Таърих ба мо меомӯзонад, ки мо аз таърих ҳеҷ чиз намеомӯзем.
Аз ин рӯ, бо сабр чархи истибдод, беадолатӣ ва муборизаи дар натиҷа ба хотири озодӣ пайдошуда идома медиҳад ба гардиш.
Арзиши воқеии ҳикояе, ки бо арақ, хун ва ашк навишта шудааст, эҳтимолан танҳо ба онҳое
маълум мешавад, ки онро бо хуни худ навиштаанд.
Шумо бояд шарҳи мухтасари таърихии ҷанги Сепашро нависед, на биографияи Арнольд Винклерид!
Рӯзҳо рӯз ба рӯз серкортар мешаванд.
Кӣ вақт мегирад, то баъдтар ҳамаи ин ҷузъиётро бихонад?
Ва агар номи Винкельрид фаромӯш шавад, чӣ мешавад?
Садҳо мардони шуҷоъ бо ӯ ҷони худро аз даст доданд.
Оё онҳо ҳама ҳаққи баробар надоранд, ки дар хроника дохил шаванд?
Аммо Арнольд Винклерид...
Танҳо ном метавонад барои наслҳои оянда аҳамият дошта бошад.
вақте ки ӯ он 9-уми июли соли 1386-ро ёдовар мешавад:
Леопольд III, шоҳи Габсбургҳои Австрия, зулмгар бар мардуми Швейтсария, душмани ҳуқуқҳо ва озодиҳои онҳо, мисли
пешгузаштагонаш, қурбонии иродаи мустаҳками мардуми Швейтсария барои дифоъ аз худ ва шуҷоати онҳо мешавад.
Аммо бидуни Арнолд...
Акнун дигар хавотир нашавед.
Номи Нолди албатта фаромӯш нахоҳад шуд.
Номи ӯ дар лаби ҳама аст ва ҳамин тавр хоҳад монд.
Ӯ албатта афсона намешавад.
Чӣ афсӯс, ки барои ҳамаи он кор ва пергаменти гаронбаҳо беҳуда рафт.
Ҳоло як рулони нав гиред ва онро боз ҳам кӯтоҳтар кунед!
Чӣ афсӯс, ман бисёр мехостам, ки ин ҳикояро барои наслҳои оянда бимонам!
Қаҳрамонҳо ба таври дигар мемиранд
Сенария ва коргардонӣ аз Иво Сасек
Ин аст нақл!
Оё метавонам дар лифти шумо ҳамроҳи шумо шавам?
Албатта, бо Вальтер дар паҳлуи мо, рондани чорво боз ҳам бештар баракатманд хоҳад шуд!
Ман муддати тӯлонӣ интизор будам, ки шабро бо ту дар алафи хушк дар хонаи кӯҳистонӣ гузаронам!
Дар он болои алп шабона сард аст, аммо агар ба ман наздиктар хоб кунӣ, гарм хоҳад буд.
Барои ҳамин ман хеле ҳаяҷонзадам!
Агар модарам медонист, ки ман чӣ қадар хушбахтам!
Салом, Телл, имрӯз бо худ кӣ меоварӣ?
Ин набераи ман аст, писари духтари калонии ман Врени.
Хуб, номи ту чист?
Арнольд Винклрид
Ҳама маро «Нолди» меноманд.
Ҷуфи! Хуш омадед!
Оё ту дар анбори алафи хушкшудаи мо мехобӣ?
Ман иҷозат дорам дар оғӯшҳои бобо хоб равам.
Ура! Ман метавонам бо бобоям дар алафи хушк хоб кунам!
Ҳеҷ чиз зеботар аз ин нест!
Сабр кун, ту наметавонӣ гузаред!
Чаро мо набояд онро паси сар кунем?
Баргардед, нопадид шавед, шумо ширдоён!
Ин ҷо моликияти каси дигар оғоз меёбад!
Чӣ, моликияти каси дигар?
Аз кӯдакӣ мо бо бобоён ба ин чарогоҳҳо меомадем.
Ин обест, ки зери пул рафтааст.
Аббот Йохан ҳоло чарогоҳҳоро соҳиб аст.
Император Фридрих Зебовар онро ба монастир дод.
Император ҳақ надошт ӯро ба аббат супорад.
Роҳ диҳед, вагарна мо мезанем!
(Ой...)
Биби! Биби!
Мо инро таҳаммул намекунем.
Ҳай, биёед онҳоро мағлуб кунем!
Ҳамин аст, шумо, бургерҳои серталаб!
Ва ин гурӯҳи риёкоронаи монахон низ бояд фавран овезон карда шаванд.
Биби! Биби!
Оё ҳама чиз хуб аст?
Алафҳои бегона ҳеҷ гоҳ намемиранд!
Ҳама чиз ба зудӣ боз беҳтар мешавад.
Бе ман пеш равед.
Ман дар ин ҷо як лаҳза истироҳат мекунам.
Аммо агар ба кӯмак ниёз доред, ба мо занг занед!
Мо бояд идома диҳем; то ҳол роҳи дароз дар пеш дорем.
Нолди, пеш бирав.
Ба зудӣ беҳтар мешавад.
Ман дақиқ паси шумо меоям.
Чӣ мешавад, агар Габсбургҳо баргарданд?
Ҳа, онҳо тарсончанд.
Онҳо мисли харгӯшҳо давиданд!
Ин говбонҳои лаънатӣ.
Ман аз таякҳо ва батонҳои онҳо нафрат дорам.
Мо танҳо бояд яке аз онҳоро ҳамчун гаравгон бигирем.
Пас аз он мо низ хоҳем донист, ки дигарон кӣ ҳастанд.
Оё ин чеҳра ба шумо хеле ошност?
Ман ба ту мегӯям, ки падари ӯ Гесслерро тирборон карда буд.
Аммо ҳоло ӯ дар он ҷо хеле танҳо хобидааст.
Ва ман низ ягон арбалет намебинам.
Биби!
Ёрӣ, ёрӣ! Габсбургҳо баргаштанд.
Зуд биёед, ба мо кӯмак кунед!
Биби!
Кӯмак, кӯмак!
Не, бобо! Не!
Биби, чаро ман туро танҳо гузоштам?
Мо чаро бо дигарон намондем?
Не! Биби! Не!
Не!
Ман боз як бор охирин бор мегӯям: шумо ҳама девона шудаед.
Оё мо бояд ба ӯ иҷозат диҳем зинда бимонад, то ки мисли падари худ ҳарчӣ бештар моро тирборон кунад?
Мо бояд ӯро ба император супорем, зеро мукофот хоҳем гирифт!
Мо император ҳастем.
Илова бар ин, мо метавонем ба император нишон диҳем, ки дар куҷо ӯро ғарқ кардем.
Ин адолати худидоракунанда аст.
Агар ту ҳозир бас накунӣ, мо туро ба ӯ мебандем.
Ман аз он дур мемонам.
Ман ҳатто як ангушт ҳам намебардорам.
Мо метавонем инро худамон идора кунем.
Ҳай, баргард, вагарна гиря мекунӣ.
Биби!
Не!
Ман ба хунам қасам мехӯрам, ки қасос хоҳам гирифт ва то даме ки набинам ту дар хуни худ меҷунбӣ, ором намегирам.
Бирав, шайтон!
Модар! Падар! Онҳо боборо куштанд!
Нолди, ту се ҳафта мешавад, ки дуруст хӯрок намехӯрӣ. Лутфан!
Агар ман боз хӯрок бихӯрам, он танҳо барои тақвият додани худ барои давраи кӯдакӣ хоҳад буд.
Ҳоло, ба хотири Худо, аз ин нақшаҳои қасос даст кашед.
Ҳадди ақал онҳо бо бадӣ меҷанганд ва на танҳо мисли мо нишаста, дуо карда, ҳеҷ кор намекунанд.
Қасос роҳи нодуруст аст.
Роҳи беҳтар ин аст, ки барои гуноҳи хуне, ки содир кардаед, каффора диҳед.
дар хуни худ пӯшида!
Шумо чӣ маъно доред?
Вақте ки касе бо имон ҷисм ва ҳаёти худро ба итоати Масеҳ таслим мекунад,
то ки, гӯё кушта шудаанд, дигар барои худ зиндагӣ накунанд, балки барои Масеҳ.
Нолди, ӯ на танҳо бобои ту буд!
Ӯ падари ман буд!
Оё мо набояд аввал ба он қатлкунандагон роҳи беҳтарро таманно кунем?
Онҳо ба ҳар ҳол намехоҳанд, ки ӯ биравад!
Пас Худо худаш кафолат медиҳад, ки хуни онҳо рехта шавад.
Ва бепоён шумори дигар одамони бегуноҳ низ бо онҳо хоҳанд мурд!
Бо вуҷуди ин, ман ба шумо ҳаминро мегӯям:
Ту ба гурӯҳи писарон намепайвандӣ!
Оё шумо инро фаҳмидед?
Оё ҳама инро равшан фаҳмидед?
Хейни, равандро боз дақиқ такрор кун!
Мо дар ин ҷо чӣ гирифтем, як бузчаи ҷавон?
Лутфан маро азият надиҳед, ман танҳо мехоҳам яке аз шумо шавам.
Ҳа! Ҳар кас метавонад инро бигӯяд!
Оё ту аз модарат иҷозат пурсидӣ?
Ӯ дар ин вақти рӯз аллакай хоб аст.
Хуб, биёред ӯро!
Писар хуб аст!
Оё ту писари кироягири олмонӣ ҳастӣ?
Роҳбари ҷавонтарин клуби писарон?
Ман Дэнни ҳастам.
Оё онҳо инчунин ба шумо гуфтанд, ки падари ман қатлкунанда аст?
Ва ту наметарсӣ, ки ба ин ҷо биёӣ?
Поцтусиг! Он бояд воқеӣ бошад!
Танҳо барои он ки байни мо ҳама чиз равшан бошад:
Падари ман савораи ҷангӣ дар хидмати Рудольф фон Габсбург буд.
Баркатофарии ӯ дар маросими саворашавӣ маънои зеринро дошт:
Барои ҳифз кардани Калисо ва заифон аз ваҳшиёнагии мушрикон.
Аммо сипас аз ӯ хостанд, ки одамони бегуноҳро ба қатл расонад.
Вай инчунин бояд дар рейдҳои Калисои Румӣ ширкат варзад.
Вақте оилаҳои бегуноҳ ва бесилоҳи швейтсарӣ пеши чашмони ӯ қатл мешуданд, ӯ шамшерашро кашид.
Ӯ ҳамватанонашро кушт, то Конфедератҳои беҳимояи Швейтсариро аз ваҳшиёнагии ин бединҳо ҳифз кунад.
Сипас ӯ ба ин ҷо гурехт, то ҳамчун вассали феодалӣ ба Швейтсария хизмат кунад.
Ақлам ба ман гуфт, ки ба назди писари қатлкунанда наравам, аммо дилам бо вуҷуди ин овозаи фиребомез маро ба сӯи ту кашид.
Ва ин воқеӣ аст!
Ман Ҳейни ҳастам!
Хурсанд ҳастам, ки бо шумо шинос шудам! Ман Арнолд Винклерид ҳастам.
Эээ... мо дар ин ҷо танҳо номҳои аввалро истифода мебарем.
Ин ҳама чизест, ки мо дар бораи якдигар медонем.
Ҳамин тавр мо кафолат медиҳем, ки аз таъқиб дар амон ҳастем!
Хуб, ман Нолди ҳастам.
Ман Ҳейни ҳастам.
Ва ту албатта Ҳейни ҳастӣ?!
Ин воқеан дуруст аст.
Писарон дурӯғ намегӯянд. Биёед зудтар анҷом диҳем.
Ба ҷуз ту ва ман, дар ин ҷо танҳо як нафари дигар ҳаст, ки номи ӯ Ҳейни нест.
Ин Дану аст.
Оё падари шумо дар паси ин кӯдакӣ аст?
Ӯ ва мо бо хуни худ қасам хӯрдем, ки то иҷрои қасами онҳо, ки назди Худо хӯрдаанд, барои Конфедератҳо мубориза барем.
Шумо кадом қасамро дар назар доред?
Ту швейтсарӣ ҳастӣ ва аз як олмонӣ мепурсӣ?
Мо мехоҳем як халқи бародарон бошем.
На ягон мушкилӣ моро ҷудо накунад, на хатар...
Мо мехоҳем озод бошем, чун падарони мо буданд...
Марг беҳтар аз зиндагӣ дар ғуломӣ аст...
Мо мехоҳем ба Худои баландтарин эътимод кунем...
Ва натарсад
пеш аз қудрати инсонҳо!
Мо бо шумо кадом мушкилотро метавонем мубодила кунем?
Тел бобоям буд!
Оҳ, ман хеле афсӯс мехӯрам!
Ва онҳо ӯро рост дар назди ман ғарқ карданд!
Ва калонсолон дар ин бора ҳеҷ коре намекунанд.
Онҳо танҳо метавонанд дуо кунанд.
Лутфан!
Ҳеҷ гоҳ аз дуо кардан даст накашед!
Кӣ дигар метавонист ба мо кӯмак кунад?
Аммо шумо дуруст мегӯед!
Амалҳо бояд пайравӣ кунанд!
Баъзан мо ҳанӯз ҳам маҷбур мешавем, ки ба калонсолон дар ин кор кӯмак кунем.
Оё ту ба ман кӯмак мекунӣ, ки хуни бобоямро қасос гирам?
Худо фармуд, ки гуноҳи хунро танҳо бо хуни касе, ки онро рехтааст, пок кардан мумкин аст.
Мо занҷираи фармондеҳии се сарбозеро, ки бобои шуморо ғарқ карданд, медонем.
Оё шумо ҳама омодаед?
Мо мехоҳем як халқи бародарон бошем.
Ист! Ман шунидам, ки яке аз се нафар фарёд зад, ки ӯ дар он иштирок намекунад.
Мо намехоҳем хуни бегуноҳонро резонем.
Ман... ин ман будам... ин ман будам!
Тез, мо дигар наметавонем онҳоро дертар нигоҳ дорем!
Эй, дар ин ҷо чӣ мегузарад?
Ой, биёед аз ин ҷо бароем!
Биёед аз ин ҷо бароем!
Бале, писар, албатта мо туро дорем!
Не! Маро раҳо кун!
Ин пули хуби ғулом аст!
Шумо розӣ нестед?
Ҳай, ӯро танҳо гузоред!
Ӯ маҷбур шуд тамошо кунад, ки шумо бобояшро ғарқ кардед.
Пас чӣ?
Ҳаёт ҳамин тавр аст.
Мо ӯро намекушем, мо танҳо мефурӯшем.
Маро раҳо кунед, шумо қатлкунандагон!
Ман дар куҷоям?
Ғам макун, писар, мо дӯстем!
Габсбургҳо дар куҷоянд?
Онҳо рафтаанд.
Мо дар ин ҷо дар кӯҳҳо ҳастем, солим ва бехатар.
Оё тирҳо аз ту омаданд?
Дар асл, мо онҳоро танҳо барои шикор лозим дорем.
Мо масеҳиёни валденсиянӣ ҳастем, ки таъқиб мешавем.
Вақте ки мо ҳангоми шикор ба шумо рӯ ба рӯ шудем ва шуморо дар хатаре, ки ҷони шуморо таҳдид
мекард, дидем, рӯҳи Парвардигор бар мо нозил шуд.
Мо ба таъмиди Рӯҳулқудс ва ба неъматҳои рӯҳонии Худо бовар дорем.
Бо вуҷуди ақли беҳтари худ, мо илҳом гирифтем, ки шуморо озод кунем ва қатлкунандагони шуморо ба ҷавобгарӣ кашем.
Ман бисёр дар бораи вальденсиҳо шунидаам.
Аммо ҳама мегӯянд, ки ту ҳеҷ гоҳ силоҳ бар намедорӣ!?
Мо бартар медонем, ки мисли Парвардигори мо Исо Масеҳ бимирем.
Бо озод кардани ман, оё шумо ҳоло ҷони худро дар хатар нагузоштед?
Бале, аммо чӣ гуна метавонистем бетараф бимонем ва тамошо кунем, ки як писари бедифоъ кушта мешавад ё ба ғуломӣ фурӯхта мешавад?
Дар тӯли 300 соли гузашта, католикҳои румӣ дар ҳафт ҷанги салибӣ беш аз 22 миллион нафар бегуноҳонро куштаанд.
Танҳо дар Қудс онҳо 60 000 яҳудӣ-ро қатл карданд.
зеро онҳо намехостанд ба католикӣ табдил ёбанд.
Бале, ҳамон тавр, мисли 10 000 деҳқони Стедингери он замон.
Онҳо солҳо боз кӯшиш мекунанд, ки моро ва оилаҳои моро қатл кунанд.
Ғам накун, писар.
Солҳо боз мо дар хатаре ҳастем, зеро мехоҳем танҳо ба Рӯҳи Муқаддас итоат кунем ва на ба инквизиторҳо бо крестоносҳояшон.
Пас, ту воқеан инро намехоҳӣ?
Биёед бубинем, ки кадом Худо дар ин ҷо қавитар аст!
Мо шуморо муддати тӯлонӣ ҷустуҷӯ мекардем!
Мо муддати тӯлонӣ барои шумо ҷойе омода кардем...
Ҳай, биёед!
Дастҳоро дар паси сар гузоред ва моро пайравӣ кунед!
Бо мо ҳар чи хоҳед, кунед.
Аммо бигзор ин писар озод шавад.
Ӯ аллакай ба қадри кофӣ зулмро дидааст!
Пас оё ин орзуи охирини туст?
Бале, ман дигар дархост надорам!
Писараро ба берун бароред.
Ӯ метавонад ба мо хизмати бузург кунад.
Ба ин нишона нигаред!
Ин азобҳои охирини маргатонро сабук хоҳад кард.
Зот-ул-ботинаи ман бо фазилатҳои ҳақиқӣ ва некиҳои Масеҳ он қадар пур шудааст, ки ба порае
чӯби мурда барои ёдрас кардани Ӯ ниёз надорам.
Аввал забонашро сӯрох кун, ва вақте ки сӯрох шуд, ӯро сӯзон!
Бале, ҷаноб.
Оё шумо мехоҳед, ки иҷрои ҳукм ё бозтаъмиди шумо дар хонаи падаратон сурат гирад, то ҳадди ақал ба биҳишт дохил шавед?
Оё дар биҳишт низ католикҳо ҳастанд?
Дигар кӣ?!
Пас ман намехоҳам ба он ҷо равам.
Ман беҳтар медонам, ки дар дӯзах бо ҳаммиллатон бошам.
Кош боз ҳеҷ гоҳ маҷбур намешудам, ки одамони бераҳм мисли туро бубинам ва дар ҷое, ки ту ҳузур дорӣ, бимонам.
Устухонҳояшро бишикан!
Агар тавба кунед, ба шумо Ҷашни Шаби Масиҳ дода мешавад ва шумо дар лутфи Худо ба биҳишт ворид мешавед.
Ман онҷо будам, вақте ки сарбозони католик ҳазорҳо нафари моро қатл карданд.
Дар яке аз калисоҳои шумо ман 50 зани моро бо сар бурида ёфтам ва кӯдаконашонро дидам, ки
ҳанӯз аз синаҳои модарони беҷони худ шир мехӯрданд.
Эй Парвардигори Худо, шумо метавонед ҳаёти муваққатии моро бигиред, аммо
Вай моро ба ҳаёти абадӣ дар ҷалоли худ наҷот хоҳад дод.
Аммо ту, ту дар оташи абадӣ хоҳӣ сӯхт, ҳамроҳ бо вафлиҳо ва салибҳоят.
Оё туро низ бар зидди иродаат инҷо оварданд?
Ман ҳам.
Шумо дар ин ҷо муддати дароз ҳастед?
Ман бовар дорам, то абад.
Ва ту аз куҷоӣ?
Аз Эльзас
Онҳо маро рабуданд.
Ва ҳоло? Мо ҳоло дар куҷоем?
Ман ҳеҷ тасаввур надорам.
Онҳо чашмони маро бастанд.
Ту ҳам?
Аммо ман фикр мекунам, ки ин бояд як монастир бошад, зеро дар ин ҷо аббот Яоаннес ҳаст.
Аббот Ҷон? Шумо боварӣ доред?
Бале, албатта, зеро падарам низ Йоханнес ном дошт.
Оё ӯ кард? Оё ӯ дигар зинда нест?
Модар ҳам намекунад.
Кӣ инро кард?
Калисои Румӣ
Аввал онҳо танҳо синагогаҳои моро хароб карданд.
Сина... чӣ?
Инҳо хонаҳо ҳастанд.
Шумо онҳоро «калисоҳо» меномед.
Пас моро дар рӯзҳои иди масеҳӣ дигар дар кӯчаҳо иҷозат намедоданд.
Шумо бо «мо» чӣ маъно доред?
Бале, яҳудиён.
Ҳамаи китобҳои яҳудӣ бояд сӯзонда мешуданд, ва мо бояд либоси махсус мепӯшидем.
Он қадар бад набуд, аммо баъд ба мо дигар иҷозат дода нашуд, ки дар хонаи худ бимонем.
Онҳо ҳама чизро аз мо гирифтанд.
Ва онҳо мехостанд моро маҷбур кунанд, ки таъмид гирем.
Волидонам инро намехостанд.
Сипас онҳо пеши назарам сарҳояшонро буриданд.
Ман хеле хонаиам!
Ҳоло мо бояд шуҷоатманд бошем.
Мо, албатта, дар ин ҷо дер нахоҳем монд.
Дэнни! Дэнни моро ноумед намекунад!
Дэнни кӣ аст?
Дӯсти беҳтарини ман.
Волидонам ҳанӯз зиндаанд, аммо онҳо ҳамон қадар наметавонанд ба мо кӯмак кунанд, ки волидони шумо.
Чаро не?
Оҳ, онҳо танҳо дуо мекунанд, вале дар амал ҳеҷ коре намекунанд.
Аммо Дэнни, дӯсти ман, хоҳад омад; ӯ моро аз ин ҷо берун мебарорад.
Ту дигар танҳо нестӣ, Аннели.
Ман ҳоло бародари калонии ту ҳастам.
То даме ки зинда ҳастам, мехоҳам барои ту бошам ва ғамхорӣ кунам.
Шумо дигар танҳо нестед.
Шумо чаро дар ин саҳифа ҳастед?
Аз синни хурдӣ машқ кунед, ки аз ҷинси муқобил дурӣ ҷӯед!
Ту то ҳол чаро пеш нарафтаӣ?
Ман ба ӯ фаҳмонидам, ки дар ин ҷо ҳама чиз хеле суст пеш меравад.
Ва мо якҷоя муҳокима кардем, ки чӣ гуна метавонистем ин вазъиятро зери назорат гирем.
Ҳмм, ба назар мерасад, ки онҳо аз оилаи хуб меоянд!
Ҳоло поён биё! Дар боғ ҳанӯз барои ту кор ҳаст.
Он ҷо шумо метавонед заминро барои гулзори нав омода кунед.
Тезтар, ба зону бишинед!
Ҳоло чӣ рӯй медиҳад?
Вай ҳангоми кандан ба худ зарари даҳшатнок расонд.
Ман фикр кардам, ки ту мурдаӣ, ту хеле баланд фарёд мезадӣ!
Бо таҷҳизот бодиққаттар бошед!
Мо бояд ҳарчи зудтар аз ин ҷо берун шавем.
Дар ин ҷо бояд чизе даҳшатнок рух дода бошад.
Мо имшаб вохӯрем, вақте ки ҳама чиз ором мешавад.
Ман дар погреб як гузаргоҳро кашф кардам, ки метавонад моро ба озодӣ расонад.
Тез, биёед ҳама чизро дафн кунем.
Оё мумкин аст, ки мо дар ниҳоят дар монастир нестем?
Ин бештар ба паб монанд аст.
Аммо дар паб одамон пинҳонӣ сухан намегӯянд.
Аммо оё он зан нагуфт, ки мардон ва занон аз ҳамдигар канор мегиранд?
Аммо ту дидӣ, ки он одамони даҳшатнок бо ҳам чӣ кор карданд?
Шояд он барои чашмони мо пешбинӣ нашуда буд.
Тезтар биёед!
Ман халтаи нонамро дар тиреза овезон мекунам, то Дэнни, вақте ки меояд, бидонад, ки мо дар куҷоем.
Дэнни, ман медонистам, ки ту маро ноумед намекунӣ!
Мо мехоҳем озод бошем, мисли падарони мо!
Марг беҳтар аз зиндагӣ дар ғуломӣ аст.
На душворӣ ва на хатар моро ҷудо карда наметавонанд.
Фардо дар ҳамин вақт омода бош.
Мо меоем, то туро биёрем! Бародаронат ва Дэнни!
Ман медонистам! Ман медонистам!
Ӯ инҷост!
Оё ман нагуфтам, ки ӯ меояд?
Дэнни инҷост!
Ҳоло чӣ кор кунем?
Фардо дар ҳамин вақт
Ӯ барои мо хоҳад омад.
Вақте ки ҳама чиз торик ва ором мешавад, ба ҳуҷраам биё.
Аммо ҳама чизеро, ки доред, бигиред.
Хуб. Фардо шом мебинем.
Онҳо инҷоянд!
Кашед, то даме ки зинапоя мерасад.
Чӣ хеле дер берун ҳастӣ?
Мо ба куҷо равем?
Хуб... эээ...
Биё, шайтон!
Мо намехоҳем дигар дар хонаи қатл, ки дар он кӯдаконро мекушанд, бимонем... ...ки дар он одамон ба мо дурӯғ мегӯянд ва
маст мешаванд... ...ва корҳои даҳшатноку бепӯшро анҷом медиҳанд!
Шумо хеле нооқилона ҳарф мезанед!
Ман метавонам душмани ту бошам ва он гоҳ он чизе, ки ту ҳозир тавсиф кардӣ, ба ту рӯй хоҳад дод.
Ба ман нигоҳ кун! Оё мо якдигарро намешиносем?
Ту марди аз кӯл ҳастӣ!
Бале, аммо оё ман ба шайтон монанд менамоям, чун ту он вақт маро «шайтон» меномидӣ?
Гӯш кунед, шумо дутоятон!
Бовар кунед ё не, ман дӯсти шумо ҳастам ва солҳо боз аз ин чизҳое, ки шумо низ бо чашмони худ дидаед, азият мекашам.
Ту то ҳол чаро нарафтӣ?
Ва чаро то ҳол он хонаи шайтонро насузондаӣ?
Зеро ин оқилона нахоҳад буд!
Ман тақдири туро медонам, Нолди!
Агар ман гурехта мешудам, бо ман ва хонаам ҳамон чизе мешуд, ки бо шумо ва хонаи шумо мешуд, агар шумо гурехта мешудед.
Садҳо кӯдакон, ки набояд вуҷуд медоштанд, дар паси деворҳои ин монастир кушта шудаанд.
Аз замони ҷорӣ кардани Инквизиция аз ҷониби Григорий IX, дасти ин афрод бо хуни зиёд олуда шудааст.
Чаро онҳо ҳамаи ин корҳоро мекунанд?
Онҳо мехоҳанд ба хоҳиши худ расанд ва болои ин, онҳо серталаб ҳастанд ва ҳамеша пули бештар мехоҳанд!
Ва вақте ки онҳо хонаи сарватмандро ёфтанд, занҳояшонро ҳамчун ҷодугарҳо сӯхтанд ва молу мулкашонро гирифтанд.
Агар шумо дӯсти мо бошед, пас ҳоло ба мо дар гурехтан кӯмак кунед!
Оё шумо оилаи худро ва ҳамаи хешовандонатонро ба ин қатлкунандагон ва инквизиторҳо месупоред?
Оё ман бояд инро бо чизи худ кунам?
Оҳ, оё ҳаминро дар назар доред?
Бубин, агар ин танҳо дар бораи ҳамин як монастири хурд мебуд, пас он хеле осон мешуд.
Аммо дар паси ҳамаи ин як қудрати ҷаҳонӣ пинҳон аст, ки бо инквизиторҳояш моро ҳар ҷо, ки гурезем, таъқиб мекунад.
Пас биёед боз ба дарун баргардем.
Ҳар як тағйирот бояд аз дарун ояд.
Ман ҳамин чизро дар ин тамоми вақт дуо мекардам.
Пас биёед як даста ташкил кунем ва Худо роҳҳои худро ба мо нишон хоҳад дод!
Аммо ман намехоҳам бо касе кор кунам, ки танҳо дуо мекунад, вале амал намекунад.
Ҳар ҳол аз он ҳеҷ чиз ба даст намеояд.
Ман дӯст медорам, ки ту ин қадар самимӣ ҳастӣ; аммо ҳеҷ гоҳ аз дуо кардан ва бовар кардан даст накаш, ҳатто агар баъзан посух
ба дуоҳои мо дертар ояд; аммо онҳо албатта ҷавоб хоҳанд ёфт!
Биёед ба дарун равем.
Хуб, шумо дутоятон нишаста бошед.
Шумо ҳоло дар ин ҷо интизор шавед.
Касе дар инҷо ба зудӣ хоҳад омад.
ки ба ту кори ояндаатро медиҳад, дуруст?
Ман як идея дорам, ки чӣ гуна аз дарун тағйирот эҷод кардан мумкин аст.
Хоҳари Марта, шумо куҷоед?
Ман гумон мекунам, ки ин чизе ҷуз як шӯхии беақлонаи кӯдакона набуд!
Аммо интизор шав! Ҳай, ман барои ту кори воқеӣ дорам!
Мо бояд бо маҳорати бештар амал кунем, то ҳеҷ кас дарк накунад, ки мо дар паси он ҳастем.
Ман аллакай як идея дорам!
Ой, ман хеле гуруснаам!
Ту, лаънати беэҳтиёт!
Девонаи тозакорӣ! Ту бефоида, бекорӣ!
Ин қасдан набуд.
Ман намедонистам, ки он қадар лағжишнок аст.
Оҳ не, боз не!
Оҳ, ман аллакай муддати тӯлонӣ медонистам, ки сари ту тунук аст.
Ба андозаи шумо мувофиқ нест!
Ҳоло чӣ кор кунем?
Чизҳое ҳастанд, ки мо бояд гоҳ-гоҳ анҷом диҳем.
Духтари беақл!
Агар шумо наметавонед худдорӣ кунед, ҳадди ақал мардонатонро омӯзонед, ки чӣ гуна аз асп поён шаванд!
Ҳай, буридаш ва онро ба боғ бароред!
Не! Не!
Дар боғ не! Не! Кӯдаки хурдсолро накуш!
Ҳоло чӣ гуна инҷо меоед?
Шояд мо бояд онҳоро низ ба боғ барем?
Не! Не!
Биёед!
Не!
Гӯш кун, эй ту, кӯдаки дағалчаи хурд!
Агар ту ҳозир қасам бихӯрӣ, ки ҳеҷ гоҳ ба касе нагӯӣ он чизеро, ки ҳоло дидӣ, мо туро зинда мегузорем.
Ман қасам мехӯрам, ман қасам мехӯрам, ман қасам мехӯрам!
Мо бояд ӯро ба бурҷ барем!
Дар ин синну сол?
Биёед!
Беҳтар аст эҳтиёт кунӣ, на пушаймон шавӣ!
Не!
Биёед!
Не!
Ва ман қасос хоҳам гирифт!
Ҳамаи дуоҳо дар ҷаҳон ҳеҷ ёрӣ намекунанд!
Ба Худо савганд, ман туро аз он ҷо берун меорам!
Ва Дэнни дар ин ба ман кӯмак хоҳад кард!
Мо шуморо ноумед намекунем!
Ман медонистам, ки ту маро ноумед намекунӣ ва меоӣ!
Чаро ту ҳанӯз инҷо ҳастӣ?
Биё, ман ба ту ҳама чизро бо тафсилот, як-як, мегӯям...
... ва падари Вальдес бисёр дуо мекунад ва хеле кам кор мекунад!
Ва ҳоло шумо чӣ пешниҳод мекунед?
Ман барои шумо чӣ кор карда метавонам?
Фақат ба он ҷо рав ва ҳама чизро бо бачаҳо тақсим кун.
он чизеро, ки ман ба шумо дар миёни мардум гуфтаам
Маргагон то он даме ки лозим аст, ин гуноҳҳоро аз болои бомҳо чир-чир хоҳанд кард.
то даме ки дар миёни мардум рӯҳияи муборизавӣ бедор нашавад ва онҳо ҳамаи ин хонаҳои шайтонро хароб накунанд!
Мо то он даме, ки тамоми қудрати Габсбургҳо шикаста нашавад, истироҳат нахоҳем кард!
Ба хунам қасам хӯрдам, ки қасос мегирам.
Қасос барои бобо, қасос барои ҳамаи он кӯдакони қатлшуда, қасос барои Аннели дар бурҷ, қасос барои
ҳамаи он амалҳои фиребомез ва нопокие, ки онҳо мекунанд.
Мо шояд камшумор бошем, аммо зарур нест, ки ҷангро бубарем.
Мо танҳо бояд онро ба кор андозем.
Мо ин овозаҳоро паҳн мекунем ва, иншоаллоҳ, ғолиб хоҳем шуд!
Агар Худо хоҳад?
Пас аз дидани ҳамаи ин, ман дигар ба Худо бовар карда наметавонам!
Шумо чаро дар рӯи замин инро мегӯед?
Ман ҳоло танҳо ба ту... ва қувваи ҷисмонӣ бовар дорам!
Шумо шунидед, ки дар монастир чӣ мегузарад?
Бале, дар он ҷо бояд бордел бошад!
Скелетҳо, ҳа, кӯдакони хурдсол!
Гуфта мешавад, ки дар он ҷо садҳо нафар дафн шудаанд.
Онҳо дар он ҷо инчунин кӯдакони ғуломро ба асорат нигоҳ медоранд!
Мегӯянд, ки як духтарро барои солҳо дар бурҷ банд кардаанд, зеро ӯ шоҳиди як қатли даҳшатнок шуда буд!
Касе бояд тафтиш гузаронад ва рӯшноӣ ба ҳар як ҳуҷраи ин хона андозад!
Аннели, фақат каме вақт боз сабр кун, ман ба наздат меоям!
Ман туро аз он ҷо берун меорам.
Ман ба ту инро ваъда медиҳам!
Фақат як талер! Фақат як талер!
Дар бораи чистишгоҳ фикр кун!
Фақат як талер!
Як талер барои индульгенсия!
Фақат як талер!
Дар бораи чистишгоҳ фикр кун!
Онҳо ҷодугарон ҳастанд — канор шавед!
Инҳо ду ҷодугар ҳастанд!
Не! Ин дуруст нест.
Ӯ танҳо мехоҳад мукофотро гирд оварад!
Онҳо ҷодугаронанд — аз роҳ дур шавед!
Ман ҷодугар нестам! Не, ин дуруст нест!
Маро танҳо гузор!
Ӯ танҳо пулҳои маро мехоҳад, зеро ман сарватманд ҳастам!
Не! Не!
Не! Не! Ӯро танҳо гузоред! Лутфан, лутфан, ӯро раҳо кунед!
Ӯ танҳо аз он сабаб дуздӣ кард, ки мо дигар пул надоштем, то чӯб бихарем!
Ӯро танҳо гузор! Не, эй Худо, не!
Бигзор ин аз имрӯз ба баъд барои ту дарс шавад!
Дар ин ҷо чӣ рӯй медиҳад?
Ин фарёди даҳшатнок, ки ҳозир буд, чӣ буд?
Фарёд? Оё фарёд буд?
Шояд мо бояд бубинем...
Салом, пада Арнолд!
Арнольд!
Падар!
Писари азизам!
Хуб аст, ки шумо инҷо ҳастед.
Аммо дар кишвар нооромиҳои зиёде вуҷуд доранд.
Ман медонам, то ҷанг сар шавад, дер нахоҳад шуд!
Мо мешунавем, ки Леопольд мехоҳад қудрати худро васеъ кунад.
Худатро хуб нигоҳ дор, писарам!
Вақт расидааст, ки ҳукумати устувор бошад, Падар.
Ин мисли лаънат аст; кишвар пора-пора шудааст.
Шарқ аз Ғарб ҷудо шуд ва дар ҳама ҷо нооромӣ ҳукмфармост!
Ман мехоҳам ҳамаи кишварҳоро муттаҳид кунам.
Як халқ – як забон – як дин – як шоҳ!
Ман тамоми ин кишварро мехоҳам!
Аммо идора кардани он барои ман ғайриимкон хоҳад буд, агар ман натавонам як ҳамҳукмрон — ё ҳатто ду нафар — таъин кунам.
Ҳамаи минтақаи Алп як косаи ягонаи нооромист.
Ӯ паноҳгоҳи ҳамаи ҳарифону тарафдорони онҳо шудааст.
Ин сарзаминҳо пур аз вассалҳои Австрия мебошанд, ки бо Швейтсария шартномаҳои болодагӣ бастаанд.
Вой бар мо, агар ҷанг сар шавад!
Ҳа, дар бораи Леопольд I, ягона меросбари қонунии Генри ба тахт чӣ мегӯед?
Оё он шахсе, ки худро устоди бузург эълон кардааст, дигар наметавонад мустақилона идора
кунад ва ногаҳон ба ҳамҳукумронҳо ниёз дорад?
Шумо кӣ дар назар доштед?
Ба касе ҷуз бародари худам.
Фридрих Зебо?
Оё ту комилан ақлатро аз даст додаӣ?
Дигар кӣ?
Ғайр аз Луи Бавариягӣ, ҳеҷ кас ба ёд намеояд.
Онҳо якҷоя қудратро дар ғарб ва ҷануб тақсим мекарданд.
Луи Бавариягӣ?
Хуб, пас чаро не?
Аммо бародари ту - ҳеҷ гоҳ!
Ӯ танҳо мунтазири фурсат аст, то тоҷро аз сари ту бардорад.
Ту барои ӯ ҷони худро ва узвҳои баданатро дар хатар мегузорӣ!
Не, агар сар Фридрих пеш аз сари ман биафтад!
Ҳурматманди суд?
Шоҳзода Лудвиг аз Бавария ба наздикӣ расидааст.
Ба зудӣ ту ӯро на «шаҳзода», балки «шоҳ» хоҳӣ номид!
Людвиги азиз, ту медонӣ, ки чаро ман туро даъват кардам.
Ин шарафи бузург аст ва ман бо хушнудӣ онро баррасӣ мекунам.
Дар ин ҷо «think» чӣ маъно дорад?
Ман шуморо даъват кардам, то охирин ҷузъиётро ниҳоӣ кунед.
Барои муҳокимаи таъйини шумо бо шумо!
Ҳоло дигар баргашт нест.
Ман тамоми кӯшишамро мекунам.
Людвиги ман, чунон ки медонӣ, ман ба ту бештар аз бародари худ эътимод дорам.
Аммо шумо низ медонед, ки Фредерик дар заминхоҳӣ чӣ қадар беинсоф аст.
Аз ин рӯ, ман ба ту маслиҳат медиҳам, ки Фридрихро бодиққат назорат кун!
Агар ин корро накунед, он на танҳо сари ман, балки сари шуморо низ мегирад.
Оё мо якдигарро фаҳмидем?
Ва ту ба ман эътимод дорӣ, ки ман дар манфиати беҳтарини ту амал кунам?
Аммо, албатта, ман бовар дорам, ки шумо метавонед ҳатто аз ин ҳам бештар кор кунед!
Вақте ки мо кишварро зери назорат гирифта, ҳамаи қаламравҳои федералии боқимондаро ба империяи Габсбург муттаҳид
кардем, ман ба ту нисфи тоҷро ваъда медиҳам, агар ту тавонистӣ Фредерик-ро аз иттиҳоди ҳозираи зарурии мо хориҷ кунӣ.
Аммо ӯ бародари ту аст!
Ту мехоҳӣ ба ӯ хиёнат кунӣ?
Хиёнат! Ҳаёт пур аз хиёнат аст!
Ягона савол ин аст, ки кӣ аввал зарба мезанад!
Ман ба шумо кафолат медиҳам: Фредерик ҳамон лаҳзае, ки тахти ӯ мустаҳкам шавад, ҳамла хоҳад кард!
Ман ба ту маслиҳат медиҳам, ки вақте ҳама чиз зери назорат қарор гирифт, Фридрихро барои ҳаваси заминхоҳияш махфӣ…
Аммо, Эй подшоҳ, ман барои мардум метарсам!
Он маро санг хоҳад кард!
Мардум! - Мардум танҳо ҳамеша ба он чи ба онҳо мегӯянд бовар мекунанд!
Фақат ба ӯ бигӯ: Фредерик мехост ба хотири ватан бародараш Леопольдро бикушад.
Оё мо ҳоло якдигарро фаҳмидем?
Ҳурматманди суд?
Бародари шумо, Фредерик Зебо, ҳоло расидааст.
Фридрих азизам, чӣ рӯз, чӣ соат!
Кош, мубораки Рудольф фон Габсбург зинда мебуд ва инро мебинад!
Ман шуморо инҷо даъват кардам, то тибқи одати қадимаи ниёгонамон,
то онро дуруст барои хидмати шумо баракат диҳанд.
Мутаассифона, ман бояд ба шумо бигӯям, ки баракати папавӣ сурат намегирад.
Аммо кӣ дигар метавонист ба мо неъмати мансаби шоҳиро ато кунад?
Аббот Йохан аз монастири Клауснер метавонист баракат диҳад.
Ман аллакай бо ӯ дар ин бора музокира кардам.
Ин ба мо қариб бештар аз он пуле меафтад, ки папаҳо талаб мекунанд.
Мо метавонем ин масъаларо махфӣ, дар доираи дастаи хурди худ ҳал кунем.
Аммо аббат як шарт гузоштааст.
Аз кай аббат барои подшоҳон шартҳо мегузорад?
Хуб, ӯ талаб мекунад, ки пешакӣ иқрор шавад, вагарна наметавонад баракаташро диҳад.
Хуб, ин дар бораи бародари шоҳии ман аст.
Ва ӯ... маро дар ҷойи ҳодиса қатл мекард, агар медонист... он чизеро, ки ман имрӯз инҷо мехоҳам иқрор кунам.
Писари ман, ту чӣ мегӯӣ?
Оё шумо медонед, ки ин чӣ маъно дорад?
Оё ту аз... аз оташи фарогир наметарсӣ?
Бале, бале!
Ман то кай бояд пардохт кунам?
Ту дар он ҷо то 10 000 сол наметавонӣ берун шавӣ!
Ҳоло ман дар рӯи замин чӣ кор кунам?
Танҳо ахиран Худо ба мо нишон дод, ки Ӯ воқеан чи қадар меҳрубон аст.
Аммо дирӯз шаб Ӯ ба ман ҳукми сахтеро, ки шуморо интизор аст, ошкор кард ва маро дастур
дод, ки ин шартномаро ба шумо пешниҳод кунам.
Ба назар мерасад, ки Худо нисбати шумо фаҳмиши зиёд дорад, зеро нархи фидия ба назари ман хеле кам менамояд.
Фақат ҳамаи чарогоҳҳои Швицро ба ин монастир интиқол диҳед, ва оташ дар болои шумо хомӯш хоҳад шуд.
Ташаккур, ташаккур, ҳазор ташаккур, падари меҳрубон!
Ҳозир ҳамин шартномаро имзо кунед!
Бале, хуб. Ба зону бишинед!
Аз номи Папа ба шумо баракати папаиро мерасонам.
ва молидани равған барои мақоми шумо. Омин.
Агар бародарат — ё, бадтар аз он, — мардум медонистанд он чизеро, ки ҳоло танҳо мо дутоямон
медонем, барои ту бисёр қатлкунандагон мешуданд.
Ман мутмаинам, ки бо гузашти вақт шумо ба ман бисёр чиз пешниҳод хоҳед кард.
Эй фиребгар, ман туро ба қатл хоҳам расонд!
Пас он ҳама чизро барои шумо гарон меафтад!
Ман марди муқаддас ҳастам ва мардум пушти ман истодаанд.
Бале, дар хонаи мо дар як рӯз ду шоҳи оянда!
Чӣ чорабинӣ!
Ин аст Людвиг Бавариягӣ!
Ҳурматманди суд, оё метавонам аз шумо як савол бипурсам, Ҳурматманди суд?
Имрӯз чӣ рӯзи махсус аст!
Хуш омадед, Эй подшоҳи муҳтарам!
Мебинӣ, ҳама омодаанд, ҳамон тавре ки ту мехостӣ.
Мо каме кунҷков будем, ки фаҳмем, шумо бо ин ҷамъомади хурд чӣ кор мекардед.
Хуб, шумо хоҳед дид.
Ман барои шумо тӯҳфаи хуш омадед овардаам.
Аммо ҳоло дастурҳои маро риоя кунед ва ба навбат истад.
Ҳоло даҳонат кушода, чашмонат бибанд.
Чӣ беобрӯ ва беэҳтиром аст, ки тӯҳфаи шоҳро паст зананд!
Эй шоҳ, ин гуноҳи бузургро бибахшед.
Ман ғазабзадаам!
Чаро гуноҳ кардан?
Ман ӯро интихоб кардам.
Ӯро барои чӣ? Барои чӣ интихоб шудааст?
Баръакс аз ту, ӯ онро дӯст намедорад.
дар бораи арзиши тиллои муваққатӣ
Ва азбаски ӯ инро бо чунин бетарсӣ шаҳодат медиҳад, ӯ дубора собит мекунад, ки хидматгори ҳақиқии Масеҳ аст.
Ӯ бояд иқрори муқаддаси маро бишнавад.
Агар ин хоҳиши Шумо бошад, Эъзозманди Шумо.
Аммо агар ҳама беарзиш ва нопок бошанд... пас ҳамин тавр бод!
Аълоҳазрат, ман хеле ҷавон ва нотаҷриба ҳастам.
Ман наметавонам иқрори туро бишнавам.
Монахини ҷавон, ман комилан қодир ҳастам, ки он чи мекунам, нодида гирам.
Худо ба ман тӯҳфаи дарки табиати инсонро дод.
Ман медонам, ки шумо барои ин кор шахси мувофиқ ҳастед.
Бале, аммо ту намефаҳмӣ?
Ман ҳеҷ тасаввур надорам!
Ва ман мехостам, ки ту дар бораи хушунути сохтаи ҷавонии худ каме камтар хавотир шавӣ.
Пас, ман мехоҳам пеши Худо иқрор кунам...
Бо тамоми эҳтиром!
Монах!
Пеш аз он ки шумо боз иқрор кунед, ман таъкид мекунам, ки ба ман иҷозат дода шавад, то гуноҳҳоямро ба шумо иқрор кунам.
Оҳ, ҳоло ҳамин тавр мекунанд?
Лутфан вақт ҷудо кунед, то ба ҳикояи ҳаёти ман гӯш диҳед.
Ман мехоҳам ба шумо бигӯям, ки ман кӣ ҳастам ва аз куҷо меоям, ва он ки ман аслан ду нафар ҳастам.
Ман ҳамагӣ ҳафтсола будам, вақте ки онҳо бобоямро рост дар назди ман куштанд.
Ман то ҳол чашмони ӯро мебинам...
... Ва мебинед, ки ҳамин сабаб аст, ки ҳамаи овозаҳо дар бораи ин монастир рост ҳастанд.
Дэнни онҳоро ба ҷои ман бо кӯмак ва ҳамроҳи клуби писарон тақсим кард.
Ин аббот ва рӯҳониён танҳо лаззат, ғуломон, пул ва қудрат мехоҳанд!
Ҳамчун мунофиқони лағжон, онҳо ҳукмронҳоро ҳамчун зинаи болоравӣ истифода мебаранд.
Аббот Йохан пайрави намунаи ибратии худ, абботи Мурбах, аст, ки дар соли 1291 тамоми шаҳри
Люцерн ва аҳолии онро ба шоҳи Габсбург фурӯхт.
Ин ҳамеша як раванд аст: наҷот аз чистишгоҳ ба арзиши Алпҳо, хонаҳо, чорво ва аробаҳо.
Ин боҷҳои гумрукӣ, андозҳо ва қудрат бар мардумро меорад.
Болҷуми гумрукӣ ва даромадҳо, ҳа!
Аммо чаро бар мардум ҳокимият кардан?
Зеро онҳо ба ҳама мегӯянд, ки подшоҳ ба онҳо ин заминро додааст.
Аммо баъдтар онҳо онро ба ҳамон шахс боз мефурӯшанд.
Ва боз дертар, боз замин бар зидди оташгоҳ – ба хотири гуноҳҳои ҳамеша нав.
Ҳамин тавр чарх мегардад.
Аммо ман мутмаинам, ки ба Шумо, Эй подшоҳ, инро шарҳ додан лозим нест.
Ҳамин аст.
Ҳозир бо ман чӣ хоҳед кард, Эъзод Маҷбуста?
Гуноҳи охирини худро ба ту эътироф мекунам.
Аммо ман фикр мекардам, ки... ки ин метавонад охирин иқрори ман бошад.
Шояд шумо маро фаҳмед, вақте ки ман охирин бори дар виҷдонамро ба шумо ошкор мекунам:
Ҳар рӯз ман ба миллати худ хиёнат мекунам, зеро дили ман аз дер боз бо шумо, мардуми Швейтсария, аст.
Ман ба муттаҳидсозии ҳадафгузории шумо эҳтиром дорам.
Шумо чунон зиндагӣ мекунед, гӯё танҳо як бадан доред, ва дар ин амал хоҳиши шахсии худро ҷустуҷӯ намекунед, балки
танҳо мехоҳед ҳукмронии Худоро дар миёни худ барқарор созед.
Ҳақиқатан, шумо як халқи бародаронаи муттаҳид ҳастед!
Шумо якҷоя зиндагӣ мекунед ва якҷоя мемиред!
Сулоҳи Худо – ту мехоҳӣ ба Ӯ итоат кунӣ!
Ва ин бояд ниҳоятан ба подшоҳии сулҳе оварда расонад, ки Масеҳ ба мо ваъда додааст.
Ва ман мехоҳам он ҷо бошам!
Оё ҳоло маро баракат хоҳед дод?
Шумо аз ақл дур шудаед?
Тӯҳфа карда шуд – ҳамаи заминҳои хуби чарогоҳ, ҳамаи ин заминҳои гаронбаҳо –
монах, монастир?
Ва дар бораи ман чӣ?
Ту ғам намехӯрӣ?
Агар ман дар назди чашмони ту фақир шавам?
Ҳоло ба ман гӯш кун: ту медонӣ, ки мо дар асл тамоми он заминро соҳиб нестем.
Онҳо ба мо чӣ фоида доранд, агар мардум дар ҳама ҷо зери ду шартнома зиндагӣ кунанд?
Аммо ба ин роҳ монахи аббот, ки пулпараст аст, боҷҳои гумрукиро баланд мегирад ва баҳсҳо ва шӯришҳо ба вуҷуд меоянд.
Ва маҳз ҳаминҳо сабаби дахолати ман ва забтҳои ҳаққонӣ мешаванд.
Ман ҳайронам, ки боз аз ту чӣ мебарояд.
Агар воқеан ҳамин тавр бошад...
Чаро бо Луи Бавариягӣ сухан намезанед?
Вақте ахиран номи аббат зикр шуд, чашмони ӯ, ки одатан меҳрубон буданд, бо нафрат ва таҳқир ҷило заданд. Ба назар
мерасад, ки ӯ дар бораи аббат чизе медонад, ки шумо намедонед.
Замонҳое буд, ки одамон пеш аз ворид шудан ба хона дарро мезаданд.
Агар Папа Павел V ва Сенати Рум дар он замон ҳанӯз зинда мебуданд, оё шумо метавонистед дар назди онҳо истоед?
Шумо чӣ маъно доред?
Мардум мегӯянд, ки шумо низ бояд ҳавзи моҳии манастири худро холӣ кунед.
Ҳавзҳои моҳӣ?
Мо умуман ҳавзҳои моҳӣ надорем.
Ростӣ?
Не.
Аммо ин ҳикоя асрҳо боз маълуми ҳамагон аст.
Чӣ гуна Сенати Рим ҳангоми кӯшиши Папа Паул барои барҳам додани борделҳо қонунияти ногузири онҳоро асоснок кард?
Сенати Рум иддао мекард, ки борделҳо барои аҳолии мардона зарур буданд.
Барои кадом ҷаҳони мардона?
Барои каҳини ...
Ҳамаи сенаторҳо иддао карданд
Хонаҳои фоҳишахона ягона василаи ҳифзи рӯҳониён аз фиреби занон ва духтарон мебошанд.
Пас, онҳо даъво карданд, ки?
Оё ин воқеан танҳо як иддао буд?
Ҳама медонанд, ки он чизеро, ки «Шаҳри Муқаддас» меноманд, бо аҳолии нисбатан кам — 100 000 нафар
— дар он зиёда аз 6 000 фоҳиша зиндагӣ мекарданд.
Аммо чӣ бадтар буд – ҳангоми кандакории ҳавзи калони моҳӣ дар паҳлӯи монастири румӣ чӣ пайдо шуд?
Чанд устухон – шояд ду косахонаи сарҳои кӯдакон.
Ин... хуб, қабристони кӯҳнаи кӯдакон аст.
Чаро ногаҳон ин қадар зоҳиран камгӯй шудӣ?
Дӯсте, зиёда аз 6 000 косахонаи сарҳои кӯдакони навзод буданд!
6,000 кӯдакони навзод, 6,000 нобанд, падарашон монахон, модарашон монахияҳо.
Кадом пургатория, кадом нархи индульгенсия метавонад ин ваҳшатро ҷуброн кунад?
Агар касе дар бораи чизе, ки танҳо мо дутоямон медонем, фаҳмад — лаънати монахини хурд, ба ту мегӯям:
Ман боғ ва таҳхонаи туро канда хоҳам кард.
Ман ба ҳаёти шумо дастрасӣ дорам!
Инҷо гузаштан мумкин нест!
Барои охирин бор:
Агар шумо фавран итоат накунед, ба шумо латту кӯб хоҳанд кард!
Инҷо гузаштан мумкин нест!
Шоҳи нав ин заминро ба муқаддас Ҷон, аббот, додааст!
Аҳ, шумо ин газҳои рӯҳонииро муқаддас меномед, ҳамон ки охирин пулро аз ҷайбҳои мо мегирад?
Ва рӯзгори моро, заминҳои моро, алафзорҳои моро дуздида мебарад?
Даҳонатро банд кун, ту, деҳқони говҳои хунин!
Ту инро бори охир гуфтӣ!
Бо дили сангин ба шумо хабар медиҳам, ки шумо хашми сарвари монастирро барангехтед.
Ҳоло ӯ дар назди архиепископи Констанс алайҳи шумо айб эълом кардааст ва аз ӯ низ пуштибонӣ ёфтааст.
Шумо аз калисо ихроҷ шудаед.
Ва мо, рӯҳониёни кишвари хурди Швиц, аз кушодани калисоҳо барои Масса манъ шудем!
Ҷазое, ки Парвардигори шумо бар мо таъин кардааст, хеле сахт аст.
Дарҳои калисо барои ҳама баста мемонанд – ҳатто барои кӯдакони бегуноҳе, ки бояд таъмид гиранд.
Барои мурдагон, ки мехоҳанд макони охирини истироҳаташонро дар қабристон пайдо кунанд, ва инчунин
барои ҷуфтҳои ҷавоне, ки мехоҳанд издивоҷ кунанд.
Ҳоло ба хона равед ва барои худ хомӯшона дуо кунед.
Император ҳеҷ гоҳ набояд ин заминро ба аббат медод!
Мо бояд қасос гирем!
Ҳалқа барои аббат!
Салом?
Оё метавонам ба шумо кӯмак кунам?
Ту кӣ ҳастӣ?
Ту бо он асбоб хеле маҳир ҳастӣ.
Ту кӣ ҳастӣ?
Дӯсти Дэнни.
Шумо кори хеле хатарнок кардаед.
Ман ин чизро низ хеле хуб мепартоям.
Бале, ман медонам.
Аммо ба ман низ гуфта шуд
ки ту набояд одамонро беасос бикушӣ.
Ман Вальтер Штауффахер ҳастам.
Ман дар бораи ту ҳама чизро медонам, Арнолд.
Ту чаро омадаӣ?
Аббот ба мо шармандагии калон овард.
Мо интиқом мехоҳем.
Мо бо Луи Бавариягӣ, шоҳ ба лутфи Худо, суҳбат кардем.
Архиепископи Майнц дӯсти ӯст ва ӯ инчунин калисоҳои моро боз мекунад.
Фардо мо ба монастир ҳамла мекунем ва ба ин масъала хотима медиҳем.
Ман барои шумо нақшаҳои ҳамла аз Дэнни ва дархости хизматрасонӣ аз шоҳи Лудвигро овардам.
Дархости хизмат аз шоҳ?
Бале, ӯ мепурсад, ки оё шумо мехоҳед ҳокими шаҳри стратегӣ муҳими Бругг шавед?
Ман, ҳокими Габсбург?
Не, албатта не, албатта швейцариягии олмонӣ.
Шоҳи Лудвиг дар як суҳбати махфӣ ба ман гуфт, ки вақте вақт муносиб шавад, мехоҳад шаҳрванди Швейтсария шавад.
Хуб, ман ба ӯ чӣ гузориш диҳам?
Хуб, ман дар ин бора дуо мекунам.
Оё ту боз дуо мекунӣ?
Пас Дэнни дигар чандон бохабар ба назар намерасад.
Аннели, фақат каме вақт боз сабр кун, ман ба наздат меоям!
Суханҳои ҷолиб мегӯӣ, монах!
Оё ман дирӯз туро дар калисо надида будам?
Ин метавонад дуруст бошад.
Ман маҷбур будам, ки ба он мардум муроҷиат кунам.
Хуб, хуб, бо мардум сӯҳбат кардан...
Ман бояд ба идораи андоз равам.
Он ҷо равшан мешавад,
Оё ин масъала аллакай дар забони ҳама аст.
Оё касе аз падари Арнолд дар монастир хабар гирифтааст?
Фақат нӯшидам, ҳеҷ чиз нашунидам.
Биёед ҳаминҷо хотима диҳем, зеро мо дар навбат нестем.
Дастоятро аз ӯ бардор!
Ман гуфтам, дастонатонро аз ӯ дур нигоҳ доред!
Ту ба ҳаёти муҳаббати ман дахолат мекунӣ!
Пеш аз он ки ӯ аз хунравӣ бимирад, ба ӯ кӯмак кун!
Эй, нигаред, ба ӯ зарба заданд!
Падар!
Арнольд, писари азизи ман!
Ту дар ин тамоми вақт куҷо будӣ?
Шомгоҳ ҳамеша фазо чунин аст, ки ман ба Худо наздиктарин эҳсос мекунам.
Ман як вақти ороми пур аз рӯйдодҳо доштам, Падар.
Шумо дар ин ҷо чӣ кор мекардед?
Оҳ, ҳеҷ гап нест. Ман... ман танҳо кордро лағжидaм.
Муҳаббат ба ҳама чиз бовар мекунад...
Кош метавонистам ба ту бовар кунам.
Ман муддати тӯлонӣ шуморо роҳҳои Парвардигорро меомӯзондам.
Ту азизтарин чизест, ки ман дар ин ҷаҳон дорам.
Агар касе кӯшиш мекард, ки ҳаёти туро аз ту бигирад, ман ҳаёти худро барои ту медодам.
Аммо ман ҳанӯз ҳам дар чашмони ту нишонаҳои нафратҳои амиқро мебинам.
Ва вақте ки бо ту вохӯрӣ мекунам, дар зеҳнам чизе ғарқ мешавад.
Оё ту воқеан шогирди ман ҳастӣ?
Ту ҳамеша барои ман падари аҷоиб будӣ.
Ҳеҷ писар ҳеҷ гоҳ аз ту бештар аз ман муҳаббат нагирифтааст.
Кош метавонистам барои ту писари беҳтар мебудам.
Касе, ки метавонад он кореро анҷом диҳад, ки шумо ҳамеша ба ман бо тарзи аҷоиб омӯхтед.
Аммо ман ба оддӣ қувват надорам, ки онро мувофиқи хоҳишҳои шумо амалӣ кунам.
Шояд шумо дуруст гӯед.
Шумо ба қудрати Рӯҳи Муқаддас ниёз доред.
Ва аз он чи ман аз навиштаҳои муқаддас мефаҳмам, шумо баптисмаи ҳақиқии имонро надоред.
ва неъмати Рӯҳулқудс
Агар хоҳед, мо метавонем гоҳ-гоҳ дар бораи он сӯҳбат кунем.
Ман ба машқҳои кофӣ машғул намешавам.
Солҳо боз шумо ба мо ваъда медиҳед, ки наҷот хоҳад омад.
Ва Аннели?
Вай ҳанӯз ҳам дар бурҷ он ҷо менишинад!
Маро бубахшед, Падар, аммо ман ӯро ёд мекунам.
Ман ҳатто намедонам, ки ӯ чӣ хел аст.
Ба ман бовар кун, писарам.
Худо итминони қатъӣ додааст, ки дар муддати кӯтоҳ наҷотро хоҳад овард.
Ҳукм кардан кори Худо аст.
Ва ту медонӣ, ки ман намехоҳам хиёнаткор шавам.
Мо бояд сулҳро ҳифз кунем ва бо ин роҳ намунаи ибрат бошем.
Танҳо он вақт одамон тағйир хоҳанд ёфт.
Ва борҳо ва борҳо ман ба ту омӯхтам, ки ин тавассути интиқом ва нафрат нест,
Аммо тавассути фидокорӣ ва муҳаббат шоҳигарии сулҳ бунёд мешавад.
Мо бояд омӯзем, ки ҳаёти худро бидиҳем, чун Исо барои мо ҳаёти худро дод.
Яке барои ҳама мурд. Ҳама тавассути Яке зиндаанд.
Аннели, ман туро фаромӯш накардаам.
Фардо рӯзи он аст.
Нолди ва ҳамаи бародаронат.
Оё шумо эътирозатонро идома медиҳед?
Оё ту ҳанӯз ҳам аз хӯрдан саркашӣ мекунӣ?
Дар замин як марди мурда хобидааст ва ҳеҷ кас намедонад, ки кӣ ӯро ба замин афканд?
Оё шумо метавонед чеҳраҳоро тавассути визорҳои баста шинохта метавонед?
Як лаҳза...
Ман чеҳраро дидам.
Албатта, ман онро як лаҳза дидам.
Боз он кист?
Не, ин ғайриимкон аст!
Чӣ ғайриимкон аст?
Ман онро дар миёни ҳамаи шӯҳратон намеёбам, аммо дар монастир!
«Дар монастир» чӣ маъно дорад?
Албатта, ҳоло ман онро равшан мебинам.
Аммо ин мард чӣ гуна ба ин зирҳ медарояд?
Ту дар бораи кӣ гап мезанӣ?
Бале, бале, аз бародари Арнолд!
... дӯстдоштаи Падари Вальдес.
Агар ин ӯ набуд, пас ӯ бояд бародари дугона дошта бошад.
Оҳ, салом, бародари Арнолд.
Оҳ, дар дастат он чист?
Оҳ, ҳеҷ чиз.
Ту осеб дидаӣ?
Ман ҳангоми чӯбкорӣ лағжидам.
Хуб, биёед як назар андозем?
Эй, ин дар бораи чӣ аст?
Пас, каҳин, соати ту расид!
Хомуш, касе меояд.
Ин бояд Арнолд бошад.
Ниҳоят, мо боз якдигарро мебинем.
Не, як рицар.
Дэнни! Дэнни, ин ман ҳастам!
Арнолд, ту дар рӯи замин чӣ хел менамоӣ?
Арнолд! Арнолд!
Ман ин рӯзро хеле интизор будам!
Чанд сол гузаштааст.
Солҳои хеле зиёд гузаштаанд.
Аммо ҳоло, ниҳоят! Фардо рӯзи он аст!
Не, масъалае, ки ба ман дахл дорад, маълум шудааст.
Ҳадди ақал ман дигар наметавонам либоси рӯҳонии калисоро бипӯшам.
Мо бояд имрӯз зарба занем.
Аммо ҳама чиз мувофиқи нақша пеш меравад!
Ман омодаам!
Ой, дар пеш нооромист!
Аннели! Аннели!
Аннели, ниҳоят вақт расид!
Оҳ, Аннели!
Вақт шуд, Аннели!
Ман туро аз ин ҷо берун мекунам!
Ҳамеша!
Аннели, ту намехоҳӣ чизе бигӯӣ?
Аннели, ту дигар маро намешиносӣ?
Ин ман ҳастам, Аннели.
Чизе бигӯ, ҳар чи бошад.
Не! Не, Аннели!
Он кист?
Ист!
Ту кӣ ҳастӣ?
Не, падари!
Не! Не!
Падар, не!
Не! Не! Не!
Не, падари!
Чаро як соати дигар интизор нашудӣ?
Он гоҳ мо наҷоти Худоро мебинем.
Не!
Ҳоло он инҷост!
Не! Не!
Ҳоло мо озодии деринаи худро ба даст овардем!
Аммо ту, писари азизам, ман гум кардам!
Не, Падар, шумо набояд равед!
Падар, ба ман гӯш кун!
Ман медонам, ки набояд қасам хӯрд, аммо ҳоло дар назди Худо ва дар назди шумо, Падар, қасам мехӯрам.
Худо ба ман қувват медиҳад, ки, Падар, дар тӯли тамоми умрам Ӯро қонеъ созам!
Ман писари ту ҳастам!
Писари... писари шумо, Падар!
Ва аз ин лаҳза ба баъд ман ҳама чизеро, ки шумо маро омӯхтед, иҷро мекунам.
Падар, ман шогирди ту ҳастам, шогирди ҳақиқии ту!
Падар, ту маро намешунавӣ?
Ту маро намешунавӣ?
Не, ту наметавонӣ биравӣ!
Не! Не! Не!
Ба Худо савганд: ман дигар ҳеҷ гоҳ инсонро намекушам, балки танҳо барои сулҳ хоҳам буд!
Танҳо ҳоло, хеле дер, мефаҳмам, ки рехтани хун роҳи нодуруст аст, зеро... зеро он ҳамеша ба сарҳои бегуноҳон меафтад.
Падар, ман ба роҳҳои Ту бовар дорам;
Ман ба дуоҳои ту бовар дорам ва ба Худои ту бовар дорам!
Мо озод ҳастем, Арнолд! Мо озод ҳастем! Мо озод ҳастем!
Ман падарамро куштам!
Дэнни, он чизе, ки мо меҷӯем, наметавонад озодӣ бошад.
Ман ҳамакнун озодии ҳақиқии худро аз даст додам.
Он танҳо дар озодиҳои беруна нест.
Озодии ҳақиқӣ танҳо дар сулҳ ва муҳаббат аст.
ки мо дар дилҳоямон барои якдигар дорем
Падар! Ман падари худро куштам.
Гуноҳи хун ба дастонам часпидааст, Падар.
Танҳо ҳоло ман роҳи дурустеро мешиносам, ки волидонам ҳамеша мехостанд ба ман омӯзонанд.
Танҳо хуни касе, ки хун мерезад, метавонад гуноҳи хунро пок кунад.
Ман хуни худро ба ту медиҳам, ҳоло бадан, ҷон ва рӯҳамро ба ту муқаддас мекунам.
Исо, лутфан дар ман зиндагӣ кун ва он чизеро, ки ман наметавонам анҷом диҳам, анҷом деҳ.
Ташаккур, ки аз ин ба баъд ҳамчун баданатон зиндагӣ мекунед. Омин.
Оё ин аз он сабаб аст, ки ман бояд ба зудӣ равам, Аннели?
Ин қадар бад нест, Аннели.
Парлумони давлатӣ танҳо як рӯз ҷаласа мекунад.
Бале?
Падар! Падар!
Бале, азизам?
Оё Мумӣ танҳо бо ту гап мезанад?
Не, модарам бо ҳамаи мо сӯҳбат мекунад.
Аммо ӯ ҳеҷ гоҳ бо ман сӯҳбат накардааст.
Бале, ӯ борҳо бо шумо сӯҳбат кардааст.
Шумо танҳо бояд онро дуруст фаҳмед.
Аммо ман онро фақат намефаҳмам.
Ту медонӣ, модар бо чашмонаш ҳарф мезанад.
Нигоҳи ту дар лаҳзаи ҳозир беш аз ҳазор калимаро ба ман гуфт.
Бале, ман мефаҳмам.
Аммо сипас модарам аксар вақт мегӯяд, ки ӯ хеле ғамгин аст.
Не танҳо ғамгин аст, медонӣ, балки вай воқеан ба мо ниёз дорад.
Ман низ ба ту ниёз дорам.
Лутфан ин қадар дер наравед!
Ман кӯшиш мекунам, ки онро ҳамон тавр нигоҳ дорам, ки ҳамеша буд.
На бештар аз як рӯз, баъзан ду рӯз дар як ҳафта.
Аммо, падар,
Оё воқеан лозим аст, ки шумо дар ҳар як ҷаласаи парламенти минтақавӣ ҳузур ёбед?
Парлумони давлатӣ ба ман ҳамон қадар ниёз дорад, ки шумо доред.
Дар як маънӣ, ӯ танҳо аъзои васеи оилаи мост.
Ва мисли ҳар оила,
Парлумони давлатӣ низ ба падарони бунёдгузоронаш ниёз дорад.
Оё шумо падари порлумони вилоятӣ ҳастед?
Бале, медонӣ, аслан мо ҳама кӯдакони калон ҳастем.
Он ҷо мо кӯшиш мекунем, ки якҷоя фаҳмем, Падари мо дар осмон аз мо чӣ мехоҳад.
Ҳар вақте ки ту дур ҳастӣ, мо ҳамеша туро ёд мекунем.
Шумо ба мо бисёр кӯмак мекунед, то фаҳмем, ки модар ба чӣ ниёз дорад.
Хуш бошед.
Якедигарро хуб нигоҳубин кунед! Хайр.
Мо туро намегузорем!
Не, инҷо бимонед, падар! Мо шуморо намегузорем!
Шумо бояд дар ин ҷо бимонед!
Ту бояд инҷо бимонӣ, падар!
Муми ба шумо чӣ мехоҳад бигӯяд?
Ман ҳам бояд ба худ як танаффуси себ диҳам.
Ташаккур.
Қонун мегӯяд «як чаҳоряк гульден», аммо шумо охирин нони ман ва ду фарзандамро медуздад.
Ба ман бигӯ, мо бояд аз чӣ зиндагӣ кунем?
Бале, бале, мо ҳама ин мақолҳоро медонем.
Эй Худо, ба ман нишон деҳ, ки чӣ гуна бо ин беадолатӣ рӯбарӯ шавам.
Ҳоло дар даруни ман боло баро ва дар ман мӯъҷизаҳои худро ба амал овар.
Ин охирин ёдгории падари ман аст.
Пеш аз он ки ӯ бимирад, онро ба дасти ман фишурд.
Ҳадди ақал чанд гулденро ба ман баргардон.
Ман, тағйир?
Бале, оё ман ҳуҷраи ивазкунӣ ҳастам?
Шумо, воқеан, ваҳшиёни нафратангезед!
Ҳайвонҳои шадид!
Гаргҳои ваҳшӣ!
Ду гилдер
Он гоҳ ман барои хӯрдан пурра нахоҳам дошт!
Агар шумо пул надошта бошед,
Пас дар оянда дар хона бимон, дӯстам!
Агар ман ҳанӯз зинда бошам ва мо дар ин кишвар болои даст гирифта бошем, пас ман шимаатро сахт мекашам, эй дузд!
Субҳи хуш, Винклерид!
Боз бедор шудӣ?
Ҳамин тавр, мисли ҳамеша, ду гульдер мешавад!
Имрӯз ман ба ту ду баробар медиҳам.
Бале, ин чист?
Охирин ёдгории ман аз модарам.
Ту чӣ кор мекунӣ?
Ду сабаб вуҷуд дорад:
Вақте ки ман дар тахти марг хобидаам, наметавонам ҳеҷ кадоме аз инҳоро бо худ барам.
Ҳатто пуле, ки дар ҷайби ман аст, он вақт ба ман кӯмак намекунад.
Дар назди Худо танҳо виҷдони пок ва оромии рӯҳӣ арзишманданд.
Дуюм, ман мехоҳам омӯзам, ки чӣ гуна ба одамони камбизоат ва фиребхӯрда кӯмак кунам.
Бале, ва чаро ту пулатро ва гарданбандатро ба ман медиҳӣ ва на ба онҳо?
Ин танҳо як қатра дар баҳр хоҳад буд.
Ман мехоҳам дардрояшонро пурра дарк кунам, то дар Худо ҳалли амиқтар ёбам.
Биёед фардо якдигарро гӯем, ки кадоме аз мо беҳтар хобидааст ва кадоме аз мо аз вохӯрии имрӯза хушбахттар аст.
Ва ҳоло, Арнольд Винклерид, ман аз шумо комилан ошкоро мепурсам: сирри шумо чист?
Ин сир нест, бародарон.
Танҳо ҳамчун як шаҳри ягона мо ба асосҳои федералии худ баргаштем.
Барои мо хуб мебуд, ки инҳоро аз бар кунем:
Мо мехоҳем як халқи бародарон бошем.
На машаққат ва на хатар моро ҷудо карда наметавонанд.
Мо мехоҳем ба Худои баландтарин эътимод кунем.
Ман инро вақте татбиқ кардам, ки дар шаҳри мо ҳанӯз нооромиҳои зиёд буданд.
Аммо мо якҷоя роҳи нави куштани душманонро ёфтем.
Бародарон, мо бо як зарбаи якбора оммаҳои душманонро мағлуб мекунем ва онҳоро ба дӯстон табдил медиҳем!
Ҳоло чӣ кор кунем, агар Леопольд III ба ҳар ҳол ба мо ҳамла кунад?
Ҳатто дар майдони ҷанг кӯшиш кунед, ки ӯро дӯсти худ созед!
Бубинед, чанд нафар аз швейцариягиҳо ҳамроҳ шудаанд:
Дар соли аввал 22 сокини Мегген, 11 нафар аз Адлигенсвиль, 36 нафар аз Криенс ва 5
нафар аз Хорв ба ассотсиатсияи мо пайвастанд.
Аммо боз 10 нафар аз Веггис, дар маҷмӯъ 112 аусбургер!
Барои ду соли оянда бас кун! Чанд вақт мешавад, ки шумо сафар мекунед?
Чор соат.
Роҳпулро пардохт кардед?
Бале, чанд вақт пеш.
Ду гилдерҳои гарон!
Не, не, не.
Мо маънои боҷи транзитиро намедиҳем.
Мо ба пардохтгоҳ ишора мекунем.
Он нав ҷорӣ шудааст.
Ва агар шумо аллакай чор соат дар роҳ бошед, барои ҷанобон ҳашт гульден мешавад.
Ин ҷаҳон ба ҳамаи мо баробар тааллуқ дорад! Кӣ ба шумо ҳуқуқ медиҳад, ки
то роҳҳо ва пайроҳаҳое, ки мо бо дастони худ сохтаем, истифода баранд
Бо арақи пешонии худ сохта шудааст?
Пулро супоред!
Ба ҳар ҳол, агар лозим шавад, мо маҷбур мешавем онро таъмир кунем!
Мо ҳамеша ҳамаи минтақаҳои осебдидаро худамон таъмир мекардем!
Биёед онҳоро ба суд барем!
Биёед онҳоро ба поёни нишеб тела диҳем!
Не!
Аааах!
Маро раҳо накун!
Ман дарк мекунам, ки ҳама чизеро, ки нодуруст карда будам.
Ман дурӯғ гуфтам, дуздӣ кардам ва фиреб додам, духтарон ва занонро озор додам, пул талаб кардам, ки ҳеҷ гоҳ ҳаққи онро надоштам!
Ва ман, ман зино кардам ва пулеро, ки ба ман тааллуқ надошт, тасарруф кардам; аммо ман ҳамаашро бармегардонам.
Ман мехоҳам ҳама чизро баргардонам!
Оҳ, кош намезад маро ба дастам...
Ҳоло ман дарк мекунам, ки чӣ қадар хуб аст, ки Худо ҳамеша фавран ҳукм намекунад.
Падар! Падар!
Падар, ҷанг аст! Ҷанг, падар!
Леопольд III дар роҳ аст.
Шумо бояд ба Майенфельд шитобед.
Шумо бояд дар он ҷо созишномаи сулҳро музокира кунед.
Арнольд, биё!
Арнольд, зуд биё, ин фаврӣ аст!
Орналд, тезтар!
Ба Шоҳи Леопольд III – номи ӯ абад зинда бод!
Фардо мо барои шармандагии ҷангие, ки Моргатен ба бобоям Леопольд I расонд, кафхоҳӣ хоҳем кард.
Фардо мо аз шароб ва хӯрокҳои Сепаҳ хоҳем лаззат бурдан!
Подшоҳ!
Шоҳи олимартаба!
Шоҳи олимартаба
Барон Ханс-Улрих фон Хазенбург мехоҳад бо шумо сӯҳбат кунад!
Эй ҷаноб, ба Сурсӣ баргардед!
Нақшаи шумо хиёнат шудааст.
Деҳқонон дар Цюрих нестанд, чун шумо гумон мекардед;
Дар ҷангалҳои болои Сеппах садҳо ва ҳатто ҳазорҳо онҳо ҳастанд!
Онҳо бо халердҳо, шамшерҳо ва чангакҳои сӯрох мусаллаҳанд!
Ҳамчунин камонварони арбалетӣ ва мардоне бо табарҳои ҷангӣ ҳастанд.
Аз ин ҳам бештар, дар ҳама ҷо ҷӯйборҳо ва буттаҳо ҳастанд!
Ин ҷо барои саворони аспҳои тарсон ҷой нест.
Мо ҳама нобуд мешудем.
Пас мо маҷбур мешавем, ки танҳо бо пой мубориза барем!
Ман мардонро аз аспҳояшон поён меорам.
О, Ҳазенбург, ту дили харгӯш дорӣ!
Мо ин деҳқононро то торик шудани осмон ба шумо ҷӯшонида ва бирён карда мерасонем!
Имрӯз мо мебинем, ки кадоми мо бештар тарсу аст!
Оҳ, ин нишонаи хуб нест!
Оё Нэррчен низ мехоҳад ба мо лексия диҳад?
Эй хон, ба зидди Конфедератҳои Швейтсария лашкар накашед.
Бо шикастани аксари косахонаҳо, танҳо чанд нафар бе осеб аз ҷанг бармегарданд.
Туро девона меноманд, ва ту воқеан девона ҳастӣ!
Дигар дар роҳи шӯҳрати ман истода набошед!
Шамшерҳои худро бо шуҷоат кашед ва онҳоро мағлуб кунед!
Сабр кун, мо дӯстем!
Ту кӣ ҳастӣ?
Лутфан, ба мо раҳм кунед!
Мо аз кӯҳҳо меоем, ки моро аз он ҷо ронданд.
Бале – пас шумо муҳоҷирони ихроҷшуда ҳастед?
Бале, аммо мо шунидаем, ки шумо дар мушкилоти бузург қарор доред.
Мо мехостем барои ҷиноятҳои худ ҷуброн кунем.
Танҳо онҳое, ки ҷиноятҳои сангин содир кардаанд, ихроҷ мешаванд.
Шумо ё оташсӯзон, ё дузд, ё ҳатто қатлкунандагон ҳастед.
Мо солҳои зиёдеро дар кӯҳҳо барои андешидан дар бораи гуноҳҳоямон гузаронидем.
Мо ҳама узр мехоҳем!
Мо мехоҳем ҳаёти худро ба куллӣ тағйир диҳем ва аз нав оғоз кунем!
Шумо дар дастони худ қатл доред!
Шумо наметавонед бо мост зери парчамие, ки нишони масеҳи салибшударо дорад, ҷанг кунед!
Баргард, ба кӯҳҳо баргард!
Чӣ афсӯс, биёед баргардем.
Агар мо ба рӯҳи сулҳ дар дилҳоямон диққат медодем ва на ба ақлҳоямон, оё шояд эҳсос
намекардем, ки раҳмати Худо бар онҳо нишастааст?
Шояд мо метавонистем онҳоро дар ҷанг хуб истифода барем.
Хуб, мо ҳанӯз фарқро наметавонем бигӯем:
Мо ҳанӯз барои ин сулҳ ва ҳаёти Худо, ки шумо ҳамеша дар бораи он ҳарф мезанед, ҳассосият надорем.
Аммо барои эҳтиёт: мо дар ин мубориза танҳо амал мекунем!
Он тараф, писарони швейтсарӣ-ро бигиред!
Ин метавонист хеле бад анҷом ёбад!
Ба назар мерасад, ки Парвардигор моро боз ҳам дар нақшаи худ дорад.
Ҳатто агар шумо моро нахоҳед!
Шумо чӣ фикр доред?
Бале, хуб, ман... Ман дигар чизе барои гуфтан надорам.
Арнольд Винклрид ба шумо меомӯзонад, ки чӣ гуна ба Конфедератсияи Швейтсария қабул шавед.
Аммо барои ин мубориза аввал поён биёед! Мо ба шумо ниёз дорем!
Шультеис Петерманн дар куҷост?
Шултайс Петерманн аз Гундолдинген дар куҷост?
Дар Майерхолц ӯ дастурҳои ниҳоии худро медиҳад.
Чун ҳамеша, ба назар мерасад, ки ӯ онро комилан нақша кардааст.
чап, рост... !
Ҳозир боло биёед!
Ҳай, биёед, мо бояд пеш равем!
Ту бояд баромада биёӣ!
Ба ин тараф, лутфан!
Мо дигар ҳеҷ интихоби дигар надорем!
Сипас аз асп поён шав.
Мо бо пой муборизаро идома хоҳем дод!
Шумо чӣ гуна онҷо боло рафтед?
Эй, бин!
Эй, ту чӣ кор мекунӣ?
Ҳамин тавр дар ҷанг хоҳӣ афтид, агар тавба накунӣ!
Туро девона меноманд, ва ту воқеан девона ҳастӣ!
Дигар дар роҳи шӯҳрати ман истода набошед!
Пеш, марш!
Тандер ва Дория – ман наметавонам дар ин пойафзолҳо роҳ равам.
Ман манқурҳоямро мебурам.
Эй, нигаред, ин Герман Рйнак аст.
Ҳамеша мехоҳам аввал бошам!
Ааааааа!
Ёрии аввал куҷост?
Ёрии аввал куҷост? Ман хун мерезам ва ба марг меравам!
Хуб, ҳамин ба ӯ мерасад, ин nerd!
Гӯш кунед, мардон, ҳампаймонҳои швейсарӣ, бародарони азиз:
Ман Шултайс Петерманн аз Гундолдинген ҳастам, фармондеҳи шумо дар ин ҷанг!
Ман дар зери ин парчам меистам.
Пас фармонҳоямро иҷро кунед!
Ҳеҷ кас танҳо намеҷангад!
Ба фармони фармондеҳони мо, мо ба душманони худ дар шакли косак ҳамла мекунем.
Ин бартариаш дар он аст, ки мо дар як вақт теъдоди зиёд надорем.
Дар мубориза ширкат варзед!
Мо кӯшиш дорем, ки ба паҳлӯи васеи душман ворид шавем!
Бале!
Аммо эҳтиёт кунед, ки якдигарро пахш накунед!
Ҳоло мо як дуои кӯтоҳ мехонем ва сипас ба душманонамон ҳамла мекунем, пеш аз он ки онҳо фикр кунанд, ки зиреҳҳои марговарашонро
аз бар кунанд, бе он онҳо нисбат ба мо хеле бартар мешуданд.
Шултайс, шумо мехостед ба ман имконият диҳед, ки пеш аз ҳамла музокира кунам.
Ҳоло вақти амал аст, на музокира!
Бале! Бале!
Биёед дуо кунем!
Эй Худо, дар ин озмоиши бузург моро дастгирӣ кун!
Омин
Барои зан, фарзанд ва ватан!
Ҷанобон, омодаед?
Бале!
Биёед!
Баргаштам! Баргаштам ба Майерхольц!
Биёед якҷоя ҷамъ шавем! - Баргашт!
Ту бояд ба ман гӯш мекардӣ!
Инҷо, инҷо ба шумо як қуттии оҳанӣ лозим аст, то онро шиканед!
Ва ман мегӯям, ки ту бояд ба ман гӯш мекардӣ!
Созиш ин буд, ки мо аввал музокира мекунем ва сулҳро пешниҳод мекунем.
Ҳадди ақал 60 мард, бародаро аз сафи мо, ба далели ин иқдоми беандеша кушта шуданд.
Оҳан, қуттии оҳанӣ...
Оё шумо фикр мекунед, ки Худо наметавонист онро барои мо ба ин қадар аҷоиб ба амал орад, агар
мо танҳо вазифаи худро бо садоқат иҷро мекардем?
Вальтер Штауффахер фармондеҳии артишро ба ӯҳда мегирад.
Агар бо ӯ ягон ҳодиса рӯй диҳад, Вернер Фюрст ӯро намояндагӣ хоҳад кард.
Биёед ҳоло дуо кунем!
Эй Худои мо, Ту дар дилҳои мо гузоштӣ, ки мо мардуми Ту бошем, мисли як мард муттаҳид; моро бишнав! Ту душманон ва
зулмкорони моро мебинӣ, ки ҷуз маргамон чизе намехоҳанд.
Аммо мо барои онҳо ҳаёти абадӣ мехоҳем!
Онҳо омадаанд, то озодии моро бигиранд.
Аммо мо инҷоем, то ба онҳо озодии ҳақиқиро биёрем!
Оҳ, ҳоло бо мо ҳар тавре ки бароятон мувофиқ аст, рафтор кунед.
Ва моро дар роҳи Худ таълим деҳ, то мо Туро бишиносем.
Худовандо, бигзор худат, ҳаёти илоҳият ва сулҳи пурсамарат бар мо ҳамчун як халқ ҳукмронӣ кунад.
Мо дигар ҳеҷ чиз намехоҳем!
Бародарон!
Аҳмақ!
Пеш аз он ки мо сарҳои якдигарро шиканем...
Мо намезанем, мо шуморо, писарон, мезанем!
Чӣ? Оё ту низ тамоми эҳтиромат ба маргро аз даст додаӣ?
Ба ман гӯш кун, бори охирин
Мо дар ин зиндагӣ рӯ ба рӯ ҳастем.
Шояд хеле дер шавад, танҳо вақте ки дар хун печида мешавем, мефаҳмем, ки ҳамаамон бародарем.
Ҳар чизеро, ки мо аз дигарон мегирем, дар ниҳоят аз худамон мегирем!
Оҳ, чӣ хел лоф моро девона мекунад ва моро водор месозад, ки ҳама чизро тиллопӯш кунем!
Агар метавонистем, шаҳрҳоямонро аз сангҳои қимматбаҳо месохтем.
Ман аз Шумо, шоҳи Леопольд, мепурсам:
Занҷираи почтаи шумо аз тилло ковок шудааст – дар он зиндагӣ кардан чӣ гуна аст? Озодтар? Хушбахттар?
Не! Шумо медонед, ки тилло аз оҳан вазнинтар аст.
Ҳамаи молу мулкҳо танҳо моро камтар озод ва бештар нигарон мекунанд.
Мо барои замин меҷангему баҳс мекунем; аммо бо ҳар дюйм ғамхорӣ ва масъулияти мо барои ҳифз ва идоракунии он низ меафзояд.
Мо заминро аз зери пойи якдигар медуздаем, дар ҳоле ки метавонистем онро якҷоя обёрӣ ва кишт кунем.
Мо иҷоза медиҳем, ки деворҳо, ҷӯйборҳо ва деворчаҳо моро ҷудо кунанд.
Вале бо вуҷуди ин, мо якҷоя донише доштем, ки ҳеҷ чиз онро маҳдуд намекард.
Озодии ҳақиқӣ озодии дил аст.
Ҳақиқии сарват танҳо дар рӯҳи қаноатманд аст.
Хурсандии ҳақиқӣ танҳо дар сулҳ бо Худо ва дар якҷоягӣ қадам задан дар таъсироти сулҳи Ӯ аст.
Бо ин таъсирот ҷорӣ шуда, таҳти ҳукм ва ҳаракати он сулҳ -
Пас мо ҳама метавонистем як бадан, як бадан барои Масеҳ бошем!
Бале, мо бадан ҳастем ва ту сӯрохӣ ҳастӣ! Писаронро санҷ!
Хомӯш шав, кироягир!
Суханҳое, ки арзандаанд қайд карда шаванд.
Пас вақте ки шумо хутбаи худро хотима мебахшед, ман бо хушнудӣ ба пешниҳоди худ оид ба 40 соли сулҳ бармегардам.
Пас аз ин суханронӣ ман ҳатто омодаам пешниҳоди сулҳро то 80 сол дучанд кунам, ба шарте ки шумо ҳамаи қаламравҳои
забткардашударо ба ман баргардонед, тавре ки дархост шудааст.
Зеро ман сарвари ҳамин гурӯҳи мардуме хоҳам буд, ки шумо дар бораи онҳо ҳарф мезанед!
Не, танҳо Худо бояд сарвари ҳама чизҳо шавад, на инсон!
Оҳ, воқеан? Ва пас кӣ бояд моро ҳукумат кунад?
Сулҳи муассири Худо
Қувваи ҳаётии ӯ, ки ба осонӣ эҳсос мешавад.
Ҳар як шахс метавонад онро эҳсос кунад ва барои худ таҷриба кунад.
Илова бар ин, мо ҳама метавонем ҳамзамон осоиши Худоро эҳсос кунем, гӯё ки ҳамаи мо як ҳастем.
Қувваи ҳаётан самарабахши ӯ метавонад тамоми халқҳоро, гӯё ки онҳо як нафар бошанд, роҳнамоӣ кунад.
Бе ин асос, бе ин сир, Конфедератсияи Швейтсария вуҷуд намедошт!
Ман 30 сол боз орзу дорам, ки як княжестии Габсбургро таъсис диҳам.
Яке, ки аз Эльзас тавассути ҷануби Олмон ва марказии Швейтсария, Ворарлберг, Тирол, Штирия ва
Каринтия то шимоли Италия ва Триест паҳн мешавад.
Ман ҳеҷ гоҳ аз ин даст намекашам!
Ва 50 сол боз ман орзу дорам, ки ҳукмронии шайтонии Габсбургҳои пул ва заминхоҳро аз болои мо, швейцариягиҳо,
бардорем, то худамон тавонем қарор гирем, ки ба куҷо меравем!
Лутфан, Уолтер, сулҳи Худо бояд шоҳи мо бошад, на ягон швейтсарӣ, олмонӣ ё австриягӣ!
Ба ибораи дигар, шумо ба созишномаи сулҳи ман «не» мегӯед?
Мо мегӯем 'Не'!
Мардон, биёед ба ҷанг равем!
Ҳоло мо ба ту нишон медиҳем, ки дар ин ҷо кӣ сардор аст!
Мо ҳукмронии Худоро қабул намекунем ва Худои шуморо аз зеҳнҳои шумо ронда хоҳем кард!
Эй Парвардигори Исо, ба дилҳои ҳама роҳ ёб, то мо худро ба якдигар бидиҳем, чун Ту барои мо дар салиб худро фидо кардӣ!
Аз ҳамсарам ва фарзандам нигоҳубин кун!
Нишонаҳо боло!
Копьёҳоро поён!
Пас танҳо...
Ҳай, маро танҳо гузор, ман шоҳам!
Пас боз ҳам бештар сабаб!
Ин ба ман шӯҳрат ва шараф меорад.
Ҷаноби Кинг! Ҷаноби Кинг, маликаи асал подшоҳ меҷӯяд!
Эй шоҳ, ба Семпах лашкар накаш!
Ин нишонаест аз осмон ва барои ту хушхабар нест!
Оё шумо фикр мекунед, ки ман аз хурофотҳои шумо метарсам?
Дигар дар роҳи пирӯзии ман истодан макун!
Мо ғолиб омадем!
Мо ғолиб омадем.
Мо озодем!
Озодем, вале то даме ки мо озодии воқеии даруниамонро дарк накунем, ҳамоно маҳбусони дилҳои худ боқӣ мемонем.
Мо ғолиб омадем.
Мо озодем!
Мо Швейтсарияро мағлуб кардем!
Вале мо беҳтарин чизеро, ки дар Швейтсария буд — дилашро — аз даст додем.
Анҷоми хуш дар эҷоди Швейтсарияи озод, мустақил ва бетараф аст.
Пас, шумо хулосаро аллакай тамом кардед?
Не, ҳанӯз не.
Ҳоло ӯ ниҳоят онро пора-пора мекунад ва суханҳои маро ба ёд меорад:
Дар он рӯзи хотирмон бисёре — ва на танҳо як нафар — мурданд.
Афсӯс аст, ки ҳаёти Арнолд ба мо чӣ қадар чизҳоро мегуфт. ...
Мо мехоҳем озод бошем, мисли падарони мо!
Марг беҳтар аз ғуломӣ аст!
Мо мехоҳем ба Худои баландтарин эътимод кунем ва дар назди қудрати инсонҳо бетарс бошем!
Мо мехоҳем озод бошем, мисли падарони мо!
Марг беҳтар аз ғуломӣ аст!
Мо мехоҳем ба Худои олитарин эътимод кунем ва бетарс бошем.
пеш аз қудрати инсонҳо!
Мо мехоҳем озод бошем, мисли падарони мо!
Марг беҳтар аз ғуломӣ аст!
Мо мехоҳем ба Худои Олитарин эътимод кунем ва дар назди қудрати инсонҳо бетарс бошем!
Мо мехоҳем озод бошем, мисли падарони мо!
Марг беҳтар аз ғуломӣ аст!
Мо мехоҳем ба Худои Олитарин эътимод кунем ва дар назди қудрати инсонҳо бетарс бошем!