Выступленне Stratfor: «100 гадоў атак ЗША на нямецка-расійскае сяброўства»
Чыкагскі савет па глабальных справах. 4 лютага 2015 г., Чыкага, ЗША
Мяне завуць Нік Брэнд, і я дырэктар сумесных праграм Чыкагскага савета па глабальных справах.
Дзякуй, што прыйшлі.
Я хацеў бы скарыстацца гэтай магчымасцю, каб павітаць Джорджа Фрыдмана тут, у Чыкагскім савеце.
Думаю, ён тут упершыню, дзякуй, што далучыліся да нас.
Джордж Фрыдман: Ніводнае месца не можа заставацца мірным назаўсёды.
Нават не ЗША, я маю на ўвазе, нас (ЗША) увесь час суправаджаюць (або мы знаходзімся пад уплывам) войнаў.
Я мяркую, што Еўропа не вернецца да буйных войнаў, але вернецца да нармальных чалавечых умоў:
У яго будуць войны, часы міру, і яно будзе губляць свае жыцці.
Не будзе 100 мільёнаў смерцяў, як у мінулай вайне, але, я думаю, ідэя еўрапейскага выключнага становішча да гэтага прывядзе.
У Еўропе будуць канфлікты; ужо былі канфлікты ў Югаславіі, а цяпер і ва Украіне.
Адносіны Еўропы са Злучанымі Штатамі – у нас няма адносін з Еўропай.
У нас ёсць адносіны з Румыніяй, з Францыяй, але не існуе Еўропы, з якой у ЗША былі б адносіны.
Пытанне з залы: Ці з'яўляецца ісламісцкі экстрэмізм галоўнай пагрозай для Злучаных
Штатаў, і ці знікне ён, ці працягне існаваць?
Джордж Фрыдман: Ён праблема для Злучаных Штатаў, але не экзістэнцыйная пагроза.
З гэтым трэба разабрацца належным чынам. У нас ёсць іншыя інтарэсы ў знешняй палітыцы.
Асноўная ўвага знешняй палітыкі ЗША на працягу апошняга стагоддзя, падчас Першай і Другой сусветных войнаў і ў перыяд
Халоднай вайны, была скіравана на адносіны паміж Германіяй і Расіяй, бо разам яны
з'яўляюцца адзінай сілай, якая можа нам пагражаць.
Наша галоўная заклапочанасць заключалася ў тым, каб гэтага не здарылася.
Калі вы ўкраінец, вы будзеце шукаць таго, хто адзіны можа вам дапамагчы, і гэтымі Злучанымі Штатамі.
На мінулым тыдні, прыкладна 10 дзён таму, камандуючы зямнымі войскамі ЗША ў Еўропе, генерал Бэн Ходжас, наведаў Украіну.
Ён абвясціў там, што амерыканскія ваенныя дарадцы неўзабаве афіцыйна прыбудуць ва Украіну.
Насамрэч ён там уручыў медалі ўкраінскім байцам, хоць ваенны пратакол ЗША забараняе ўручаць медалі замежнікам.
Але ён так зрабіў, таму што хацеў паказаць, што ўкраінская армія — гэта яго армія. Потым ён сышоў.
І цяпер Злучаныя Штаты пастаўляюць зброю, артылерыю і іншую ваенную тэхніку ў балтыйскія дзяржавы –
балтыйскія дзяржавы, Румынію, Польшчу і Балгарыю.
Гэта вельмі цікавая думка.
Учора Злучаныя Штаты абвясцілі, што плануюць паставіць зброю ва Украіну.
Гэта адмаўлялася, але яны гэта робяць, зброя дастаўляецца.
І ва ўсіх гэтых дзеяннях ЗША дзейнічаюць па-за НАТА.
Гэта таму, што рашэнні НАТА павінны прымацца аднагалосна ўсімі членамі НАТА.
Сэнс ва ўсім гэтым у тым, што ЗША ствараюць санітарны кальц, пояс бяспекі, вакол Расіі.
І Расія гэта ведае. Расія лічыць, што ЗША маюць намер знішчыць Расійскую Федэрацыю.
Я думаю, мы не хочам іх забіваць, а проста крыху пакрыўдзіць ці нанесці ім якую-небудзь шкоду.
У любым выпадку, мы цяпер вярнуліся да старой гульні.
А калі спытаць паляка, венгра ці румына, то яны жывуць у зусім іншым свеце, чым немцы,
а немцы — у зусім іншым свеце, чым іспанцы.
Такім чынам, у Еўропе існуе рознагалоссе.
Але я вам дакладна скажу, што аддадуць перавагу ўкраінцы: яны паспрабуюць зацягнуць ЗША ў сваю краіну.
Злучаныя Штаты, зыходзячы са сваёй фундаментальнай зацікаўленасці, кантралююць усе акіяны свету.
Ніводная ўлада гэтага ніколі не рабіла.
З гэтай прычыны мы захопліваем краіны свету, і яны нічога не могуць з гэтым зрабіць.
Гэта вельмі добра.
Захаванне кантролю над акіянамі і ў космасе — гэта аснова нашай моцы.
Найлепшы спосаб перамагчы варожы флот — не даць яму быць пабудаваным.
Спосаб, якім брытанцы гарантавалі, што ніводная еўрапейская дзяржава не зможа пабудаваць флот, заключаўся
ў тым, каб прымусіць еўрапейцаў ваяваць паміж сабой.
Палітыку, якую я б рэкамендаваў, — гэта тая, якую Рональд Рэйган прымяніў у Іране і Іраку.
Ён падтрымліваў абодва бакі ў вайне, каб яны змагаліся паміж сабой, а не з намі.
Гэта было цынічна, гэта было амаральна, але гэта спрацавала.
І ў гэтым сэнс: Злучаныя Штаты не ў стане акупаваць усю Еўразію.
У той момант, як нашы чаравікі туды ступяць, мы апынемся ў дэмаграфічным нераўнаважэнні.
Мы можам перамагчы армію, але не ў стане акупаваць Ірак.
Ужо сама ідэя, што 130 000 амерыканскіх салдат акупавалі краіну з 25 мільёнамі жыхароў...
Суадносіны паліцэйскіх да жыхароў у Нью-Ёрку вышэйшыя, чым суадносіны амерыканскіх салдат да іракскага насельніцтва.
Такім чынам, мы не ў стане ваенна ўмяшацца паўсюль, але мы можам, перш за ўсё, падтрымліваць бакі, якія змагаюцца паміж сабой, каб
яны маглі засяродзіцца адно на адным — падтрымліваць іх палітычна, фінансава, ваенна,
забяспечваючы зброяй і накіроўваючы амерыканскіх дарадцаў.
А ў выключных выпадках, як мы рабілі ў Японіі, не, у В'етнаме, Іраку і Афганістане, умяшацца з разбуральнымі атакамі.
Тактика перадухіляльных удараў не мае на мэце разгром ворага, а хутчэй дэстабілізацыю яго.
Мы спрабавалі гэта ў кожнай вайне, напрыклад, у Афганістане, дзе мы выбілі «Аль-Каіду» з каляіны.
Праблема ў тым, што, паколькі мы такія маладыя і дурныя, мы выводзім нашых ворагаў з раўнавагі, замест таго каб сказаць:
Мы добра папрацавалі, пойдзем дадому, скажам:
Божачкі, як жа гэта лёгка было. Давайце і тут дэмакратыю пабудуем.
Гэта быў той момант нашай духоўнай слабасці, якая нас адолела.
Такім чынам, адказ у тым, што ЗША не могуць ваенна ўмяшацца паўсюль у Еўразіі.
Умяшанне павінна быць выбарачным і як мага радзейшым.
Ваенная інтэрвенцыя для нас — асаблівы выпадак, апошні сродак.
Мы не можам адправіць амерыканскія войскі на першым кроку.
Але калі мы пашлём амерыканскія войскі, тады, як мы ўжо дакладна зразумелі з досведу,
Умяшанне павінна быць абмежаваным і не дасягаць велізарных маштабаў.
Спадзяюся, мы зразумелі гэта гэтым разам, бо дзецям звычайна патрабуецца некаторы час, каб засвоіць матэрыял на ўроку.
Але вы абсалютна маеце рацыю, мы як імперыя не можам гэтага рабіць (умешвацца паўсюль).
Брытанцы ў той час не акупавалі Індыю; яны проста забралі асобныя дзяржавы Індыі і дазволілі ім ваяваць паміж сабой.
Брытанцы прызначылі брытанскіх афіцэраў у індыйскую армію.
Старажытныя рымляне не пасылалі войскі ў аддаленыя рэгіёны за межамі Рымскай імперыі, а
замест гэтага ўсталёўвалі там прарымскіх каралёў.
Гэтыя каралі кіравалі ў іншых краінах ад імя Рымскай імперыі і былі адказнымі за падтрыманне прарымскага міру на межах імперыі.
Гэта было так, напрыклад, з Парфянскай імперыяй.
Такім чынам, імперыі, якія спрабуюць непасрэдна кіраваць акупаванымі тэрыторыямі, церпяць няўдачу, як,
напрыклад, гэта было ў выпадку з нацысцкай імперыяй.
Бо ніхто не мае дастаткова ўлады, каб кіраваць непасрэдна.
Трэба быць спрытным.
У любым выпадку, гэта не нашы праблемы.
Насамрэч гэта азначае, што мы — імперыя, як такая.
Аднак не варта думаць, што мы можам расслабіцца, пайсці дадому і перастаць пра што-небудзь турбавацца.
Мы прачыталі ўсяго каля трох раздзелаў кнігі.
Наступнае пытанне ад аўдыторыі:
Ці правільна я вас зразумеў, што еўрапейская валюта, еўра, не выжыве...?
Джордж Фрыдман: Пытанне, якое цяпер стаіць перад расіянамі, у тым, ці хочуць яны, каб Украіна была буфернай зонай паміж Расіяй
і Захадам, якая прынамсі застанецца нейтральнай, — ці Захад прасунецца так далёка ва Украіну, што Захад (НАТА) будзе
знаходзіцца ўсяго за 100 км ад Сталінграда і за 500 км ад Масквы?
Для Расіі статус Украіны — гэта пытанне выжывання.
І рускія не могуць проста сысці і адмовіцца ад гэтага пытання.
Што тычыцца Злучаных Штатаў, калі Расія працягне ўмешвацца ва Украіне, мы спынім Расію.
Былі прыняты меры для гэтай мэты, за што генерала Ходжэса прызначылі вінаватым.
Гаворка ідзе пра папярэдняе разгортванне войскаў у Румыніі, Балгарыі, Польшчы і краінах Балтыі — Інтэрмарыуме, тэрыторыі
паміж Чорным і Балтыйскім морамі, пра якую марыў Пілсудскі.
Гэта пераважнае рашэнне для ЗША.
А тое, на што ў нас няма адказу, — гэта пытанне:
Што зробіць Германія ў гэтай сітуацыі?
Сапраўдная невядомая зменная ў Еўропе — гэта немцы. Калі ЗША створаць гэты пояс бяспекі не ва
Украіне, а на захадзе, расійскі ўплыў ва Украіне аслабне.
Мы не ведаем, якой будзе нямецкая пазіцыя.
Нямеччына апынулася ў вельмі асаблівай сітуацыі.
Былы канцлер Германіі Герхард Шродэр уваходзіць у наглядальны савет «Газпрама».
У немцаў вельмі складаныя адносіны з рускімі.
Але яны самі не ведаюць, што рабіць.
Ім трэба экспартаваць свае тавары, а рускія могуць іх купіць.
З іншага боку, яны губляюць сваю зону свабоднага гандлю, якая ім патрэбна для будаўніцтва іншых рэчаў.
Галоўная заклапочанасць Злучаных Штатаў заключаецца ў тым, што нямецкі капітал і нямецкія тэхналогіі будуць аб'яднаны з
расійскімі рэсурсамі сыравіны і расійскай працоўнай сілай,
злучаюцца, каб утварыць унікальнае спалучэнне, якое ЗША спрабавалі прадухіліць на працягу стагоддзя.
Дык як мы можам прадухіліць утварэнне гэтай нямецка-расійскай камбінацыі?
ЗША гатовыя пакласці карты на стол: гэта лінія паміж краінамі Балтыі і Чорным морам.
З расійскага боку карты заўсёды былі на стале.
Для іх вельмі важна, каб Украіна стала нейтральнай краінай, а не празаходняй.
З Беларуссю тут іншая справа.
Ну, хто можа адказаць мне на гэтае пытанне, што немцы зробяць у гэтай сітуацыі, той можа таксама
сказаць, якой будзе гісторыя ў наступныя 20 гадоў.
Але, на жаль, немцам даводзіцца зноў і зноў прымаць гэтае рашэнне.
І ў гэтым вечная праблема Германіі.
Нямеччына эканамічна надзвычай магутная, але ў той жа час вельмі крохкая з геапалітычнага пункту гледжання.
І яны ніколі не ведаюць, як і дзе яны могуць прадаць свой экспарт.
З 1871 года гэта заўсёды было нямецкае пытанне. І пытанне для Еўропы.
Разгледзьце нямецкае пытанне, якое цяпер зноў узнікае.
Гэта наступнае пытанне, якое мы павінны задаць, — але мы так не робім, таму што не ведаем, што зробяць немцы.