Itinuturo sa atin ng kasaysayan na wala tayong natututunan mula rito.
Kaya't matiyaga pa rin umiikot ang gulong ng pang-aapi, kawalan ng katarungan, at ang kasunod na pakikibaka para sa kalayaan.
Ang tunay na halaga ng isang kuwento na isinulat sa pawis, dugo, at luha ay malamang na malalaman
lamang ng mga sumulat nito gamit ang kanilang dugo.
Dapat kang magsulat ng maikling historikal na pangkalahatang-ideya ng Labanan sa
Sempach, hindi ng talambuhay ni Arnold Winkelried!
Lalong nagiging magulo ang mga araw.
Sino ang maglalaan ng oras para basahin ang lahat ng mga detalyeng ito mamaya?
At paano kung makalimutan ang pangalan ni Winkelried?
Daan-daang matatapang na lalaki ang nasawi kasama niya.
Hindi ba pareho silang may karapatang maisama sa kronika?
Ngunit si Arnold Winkelried...
Tanging ang isang pangalan lamang ang maaaring magkaroon ng kahalagahan para sa mga susunod na salinlahi.
nang gunitain niya ang ika-siyam ng Hulyo 1386:
Si Leopold III, Hari ng Habsburg sa Austria, mananakop ng mga mamamayan ng Switzerland, kaaway ng kanilang mga karapatan at
kalayaan, ay naging biktima—tulad ng kanyang mga nauna—ng determinasyon ng mga mamamayan ng Switzerland na
ipagtanggol ang kanilang sarili at ng kanilang katapangan.
Ngunit kung wala si Arnold...
Huwag nang mag-alala pa ngayon.
Hindi malilimutan ang pangalan ni Noldi.
Ang pangalan niya ay nasa labi ng lahat, at mananatili itong ganoon.
Siguradong hindi siya magiging alamat.
Sayang ang lahat ng pagsisikap at ang mamahaling pergamino.
Kumuha ka na ngayon ng bagong rolyo, at mas paikliin mo pa ito!
Sayang talaga, sana naiwan ko ang kuwentong ito para sa mga susunod na henerasyon!
Iba ang pagkamatay ng mga bayani
Isinulat at idinirek ni Ivo Sasek
Narito na ang kuwento!
Maaari ba akong sumama sa iyo sa elevator?
Siyempre, kasama si Walter sa aming tabi, lalong pagpapalain ang pagmamaneho ng mga baka!
Matagal ko nang inaabangan na makipagpalipas-gabi sa iyo sa dayami sa kubong alpino!
Doon sa tuktok ng alp, malamig sa gabi, pero kung mahihiga ka nang sapat na malapit sa akin, magiging mainit.
Kaya sobrang excited ako!
Kung malalaman lang ni Nanay kung gaano ako kasaya!
Magandang umaga, Tell, sino ang kasama mo ngayon?
Ito ang apo ko, ang anak ng panganay kong anak na babae na si Vreni.
O sige, ano ang pangalan mo?
Arnold Winkelried.
Tinatawag akong 'Noldi' ng lahat.
Juphi! Maligayang pagdating!
Natutulog ka ba sa aming bubong ng kamalig?
Pinapayagan akong matulog sa mga bisig ni Lolo.
Yey! Makakatulog ako sa dayami kasama si Lolo!
Walang mas maganda pa rito!
Sandali, hindi ka makakapasok!
Bakit hindi natin ito malalampasan?
Umalis kayo, maglaho kayo, kayong nagpapalabas ng gatas ng baka!
Dito nagsisimula ang ari-arian ng iba!
Ano, pag-aari ng iba?
Mula pagkabata, lagi kaming pumupunta sa mga pastulan kasama ang aming mga lolo.
Tubig na sa ilalim ng tulay iyon.
Ang mga pastulan ay ngayon pag-aari na ni Abad Johann.
Ibinigay ni Emperador Frederick na Maganda ito sa monasteryo.
Walang karapatan ang emperador na ipagkaloob siya sa abbot.
Magbukas kayo ng daan, o aatake kami!
(Aray...)
Lolo! Lolo!
Hindi namin ito papayagan.
Halika, talunin natin sila!
E diyan na, kayong mga gahaman sa burger!
At ang huwad na pulutong ng mga monghe na ito ay dapat ding bitayin kaagad.
Lolo! Lolo!
Ayos lang ba ang lahat?
Hindi kailanman namamatay ang mga damo!
Magiging mas mabuti muli ang lahat sa lalong madaling panahon.
Sige, umuna ka nang wala ako.
Nagpapahinga lang ako sandali rito.
Pero tawagan mo kami kung kailangan mo ng tulong!
Kailangan nating magpatuloy; malayo pa ang kailangang tahakin.
Noldi, ikaw na ang magpatuloy.
Magiging mas mabuti na ito sa lalong madaling panahon.
Susunod na agad ako sa likod mo.
Paano kung bumalik ang mga Habsburg?
Ha, duwag lang sila.
Tumakbo sila na parang mga kuneho!
Ang mga nakakainis na pastol ng baka.
Kinamumuhian ko ang kanilang mga stick at baton.
Kailangan lang nating makahuli ng isa sa kanila bilang hostage.
Pagkatapos noon, malalaman din natin kung sino ang lahat ng iba.
Hindi ba medyo pamilyar ang mukha na iyon?
Sinasabi ko sa iyo, ang ama niya ang nagbaril kay Gessler.
Ngunit ngayon nakahiga siya roon nang mag-isa.
At wala rin akong nakitang mga crossbow.
Lolo!
Tulong, tulong! Bumalik na ang mga Habsburg.
Halika agad, tulungan mo kami!
Lolo!
Tulong, tulong!
Hindi, Lolo! Hindi!
Lolo, bakit iniwan kita nang mag-isa?
Bakit hindi tayo nanatili kasama ng iba?
Hindi! Lolo! Hindi!
Hindi!
Sasabihin ko na ito nang huling beses, kayong lahat ay nabaliw na.
Dapat ba nating hayaang mabuhay siya para makapamaril siya ng marami sa atin hangga't maaari, tulad ng kanyang ama?
Dapat natin siyang ipasa sa emperador, dahil makakatanggap tayo ng gantimpala!
Kami ang emperador.
Bukod pa rito, maaari naming ipakita sa emperador kung saan namin siya nalubog.
Iyon ay hustisyang vigilante.
Kung hindi ka titigil ngayon din, ibubuklod ka namin sa kanya.
Hindi ako sasali rito.
Hindi ako kikibo.
Kaya naming gawin iyon nang mag-isa.
Halika, lumingon ka, kung hindi, magsisimula kang umiyak.
Lolo!
Hindi!
Sinasumpa ko sa aking dugo na maghihiganti ako at hindi ako titigil hangga't hindi ko kayo
nakikitang kumikibo sa inyong sariling dugo.
Umalis ka, demonyo!
Nanay! Tatay! Pinatay nila si Lolo!
Noldi, hindi ka na kumakain nang maayos sa loob ng tatlong linggo. Pakiusap!
Kung kakain ako muli, gagawin ko iyon upang patatagin ang aking sarili para sa pagkabata.
Ngayon, itigil mo na sa wakas ang mga planong ito ng paghihiganti.
Hindi bababa sa nakikipaglaban sila sa kasamaan at hindi lang nakaupo roon na nagdarasal at walang ginagawa tulad natin.
Ang paghihiganti ay maling paraan.
Ang mas mabuting paraan ay magsisi para sa kasalanang dulot ng dugo.
natabunan ng sarili mong dugo!
Ano ang ibig mong sabihin?
Kapag isinusuko ng isang tao ang kanyang katawan at buhay sa pamamagitan ng pananampalataya sa pagsunod ni Cristo,
upang, bilang isang taong pinatay, ay hindi na siya nabubuhay para sa sarili kundi para kay Cristo.
Noldi, hindi lang siya ang lolo mo!
Siya ang aking ama!
Hindi ba dapat muna nating hilingin para sa mga mamamatay-tao na iyon ang mas mabuting landas?
Hindi nila gusto na umalis siya kahit papaano!
Pagkatapos ay ang Diyos mismo ang bahala na maibuhos ang kanilang dugo.
At di mabilang na iba pang inosenteng tao ang mamamatay kasama nila!
Gayunpaman, sasabihin ko sa iyo ito:
Hindi ka sasali sa isang boy band!
Naiintindihan mo ba iyon?
Naiintindihan ba ninyong lahat nang malinaw iyon?
Heini, ulitin mo muli nang eksakto ang pamamaraan!
Ano ang nahuli natin dito, isang batang usa?
Pakiusap, huwag mo akong saktan, gusto ko lang maging isa sa inyo.
Ha! Kahit sino ay maaaring sabihin iyon!
Nagtanong ka ba sa nanay mo ng pahintulot?
Nakatulog na siya sa ganitong oras ng araw.
Sige, itaas mo siya!
Ayos lang ang batang lalaki!
Ikaw ba ang anak ng Aleman na sundalong bayaran?
Ang pinuno ng pinakabatang klub ng mga lalaki?
Ako si Danny.
Sinabi rin ba nila sa iyo na ang ama ko ay isang mamamatay-tao?
At hindi ka natatakot pumunta rito?
Potztusig! Dapat ito ay totoo!
Para malinaw ang lahat sa pagitan natin:
Ang aking ama ay isang kabalyero na naglilingkod kay Rudolf von Habsburg.
Ang kanyang pagpapala sa seremonya ng kanyang pagiging kabalyero ay nangangahulugang:
Upang maging tagapagtanggol ng Simbahan at ng mga mahihina laban sa kalupitan ng mga pagano.
Ngunit pagkatapos ay inutusan siyang pumatay ng mga inosenteng tao.
Dapat din siyang lumahok sa mga pagsalakay ng Simbahang Romano.
Nang ang mga inosenteng pamilyang Swiss na walang armas ay pinatay sa harap ng kanyang mga mata, hinugot niya ang kanyang espada.
Pinatay niya ang sariling kababayan upang protektahan ang mga walang-depensang Konpederado
ng Switzerland mula sa kalupitan ng mga pagano.
Pagkatapos ay tumakas siya rito upang maglingkod sa Switzerland bilang isang vasal na panginoong-panginoon.
Sinabi sa akin ng isip ko na huwag akong lumapit sa anak ng isang mamamatay-tao, ngunit hinihila ako ng puso
ko sa iyo sa kabila ng mapanlinlang na tsismis na ito.
At totoo ito!
Ako si Heini!
Ikinalulugod kitang makilala! Ako si Arnold Winkelried.
Er... mga unang pangalan lang ang ginagamit namin dito.
Iyon lang ang alam natin tungkol sa isa't isa.
Ganito namin tinitiyak na ligtas kami mula sa pag-uusig!
Bueno, ako si Noldi.
Ako si Heini.
At talagang ikaw si Heini?!
Talagang totoo iyon.
Hindi nagsisinungaling ang mga lalaki. Mabilis na lang tayo.
Maliban sa iyo at sa akin, isang tao lang dito ang hindi tinatawag na Heini.
Iyon si Dänu.
Nasa likod ba ng pagkabata ng batang ito ang iyong ama?
Siya at kami ay nanumpa sa pamamagitan ng aming dugo na lalaban para sa mga Konpederado hanggang matupad
ang kanilang panunumpa na inihain sa harap ng Diyos.
Alin sa mga panunumpa ang tinutukoy mo?
Swiss ka at tinatanong mo ang isang Aleman?
Nais naming maging isang bayan ng mga magkakapatid.
Huwag hayaan na maghiwalay sa atin ang anumang paghihirap, o panganib...
Nais naming maging malaya, tulad ng ating mga ninuno...
Mas mabuti ang kamatayan kaysa mabuhay sa pagkaalipin.
Nais naming magtiwala sa pinakamataas na Diyos...
At huwag matakot
bago ang kapangyarihan ng mga tao!
Anong kahirapan ang maaari naming ibahagi sa iyo?
Si Tell ang lolo ko!
Ay, pasensya na talaga!
At nilunod nila siya sa harap ko!
At hindi kumikilos ang mga matatanda tungkol dito.
Maaari lamang silang manalangin.
Pakiusap!
Huwag kailanman huminto sa pagdarasal!
Sino pa ang makakatulong sa amin?
Pero tama ka!
Dapat may aksyon na sumunod!
Minsan kailangan pa rin nating tulungan ang mga matatanda rito.
Tatangkilikin mo ba akong maghiganti para sa dugo ng aking lolo?
Sinabi ng Diyos na ang kasalanang dulot ng dugo ay matatanggal lamang sa pamamagitan ng dugo ng siyang nagbubo nito.
Alam namin ang opisyal na mga talaan ng tatlong sundalong lumunod sa iyong lolo.
Sasali na ba kayong lahat?
Nais naming maging isang bayan ng mga magkakapatid.
Tigil! Narinig kong sumigaw ang isa sa tatlo na hindi siya sasali rito.
Hindi namin nais na magbubo ng walang-sala na dugo.
Ako... ako iyon... ako iyon!
Mabilis, hindi na natin sila kayang pigilin nang matagal pa!
Hoy, ano ang nangyayari rito?
Susmaryosep, tara na tayo rito!
Tara na tayo rito!
Oo, bata, siyempre kasama ka namin!
Hindi! Bitawan mo ako!
Magandang pera ng alipin iyan!
Hindi ka ba sumasang-ayon?
Sige na, hayaan mo na siya!
Kinailangan niyang manood habang nilulunod mo ang kanyang lolo.
Ano ngayon?
Ganun talaga ang buhay.
Hindi namin siya pinapatay, binebenta lang namin siya.
Pabayaan ninyo ako, kayong mga mamamatay-tao!
Nasa saan ako?
Huwag kang mag-alala, pare, magkaibigan tayo!
Nasaan ang mga Habsburg?
Wala na sila.
Nasa bundok kami dito, ligtas at walang kapinsalaan.
Galing ba sa iyo ang mga pana?
Sa totoo lang, kailangan lang namin sila para sa pangangaso.
Kami ay mga pinag-uusig na Kristiyanong Waldensiano.
Nang hindi sinasadyang matagpuan ka namin habang nanghuhuli at makita kang nasa panganib na
mamatay, sumapi sa amin ang espiritu ng Panginoon.
Naniniwala kami sa pagbibinyag sa pamamagitan ng Banal na Espiritu at sa mga espiritwal na kaloob ng Diyos.
Sa kabila ng aming mas mabuting paghuhusga, naudyukan kaming palayain ka at dalhin sa hustisya ang iyong mga tagapatay.
Marami na akong narinig tungkol sa mga Waldensiano.
Pero sabi ng lahat hindi ka raw kailanman hahawak ng armas!?
Mas gugustuhin naming mamatay tulad ng ating Panginoong Jesucristo.
Sa pagpapalaya mo sa akin, hindi mo ba inilagay sa panganib ang inyong mga buhay?
Oo, pero paano tayo makakapagtayo at manonood lang habang pinapatay o ipinagbibili
bilang alipin ang isang batang walang depensa?
Sa nakalipas na 300 taon, pumatay ang mga Romano Katoliko ng mahigit 22 milyong inosenteng tao sa pitong krusada.
Sa Jerusalem lamang, pinatay nila ang 60,000 na mga Hudyo.
dahil ayaw nilang mag-convert sa Katolisismo.
Oo, tulad ng 10,000 magsasaka ng Stedinger noon.
Matagal na nilang sinusubukang patayin nang marahas kami at ang aming mga pamilya.
Huwag kang mag-alala, pare.
Sa loob ng maraming taon, nasa matinding panganib kami dahil nais naming sumunod lamang sa Banal na Espiritu at
hindi sa mga inkwizitór kasama ang kanilang mga krusada.
Kaya, talagang ayaw mo niyan?
Tingnan natin kung aling diyos ang mas makapangyarihan dito!
Matagal na naming hinahanap ka!
Matagal na naming inihanda ang isang lugar para sa iyo...
Halika na!
Itaas mo ang iyong mga kamay sa likod ng iyong ulo at sumunod sa amin!
Gawin mo ang gusto mo sa amin.
Ngunit hayaang malaya ang batang ito.
Nakakita na siya ng sapat na kalupitan!
Kaya iyon ba ang huling hiling mo?
Oo, wala na akong karagdagang kahilingan!
Ihahatid mo ang batang lalaki palabas.
Maaari siyang maging malaking tulong sa atin.
Tingnan mo ang karatulang ito!
Mapapagaan nito ang iyong mga huling hininga.
Ang pinakamalalim kong pagkatao ay napupuno ng tunay na mga birtud at kabutihan ni Cristo kaya hindi ko na kailangan
ng piraso ng patay na kahoy para paalalahanan ako sa Kanya.
Una, tusukin ang dila niya, at kapag natusok na, sunugin siya!
Opo, ginoo.
Gusto mo bang ipa-ganap ang iyong paghuhukom o muling mabinyagan sa bahay ng iyong ama,
upang kahit papaano'y makapasok ka sa langit?
May mga Katoliko rin ba sa langit?
Sino pa?!
Kung ganoon, ayoko nang pumunta roon.
Mas gusto kong nasa impyerno kasama ang ating sariling mga tao.
Kung sana hindi ko na kailangang makita muli ang mga malupit na tao tulad mo, at hindi na rin
kailangang manatili sa lugar na kinaroroonan mo.
Baliin mo ang kanyang mga buto!
Kung magsisisi ka, ipagkakaloob sa iyo ang Hapunang Panginoon at makakapasok ka sa langit sa biyaya ng Diyos.
Nandoon ako nang pinatay ng mga Katolikong tropa ang libu-libo sa amin.
Sa isa sa inyong mga simbahan, natagpuan ko ang limampung babae sa atin na pinutulan ng ulo at nakita ko ang
kanilang mga sanggol na patuloy na sumisipsip sa dibdib ng kanilang mga walang-buhay na ina.
Maaari ninyong kunin ang ating panandaliang buhay, Panginoong Diyos, ngunit
Tatubusin Niya tayo tungo sa buhay na walang hanggan, sa Kanyang kaluwalhatian.
Ngunit ikaw, ikaw ay masusunog sa walang hanggang apoy, kasama ang iyong mga hostiya at krus.
Dinala ka rin ba rito laban sa iyong kalooban?
Ako rin.
Matagal ka na ba rito?
Naniniwala ako magpakailanman.
At taga saan ka?
Mula sa Alsace.
Dinukot nila ako.
At ngayon? Nasaan na tayo ngayon?
Wala akong ideya.
Tinakpan nila ng piring ang aking mga mata.
Ikaw din?
Pero sa tingin ko ay isang monasteryo ito, dahil nandito si Abad Johannes.
Abbot John? Sigurado ka ba?
Oo, tiyak, dahil tinawag ding Johannes ang aking ama.
Ginawa ba niya? Hindi na ba siya buhay?
Hindi rin.
Sino ang gumawa niyan?
Ang Simbahang Romano.
Una, sinira lang nila ang aming mga sinagoga.
Syna... ano?
Ito ay mga bahay.
Tinatawag ninyo silang 'mga simbahan'.
Pagkatapos, hindi na kami pinayagang lumabas sa mga kalye tuwing pista ng mga Kristiyano.
Ano ang ibig mong sabihin sa 'tayo'?
Oo, ang mga Hudyo.
Lahat ng aklat na Hudyo ay kailangang sunugin, at kailangan naming magsuot ng espesyal na damit.
Hindi naman ganoon kasama, pero hindi na kami pinayagang manatili sa aming bahay.
Kinuha nila ang lahat sa amin.
At gusto nilang pilitin kaming mabinyagan.
Hindi iyon gusto ng aking mga magulang.
Pagkatapos ay pinutol nila ang kanilang mga ulo sa harap ko.
Nami-miss ko talaga ang bahay!
Dapat tayong maging matapang ngayon.
Tiyak na hindi kami magtatagal dito.
Danny! Hindi tayo pababayaan ni Danny!
Sino si Danny?
Ang pinakamatalik kong kaibigan.
Buhay pa ang mga magulang ko, pero hindi rin nila kami matutulungan gaya ng sa inyo.
Bakit hindi?
Ah, palagi lang silang nagdarasal, pero wala silang ginagawa tungkol dito.
Pero darating si Danny, kaibigan ko; ilalabas niya tayo rito.
Hindi ka na nag-iisa, Anneli.
Ako na ngayon ang kuya mo.
Habang buhay ako, gusto kong nandito para sa'yo at alagaan ka.
Hindi ka na nag-iisa.
Bakit ka nasa pahinang ito?
Sanayin mong umiwas sa kabilang kasarian mula sa murang edad!
Bakit hindi ka pa rin nakaka-move on?
Kakatapos ko lang ipaliwanag sa kanya na masyadong mabagal ang takbo ng mga bagay dito.
At pinag-usapan namin kung paano namin makokontrol ang sitwasyong ito.
Tss, mukhang galing sila sa mabuting pamilya!
Pababa ka na! May trabaho ka pa sa hardin.
Doon mo maaaring ihanda ang lupa para sa bagong taniman ng bulaklak.
Mabilis, lumuhod ka!
Ano ang nangyayari ngayon?
Seryoso siyang nasaktan habang naghuhukay.
Akala ko patay ka na, sobrang lakas ng sigaw mo!
Mas mag-ingat ka sa kagamitan!
Kailangan nating umalis dito nang pinakamabilis.
Mukhang may nangyaring kakila-kilabot dito.
Magkikita tayo ngayong gabi kapag kumalma na ang lahat.
Natuklasan ko ang isang pasilyo sa silong na maaaring magdala sa atin sa kalayaan.
Mabilis, itapon natin lahat sa ilalim ng lupa.
Posible kaya na hindi pala tayo nasa isang monasteryo?
Mas mukhang pub iyon.
Pero hindi nagbabulong-bulong ang mga tao sa pub.
Pero hindi ba sinabi ng babae na iniiwasan ng mga lalaki at babae ang isa't isa?
Pero nakita mo ba kung ano ang ginawa ng mga kakila-kilabot na taong iyon sa isa't isa?
Marahil ay hindi iyon inilaan para sa ating mga mata.
Halika agad!
Isasabit ko ang bag ng tinapay sa bintana, saka malalaman ni Danny kung nasaan tayo kapag dumating siya.
Danny, alam kong hindi mo ako bibiguin!
Nais naming maging malaya, tulad ng mga ninuno namin!
Mas mabuti ang kamatayan kaysa mabuhay sa pagkaalipin.
Ni ang kasakitan ni ang panganib ay hindi makapaghihiwalay sa atin.
Maging handa sa parehong oras bukas.
Darating kami para kunin kayo! Ang mga kapatid ninyo at si Danny!
Alam ko na! Alam ko na!
Nandito na siya!
Hindi ba sinabi ko na darating siya?
Nandito si Danny!
Ano ang gagawin natin ngayon?
Bukas sa parehong oras
Darating siya para sa atin.
Pumunta ka sa silid ko kapag naging madilim at tahimik na ang lahat.
Ngunit kunin mo ang lahat ng meron ka.
Sige. Magkita tayo bukas ng gabi.
Narito na sila!
Hilahin hanggang dumating ang hagdan.
Bakit ka lumabas nang ganito huli?
Saan tayo pupunta?
Well... um...
Pabayaan mo kami, demonyo!
Ayaw na naming manatili pa sa isang bahay ng pagpatay kung saan pinapatay ang mga bata... ...kung saan
nagsisinungaling sa amin ang mga tao at nalalasing... ...at gumagawa ng mga kakila-kilabot na hubad na bagay!
Nagsasalita ka nang hindi matalino!
Maaari akong maging kalaban mo, at mangyayari sa iyo ang iyong kakabanggitin.
Tumingin ka sa akin! Hindi ba magkakilala tayo?
Ikaw ang lalaki mula sa lawa!
Oo, pero mukha ba akong demonyo, gaya ng tinawag mo sa akin noon?
Makinig kayo dalawa!
Maniniwala ka man o hindi, kaibigan kita, at matagal na akong nagdurusa sa mga bagay na ito
na nakita mo rin ng iyong sariling mga mata.
Bakit hindi ka pa umalis?
At bakit hindi mo pa sinunog ang bahay ng demonyo?
Dahil hindi ito matalino!
Alam ko ang iyong kapalaran, Noldi!
Kung tatakas ako, mangyayari rin sa akin at sa bahay ko ang parehong mangyayari sa iyo at sa bahay mo kung tatakas ka.
Daan-daang mga bata na hindi dapat umiiral ang napatay sa likod ng mga pader ng monasteryo na ito.
Mula nang ipakilala ni Gregorio IX ang Inkwisisyon, marami nang dugo ang napunta sa mga kamay ng mga taong ito.
Bakit nila ginagawa ang lahat ng ito?
Gusto nilang mapagbigyan ang sarili nila, at bukod pa rito, sila'y makasarili at palaging nangangarap ng mas maraming pera!
At nang makakita sila ng isang mayamang bahay, sinunog nila ang kanilang mga asawa bilang
mangkukulam at kinuha ang kanilang mga ari-arian.
Kung kaibigan mo kami, tulungan mo kaming makatakas ngayon!
Ibibigay mo ba ang iyong pamilya at lahat ng iyong mga kamag-anak sa mga mamamatay-tao at mga inkisitor na ito?
Dapat ko bang gawin iyon sa akin?
Ah, iyan ba ang ibig mong sabihin?
Tingnan mo, kung tungkol lang ito sa maliit na monasteryo na ito, magiging napakasimple lang.
Ngunit sa likod ng lahat ng ito ay may isang pandaigdigang kapangyarihan na hinahabol tayo
ng mga inkuwistor nito saan man tayo tumakas.
Kaya't pumasok tayo muli sa loob.
Ang bawat pagbabago ay dapat magmula sa loob.
Iyon ang ipinagdarasal ko sa buong panahong ito.
Kaya't magbuo tayo ng isang koponan, at ipapakita sa atin ng Diyos ang Kanyang mga daan!
Gayunpaman, ayaw kong makipagtulungan sa sinumang nananalangin lamang ngunit hindi kumikilos.
Wala rin itong mangyayari.
Gusto ko kung gaano ka kasinsero; pero huwag mong itigil ang pagdarasal at paniniwala, kahit minsan ay mas matagal bago
masagot ang ating mga panalangin; ngunit sasagutin ang mga ito!
Tara na tayo sa loob.
Sige, umupo na kayong dalawa.
Maghintay ka rito ngayon.
May darating dito sandali lang.
na magbibigay sa iyo ng susunod mong trabaho, di ba?
May ideya ako kung paano magdala ng pagbabago mula sa loob.
Ate Martha, nasaan ka?
Akala ko'y wala itong iba kundi isang kalokohan na pang-bata!
Sandali! Sige na, may seryosong trabaho ako para sa'yo!
Dapat tayong kumilos nang mas maingat upang walang makahinalang tayo ang nasa likod nito.
May ideya na ako!
Susmaryosep, nagugutom na ako!
Ikaw na walang pakialam na puta!
Adik sa kalinisan! Wala kang kwenta, palpak ka!
Hindi sinadya.
Hindi ko alam na ganoon ito kaluspad.
Ay hindi, hindi na naman!
Oh, matagal ko nang alam na payat ang ulo mo.
Hindi kasya sa sukat mo!
Ano ang gagawin natin ngayon?
Ang mga bagay na kailangan nating gawin paminsan-minsan.
Kalokang babae ka!
Kung hindi ka makapagtimpi, turuan mo man lang ang iyong mga tauhan kung paano bumaba sa kabayo!
Sige, putulin mo na at dalhin mo sa hardin!
Hindi! Hindi!
Hindi sa hardin! Hindi! Huwag patayin ang maliit na bata!
Paano ka nakakarating dito ngayon?
Marahil dapat din natin silang dalhin sa hardin?
Hindi! Hindi!
Halika na!
Hindi!
Makinig ka rito, ikaw na malikot at pasaway na pasaway!
Kung susumpa ka ngayon na hindi mo sasabihin sa kahit kanino ang kakita mo lang, hahayaan ka naming mabuhay.
Sumpa ko, sumpa ko, sumpa ko!
Dapat natin siyang dalhin sa tore!
Sa edad na ito?
Halika na!
Mas mabuti nang ligtas kaysa magsisisi!
Hindi!
Halika na!
Hindi!
At maghihiganti ako!
Hindi makakatulong ang lahat ng panalangin sa mundo!
Sumpa ko sa Diyos, ilalabas kita doon!
At tutulungan ako ni Danny doon!
Hindi ka namin bibiguin!
Alam kong hindi mo ako bibiguin, na darating ka!
Bakit ka pa rin nandito?
Halika, ikukwento ko sa'yo nang detalyado, isa-isa…
... at si Ama Waldes ay sobra ang panalangin at kulang sa gawa!
At ano ang mungkahi mo ngayon?
Ano ang magagawa ko para sa iyo?
Pumunta ka na lang doon at ipamahagi ninyo lahat kasama ang mga lalaki.
ang aking sinabi sa iyo sa gitna ng mga tao
Iki-kiwik ng mga munika ang mga kasalanang ito mula sa mga bubong hangga't kinakailangan.
hanggang sa sumibol ang diwa ng pakikipaglaban sa mga tao at gibain nila ang lahat ng mga bahay ng diyablo!
Hindi kami titigil hangga't hindi nabubuwag ang buong kapangyarihan ng mga Habsburg!
Sa dugo ko, nanumpa ako na maghihiganti.
Bawi para kay Lolo, bawi para sa lahat ng mga batang pinatay, bawi para kay Anneli sa tore, bawi para sa lahat
ng mapanlinlang at maruruming bagay na kanilang ginagawa.
Maaaring kakaunti tayo sa bilang, pero hindi natin kailangang manalo sa digmaan.
Kailangan lang nating patakbuhin ito.
Ikakalat namin ang mga tsismis na ito, at kung ipagkaloob ng Diyos, tayo ay magwawagi!
Kung kalooban ng Diyos?
Matapos makita ang lahat ng ito, hindi ko na mapaniwalaan ang Diyos!
Bakit mo ba sinasabi 'yan?
Tiwala na lang ako sa'yo ngayon… at sa lakas ng katawan!
Nabalitaan mo na ba kung ano ang nangyayari sa monasteryo?
Oo, dapat may bordel doon sa itaas!
Mga kalansahan, oo, ng maliliit na bata!
Sinasabing daan-daang tao ang nakalibing doon.
Pinipigil din nila doon ang mga batang alipin!
Sinabi na ikinulong ang isang babae sa tore nang maraming taon dahil nasaksihan niya ang isang nakakatakot na pagpatay!
Dapat may magsagawa ng imbestigasyon at maghanap sa bawat silid sa bahay na ito!
Anneli, sandali na lang at darating na ako sa'yo!
Ilalabas kita doon.
Ipinapangako ko iyan sa iyo!
Isang thaler lang! Isang thaler lang!
Isipin ang purgatoryo!
Isang thaler lang!
Isang thaler para sa indulhensiya!
Isang thaler lang!
Isipin ang purgatoryo!
Mga mangkukulam sila — lumayo kayo!
Dalawang mangkukulam iyon!
Hindi! Hindi iyon totoo.
Gusto lang niyang kolektahin ang premyo!
Mga mangkukulam sila — lumayo kayo!
Hindi ako mangkukulam! Hindi, hindi iyon totoo!
Hayaan mo ako!
Gusto lang niya ang pera ko dahil mayaman ako!
Hindi! Hindi!
Hindi! Hindi! Hayaan mo siya! Pakiusap, pakiusap, pakawalan mo siya!
Nanakaw lang siya dahil wala na kaming pera para bumili ng kahoy!
Hayaan mo siyang mag-isa! Hindi, oh Diyos ko, hindi!
Maging aral ito sa iyo mula ngayon!
Ano ang nangyayari rito?
Ano iyon na kakila-kilabot na sigaw kanina?
Sumisigaw? May sumisigaw ba?
Marahil kailangan nating makita...
Kamusta, Ama Arnold!
Arnold!
Ama!
Minamahal kong anak!
Ang saya na nandito ka.
Ngunit napakaraming kaguluhan sa bansa.
Alam ko, hindi magtatagal ay magkakaroon ng digmaan!
Naririnig namin na nais ni Leopold na palawakin ang kanyang kapangyarihan.
Ingat ka sa sarili mo, anak ko!
Panahon na para sa isang matatag na pamahalaan, Ama.
Parang sumpa; ang bansa ay nahahati-hati.
Ang Silangan ay naghiwalay sa Kanluran at kaguluhan saanman!
Nais kong pag-isahin ang lahat ng mga bansa.
Isang bayan – isang wika – isang relihiyon – isang hari!
Gusto ko ang buong bansang ito!
Ngunit magiging imposible para sa akin na pamahalaan ito kung hindi ako makapagtalaga
ng isang kasamang pinuno – o kahit dalawa.
Ang buong rehiyon ng Alpine ay isang nag-iisang kaldero ng kaguluhan.
Siya ay naging kanlungan para sa lahat ng erehe at ng kanilang mga kakampi.
Ang mga lupain na ito ay puno ng mga vasalo ng Austria na pumasok sa mga kasunduan ng pangingibabaw sa mga Swiss.
Kahabag-habag tayo kung sumiklab ang digmaan!
Ha, paano naman si Leopold I, ang nag-iisang lehitimong tagapagmana ni Henry sa trono?
Ang nagproklamang sarili bilang dakilang maestro ay hindi na kayang mag-isa at bigla na lang ba
siyang nangangailangan ng mga kasamang pinuno?
Sino ang nasa isip mo?
Sa wala nang iba kundi sa aking sariling kapatid na lalaki.
Frederick ang Maganda?
Nawalan ka na ba ng bait nang tuluyan?
Sino pa?
Walang ibang tao kundi si Louis ng Bavaria ang maiisip.
Magkakasama, hahatiin nila ang kapangyarihan sa kanluran at timog.
Louis ang Bavarian?
Eh bakit hindi?
Ngunit ang kapatid mo - hindi kailanman!
Naghihintay lang siya ng pagkakataon para tanggalin ang korona sa iyong ulo.
Ihahagis mo ang iyong buhay at mga galamay para sa kanya!
Hindi, kung mauuna munang mahuhulog ang ulo ni Friedrich kaysa sa akin!
Ginoong Hukom?
Kakatanghaling dumating si Prinsipe Ludwig ng Bavaria.
Sa lalong madaling panahon, hindi mo na siya tatawaging 'Prinsipe', kundi 'Hari'!
Mahal kong Ludwig, alam mo kung bakit kita pinatawag.
Isang malaking karangalan ito, at ikalulugod kong isaalang-alang ito.
Ano ang ibig sabihin ng 'think' dito?
Tinawagan kita para tapusin ang huling mga detalye.
Upang pag-usapan ang iyong appointment sa iyo!
Walang pagbabalik-likod ngayon.
Gagawin ko ang aking makakaya.
Ang aking Ludwig, gaya ng alam mo, mas pinagkakatiwalaan kita kaysa sa sariling kapatid ko.
Pero alam mo rin kung gaano kasakim si Frederick pagdating sa lupa.
Kaya pinapayuhan kitang bantayan si Friedrich nang mabuti!
Kung hindi mo gagawin, hindi lang ang akin ang mawawala, pati na rin ang sa'yo.
Naiintindihan ba natin ang isa't isa?
At pinagkakatiwalaan mo ako na kumilos para sa iyong pinakamabuting interes?
Ngunit siyempre, naniniwala ako na kaya mong gumawa pa ng higit pa kaysa doon!
Kapag nakontrol na natin ang bansa at naisama na ang lahat ng natitirang pederal na teritoryo sa isang imperyong Habsburg,
ipinapangako ko sa iyo ang kalahati ng korona kung matatanggal mo si Frederick sa ating kasalukuyang kinakailangang alyansa.
Ngunit siya ay kapatid mo!
Gusto mo siyang traydorin?
Pagtataksil! Ang buhay ay puno ng pagtataksil!
Ang tanging tanong ay kung sino ang unang umatake!
Ipinapangako ko sa iyo: umatake si Frederick sa sandaling maging matatag ang kanyang trono!
Pinapayuhan kita, kapag kontrolado na ang lahat, Friedrich, para sa kanyang kasakiman sa lupa, sa lihim...
Ngunit, Kanyang Kagalang-galang, natatakot ako para sa mga tao!
Batoin niya ako!
Ang mga tao! - Ang mga tao ay naniniwala lamang sa sinasabi sa kanila!
Sabihin mo lang sa kanya: Nais ni Frederick na patayin ang kapatid niyang si Leopold para sa kapakanan ng bansa.
Naiintindihan na ba natin ang isa't isa ngayon?
Ginoong Hukom?
Katatapos lang dumating ang kapatid mong si Frederick na Gwapo.
Mahal kong Friedrich, ang araw na ito, ang oras na ito!
Kung sana'y nabuhay pa ang pinagpalang si Rudolf von Habsburg upang makita ito!
Tinawag ko kayo rito upang, ayon sa sinaunang kaugalian ng ating mga ninuno,
Upang ito ay maayos na mapala para sa iyong serbisyo.
Sa kasamaang palad, kailangan kong sabihin sa iyo na hindi matutuloy ang pagpapala ng Papa.
Ngunit sino pa ang makapagkakaloob sa atin ng biyaya ng isang maharlikang tungkulin?
Maaari magbigay ng pagpapala si Abbot Johann mula sa Klausner Monasteryo.
Nakipagkasundo na ako sa kanya tungkol dito.
Mas malaki pa nga ang gastos namin kaysa sa hinihingi ng mga papa.
Maaari naming ayusin ang usaping ito nang pribado, sa loob ng aming maliit na grupo.
Ngunit may isang kundisyon ang abbot.
Simula kailan naglalagay ng mga kondisyon ang isang abbot sa mga hari?
Kailangan niyang magkumpisal muna, kung hindi, hindi niya mabibigyan ng kanyang pagpapala.
Well, tungkol ito sa... tungkol ito sa aking royal na kapatid.
At papatayin niya ako agad kung malalaman niya ang aking ikokumpisal ngayon.
Anak ko, ano ang sinasabi mo?
Alam mo ba kung ano ang ibig sabihin niyan?
Hindi ka ba natatakot sa... sa malawakang apoy?
Oo, oo!
Gaano katagal ko kailangang magbayad?
Hindi ka makakalabas doon sa loob ng sampung libong taon!
Ano ba ang dapat kong gawin ngayon?
Kamakailan lamang ay ipinahayag sa amin ng Diyos kung gaano Siya kabait.
Ngunit kagabi ay ipinahayag Niya sa akin ang mabigat na paghuhukom na naghihintay sa iyo, at
inutusan Niya akong iprisinta sa iyo ang kontratang ito.
Mukhang may malalim na pag-unawa ang Diyos sa iyo, dahil napakababa para sa akin ang halaga ng pantubos.
Ilipat mo lamang ang lahat ng pastulan ng Schwyz sa monasteryong ito, at mawawala ang apoy sa itaas mo.
Salamat, salamat, isang libong pasasalamat, mabait na ama!
Pirmahan mo ito... ang kontratang ito ngayon din!
Oo, mabuti. Lumuhod ka!
Sa ngalan ng Papa, ipinagkakaloob ko sa iyo ang pagpapala ng Papa.
at ang pahid para sa iyong tungkulin. Amen.
Kung malalaman ng kapatid mo—o mas malala pa—kung malalaman ng mga tao ang alam nating dalawa
ngayon, marami ang maghahangad na patayin ka.
Sigurado akong marami kang maiaambag sa akin sa paglipas ng panahon.
Ikaw na mandaraya, papapatayin kita!
Pagkatapos, mawawala sa'yo ang lahat!
Ako ay isang banal na tao, at sumusuporta sa akin ang mga tao.
Oo, dalawang magiging hari sa aming bahay sa iisang araw!
Ang ganoong kaganapan!
Narito si Ludwig ng Bavaria!
Ginoong Hukom, maaari ko po bang itanong sa inyo ang isang tanong, Ginoong Hukom?
Ang espesyal na araw ngayon!
Maligayang pagdating, Kanyang Kaluwalhatian!
Tingnan, handa na ang lahat, gaya ng gusto mo.
Medyo mausisa kami kung ano ang ginagawa ninyo sa munting pagtitipong ito.
Makikita mo rin.
Dinala ko sa iyo ang isang handog na pagtanggap.
Ngunit ngayon, sundin mo ang aking mga tagubilin at pumila ka.
Ngayon, buksan mo ang iyong bibig at ipikit mo ang iyong mga mata.
Kailanman ay hindi karapat-dapat at lubhang walang galang ang hamakin ang regalo ng hari!
O Hari, patawarin mo ang malaking kasalanang ito.
Galit na galit ako!
Bakit magkasala?
Pinili ko siya.
Siya, para saan? Pinili para saan?
Hindi tulad mo, hindi niya ito gusto.
tungkol sa halaga ng pansamantalang ginto.
At dahil matapang niyang pinapatotohanan ito, napatunayan niyang siya ay tunay na lingkod ni Cristo nang dalawang beses.
Siya ang makikinig sa aking banal na kumpisal.
Kung iyan ang inyong kagustuhan, Kanyang Kagalang-galang.
Ngunit kung ang lahat ay walang silbi at marumi... gayon na nga!
Kaharian, masyado pa akong bata at walang kasanayan.
Hindi ko marinig ang iyong kumpisal.
Bata mong monghe, kaya kong balewalain ang aking ginagawa.
Binigyan ako ng Diyos ng kaloob ng pag-unawa sa kalikasan ng tao.
Alam kong ikaw ang tamang tao para sa trabahong ito.
Oo, pero hindi mo ba naiintindihan?
Wala akong ideya!
At sana'y huwag mo nang masyadong alintana ang huwad na pagpapakumbaba ng iyong kabataan.
Kaya, nais kong magsisi sa harap ng Diyos...
Sa buong paggalang!
Monghe!
Bago ka magpatuloy sa pag-amin, igigiit kong payagan mo akong aminin sa iyo ang aking mga kasalanan.
Ah, ganoon na ba ngayon?
Mangyaring maglaan ng oras upang pakinggan ang kuwento ng aking buhay.
Nais kong sabihin sa iyo kung sino ako at kung saan ako nanggaling, at sa totoo lang, ako ay dalawang tao.
Pitong taong gulang pa lang ako nang pinatay nila ang lolo ko sa harap ko.
Nakikita ko pa rin ang kanyang mga mata hanggang ngayon...
... At nakikita mo, kaya totoo ang lahat ng tsismis na kumakalat tungkol sa monasteryong ito.
Ipinamigay ni Danny ang mga iyon para sa akin kasama ang club ng mga lalaki.
Ang abbot na ito at ang mga pari ay gusto lamang ng kasiyahan, mga alipin, pera, at kapangyarihan!
Bilang malagkit na mga hipokrito, ginagamit nila ang mga pinuno bilang baitang.
Sinusunod ni Abbot Johann ang kanyang huwaran, ang Abbot ng Murbach, na ipinagbili ang buong lungsod ng Lucerne at
ang mga naninirahan dito sa hari ng Habsburg noong 1291.
Palagi itong pareho ang pagkakasunod-sunod ng mga pangyayari: kaligtasan mula sa purgatoryo kapalit
ng mga Alps, mga bahay, mga hayop at mga karwahe.
Nagbibigay ito ng buwis sa aduana, buwis sa kita, at kapangyarihan sa mga tao.
Buwis sa aduana at kita, oo!
Ngunit bakit magkapangyarihan sa mga tao?
Dahil palagi nilang sinasabi sa lahat na binigyan sila ng hari ng lupa.
Kalaunan, gayunpaman, ibinebenta nila ito pabalik sa parehong tao.
At pagkatapos pa, muling bumaba sa lupa laban sa purgatoryo – para sa kapakinabangan ng mga palaging bagong kasalanan.
Ganito umiikot ang mundo.
Ngunit sigurado akong hindi ko na kailangang ipaliwanag iyon sa inyo, Kanyang Kagalang-galang.
Iyon na.
Ano ang gagawin ninyo sa akin ngayon, Kanyang Kagalang-galang?
Ikuwento ko sa iyo ang huling kasalanan ko.
Pero inakala ko na... na ito na marahil ang huling kumpisal ko.
Marahil ay maiintindihan mo ako kapag ibinunyag ko sa iyo ang huling pasanin sa aking konsensya:
Araw-araw ay tinataksilan ko ang sarili kong bansa, sapagkat matagal nang nasa inyo,
mga mamamayan ng Switzerland, ang puso ko.
Hangaan ko ang iyong pinag-isang pagtatakda ng mga layunin.
Namumuhay ka na parang iisa lamang ang iyong katawan, at sa paggawa nito ay hindi mo hinahangad ang iyong sariling
kalooban, kundi naitatag lamang ang pamamahala ng Diyos sa inyo.
Tunay nga, kayo ay nagkakaisang bayan ng mga magkakapatid!
Magkasama kayong nabubuhay, at magkasama kayong mamamatay!
Ang kapayapaan ng Diyos – nais mong sumunod sa Kanya!
At iyon ay dapat sa huli humantong sa kaharian ng kapayapaan na ipinangako sa atin ni Cristo.
At gusto kong nandiyan!
Babasahin mo ba ako ngayon?
Baliw ka na ba?
Ipinamigay – lahat ng magagandang pastulan, lahat ng mahalagang lupang ito –
ang abbot, ang monasteryo?
At ako naman?
Hindi mo ba pakialam?
Kung ako'y maghihirap sa harap ng iyong mga mata?
Ngayon makinig ka sa akin: alam mo na hindi naman talaga natin pag-aari ang lahat ng lupang iyon.
Anong silbi nila sa atin kung ang mga tao saanman ay nabubuhay sa ilalim ng dalawang kontrata?
Ngunit sa ganitong paraan, mangongolekta ang makasariling abbot ng mataas na buwis sa
customs, at magkakaroon ng alitan at pag-aalsa.
At ito nga ang mga dahilan kung bakit ako nakikialam at nagsasagawa ng makatarungang pananakop.
Namamangha ako sa muling lumalabas sa iyo.
Kung ganoon nga talaga...
Bakit hindi ka makipag-usap kay Ludwig ang Bavarian?
Nang nabanggit kamakailan ang pangalan ng abbot, kumislap ng poot at paghamak ang karaniwang mabait niyang mga
mata. Mukhang may alam siya tungkol sa abbot na hindi mo alam.
Noong panahon noon, may mga pagkakataon na kumatok muna ang mga tao bago pumasok.
Kung buhay pa sina Papa Pablo V at ang Senado Romano noong panahong iyon, makakaya mo bang tumayo sa harap nila?
Ano ang ibig mong sabihin?
Sinasabi ng mga tao na dapat mo ring paubusin ang lawa ng isda sa inyong monasteryo.
Palaisdaan? -
Wala kaming kahit isang palaisdaan.
Talaga?
Hindi.
Ngunit ang kuwentong ito ay matagal nang alam ng lahat.
Paano pinagtwiran ng Senado Romano ang hindi mapapalitang lehitimasyon ng mga bordel nang
subukang ipawalang-bisa ni Papa Pablo ang mga ito?
Iginiit ng Senado Romano na mahalaga ang mga bordel para sa mga lalaki.
Para sa aling mundong panlalaki?
Para sa pagkapari ...
Lahat ng mga senador ay nag-angkin
Ang mga bordel ang tanging paraan upang maprotektahan ang mga pari mula sa pang-aakit ng mga babae at mga anak na babae.
Kaya, sinabi nila iyon?
Talaga bang pahayag lang iyon?
Alam ng lahat na ang tinatawag na 'Banal na Lungsod', na may katamtamang populasyon na
100,000, ay tahanan ng mahigit 6,000 mga prostituta.
Ngunit ano pa ang mas masahol – ano ang natuklasan nang hukayin ang malaking palaisdaan sa tabi ng Romanong monasteryo?
Ilang buto – marahil ilang bungo ng sanggol.
Ito ay... well, isang dating... isang dating libingan ng mga bata.
Bakit biglang napaka-pababaw ng pagiging modesto?
May mahigit sa 6,000 na bungo ng sanggol, kaibigan ko!
Anim na libong sanggol, anim na libong bastardo, itinanghal ng mga monghe, ipinanganak ng mga madre.
Anong purgatoryo, anong halaga ng indulhensiya ang makakapagbayad-patawad sa karumal-dumal na ito?
Kung may makakaalam tungkol sa isang bagay na tayong dalawa lang ang nakakaalam—sumpaing munting monghe, sinasabi ko sa'yo:
Papahukayin ko ang iyong hardin at silong.
May alam ako sa buhay mo!
Walang daan dito!
Huling pagkakataon:
Kung hindi ka agad susunod, mamamalo ka!
Walang daan dito!
Ibinigay ng bagong hari ang lupain na ito kay San Abbot Juan!
Pah, tinatawag mong banal ang utot ng pari na ito, yaong kumukuha ng huling pera sa aming mga bulsa?
At ninanakaw nito ang aming kabuhayan, ang aming mga bukid, ang aming mga parang?
Tumahimik ka, hayop na magsasaka ng baka!
Sinabi mo na iyon noong nakaraang beses!
Sa mabigat na puso, kailangan kong ipaalam sa iyo na nagpagalit mo ang panginoon ng monasteryo.
Ngayon ay naghain siya ng mga paratang laban sa iyo sa Arsobispo ng Constance at nakakuha rin siya ng suporta mula sa kaniya.
Na-expel ka na sa simbahan.
At kami, mga pari ng maliit na bayan ng Schwyz, ay ipinagbawal na buksan ang mga simbahan para sa Misa!
Masyadong mabigat ang parusang ipinataw sa atin ng iyong Panginoon.
Nanatili nang nakasara ang mga pintuan ng simbahan para sa lahat – kahit sa mga inosenteng batang ililimos.
Para sa mga patay na nagnanais makahanap ng kanilang huling pahingahan sa sementeryo ng simbahan, gayundin
para sa mga kabataang magkasintahang nagnanais magpakasal.
Ngayon umuwi ka na at manalangin nang tahimik para sa inyong sarili.
Hindi sana dapat ibinigay ng emperador ang lupa sa abbot!
Dapat tayong maghiganti!
Isang bitag para sa abbot!
Hello?
Maaari ba kitang tulungan?
Sino ka?
Talagang magaling ka sa bagay na iyan.
Sino ka?
Isang kaibigan ni Danny.
Ginawa mo ang isang napakadelikadong bagay.
Magaling din akong maghagis ng bagay na ito.
Oo, alam ko.
Ngunit sinabi rin sa akin
na hindi ka basta-basta pumapatay ng tao.
Ako si Walter Stauffacher.
Alam ko ang lahat tungkol sa iyo, Arnold.
Bakit ka dumating?
Nagdulot ng malaking kahihiyan sa atin ang abbot.
Nais naming maghiganti.
Nakausap na namin si Louis ng Bavaria, Hari sa biyaya ng Diyos.
Ang Arsobispo ng Mainz ay kaibigan niya, at muling bubuksan niya ang ating mga simbahan.
Bukas sasakupin natin ang monasteryo at tatapusin na natin ang usaping ito.
Dinala ko sa iyo ang mga plano sa pag-atake mula kay Danny at ang kahilingan para sa serbisyo mula kay Haring Ludwig.
Isang kahilingan para sa serbisyo mula sa Hari?
Oo, tinatanong niya kung nais mong maging gobernador niya sa estratehikong mahalagang bayan ng Brugg?
Ako, isang gobernador ng Habsburg?
Hindi, siyempre hindi, isa itong Swiss German, siyempre.
Sinabi sa akin ni Haring Ludwig sa isang kumpidensyal na pag-uusap na nais niyang maging Swiss
sa lalong madaling panahon na tama na ang oras.
Eh, ano ang maiuulat ko sa kanya?
Sige, ipagdarasal ko ito.
Nananalangin ka na naman ba?
Kung gayon, mukhang hindi na masyadong napapanahon si Danny.
Anneli, sandali na lang at darating na ako sa'yo!
Kawili-wiling mga salita ang sinasabi mo, monghe!
Hindi ba nakita kita sa simbahan kahapon?
Maaaring ganoon nga.
Kinailangan kong kausapin ang mga tao doon.
Kaya, kaya, nakikipag-usap sa mga tao...
Kailangan kong pumunta sa tanggapan ng buwis.
Doon ay magiging maliwanag,
Kung ang usapin ay nasa labi na ng lahat.
May nakarinig na ba ng balita mula kay Ama Arnold sa monasteryo?
Kakatapos ko lang uminom, wala akong narinig.
Tara na, hindi tayo naka-duty dito.
Huwag mong hawakan siya!
Sinabi ko, huwag mong galawin siya!
Nakaaabala ka sa buhay-pag-ibig ko!
Alagaan mo siya bago siya magdugo hanggang mamatay!
Hoy, tingnan mo, nabangga siya!
Ama!
Arnold, minamahal kong anak!
Saan ka na nagpunta sa lahat ng panahong ito?
Sa gabi, ang atmospera ay palaging ganoon kaya pakiramdam ko ay pinakamalapit ako sa Diyos.
Nagkaroon ako ng tahimik na panahon na puno ng mga pangyayari, Ama.
Ano ang ginagawa mo rito?
Ah, wala. Ako… ako'y nadulas lang sa kutsilyo.
Naniniwala ang pag-ibig sa lahat...
Kung sana'y makapaniwala ako sa iyo.
Matagal na kitang tinuturuan ng mga daan ng Panginoon.
Ikaw ang pinakamamahal kong bagay sa mundong ito.
Ibibigay ko ang buhay ko para sa iyo kung susubukan ng sinuman na agawin ito sa iyo.
Ngunit nakikita ko pa rin ang bakas ng malalim na poot sa iyong mga mata.
At may sumisink sa isip ko kapag nakikita kita.
Talaga bang ikaw ay alagad ko?
Palagi kang naging isang kahanga-hangang ama sa akin.
Walang anak na lalaki ang kailanman nakatanggap ng mas maraming pagmamahal kaysa sa natanggap ko mula sa iyo.
Sana mas mabuting anak ako sa iyo.
Isang taong kayang gawin ang palagi mong itinuro sa akin nang napakagaling.
Ngunit kulang lang talaga ako sa lakas para maisakatuparan ito ayon sa iyong mga nais.
Malamang tama ka.
Kailangan mo ang kapangyarihan ng Banal na Espiritu.
At ayon sa aking pagkaunawa mula sa mga kasulatan, wala ka sa tunay na binyag ng pananampalataya.
at ang kaloob ng Espiritu Santo.
Kung gusto mo, maaari nating pag-usapan paminsan-minsan.
Hindi talaga ako nakakapag-ehersisyo nang sapat.
Sa loob ng maraming taon ay ipinapangako ninyo sa amin na darating ang pagliligtas.
At si Anneli?
Nakaupo pa rin siya doon sa tore!
Patawarin mo ako, Ama, pero nami-miss ko siya.
Hindi ko nga alam kung kumusta siya.
Magtiwala ka sa akin, anak ko.
Ibinigay ng Diyos ang matibay na katiyakan na darating ang kaligtasan sa loob ng maikling panahon.
Ang paghuhukom ay gawain ng Diyos.
At alam mo na ayaw kong maging traidor.
Dapat nating panatilihin ang kapayapaan at sa gayon ay maging huwaran.
Doon lamang magbabago ang mga tao.
At paulit-ulit ko na kayong tinuro na hindi sa pamamagitan ng paghihiganti at poot,
Ngunit sa pamamagitan ng paghahain at pag-ibig ay natatayo ang kaharian ng kapayapaan.
Dapat nating matutunang ialay ang ating buhay, gaya ng pag-alay ni Hesus ng Kanyang buhay para sa atin.
Isa ang namatay para sa lahat. Lahat ay nabubuhay sa pamamagitan ng Isa.
Anneli, hindi kita nakalimutan.
Bukas ang araw.
Noldi at lahat ng iyong mga kapatid.
Patuloy mo ba ang iyong protesta?
Patuloy ka pa bang tumatangging kumain?
May isang patay na lalaki na nakahiga sa lupa, at walang nakakaalam kung sino ang bumangga sa kanya?
Kilala mo ba ang mga mukha sa pamamagitan ng nakasarang visor?
Munting sandali lang...
Nakita ko ang mukha.
Siyempre, nakita ko ito sandali.
Sino nga iyon?
Hindi, imposible iyon!
Ano ang imposible?
Hindi ko ito matagpuan sa lahat ng mga kabalyero, kundi sa monasteryo!
Ano ang ibig sabihin ng 'sa monasteryo'?
Siyempre, ngayon nakikita ko na ito nang malinaw.
Ngunit paano nakakapasok ang lalaking ito sa baluti na ito?
Sino ang pinag-uusapan mo?
Oo, oo, mula kay Brother Arnold!
... Ang paborito ni Ama Waldes.
Kung hindi siya iyon, tiyak na may kambal siyang kapatid na lalaki.
Ah, mabuting umaga, Kapatid Arnold.
Oh, ano 'yan sa kamay mo?
Ah, wala lang.
Nasaktan ka ba?
Nadulas ako habang gumagawa ng kahoy.
O sige, titingnan ba natin?
Uy, tungkol saan 'yan?
Kaya, pari, dumating na ang iyong oras!
Tahimik, may paparating.
Dapat si Arnold iyon.
Sa wakas, magkita-kita na naman tayo.
Hindi, isang kabalyero.
Danny! Danny, ako ito!
Arnold, kamukha mo ba talaga ang lupa?
Arnold! Arnold!
Talagang inaabangan ko ang araw na ito!
Maraming taon na ang lumipas.
Masyadong maraming taon na ang lumipas.
Ngunit ngayon, sa wakas! Bukas na ang araw!
Hindi, nalaman na ang usaping tungkol sa akin.
Hindi ko na lang babalik sa pagsusuot ng kasok ng pari.
Dapat tayong umatake ngayon.
Ngunit lahat ay ayon sa plano!
Handa na ako!
Halika, may kaguluhan sa unahan!
Anneli! Anneli!
Anneli, dumating na rin sa wakas ang oras!
Oh, Anneli!
Panahon na, Anneli!
Ilalabas kita rito!
Magpakailanman!
Anneli, ayaw mo bang magsabi ng kahit ano?
Anneli, hindi mo na ba ako nakikilala?
Ako si Anneli.
Sabihin mo kahit ano.
Hindi! Hindi, Anneli!
Sino iyon?
Tigil!
Sino ka?
Hindi, Ama!
Hindi! Hindi!
Ama, hindi!
Hindi! Hindi! Hindi!
Hindi, Ama!
Bakit hindi ka naghintay ng isa pang oras?
Kung gayon, nakita na sana natin ang kaligtasan ng Diyos.
Hindi!
Narito na ito!
Hindi! Hindi!
Ngayon ay nakamit na natin ang matagal nating inaabangang kalayaan!
Ngunit ikaw, minamahal kong anak, ay nawala sa akin!
Hindi, Ama, huwag kang umalis!
Ama, pakinggan mo ako!
Alam kong hindi dapat manumpa, ngunit ngayon ay maninumpa ako sa harap ng Diyos at sa harap mo, Ama.
Bibigyan ako ng Diyos ng lakas upang matupad Siya sa buong buhay ko, Ama!
Ako ang iyong anak!
Ang... ang iyong anak, Ama!
At mula ngayon, gagawin ko ang lahat ng itinuro mo sa akin.
Ama, ako ay iyong alagad, ang iyong tunay na alagad!
Hindi mo ba ako naririnig, Ama?
Hindi mo ba ako naririnig?
Hindi, hindi ka maaaring pumunta!
Hindi! Hindi! Hindi!
Sumpa ko sa Diyos: hindi na ako papatay muli ng kapwa tao, kundi narito lamang ako para sa kapayapaan!
Ngayon ko lang, huli na, napagtanto na mali ang pagdudugo, dahil... dahil palagi itong bumabagsak sa mga inosente.
Ama, nananampalataya ako sa iyong mga daan;
Naniniwala ako sa inyong mga panalangin, at naniniwala ako sa inyong Diyos!
Malaya na tayo, Arnold! Malaya na tayo! Malaya na tayo!
Pinatay ko ang aking ama!
Danny, hindi kalayaan ang hinahanap natin.
Kakatapos ko lang mawala ang tunay kong kalayaan.
Hindi ito nakasalalay lamang sa mga panlabas na kalayaan.
Ang tunay na kalayaan ay nasa kapayapaan at pag-ibig lamang.
na mayroon tayo para sa isa't isa sa ating mga puso.
Ama! Pinatay ko ang sariling ama ko.
Ang kasalanang-dugo ay kumakapit sa aking mga kamay, Ama.
Ngayon ko lamang nakikilala ang tamang landas na palagi nang nais turuan sa akin ng aking mga magulang.
Tanging ang dugo ng siyang nagbubuhos ng dugo ang makakapagbayad-sala para sa
kasalanang dulot ng pagbubuhos ng dugo.
Ibinibigay ko sa iyo ang sarili kong dugo sa pamamagitan ng pag-alay ngayon sa iyo ng aking katawan, kaluluwa, at espiritu.
Hesus, mangyaring manirahan ka sa akin at gawin mo ang hindi ko kayang gawin.
Salamat sa pagiging iyong katawan mula ngayon. Amen.
Dahil ba kailangan kong umalis na agad, Anneli?
Hindi naman ganoon kasama, Anneli.
Ang parlamento ng estado ay nag-uugnayan lamang sa loob ng isang araw.
Oo?
Tatay! Tatay!
Oo, mahal ko?
Nagsasalita lang ba si Mummy sa iyo?
Hindi, nagsasalita si Nanay sa ating lahat.
Ngunit hindi pa siya kailanman nakipag-usap sa akin.
Oo, nakausap ka na niya nang maraming beses.
Kailangan mo lang maunawaan ito nang tama.
Pero hindi ko talaga maintindihan ito.
Alam mo, nakikipag-usap si Mummy gamit ang kanyang mga mata.
Ang itsura mo kanina ay nagsabi ng higit pa sa isang libong salita para sa akin.
Oo, naiintindihan ko.
Pero madalas sinasabi ni Mummy na siya ay napakalungkot.
Hindi lang siya malungkot, alam mo, kailangan niya talaga tayo.
Kailangan din kita.
Pakiusap, huwag kang lumayo nang ganoon katagal!
Susubukan kong panatilihin itong pareho gaya ng dati.
Hindi hihigit sa isang araw, kung minsan dalawa sa isang linggo.
Pero, Tatay,
Talaga bang kailangan mong dumalo sa bawat pagpupulong ng rehiyonal na parlamento?
Kailangan ako ng parlamento ng estado nang kasing-tindi ng kailangan mo sa akin.
Sa isang diwa, siya ay parang pinalawak naming pamilya.
At tulad ng bawat pamilya,
Kailangan din ng parlamento ng estado ang mga nagtatag na ama nito.
Ikaw ba ang ama ng pamahalaang panlalawigan?
Oo, alam mo, sa totoo lang, tayong lahat ay parang malalaking bata lang.
Doon, sinisikap nating magkasamang maunawaan kung ano ang nais ng ating Ama sa Langit mula sa atin.
Palagi ka naming nami-miss kapag wala ka.
Malaking tulong mo sa amin para maunawaan kung ano ang kailangan ni Mummy.
Paalam.
Ingat kayo sa isa't isa! Paalam.
Hindi ka namin papalayan!
Hindi — manatili ka rito, Tatay! — Hindi ka namin papayagang umalis!
Dapat kang manatili dito!
Kailangan kang manatili rito, Tatay!
Ano ang sinusubukang sabihin sa iyo ng Mummy?
Dapat magpahinga rin ako para kumain ng mansanas.
Salamat.
Sinasabi ng batas na 'isang-kapat ng gulder', ngunit ninanakaw mo ang huling tinapay para sa akin at sa aking dalawang anak.
Sabihin mo sa akin, ano ba ang dapat nating ikabubuhay?
Oo, oo, alam nating lahat ang mga kasabihang iyon.
O Diyos, ipakita mo sa akin kung paano haharapin ang kawalang-katarungang ito.
Umakyat ka ngayon sa loob ko, at gawan mo ako ng iyong mga kababalaghan.
Ito ang huling alaala ko sa aking ama.
Bago siya mamatay, pinisil niya ito sa aking kamay.
Babalik mo naman sa akin ang ilang guilders.
Ako, magbago?
Oo, ako ba ay isang silid-pangpalit?
Kayong mga karumal-dumal na barbaro!
Mga malupit na hayop!
Nag-uumog na mga lobo!
Dalawang gilder.
Kung ganoon, hindi ako magkakaroon ng sapat na pagkain!
Kung wala kang pera,
Kung ganoon, manatili ka na lang sa bahay sa susunod, pare!
Kung buhay pa ako at nakalamang na tayo sa bansang ito, huhigpitan ko ang pantalon mo, salarin ka!
Magandang umaga, Winkelried!
Gising ka na naman?
Dalawang guilders iyon, gaya ng dati!
Ngayon ibibigay ko sa iyo ang doble.
Oo, ano iyon?
Ang huling alaala ko sa aking ina.
Ano ang ginagawa mo?
May dalawang dahilan:
Kapag nasa huling hininga na ako, hindi ko madadala ang alinman sa mga ito.
Hindi na rin makakatulong sa akin ang pera sa pitaka ko noon.
Sa harap ng Diyos, tanging malinis na budhi at kapanatagan ng isip ang may kabuluhan.
Pangalawa, gusto kong matutong tumulong sa mga mahihirap at nalilingong tao.
Oo, at bakit binibigay mo sa akin ang pera mo at ang kuwintas mo at hindi sa kanila?
Iyon ay magiging isang patak lamang sa karagatan.
Nais kong lubusang maunawaan ang iyong sakit hanggang sa makahanap ako ng mas malalim na solusyon sa Diyos.
Sabihin natin sa isa't isa bukas kung sino sa atin ang mas mahimbing ang tulog at kung sino ang
mas masaya dahil sa ating pagkikita ngayong araw.
At ngayon, Arnold Winkelried, tinatanong kita nang lantaran: ano ang iyong lihim?
Hindi na lihim ito, mga kapatid.
Bilang isang buong lungsod lamang tayo muling bumalik sa ating mga pederal na saligan.
Mabuti para sa atin na matutunan ito nang kabisado:
Nais naming maging isang bayan ng mga magkakapatid.
Ni ang kasakitan ni ang panganib ay hindi makapaghihiwalay sa atin.
Nais naming magtiwala sa pinakamataas na Diyos.
Ginamit ko ito noong maraming kaguluhan pa sa aming bayan.
Ngunit magkakasama naming natuklasan ang isang bagong paraan upang patayin ang mga kaaway.
Mga kapatid, natatalo natin nang sabay-sabay ang napakaraming kaaway sa pamamagitan ng pagpapaging kaibigan sa kanila!
Ano na ang gagawin natin ngayon kung umatake pa rin sa atin si Leopold III?
Kahit sa larangan ng digmaan, subukang gawing kaibigan siya!
Tingnan kung ilan sa mga Swiss ang nakasali:
Sa unang taon, 22 residente ng Meggen, 11 mula sa Adligenswil, 36 mula sa Kriens at 5 mula sa Horw ang sumali sa aming samahan.
Ngunit pati rin ang 10 mula sa Weggis, kabuuang 112 Ausburgers!
Huminto ka sa susunod na dalawang taon! Gaano na katagal kang nasa kalsada?
Apat na oras.
Nabayaran mo ba ang toll?
Oo, ilang sandali na ang nakalipas.
Dalawang mamahaling guilders!
Hindi, hindi, hindi.
Hindi namin tinutukoy ang buwis sa pagdaraos.
Ang tinutukoy namin ay ang toll.
Kakatapos lang itong ipakilala.
At kung naglalakbay na kayo nang apat na oras, magiging walong guilders iyon para sa mga ginoo.
Ang mundong ito ay pag-aari nating lahat nang pantay-pantay! Sino ang nagbigay sa iyo ng karapatang
upang samantalahin tayo sa mga daan at landas na ating sariling ginawa,
Ginawa ba gamit ang pawis ng iyong sariling noo?
Ibigay mo ang bayad sa toll!
Pagkatapos ng lahat, kailangan nating ayusin ito kung kinakailangan!
Palagi naming inayos nang mag-isa ang lahat ng nasirang bahagi!
Dalhin natin sila sa korte!
Itulak natin sila pababa sa dalisdis!
Hindi!
Aaaah!
Huwag mo akong pakawalan!
Napagtanto ko ang lahat ng pagkakamaling nagawa ko.
Nagsinungaling ako, nagnakaw at nandaya, inabuso ko ang mga dalaga at kababaihan, at humiling ako ng
pera na hindi naman talaga ako karapat-dapat makuha!
At ako, ako'y nakipagtaksil sa asawa at nanikaw ng perang hindi naman akin; ngunit ibabalik ko ang lahat.
Gusto kong ibalik lahat!
Oh, sana hindi niya ako sinipa sa braso...
Ngayon ay napagtanto ko kung gaano kabuti na hindi agad humahatol ang Diyos.
Tatay! Tatay!
Tatay, may digmaan! Digmaan, Tatay!
Papunta na si Leopold III.
Dapat kang magmadali papunta sa Maienfeld.
Dapat kang makipagnegosasyon para sa isang kasunduan sa kapayapaan doon.
Arnold, sige na!
Arnold, bilisan mo, apurahan ito!
Halika na! Arnold, bilisan mo!
Para kay Haring Leopold III – na mamuhay magpakailanman ang kanyang pangalan!
Bukas ay maghihiganti kami para sa kahihiyan ng digmaan na idinulot ni Morgarten sa aking lolo na si Leopold I.
Bukas ay mag-eenjoy tayo sa alak at pagkain mula sa Sempach!
Hari!
Marangal na Hari!
Marangal na Hari
Nais ni Baron Hans-Ulrich von Hasenburg na makipag-usap sa iyo!
Ginoo, bumalik ka sa Sursee!
Ipinagkanulo ang iyong plano.
Ang mga magsasaka ay hindi nasa Zurich, gaya ng inyong pinaniwalaan;
May daan-daang o kahit libu-libo sa kanila sa gubat sa itaas ng Sempach!
May dalang halberdas, espada, at bitin-bitin sila!
Mayroon ding mga mamamana ng crossbow at mga lalaking may mga palakol panglaban.
Higit pa rito, may mga kanal at palumpong saanman!
Hindi ito lugar para sa mga kabalyero na may mga kabayong madaling matakot.
Lahat tayo ay mamamatay.
Kung ganoon, lalaban na lang tayo nang nakayapak!
Papababa ko sa kanilang mga kabayo ang mga ginoo.
O Hasenburg, may puso kang kuneho!
Ihahatid namin sa iyo ang mga magsasakang ito na nilaga at inihaw bago sumapit ang gabi!
Ngayon makikita natin kung sino sa atin ang mas duwag!
Ay, hindi magandang senyales iyan!
Gusto rin ba ni Närrchen na mangaral sa atin?
Panginoon ko, huwag kang magmartsa laban sa mga Konpederado ng Switzerland.
Sa karamihan ng mga bungo na nabasag, iilan lamang ang makakabalik sa labanan nang walang galos.
Tinatawag kang hangal, at hangal ka nga!
Huwag mo nang hadlangan ang aking kasikatan!
Hugutin nang matapang ang inyong mga espada at saktan sila!
Sandali, magkaibigan tayo!
Sino ka?
Pakiusap, maawa ka sa amin!
Ngaling kami sa mga bundok, kung saan kami pinalayas.
Oo – kaya mga exil kayo?
Oo, ngunit narinig namin na ikaw ay nasa matinding kagipitan.
Nais naming humingi ng tawad para sa aming mga krimen.
Ang mga taong gumawa ng malubhang krimen lamang ang dine-deport.
Kayo ay mga manunupil, mga magnanakaw, o maging mga mamamatay-tao.
Marami na kaming taon sa mga bundok upang magnilay sa aming mga kasalanan.
Pasensya na kami lahat!
Gusto naming bumalik at magsimula ng bagong buhay!
May dugo ng pagpatay sa iyong mga kamay!
Hindi ka maaaring makipaglaban sa amin sa ilalim ng bandila na may tanda ng ipinako sa krus!
Humarap pabalik, bumalik sa mga bundok!
Sayang naman, bumalik na tayo.
Kung pinansin natin ang diwa ng kapayapaan sa ating mga puso at hindi ang ating mga isipan, hindi kaya
natin maramdaman na ang awa ng Diyos ay sumasa kanila?
Marahil ay magagamit natin sila nang mabuti sa labanan.
Hindi pa natin matukoy ang pagkakaiba:
Kulang pa rin kami sa pakiramdam para sa kapayapaang ito at sa buhay ng Diyos na palagi mong binabanggit.
Pero para lang mas maging ligtas: tayo na lang ang lalaban sa laban na ito!
Doon, kunin ninyo ang mga Swiss na lalaki!
Maaaring nagkamali iyon nang malubha!
Mukhang kasama pa rin tayo sa plano Ninyo, Ginoo.
kahit na ayaw mo sa amin!
Ano sa palagay mo?
Oo, eh, ako... wala na akong masabi pa.
Ituturo sa iyo ni Arnold Winkelried kung paano matanggap sa Konpederasyon ng mga Swiss.
Pero para sa laban na ito, bumaba ka muna! Kailangan ka namin!
Nasaan si Schultheiss Petermann?
Saan nanggaling si Schultheiss Petermann mula sa Gundoldingen?
Sa Meierholz, ibinibigay niya ang kanyang huling mga tagubilin.
Tulad ng dati, tila perpekto niyang naiplano ito.
kaliwa, kanan... !
Halika na ngayon!
Halika, kailangan nating magpatuloy!
Dapat kang umakyat!
Dito po!
Wala na tayong ibang pagpipilian!
Pagkatapos ay bumaba sa kabayo.
Patuloy kaming lalaban nang naglalakad!
Paano ka nakarating doon sa itaas?
Hoy, tingnan mo!
Hoy, ano'ng ginagawa mo?
Ganito ka mahuhulog sa labanan kung hindi ka magsisisi!
Tinatawag kang hangal, at hangal ka nga!
Huwag mo nang hadlangan ang aking kasikatan!
Pasulong, magmartsa!
Thunder at Doria – hindi ako makalakad sa mga sapatos na ito.
Hahampasin ko ang mga tuka ko.
Hoy, tingnan mo, si Hermann Rhynach iyon.
Palaging gusto maging una!
Ahhhhhh!
Nasaan ang paunang lunas?
Nasaan ang pangunang lunas? Nagraraos ako ng dugo!
O sige, 'yan ang nakukuha niya, nerd!
Makinig, mga lalaki, mga kasapi ng Konpederasyong Swiss, mga minamahal na kapatid:
Ako si Schultheiss Petermann ng Gundoldingen, ang iyong kumander sa labanan na ito!
Nakatayo ako sa ilalim ng banderang ito.
Kaya't sundin ninyo ang aking mga utos!
Walang nakikipaglaban nang mag-isa!
Ayon sa utos ng aming mga kumander, inaatake namin ang aming mga kaaway sa hugis-siping pormasyon.
May kalamangan ito dahil hindi tayo magkakaroon ng masyadong marami nang sabay-sabay.
Sumali sa laban!
Sinusubukan naming makalusot sa gilid ng kaaway!
Oo!
Ngunit mag-ingat kayo na huwag magbanggaan!
Ngayon ay magsasagawa tayo ng maikling panalangin, at pagkatapos ay sasakupin natin ang ating mga kaaway bago pa man nila maisip
na hubarin ang kanilang nakamamatay na baluti, na kung wala ito ay lubos silang magiging mas makapangyarihan kaysa sa atin.
Schultheiss, gusto mong bigyan ako ng pagkakataon na makipagnegosasyon bago tayo umatake.
Ngayon ang oras para kumilos, hindi para makipagnegosasyon!
Oo! Oo!
Manalangin tayo!
O Diyos, samahan mo kami sa dakilang hamong ito!
Sana nga.
Para sa asawa, anak at bansa!
Mga ginoo, handa na ba kayo?
Oo!
Halika na!
Balik! Balik sa Meierholz!
Magtipon-tipon tayo! - Balik!
Dapat nakinig ka sa akin!
Dito, dito kailangan mo ng kahon na bakal para makalusot!
At sinasabi ko, dapat nakinig ka sa akin!
Ang kasunduan ay mag-uusap muna kami at mag-aalok ng kapayapaan.
Hindi bababa sa animnapung lalaki, mga kapatid mula sa ating hanay, ang nasawi dahil sa padalus-dalos na hakbang na ito.
Bakal, kahon na bakal...
Sa tingin mo ba hindi magagawa ng Diyos nang napakagandang paraan ito para sa atin, kung
tapat lang nating gagampanan ang ating bahagi?
Si Walter Stauffacher ang humalili sa pamumuno ng hukbo.
Kung may mangyari sa kanya, si Werner Fürst ang kakatawan sa kanya.
Manalangin tayo ngayon!
Diyos namin, inilagay Mo sa aming mga puso na maging bayan Mo, na magkakaisa, pakinggan Mo kami! Nakikita Mo
ang aming mga kaaway at mga mapaniil, na wala nang hinahangad kundi ang aming kamatayan.
Ngunit hinihiling namin sa kanila ang buhay na walang hanggan!
Dumating sila upang agawin ang ating kalayaan.
Ngunit narito kami upang dalhin sa kanila ang tunay na kalayaan!
Oh, harapin mo na kami ngayon ayon sa iyong nakikita na nararapat.
At ituro Mo sa amin ang Iyong daan, upang makilala ka namin.
Nawa'y manungkulan sa amin bilang isang buong bayan ang iyong sarili, ang iyong banal
na buhay, at ang iyong mabisang kapayapaan.
Wala na kaming hinahangad pa!
Mga kapatid!
Hangal!
Bago natin simulan ang pagbasag ng ulo ng isa't isa...
Hindi kami sumusuntok, susaksakin ka namin, mga lalaki!
Ano? Nawala na rin ba ang lahat ng respeto mo sa kamatayan?
Pakinggan mo ako sa huling pagkakataon.
Magkaharap tayo sa buhay na ito.
Masyadong huli, marahil kapag tayo'y kumikibo sa dugo, saka natin mapagtatanto na tayo'y magkakapatid.
Ang lahat ng kinukuha natin mula sa iba, sa huli ay kinukuha rin natin mula sa ating sarili!
Oh, kung paanong ginagawa tayong baliw ng kasakiman, na nais nating balutan ng ginto ang lahat!
Kung maaari, itatayo namin ang aming mga lungsod mula sa mga mamahaling bato.
Hinihiling ko sa iyo, Hari Leopold:
Ang iyong chain mail ay hinugot sa ginto – ano ang pakiramdam ng mabuhay dito? Mas malaya? Mas masaya?
Hindi! Alam mo na mas mabigat ang ginto kaysa sa bakal.
Ang lahat ng pag-aari ay nagpapababa lamang ng ating kalayaan at nagpapataas ng ating pagkabalisa.
Nakikipaglaban at nag-aaway tayo tungkol sa lupa; ngunit sa bawat pulgada, lumalaki rin ang ating
pag-aalala para sa pangangalaga at pamamahala nito.
Ninanakaw natin ang lupa sa ilalim ng paa ng bawat isa, samantalang maaari naman nating
alagaan at pagtaniman ito nang magkakasama.
Pinapayagan natin na ang mga bakod, hukay, at pader ang maghiwalay sa atin.
At gayon pa man, magkakasama tayong nagmamay-ari ng karunungang hindi mapipigilan ng anumang bagay.
Ang tunay na kalayaan ay kalayaan ng puso.
Ang tunay na kayamanan ay nasa kontentong kaluluwa lamang.
Ang tunay na kaligayahan ay nakasalalay lamang sa kapayapaan sa Diyos at sa pagsasama-sama sa mga bunga ng Kanyang kapayapaan.
Umaagos kasabay ng mga epekto na ito, pinamamahalaan at ginagalaw ng kapayapaang iyon -
Kaya maaari tayong maging isang katawan, isang katawan para kay Cristo!
Oo, tayo ang katawan, at ikaw ang butas ng puwit! Tusukin mo ang mga lalaki!
Tumahimik ka, bayarang sundalo!
Mga salitang karapat-dapat pansinin.
Kaya kapag natapos mo na ang iyong pangangaral, malugod kong babalikan ang aking alok ng apatnapung taong kapayapaan.
Pagkatapos ng talumpating ito, handa pa nga akong doblehin ang alok ng kapayapaan sa 80 taon, basta ibabalik ninyo sa
akin ang lahat ng nasakop na teritoryo, gaya ng hinihiling.
Sapagkat ako ang magiging pinuno ng grupong ito ng mga taong sinasabi mo!
Hindi, ang Diyos lamang ang dapat maging ulo ng lahat, hindi ang isang tao!
Talaga? At sino nga ba ang dapat mamuno sa atin noon?
Ang epektibong kapayapaan ng Diyos.
Ang kapansin-pansing puwersa ng buhay niya.
Bawat tao ay maaaring maramdaman ito at maranasan ito para sa kanilang sarili.
Higit pa rito, maaari nating lahat maranasan ang kapayapaan ng Diyos nang sabay-sabay, na para bang tayo'y iisa.
Ang epektibong puwersa ng kanyang buhay ay maaaring gabayan ang buong mga tao na parang isang tao.
Kung wala ang pundasyong ito, kung wala ang lihim na ito, hindi magkakaroon ng Konpederasyon ng Switzerland!
Sa loob ng tatlumpung taon, pinangarap kong magtatag ng isang prinsipalidad ng Habsburg.
Isa na umaabot mula sa Alsace patimog Alemanya at gitnang Switzerland, Vorarlberg, Tyrol,
Styria, Carinthia hanggang hilagang Italya at Trieste.
Hindi ako susuko rito!
At sa loob ng limampung taon, pinapangarap kong maalis ang tiranikong pamumuno ng mga Habsburg na sabik sa
pera at lupa mula sa amin na mga Swiss, upang makapagpasya kami mismo kung saan kami patutungo!
Pakiusap, Walter, ang kapayapaan ng Diyos ang dapat maging hari natin, hindi ang isang Swiss, Aleman, o Austrian!
Sa madaling salita, sinasabi mong 'hindi' sa aking kasunduan sa kapayapaan?
Sinasabi namin ang 'Hindi'!
Mga lalaki, sa labanan!
Ngayon ipapakita namin sa iyo kung sino ang boss dito!
Hindi namin tatanggapin ang pamumuno ng Diyos at papalayasin namin ang inyong Diyos mula sa inyong mga isipan!
Panginoong Hesus, sumapit ka sa puso ng lahat, upang maialay namin ang aming sarili sa isa't isa,
gaya ng pag-alay Mo sa Inyo para sa amin sa krus!
Alagaan mo ang asawa ko at ang anak ko!
Tumataas ang mga sibat!
Mababang lance!
Pagkatapos, basta...
Sige na, hayaan mo ako, ako ang hari!
Kung ganoon, lalong may dahilan!
Magbibigay iyon sa akin ng katanyagan at karangalan.
Ginoong King! Ginoong King, naghahanap ang reyna ng bubuyog ng isang hari!
O Hari, huwag magmartsa papuntang Sempach!
Ito ay isang tanda mula sa langit, at hindi ito magandang senyales para sa iyo!
Akala mo ba natatakot ako sa mga pamahiin mo?
Huwag nang hadlangan ang aking tagumpay!
Nanalo tayo!
Nanalo na kami.
Malaya tayo!
Malaya na tayo!
Malaya, ngunit nananatili tayong mga bilanggo, mga bilanggo ng ating mga puso, hangga't hindi natin
kinikilala ang ating panloob na tunay na kalayaan.
Nanalo na kami.
Nanalo kami.
Malaya tayo!
Nanalo na kami sa Switzerland!
At gayon pa man, nawala na sa atin ang pinakamagandang bagay sa Switzerland, ang puso nito.
Ang masayang wakas ay nakasalalay sa paglikha ng isang malaya, independiyente, at neutral na Switzerland.
Kaya, natapos mo na ba ang buod?
Hindi pa.
Ngayon ay tuluyan na niyang pinunit ito at naalala ang aking mga salita:
Marami—at hindi lang isa—ang namatay sa araw na iyon na hindi malilimutan.
Sayang, dahil marami sana tayong malalaman sa buhay ni Arnold. ...
Nais naming maging malaya, tulad ng mga ninuno namin!
Mas mabuti ang kamatayan kaysa pagkaalipin!
Nais naming magtiwala sa pinakamataas na Diyos at maging walang takot sa kapangyarihan ng mga tao!
Nais naming maging malaya, tulad ng mga ninuno namin!
Mas mabuti ang kamatayan kaysa pagkaalipin!
Nais naming magtiwala sa Kataas-taasang Diyos at maging walang takot.
bago ang kapangyarihan ng mga tao!
Nais naming maging malaya, tulad ng mga ninuno namin!
Mas mabuti ang kamatayan kaysa pagkaalipin!
Nais naming magtiwala sa Kataas-taasang Diyos at maging walang takot sa kapangyarihan ng mga tao!
Nais naming maging malaya, tulad ng mga ninuno namin!
Mas mabuti ang kamatayan kaysa pagkaalipin!
Nais naming magtiwala sa Kataas-taasang Diyos at maging walang takot sa kapangyarihan ng mga tao!