Stratfor-toespraak: "100 jaar van Amerikaanse aanvalle op die Duitse-Russiese vriendskap"
Die Chicago Raad vir Globale Aangeleenthede. 4 Februarie 2015, Chicago, VSA
My naam is Nick Brand, en ek is die Direkteur van Gesamentlike Programme by die Chicago Raad vir Globale Aangeleenthede.
Dankie dat u gekom het.
Ek wil graag hierdie geleentheid benut om George Friedman hier by die Chicago-raad te verwelkom.
Ek dink dit is sy eerste keer hier, dankie dat jy by ons aangesluit het.
George Friedman: Geen plek kan vir ewig vreedsaam bly nie.
Nie eers die VSA nie, ek bedoel, ons (die VSA) word voortdurend vergesel (of geraak) deur oorloë.
Ek vermoed dat Europa nie na groot oorloë sal terugkeer nie, maar dit sal terugkeer na normale menslike toestande:
Dit sal sy oorloë hê, sy tye van vrede, en dit sal sy lewens verloor.
Daar sal nie 100 miljoen sterftes wees soos in die laaste oorlog nie, maar ek dink die idee
van Europese uitsonderlikheid sal hieraan bydra.
Daar sal konflikte in Europa wees; daar was reeds konflikte in Joego-Slawië en nou ook in Oekraïne.
Europa se verhoudings met die Verenigde State – ons het geen verhoudings met Europa nie.
Ons het betrekkinge met Roemenië en Frankryk, maar daar is geen Europa waarmee die VSA betrekkinge het nie.
Vraag van die gehoor: Is Islamitiese ekstremisme die grootste bedreiging vir die
Verenigde State, en sal dit uitsterf of voortbestaan?
George Friedman: Hy is 'n probleem vir die Verenigde State, maar nie 'n eksistensiële bedreiging nie.
Dit moet gepas hanteer word. Ons het ander buitelandse beleidsbelange.
Die hooffokus van die Amerikaanse buitelandse beleid gedurende die afgelope eeu, in die Eerste en Tweede Wêreldoorlog en
gedurende die Koue Oorlog, was die verhouding tussen Duitsland en Rusland, omdat hulle saam die enigste mag is wat ons kan bedreig.
Ons grootste bekommernis was om te verseker dat dit nie sou gebeur nie.
As jy Oekraïens is, sal jy op soek wees na die enigste een wat jou kan help, en dit is die Verenigde State.
Laasweek, of ongeveer 10 dae gelede, het die opperbevelvoerder van die Amerikaanse grondmagte
in Europa, generaal Ben Hodges, Oekraïne besoek.
Hy het daar aangekondig dat Amerikaanse militêre adviseurs binnekort amptelik in Oekraïne sal aankom.
Hy het eintlik daar medaljes aan Oekraïense vegters oorhandig, alhoewel die Amerikaanse militêre protokol
verbied dat medaljes aan buitelanders toegeken word.
Maar hy het dit gedoen omdat hy wou wys dat die Oekraïense leër sy leër is. Toe het hy vertrek.
En nou voorsien die Verenigde State wapens, artillerie en ander militêre toerusting aan die Baltiese
state – die Baltiese state, Roemenië, Pole en Bulgarije.
Dit is 'n baie interessante punt.
Gister het die Verenigde State aangekondig dat dit beplan om wapens aan Oekraïne te verskaf.
Dit is ontken, maar hulle doen dit, die wapens word gelewer.
En in al hierdie optrede tree die VSA buite NAVO op.
Dit is omdat NAVO-besluite deur alle NAVO-lede eensgesind geneem moet word.
Die punt van die hele saak is dat die VSA 'n gesondheidskordon, 'n veiligheidsgordel, rondom Rusland vestig.
En Rusland weet dit. Rusland glo dat die VSA daarop uit is om die Russiese Federasie te vernietig.
Ek dink ons wil hulle nie doodmaak nie, maar net 'n bietjie seermaak of hulle skade berokken.
Hoe dit ook al sy, ons is nou terug by die ou spel.
En as jy 'n Pool, 'n Hongaar of 'n Roemeen vra, leef hulle in 'n heeltemal ander wêreld as die Duitsers, en die
Duitsers leef in 'n heeltemal ander wêreld as die Spanjaarde.
So is daar onenigheid in Europa.
Maar ek sal jou presies vertel wat die Oekraïners sal verkies: hulle sal probeer om die VSA in hul land in te bring.
Die Verenigde State, uit sy fundamentele belang, beheer al die oseane van die wêreld.
Geen mag het dit nog ooit gedoen nie.
Om hierdie rede inval ons die nasies van die wêreld, en daar is niks wat hulle daaraan kan doen nie.
Dit is 'n baie mooi ding.
Om beheer oor die oseane en in die ruimte te behou, is die grondslag van ons mag.
Die beste manier om 'n vyandelike vloot te verslaan, is om te verhoed dat dit gebou word.
Die manier waarop die Britte verseker het dat geen Europese mag die vloot kon bou nie,
was om die Europeërs teen mekaar te laat veg.
Die beleid wat ek sou aanbeveel, is dié wat Ronald Reagan in Iran en Irak toegepas het.
Hy het albei kante in die oorlog ondersteun, sodat hulle mekaar eerder as ons beveg het.
Dit was sinies, dit was moreel verwerpenswaardig, maar dit het gewerk.
En dit is die punt: die Verenigde State is nie in 'n posisie om die hele Eurasie te beset nie.
Die oomblik wat ons stewels daar die grond raak, is ons demografies in die minderheid.
Ons kan 'n leër verslaan, maar ons is nie in 'n posisie om Irak te beset nie.
Die blote gedagte dat 130 000 Amerikaanse soldate 'n land met 25 miljoen mense beset...
Die verhouding van polisiebeamptes tot inwoners in New York is groter as die verhouding van
Amerikaanse soldate tot die Irakse bevolking was.
Ons is dus nie in 'n posisie om oral militair in te gryp nie, maar ons is wel in 'n posisie om in die eerste plek die magte wat
mekaar beveg, te ondersteun sodat hulle op hulself kan konsentreer – deur hulle polities, finansieel en militair te
ondersteun, wapens te verskaf en Amerikaanse adviseurs te stuur.
En in buitengewone gevalle, soos ons in Japan gedoen het, nee, in Viëtnam, Irak en Afghanistan, tree in met saboterende aanvalle.
Die taktiek van voorkomende aanvalle is nie daarop gemik om die vyand te verslaan nie, maar eerder om hulle uit balans te gooi.
Ons het dit in elke oorlog probeer, soos in Afghanistan, waar ons Al-Kaïda uit balans gegooi het.
Die probleem wat ons het, aangesien ons so jonk en dwaas is, is dat ons ons vyande uit balans gooi in plaas daarvan om te sê:
Ons het goeie werk gedoen, kom ons gaan nou huis toe, kom ons sê:
Sjoe, dit was maklik. Kom ons bou hier ook 'n demokrasie.
Dit was die oomblik van ons geestelike swakheid wat oor ons gekom het.
Daarom is die antwoord dat die VSA nie oral in Eurasië militair kan ingryp nie.
Ingryping moet selektief wees en so skaars as moontlik.
Militêre ingryping is vir ons 'n spesiale geval, die laaste toevlug.
Ons kan nie in die eerste stap Amerikaanse troepe uitstuur nie.
Maar as ons Amerikaanse troepe stuur, dan, soos ons reeds duidelik uit ervaring verstaan het,
Die ingryping moet beperk wees en nie reuse afmetings aanneem nie.
Hopelik het ons hierdie keer verstaan, want dit neem gewoonlik 'n rukkie vir kinders om in die klas te leer.
Maar jy is absoluut reg, ons as 'n ryk kan dit nie doen nie (ooral ingryp).
Die Britte het Indië destyds nie beset nie; hulle het eenvoudig die individuele state van
Indië geneem en hulle teen mekaar laat veg.
Die Britte het Britse offisiere in die Indiese leër aangestel.
Die antieke Romeine het nie troepe na afgeleë streke buite die Romeinse Ryk gestuur nie, maar het
daar in plaas daarvan pro-Romeinse konings aangestel.
Hierdie konings het namens die Romeinse Ryk in ander lande geregeer en was verantwoordelik vir die handhawing
van die pro-Romeinse vrede aan die grense van die ryk.
Dit was byvoorbeeld die geval met die Parthiese Ryk.
Dus misluk ryke wat probeer om regstreeks in besette gebiede te regeer, soos byvoorbeeld die geval was met die Nazi-ryk.
Want niemand het genoeg mag om direk te regeer nie.
Jy moet slim daaroor wees.
Hoe dit ook al sy, dit is nie ons probleem nie.
Dit beteken eintlik dat ons 'n ryk as sodanig is.
Ons moet egter nie dink dat ons kan ontspan, huis toe gaan en ophou om oor enigiets bekommerd te wees nie.
Ons is nog net ongeveer drie hoofstukke in die boek.
Volgende vraag van die gehoor:
Het ek jou reg verstaan dat die Europese geldeenheid, die euro, nie sal oorleef nie ...?
George Friedman: Die vraag wat nou op die tafel lê vir die Russe is of hulle wil hê dat Oekraïne 'n buffergebied tussen Rusland en
die Weste moet wees wat ten minste neutraal sal bly – of sal die Weste so ver in Oekraïne vorder dat die Weste (NATO)
slegs 100 km van Stalingrad en 500 km van Moskou af sal wees?
Vir Rusland is Oekraïne se status 'n eksistensiële vraag.
En die Russe kan nie net wegstap en hierdie kwessie laat vaar nie.
Vir die Verenigde State, as Rusland voortgaan om in te meng in Oekraïne, sal ons Rusland stop.
Maatreëls is in dié verband getref, waarvoor Generaal Hodges die skuld moes dra.
Dit gaan oor die voorafposisionering van troepe in Roemenië, Bulgarije, Pole en die Baltiese state – die
Intermarium, die gebied tussen die Swartsee en die Baltiese See, waarvan Pilsudski gedroom het.
Dit is die voorkeur oplossing vir die VSA.
En die ding waarvoor ons nie 'n antwoord het nie, is die vraag:
Wat sal Duitsland in hierdie situasie doen?
Die werklike onbekende veranderlike in Europa is die Duitsers. As die VSA hierdie veiligheidsgordel bou, nie in Oekraïne nie maar
na die weste toe, sal die Russiese invloed in Oekraïne afneem.
Ons weet nie wat die Duitse posisie sal wees nie.
Duitsland is in 'n baie eienaardige situasie.
Voormalige Duitse kanselier Gerhard Schröder is in Gazprom se toezienraad.
Die Duitsers het 'n baie komplekse verhouding met die Russe.
Maar hulle self weet nie wat om te doen nie.
Hulle moet hul goedere uitvoer, en die Russe kan dit koop.
Aan die ander kant verloor hulle hul vryhandelsone, wat hulle nodig het om ander dinge te bou.
Die Verenigde State se grootste bekommernis is dat Duitse kapitaal en Duitse tegnologieë gekombineer sal
word met Russiese grondstofbronne en Russiese arbeid.
kombineer om 'n unieke kombinasie te vorm wat die VSA al 'n eeu lank probeer voorkom het.
Hoe kan ons verhoed dat hierdie Duitse-Russiese kombinasie plaasvind?
Die VSA is gereed om sy kaarte op die tafel te lê: dit is die lyn tussen die Baltiese state en die Swartsee.
Aan Rusland se kant was die kaarte nog altyd op die tafel.
Vir hulle is dit noodsaaklik dat Oekraïne 'n neutrale land word, nie 'n pro-Westerse een nie.
Belarus is hier 'n ander saak.
Wel, enigiemand wat vir my daardie vraag kan beantwoord – wat die Duitsers in hierdie situasie sal doen – kan my
ook vertel hoe die volgende 20 jaar se geskiedenis gaan lyk.
Maar ongelukkig moet die Duitsers hierdie besluit keer op keer neem.
En dit is Duitsland se ewige probleem.
Duitsland is ekonomies uiters magtig, maar terselfdertyd baie broos in geopolitiese terme.
En hulle weet nooit hoe en waar hulle hul uitvoere kan verkoop nie.
Sedert 1871 was dit altyd die Duitse vraag. En die vraag vir Europa.
Oorweeg die Duitse vraag, wat nou weer na vore kom.
Dit is die volgende vraag wat ons moet vra – maar ons doen dit nie omdat ons nie weet wat die Duitsers gaan doen nie.