.
Kaj ĝuste tiuj donas al mi kaŭzon interveni kaj fari pravigitajn konkerojn.
Mi miras pri tio, kio denove eliras el vi.
Se tio vere estas la kazo...
Kial ne paroli kun Ludoviko la Bavarano?
Kiam lastatempe oni menciis la nomon de la abato, liaj kutime afablaj okuloj ekbrilis per malamo kaj
malestimo. Li ŝajnas scii ion pri la abato, kion vi ne scias.
Estis tempoj, kiam homoj kutimis frapi la pordon antaŭ ol eniri.
Se Papo Paŭlo la 5-a kaj la Roma Senato de tiu tempo ankoraŭ vivus, ĉu vi povus stari antaŭ ili?
Kion vi celas?
La homoj diras, ke vi ankaŭ devus malplenigi la fiŝlageton ĉe via monaĥejo.
Fiŝlagetoj? -
Ni tute ne havas fiŝlagetojn.
Ĉu vere?
Ne.
Sed ĉi tiu rakonto estas jam de jarcentoj ĝenerale konata.
Kiel la Roma Senato pravigis la neanstataŭigeblan legitimecon de bordeloj, kiam Papo Paŭlo provis abolicii ilin?
La Roma Senato asertis, ke bordeloj estis esencaj por la vira loĝantaro.
Por kiu vira mondo?
Por la pastra ...
Ĉiuj senatanoj asertis
Burdeloj estas la sola rimedo por protekti pastrojn kontraŭ la delogo de virinoj kaj filinoj.
Do, ili asertis tion?
Ĉu tio vere estis nur aserto?
Ĉiuj scias, ke la tiel nomata "Sankta Urbo", kun sia modesta loĝantaro de 100 000, estis hejmo de pli ol 6 000 prostituitinoj.
Sed kio estis pli malbona – kio estis trovita kiam oni elfosis la grandan fiŝlagon apud la romia monaĥejo?
Kelkaj ostoj – eble kelkaj bebolaj kranioj.
Ĝi estas... nu, iama... iama infana tombejo.
Kial subite tiel supraĵe modesta?
Estis pli ol 6 000 bebolaj kranioj, mia amiko!
6 000 beboj, 6 000 bastuloj, patritaj de monaĥoj, naskitaj de monaĥinoj.
Kiu purgatorio, kiu prezo de indulgo iam ajn povas kompensi ĉi tiun abomenaĵon?
Se iu ekscios pri io, kion nur ni du scias—diabla malgranda monaĥo, mi diras al vi:
Mi ordonos, ke oni elfosu vian ĝardenon kaj vian kelon.
Mi estas konfidulo de via vivo!
Neniu trapaso ĉi tie!
Por la lasta fojo:
Se vi ne obeos tuj, vi ricevos batadon!
Neniu trapaso ĉi tie!
La nova reĝo donis ĉi tiun landon al Sankta Johano la Abato!
Pah, vi nomas sankta la farton de tiu pastro, kiu prenas la lastan monon el niaj poŝoj?
Kaj ŝtelas for nian vivtenon, niajn kampojn, niajn herbejojn?
Fermu vian buŝon, vi sanga bovfarmisto!
Vi diris tion pasintfoje!
Kun peza koro mi devas informi vin, ke vi kolerigis la sinjoron de la monaĥejo.
Nun li prezentis akuzojn kontraŭ vi antaŭ la arkiepiskopo de Konstanco kaj ankaŭ ricevis de li subtenon.
Vi estis eksigita el la Eklezio.
Kaj ni, pastroj de la malgranda lando Schwyz, estis malpermesitaj malfermi la preĝejojn por meso!
Tro severa estas la puno, kiun via Sinjoro imponis al ni.
La ekleziaj pordoj restas fermitaj al ĉiuj – eĉ al senkulpaj infanoj, kiuj estas baptotaj.
Por la mortintoj, kiuj deziras trovi sian finan ripozejon en la preĝeja korto, kaj ankaŭ por junaj paroj, kiuj deziras geedziĝi.
Nun iru hejmen kaj silente preĝu por vi mem.
La imperiestro neniam devus esti doninta la teron al la abato!
Ni devus venĝiĝi!
Halko por la abato!
Saluton?
Ĉu mi povas helpi vin?
Kiu vi estas?
Vi estas sufiĉe lerta pri tiu afero tie.
Kiu vi estas?
Amiko de Danny.
Vi faris ion tre danĝeran.
Mi ankaŭ povas sufiĉe bone ĵeti ĉi tiun aĵon.
Jes, mi scias.
Sed oni ankaŭ diris al mi
ke vi ne simple hazarde mortigas homojn.
Mi estas Walter Stauffacher.
Mi scias ĉion pri vi, Arnold.
Kial vi venis?
La abato kaŭzis al ni grandan honton.
Ni volas venĝon.
Ni parolis kun Ludoviko la Bavara, reĝo laŭ la graco de Dio.
La ĉefepiskopo de Majenco estas lia amiko, kaj li ankaŭ remalfermos niajn preĝejojn.
Morgaŭ ni ŝtormos la monaĥejon kaj finos ĉi tiun aferon.
Mi alportis al vi la atakplanojn de Danny kaj peton pri servo de Reĝo Ludviko.
Peto pri servo de la reĝo?
Jes, li demandas, ĉu vi ŝatus fariĝi lia guberniestro de la strategie grava urbo Brugg?
Mi, Habsburga guberniestro?
Ne, kompreneble ne, svisa germana, kompreneble.
Reĝo Ludoviko diris al mi en konfidenca konversacio, ke li volas fariĝi svisa tuj kiam la tempo estos taŭga.
Nu, kion mi povas raporti al li?
Nu, mi preĝos pri tio.
Ĉu vi denove preĝas?
Do Danny ŝajnas ne plu esti tute ĝisdata.
Anneli, nur ankoraŭ iomete da tempo kaj mi estos kun vi!
Interesajn vortojn vi parolas, monaĥo!
Ĉu mi ne vidis vin hieraŭ en la preĝejo?
Tio eble estas tiel.
Mi devis alparoli la homojn tie.
Do, do, parolante al la homoj...
Mi devas iri al la impostoficejo.
Tie tio evidentiĝos.
ĉu la afero jam estas sur la lipoj de ĉiuj
Ĉu iu aŭdis iujn novaĵojn pri Patro Arnold el la monaĥejo?
Mi ĵus trinkis, ne aŭdis ion ajn.
Ni foriru, ni ne estas deĵoraj ĉi tie.
Forprenu viajn manojn de ŝi!
Mi diris: forprenu viajn manojn de ŝi!
Vi enmiksiĝas en mian amvivon!
Prizorgu lin antaŭ ol li sangos ĝis morto!
Hej, rigardu, li estis trafita!
Patro!
Arnold, mia amata filo!
Kie vi estis dum ĉi tiu tuta tempo?
Vespere la etoso ĉiam estas tia, ke mi sentas min plej proksima al Dio.
Mi havis eventoplenan kvietan tempon, Patro.
Kion vi faris ĉi tie?
Ho, nenio. Mi... mi simple glitis kun la tranĉilo.
Amo kredas ĉion...
Se nur mi povus kredi vin.
Jam delonge mi instruas al vi la vojojn de la Sinjoro.
Vi estas la plej kara afero, kiun mi havas en ĉi tiu mondo.
Mi donus mian vivon por vi, se iu provus forpreni ĝin de vi.
Sed mi ankoraŭ vidas spurojn de profunda malamo en viaj okuloj.
Kaj io en mia menso malleviĝas kiam mi renkontas vin.
Ĉu vi vere estas mia disĉiplo?
Vi ĉiam estis mirinda patro por mi.
Neniu filo iam ricevis pli da amo ol mi ricevis de vi.
Mi dezirus esti pli bona filo al vi.
Iu, kiu povas fari tion, kion vi ĉiam tiel mirinde instruis al mi.
Sed mi simple ne havas la forton por efektivigi ĝin laŭ viaj deziroj.
Vi verŝajne pravas.
Vi bezonas la potencon de la Sankta Spirito.
Kaj laŭ tio, kion mi povas eltiri el la skribaĵoj, al vi mankas vera baptismo de kredo.
kaj la donaco de la Sankta Spirito.
Se vi volas, ni povas de tempo al tempo paroli pri tio.
Mi simple ne sufiĉe ekzerciĝas.
Jam de jaroj vi promesas al ni, ke savo venos.
Kaj Anneli?
Ŝi ankoraŭ sidas tie en la turo!
Pardonu min, Patro, sed mi sopiras ŝin.
Mi eĉ ne scias, kiel ŝi fartas.
Fidu min, mia filo.
Dio donis firman certigon, ke Li baldaŭ realigos savon.
Juĝo estas la afero de Dio.
Kaj vi scias, ke mi ne volas esti perfidulo.
Ni devus konservi pacon kaj tiel esti rolmodeloj.
Nur tiam homoj ŝanĝiĝos.
Kaj denove kaj denove mi instruis al vi, ke ne per venĝo kaj malamo,
Sed per memofero kaj amo la regno de paco estas konstruita.
Ni devas lerni oferi niajn vivojn, kiel Jesuo oferis sian por ni.
Unu mortis por ĉiuj. Ĉiuj vivas per Unu.
Anneli, mi ne forgesis vin.
Morgaŭ estas la tago.
Noldi kaj ĉiuj viaj fratoj.
Ĉu vi daŭrigas vian proteston?
Ĉu vi ankoraŭ rifuzas manĝi?
Sur la tero kuŝas morta viro, kaj neniu scias, kiu lin faligis?
Ĉu vi povas rekoni vizaĝojn tra fermitaj vizieroj?
Nur momento...
Mi vidis la vizaĝon.
Kompreneble, mi vidis ĝin dum momento.
Kiu denove estis tiu?
Ne, tio estus neebla!
Kio estas neebla?
Mi ne povas trovi ĝin inter ĉiuj kavaliroj, sed en la monaĥejo!
Kion signifas 'ĉe la monaĥejo'?
Kompreneble, nun mi klare vidas ĝin.
Sed kiel ĉi tiu viro eniras en ĉi tiun kirason?
Pri kiu vi parolas?
Jes, jes, de Frato Arnold!
... la favorato de Patro Waldes.
Se tio ne estis li, li devas havi ĝemelan fraton.
Ho, bonan matenon, frato Arnold.
Ho, kion vi tenas en via mano?
Ho, nenio.
Ĉu vi estas vundita?
Mi glitis dum mi faris iom da lignolaboro.
Nu, ĉu ni rigardu?
Hej, pri kio temas tio?
Do, pastro, via horo venis!
Silentu, iu venas.
Tio devas esti Arnold.
Finfine, ni denove vidas unu la alian.
Ne, kavaliro.
Danny! Danny, estas mi!
Arnold, kiel diable vi aspektas?
Arnoldo! Arnoldo!
Mi tiel antaŭĝojis pri ĉi tiu tago!
Tiom da jaroj pasis.
Tro multaj jaroj pasis.
Sed nun, finfine! Morgaŭ estas la tago!
Ne, la afero, kiu koncernas min, fariĝis konata.
Almenaŭ mi ne povas reveni al portado de pastroka kasoko.
Ni devas ataki hodiaŭ.
Sed ĉio iras laŭ plano!
Mi pretas!
Nu, antaŭe estas tumulto!
Anneli! Anneli!
Anneli, la tempo finfine venis!
Ho, Anneli!
Estas tempo, Anneli!
Mi eligos vin de ĉi tie!
Por ĉiam!
Anneli, ĉu vi ne volas diri ion?
Anneli, ĉu vi ne plu rekonas min?
Estas mi, Anneli.
Diru ion, kion ajn.
Ne! Ne, Anneli!
Kiu estis tiu?
Stu!
Kiu vi estas?
Ne, Patro!
Ne! Ne!
Patro, ne!
Ne! Ne! Ne!
Ne, Patro!
Kial vi ne atendis ankoraŭ unu horon?
Tiam ni estus vidintaj la savon de Dio.
Ne!
Nun ĝi estas ĉi tie!
Ne! Ne!
Nun ni gajnis nian longe atenditan liberecon!
Sed vin, mia amata filo, mi perdis!
Ne, Patro, vi ne devas foriri!
Patro, aŭskultu min!
Mi scias, ke oni ne devus ĵuri, sed nun mi ĵuras antaŭ Dio kaj antaŭ vi, Patro.
Dio donos al mi la forton por... por plenumi lin dum mia tuta vivo, Patro!
Mi estas via filo!
Via... via filo, Patro!
Kaj ekde ĉi tiu momento mi faros ĉion, kion vi instruis al mi.
Patro, mi estas via disĉiplo, via vera disĉiplo!
Ĉu vi ne povas aŭdi min, Patro?
Ĉu vi ne povas aŭdi min?
Ne, vi ne povas iri!
Ne! Ne! Ne!
Mi ĵuras al Dio: mi neniam plu mortigos alian homon, sed estos tie nur por paco!
Nur nun, tro malfrue, mi konscias, ke sangoverŝado estas la malĝusta vojo, ĉar... ĉar ĝi ĉiam trafas la senkulpulojn.
Patro, mi kredas je viaj vojoj;
Mi kredas je viaj preĝoj, kaj mi kredas je via Dio!
Ni estas liberaj, Arnold! Ni estas liberaj! Ni estas liberaj!
Mi mortigis mian patron!
Danny, ne povas esti libereco, kion ni serĉas.
Mi ĵus perdis mian veran liberecon.
Ĝi ne kuŝas nur en eksteraj liberecoj.
Vera libereco kuŝas nur en paco kaj amo.
kiun ni havas unu por la alia en niaj koroj.
Patro! Mi mortigis mian propran patron.
Sanga kulpo algluiĝas al miaj manoj, Patro.
Nur nun mi rekonas la ĝustan vojon, kiun miaj gepatroj ĉiam volis instrui al mi.
Nur la sango de tiu, kiu verŝas sangon, povas ekspi la sangan kulpon.
Mi donas al vi mian propran sangon, konsekrante al vi nun mian korpon, mian animon kaj mian spiriton.
Jesuo, bonvolu vivi en mi kaj fari tion, kion mi ne povas fari.
Dankon, ke vi ekde nun vivas kiel via korpo. Amen.
Ĉu estas ĉar mi devas baldaŭ foriri, Anneli?
Ne estas tiel malbone, Anneli.
La ŝtata parlamento kunvenas nur unu tagon.
Jes?
Paĉjo! Paĉjo!
Jes, mia kara?
Ĉu Panjo parolas nur al vi?
Ne, Panjo parolas kun ni ĉiuj.
Sed ŝi neniam parolis al mi.
Jes, ŝi parolis al vi multfoje.
Vi nur devas ĝuste kompreni ĝin.
Sed mi simple ne komprenas ĝin.
Vi scias, Panjo parolas per siaj okuloj.
Via aspekto ĵus diris al mi pli ol mil vortojn.
Jes, mi komprenas.
Sed tiam Panjo ofte diras, ke ŝi estas tre malĝoja.
Ne nur malĝoja, vi scias, ŝi simple bezonas nin.
Mi ankaŭ bezonas vin.
Bonvolu ne resti tiel longe for!
Mi provos teni ĝin la sama kiel ĉiam.
Ne pli ol unu tago, foje du tage semajne.
Sed, Paĉjo,
Ĉu vi vere devas ĉeesti ĉiun kunvenon de la regiona parlamento?
La ŝtata parlamento bezonas min same multe kiel vi.
En iu senco, li estas nur nia etendita familio.
Kaj kiel ĉiu familio,
La ŝtata parlamento ankaŭ bezonas siajn fondintajn patrojn.
Ĉu vi estas la patro de la provinca parlamento?
Jes, vi scias, esence ni ĉiuj estas nur grandaj infanoj.
Tie ni provas komune kompreni, kion nia Patro en la Ĉielo volas de ni.
Ni ĉiam sopiras vin, kiam vi estas for.
Vi tiel multe helpas nin kompreni, kion Panjo bezonas.
Ĝis revido.
Bone zorgu unu pri la alia! Adiaŭ.
Ni ne lasos vin foriri!
Ne — restu ĉi tie, paĉjo! — Ni ne lasos vin foriri!
Vi devas resti ĉi tie!
Vi devas resti ĉi tie, paĉjo!
Kion Mummy provas diri al vi?
Mi ankaŭ devus permesi al mi pompaŭzon.
Dankon.
La leĝo diras "kvarono de guldero", sed vi ŝtelas la lastan panon de mi kaj miaj du infanoj.
Diru al mi, per kio ni devas vivi?
Jes, jes, ni ĉiuj konas tiujn diraĵojn.
Ho Dio, montru al mi kiel alfronti ĉi tiun maljustecon.
Grimpu nun en min, kaj faru viajn miraklojn en mi.
Ĝi estas mia lasta memoraĵo de mia patro.
Antaŭ ol li mortis, li premis ĝin en mian manon.
Almenaŭ redonu al mi kelkajn gilderojn.
Mi, ŝanĝi?
Jes, ĉu mi estas vestejo?
Kiom abomenindaj barbaroj vi estas!
Krudaj bestoj!
Furiosaj lupoj!
Du gilderoj.
Do mi ne havos sufiĉe por manĝi!
Se vi ne havas monon,
Do restu hejme estontece, amiko!
Se mi ankoraŭ vivos kaj ni superregos en ĉi tiu lando, tiam mi forte tiros viajn pantalonojn, vi rabisto!
Bonan matenon, Winkelried!
Jam denove veka?
Tio estos du gilderoj, kiel kutime!
Hodiaŭ mi donos al vi duoble.
Jes, kio estas tio?
Mia lasta memoraĵo de mia patrino.
Kion vi faras?
Estas du kialoj:
Kiam mi estos sur mia mortolito, mi ne povos kunporti ion ajn el tio.
Eĉ la mono en mia monujo tiam ne helpos min.
Antaŭ Dio nur klara konscienco kaj mensa paco gravos.
Due, mi volas lerni kiel helpi malriĉajn kaj trompitajn homojn.
Jes, kaj kial vi donas al mi vian monon kaj vian kolĉenon kaj ne al ili?
Tio estus nur guto en la oceano.
Mi volas plene kompreni vian doloron ĝis mi trovos pli profundan solvon en Dio.
Ni morgaŭ rakontu unu al la alia, kiu el ni pli bone dormis kaj kiu el ni estas pli feliĉa pro la hodiaŭa renkontiĝo.
Kaj nun, Arnold Winkelried, mi demandas vin tute malkaŝe: kio estas via sekreto?
Ne estas sekreto, fratoj.
Nur kiel tuta urbo ni revenis al niaj federaciaj fundamentoj.
Estus bone por ni lerni ĉi tiujn eksterkore:
Ni volas esti unu popolo de fratoj.
Nek malfacilaĵoj nek danĝeroj nin disigos.
Ni volas fidi la plej altan Dion.
Mi aplikis ĉi tion kiam en nia urbo ankoraŭ estis multe da maltrankvilo.
Sed kune ni trovis novan manieron mortigi malamikojn.
Fratoj, ni per unu bato venkas la amasojn da malamikoj, transformante niajn malamikojn en amikojn!
Kion ni faros nun, se Leopoldo la 3-a tamen atakas nin?
Eĉ sur la batalkampo, provu fari lin via amiko!
Vidu, kiom da svisoj aliĝis:
En la unua jaro, 22 loĝantoj de Meggen, 11 el Adligenswil, 36 el Kriens kaj 5 el Horw aliĝis al nia asocio.
Sed tiam ankaŭ 10 el Weggis, entute 112 Ausburgers!
Ĉesu dum la venontaj du jaroj! Kiom longe vi vojaĝis?
Kvar horoj.
Ĉu vi pagis la vojagon?
Jes, antaŭ iom da tempo.
Du multekostaj gilderoj!
Ne, ne, ne.
Ni ne celas tranzitan doganon.
Ni celas la pagon.
Ĝi estis ĵus enkondukita.
Kaj se vi jam estas survoje dum kvar horoj, tio estos ok guldenoj por la sinjoroj.
Ĉi tiu mondo apartenas al ni ĉiuj egale! Kiu donas al vi la rajton al
por ekspluati nin por padoj kaj vojetoj, kiujn ni kreis per niaj propraj manoj,
konstruita per la ŝvito de via propra frunto?
Transdonu la pagon!
Post ĉio, ni devos ripari ĝin se necese!
Ni ĉiam mem riparadis ĉiujn difektitajn areojn!
Ni konduku ilin al tribunalo!
Ni puŝu ilin laŭ la deklivo!
Ne!
Aaaah!
Ne lasu min!
Mi konscias pri ĉio, kion mi faris malĝuste.
Mi mensogis, ŝtelis kaj trompis, misuzis knabinojn kaj virinojn, postulis monon, al kiu mi neniam rajtis!
Kaj mi, mi adulteris kaj misuzis monon, kiu ne estis mia por preni; sed mi redonos ĉion.
Mi volas redoni ĉion!
Ho, se nur li ne estus piedbatinta min en la brakon...
Nun mi konscias, kiom bone povas esti, ke Dio ne ĉiam juĝas tuj.
Paĉjo! Paĉjo!
Paĉjo, estas milito! Milito, paĉjo!
Leopoldo la 3-a estas survoje.
Vi devas rapidi al Maienfeld.
Vi devas tie negocii pactraktaton.
Arnold, venu!
Arnold, venu rapide, estas urĝe!
Nu, Arnold, rapide!
Al Reĝo Leopoldo la 3-a – lia nomo vivu eterne!
Morgaŭ ni repagos pro la hontigo de la milito, kiun Morgarten infligis al mia avo Leopoldo la 1-a.
Morgaŭ ni ĝuos la vinon kaj la manĝaĵon el Sempach!
Reĝo!
Nobla reĝo!
Nobla Reĝo
Barono Hans-Ulrich von Hasenburg deziras paroli kun vi!
Sinjoro, turniĝu reen al Sursee!
Via plano estis perfidita.
La farmistoj ne estas en Zuriko, kiel vi kredis;
Estas centoj aŭ eĉ miloj da ili en la arbaro super Sempach!
Ili estas armitaj per halberdoj, glavoj kaj matensteroj!
Estas ankaŭ arbaletistoj kaj viroj kun batalhakiloj.
Krome, ĉie estas fosoj kaj arbustoj!
Ĉi tiu ne estas loko por kavaliroj kun timemaj ĉevaloj.
Ni ĉiuj pereus.
Do ni simple devos batali piede!
Mi ordonos al la sinjoroj malsidi de siaj ĉevaloj.
Ho Hasenburg, vi havas kunigan koron!
Ni liveros ĉi tiujn kamparanojn al vi boligitajn kaj rostitajn antaŭ ol la nokto falos!
Hodiaŭ ni vidos, kiu el ni estas la malkuraĝulo!
Ho, tio ne estas bona signo!
Ĉu Närrchen ankaŭ volas prelegi al ni?
Mia sinjoro, ne marŝu kontraŭ la Svisa Konfederacio.
Kun plej multaj kranioj frakasitaj, malmultaj revenos el la batalo sen vundoj.
Oni nomas vin stultulo, kaj stultulo vi estas!
Ne plu staru en la vojo de mia famo!
Eltiru viajn glavojn kuraĝe kaj frapu ilin!
Atendu, ni estas amikoj!
Kiu vi estas?
Bonvolu, kompatu nin!
Ni venas el la montoj, kie oni forpelis nin.
Jes – do vi estas ekziloj?
Jes, sed ni aŭdis, ke vi estas en granda aflikto.
Ni volis repagi niajn krimojn.
Nur tiuj, kiuj faris gravajn krimojn, estas deportataj.
Vi estas aŭ bruligistoj, ŝtelistoj aŭ eĉ murdintoj.
Ni pasigis multajn jarojn en la montoj por pripensi niajn pekojn.
Ni ĉiuj bedaŭras!
Ni volas turni niajn vivojn kaj komenci denove!
Vi havas murdon sur viaj manoj!
Vi ne povas batali kun ni sub la standardo portantanta la signon de la krucumito!
Turnu vin reen, revenu al la montoj!
Kia domaĝo, ni revenu.
Se ni estus atentintaj la spiriton de paco en niaj koroj kaj ne niajn mensojn, ĉu ni eble ne estus
sentintaj, ke la kompato de Dio ripozis sur ili?
Eble ni povus bone uzi ilin en batalo.
Nu, ni ankoraŭ ne povas distingi la diferencon:
Ni ankoraŭ ne havas la sentemon por ĉi tiu paco kaj la vivo de Dio, pri kiuj vi ĉiam parolas.
Sed nur por esti sur la sekura flanko: ni batalos ĉi tiun batalon sole!
Tie prenu la svisajn knabojn!
Tio povus esti grave misiris!
Ŝajnas, ke la Sinjoro finfine tamen ankoraŭ havas nin en sia plano.
Eĉ se vi ne volas nin!
Kion vi pensas?
Jes, nu, mi... Mi havas nenion pli por diri.
Arnold Winkelried instruos vin kiel esti akceptita en la Konfederacio de la svisoj.
Sed por ĉi tiu batalo - unue malsupren venu! Ni bezonas vin!
Kie estas Schultheiss Petermann?
Kie estas Schultheiss Petermann el Gundoldingen?
En Meierholz li donas siajn finajn instrukciojn.
Kiel ĉiam, ŝajnas, ke li perfekte planis ĝin.
maldekstre, dekstre... !
Venu supren nun!
Nu, ni devas pluiri!
Vi devas veni supren!
Tiu vojo, bonvolu!
Ni ne havas alian elekton!
Tiam malsupreniru de la ĉevalo.
Ni daŭre batalos piede!
Kiel vi supreniris tien?
Hej, rigardu!
Hej, kion vi faras?
Tiel vi falos en batalo, se vi ne turniĝos reen!
Oni nomas vin stultulo, kaj stultulo vi estas!
Ne plu staru en la vojo de mia famo!
Antaŭen, marŝu!
Tondro kaj Doria – mi ne povas marŝi en ĉi tiuj ŝuoj.
Mi fortranĉos miajn beksojn.
Hej, rigardu, jen Hermann Rhynach.
Ĉiam volas esti la unua!
Aĥhhhhh!
Kie estas la unua helpo?
Kie estas la unua helpo? Mi sangas ĝis morto!
Nu, jen kion li meritas, la nerdulo!
Aŭskultu, viroj, svisaj konfederitoj, karaj fratoj:
Mi estas Schultheiss Petermann el Gundoldingen, via komandanto en ĉi tiu batalo!
Mi staras sub ĉi tiu flago.
Do obeu miajn ordonojn!
Neniu batalas sola!
Kiel ordonis niaj komandantoj, ni atakas niajn malamikojn en klinforma formacio.
Ĉi tio havas la avantaĝon, ke ni ne havas tro multajn samtempe.
Partoprenu en la batalo!
Ni provas trarompi la flankon de la malamiko!
Jes!
Sed zorgu ne veturi unu la alian!
Ni nun diros mallongan preĝon, kaj poste ni atakos niajn malamikojn antaŭ ol ili ekhavos la ideon forigi sian
mortigan kirason, sen kiu ili estus multe pli superaj ol ni.
Schultheiss, vi volis doni al mi ŝancon negoci antaŭ ol ni atakas.
Nun estas la tempo por agado, ne por intertraktado!
Jes! Jes!
Ni preĝu!
Ho Dio, estu kun ni en ĉi tiu granda defio!
Amen.
Por edzino, infano kaj patrujo!
Sinjoroj, ĉu vi pretas?
Jes!
Nu, ek!
Reen! Reen al Meierholz!
Ni kunvenu! - Reen!
Vi devintus aŭskulti al mi!
Jen, jen vi bezonas feran skatolon por trarompi!
Kaj mi diras, ke vi devintus aŭskulti al mi!
La interkonsento estis, ke ni unue negocos kaj proponos pacon.
Almenaŭ 60 viroj, fratoj el niaj propraj rangoj, falis pro ĉi tiu senpripensa movo.
Fero, fera skatolo...
Ĉu vi pensas, ke Dio ne povus tiel mirinde aranĝi tion por ni, se ni nur fidele plenumas nian parton?
Walter Stauffacher transprenas la komandon de la armeo.
Se al li io ajn okazos, Werner Fürst lin reprezentos.
Ni nun preĝu!
Nia Dio, Vi metis en niajn korojn esti Via popolo, disponebla kiel unu viro, aŭdu nin! Vi vidas niajn malamikojn
kaj subpremantojn, kiuj deziras nenion krom nian morton.
Sed ni deziras al ili eternan vivon!
Ili venis por forpreni nian liberecon.
Sed ni estas ĉi tie por alporti al ili veran liberecon!
Ho, traktu nin nun laŭ via bontrovo.
Kaj instruu nin Vian vojon, por ke ni Vin konu.
Ke vi mem, via dia vivo kaj via efika paco regu super ni kiel tuta popolo.
Ni deziras nenion alian!
Fratoj!
Idioto!
Antaŭ ol ni komencos frakasi unu la aliajn la kapojn...
Ni ne batas, ni ponardas vin, knaboj!
Kio? Ĉu vi ankaŭ perdis ĉian respekton al la morto?
Aŭskultu min, por la lasta fojo.
Ni alfrontas unu la alian en ĉi tiu vivo.
Tro malfrue, eble nur kiam ni turmentiĝos en sango, ni ekkomprenos, ke ni ĉiuj estas fratoj.
Ĉion, kion ni prenas de aliaj, ni finfine prenas de ni mem!
Ho, kiel avideco frenezigas nin, igante nin voli orumi ĉion!
Se ni povus, ni konstruus niajn urbojn el juĝoj.
Mi petas vin, reĝo Leopoldo:
Via ĉenpoŝto estas forĝita el oro – kiel estas vivi en ĝi? Pli libera? Pli feliĉa?
Ne! Vi scias, ke oro pezas pli ol fero.
Ĉiuj posedaĵoj nur igas nin malpli liberaj kaj pli maltrankvilaj.
Ni batalas kaj kverelas pri tero; sed kun ĉiu colo kreskas ankaŭ nia zorgo pri ĝia konservado kaj administrado.
Ni ŝtelas la teron el sub la piedoj de unu la alia, kiam ni povus ĝin kune kultivi kaj planti.
Ni permesas, ke bariloj, fosoj kaj muroj nin apartigu.
Kaj tamen, kune ni posedis saĝon, kiun nenio limigus.
Vera libereco estas libereco de la koro.
Vera riĉeco konsistas nur el kontenta animo.
Vera feliĉo kuŝas sole en paco kun Dio kaj en kune marŝi en la efikoj de Lia paco.
Fluante kun ĉi tiuj efikoj, regataj kaj movataj de tiu paco -
Do ni ĉiuj povus esti unu korpo, unu korpo por Kristo!
Jes, ni estas la korpo, kaj vi estas la postaĵtruo! Pikadu la knabojn!
Silentu, dungosoldato!
Vortoj notindaj.
Do kiam vi finos vian predikon, mi ĝoje revenos al mia oferto de kvardek jaroj da paco.
Post ĉi tiu parolado, mi eĉ estus preta duobligi la pacan proponon al 80 jaroj, kondiĉe ke vi redonu
al mi ĉiujn konkeritajn teritoriojn, kiel petite.
Ĉar mi estos la kapo de tiu ĉi korpo da homoj, pri kiu vi parolas!
Ne, nur Dio devas fariĝi la kapo de ĉio, ne homo!
Ho, vere? Kaj kiu do devus regi nin tiam?
La efika paco de Dio.
Lia perceptata vivforto.
Ĉiu persono povas ĝin senti kaj sperti por si mem.
Krome, ni ĉiuj povas samtempe sperti la pacon de Dio, kvazaŭ ni ĉiuj estus unu.
Lia efika vivforto povas gvidi tutajn popolojn kvazaŭ ili estus unu viro.
Sen ĉi tiu fundamento, sen ĉi tiu sekreto, ne ekzistus la Konfederacio de la Svizroj!
Jam de 30 jaroj mi revas pri starigo de Habsburga princlando.
Tiu, kiu etendiĝas de Alzaco tra suda Germanio kaj centra Svislando, Vorarlberg, Tirolo,
Stirio, Karintio ĝis norda Italio kaj Triesto.
Mi neniam rezignos pri ĉi tio!
Jam dum kvindek jaroj mi revas forĵeti de ni svisoj la tiranan regadon de la mon- kaj ter-avidaj
Habsburgoj, por ke ni mem povu decidi, kien ni iras!
Bonvolu, Walter, la paco de Dio devas esti nia reĝo, ne iu sviso, germano aŭ aŭstriano!
Alivorte, vi diras 'ne' al mia pactraktato?
Ni diras 'Ne'!
Viroj, ni iru en batalon!
Nun ni montros al vi, kiu ĉi tie estas la estro!
Ni ne akceptos la regadon de Dio, kaj ni forpelos vian Dion el viaj mensoj!
Sinjoro Jesuo, trarompu ĉiujn korojn, por ke ni povu doni nin unu al la alia, kiel Vi donis Vin mem por ni sur la kruco!
Prizorgu mian edzinon kaj infanon!
Lancoj supren!
Lancoj malsupren!
Do simple...
Nu, lasu min trankvila, mi estas la reĝo!
Do des pli da kialo!
Tio alportos al mi famon kaj honoron.
Sinjoro King! Sinjoro King, la reĝino-abelino serĉas reĝon!
Ho Reĝo, ne marŝu al Sempach!
Ĉi tio estas signo el la ĉielo, kaj ĝi ne antaŭsignas bonon por vi!
Ĉu vi pensas, ke mi timas viajn superstiĉojn?
Ne plu staru en la vojo de mia venko!
Ni venkis!
Ni venkis.
Ni estas liberaj!
Liberaj, kaj tamen ni restas kaptitoj, kaptitoj de niaj koroj, ĝis ni ne rekonos nian internan, veran liberecon.
Ni venkis.
Ni estas liberaj!
Ni venkis Svislandon!
Kaj tamen ni perdis la plej bonan aferon pri Svislando, ĝian koron.
La feliĉa fino kuŝas en la kreado de libera, sendependa kaj neŭtrala Svislando.
Do, ĉu vi jam finis la resumon?
Ne, ankoraŭ ne.
Nun ŝi finfine ĝin disŝiras kaj rememoras miajn vortojn:
Multaj — kaj ne nur unu — mortis en tiu memorinda tago.
Estas domaĝe, ĉar la vivo de Arnold havus tiom multe por diri al ni. ...
Ni volas esti liberaj, same kiel niaj patroj estis!
Pli bona morto ol sklaveco!
Ni volas fidi la plej altan Dion kaj esti sen timeco antaŭ la potenco de homoj!
Ni volas esti liberaj, same kiel niaj patroj estis!
Pli bona morto ol sklaveco!
Ni volas fidi la plej altan Dion kaj esti sen timeco.
antaŭ la potenco de homoj!
Ni volas esti liberaj, same kiel niaj patroj estis!
Pli bona morto ol sklaveco!
Ni volas fidi la plej altan Dion kaj esti sen timeco antaŭ la potenco de homoj!
Ni volas esti liberaj, same kiel niaj patroj estis!
Pli bona morto ol sklaveco!
Ni volas fidi la plej altan Dion kaj esti sen timeco antaŭ la potenco de homoj!