Ομιλία της Stratfor: "100 χρόνια αμερικανικών επιθέσεων στη γερμανορωσική φιλία"
Το Συμβούλιο του Σικάγο για τις Παγκόσμιες Υποθέσεις. 4 Φεβρουαρίου 2015, Σικάγο, ΗΠΑ
Ονομάζομαι Nick Brand και είμαι ο Διευθυντής Κοινών Προγραμμάτων στο Συμβούλιο του Σικάγο για τις Παγκόσμιες Υποθέσεις.
Σας ευχαριστώ που ήρθατε.
Δράττομαι της ευκαιρίας να καλωσορίσω τον George Friedman εδώ στο Συμβούλιο του Σικάγο.
Νομίζω ότι είναι η πρώτη του φορά εδώ, σας ευχαριστούμε που είστε μαζί μας.
George Friedman: Κανένας τόπος δεν μπορεί να παραμείνει ειρηνικός μακροπρόθεσμα.
Ούτε καν οι ΗΠΑ, εννοώ ότι εμείς (ΗΠΑ) πάντα συνοδεύουμε (ή επηρεαζόμαστε) από πολέμους.
Υποψιάζομαι ότι η Ευρώπη δεν θα επιστρέψει στους μεγάλους πολέμους, αλλά θα επιστρέψει στην ανθρώπινη κανονικότητα:
Θα έχει τους πολέμους της, τις περιόδους ειρήνης της και θα χάσει τις ζωές της.
Δεν θα υπάρξουν 100 εκατομμύρια θάνατοι όπως στον τελευταίο πόλεμο, αλλά η ιδέα της
ευρωπαϊκής επιλογής θα συμβάλει, νομίζω, σε αυτό.
Θα υπάρξουν συγκρούσεις στην Ευρώπη, ήδη υπήρξαν συγκρούσεις στη Γιουγκοσλαβία και τώρα και στην Ουκρανία.
Οι σχέσεις της Ευρώπης με τις Ηνωμένες Πολιτείες - δεν έχουμε σχέσεις με την Ευρώπη.
Έχουμε σχέσεις με τη Ρουμανία, με τη Γαλλία, αλλά δεν υπάρχει καμία Ευρώπη με την οποία οι ΗΠΑ να έχουν σχέσεις.
Ερώτηση από το ακροατήριο: Είναι ο ισλαμιστικός εξτρεμισμός η κύρια απειλή για τις Ηνωμένες
Πολιτείες και θα εκλείψει ή θα συνεχίσει να υπάρχει;
George Friedman: Αποτελεί πρόβλημα για τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά όχι υπαρξιακή απειλή.
Πρέπει να το αντιμετωπίσουμε κατάλληλα. Έχουμε άλλα συμφέροντα εξωτερικής πολιτικής.
Το κύριο ενδιαφέρον της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα, στον Πρώτο και τον Δεύτερο
Παγκόσμιο Πόλεμο και στον Ψυχρό Πόλεμο, ήταν οι σχέσεις μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας, επειδή
ενωμένες είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να μας απειλήσει.
Το κύριο μέλημά μας ήταν να διασφαλίσουμε ότι αυτό δεν θα συνέβαινε.
Αν είστε Ουκρανός, θα κοιτάξετε να δείτε ποιος είναι ο μόνος που μπορεί να σας βοηθήσει, και αυτός είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Την περασμένη εβδομάδα, δηλαδή πριν από περίπου 10 ημέρες, ο αρχηγός των αμερικανικών χερσαίων δυνάμεων στην
Ευρώπη, στρατηγός Μπεν Χότζες, επισκέφθηκε την Ουκρανία.
Εκεί ανακοίνωσε ότι οι στρατιωτικοί σύμβουλοι των ΗΠΑ θα φτάσουν επίσημα στην Ουκρανία σύντομα.
Στην πραγματικότητα μοίρασε τα μετάλλια στους Ουκρανούς μαχητές εκεί, αν και το στρατιωτικό πρωτόκολλο
των ΗΠΑ απαγορεύει την απονομή μεταλλίων σε ξένους.
Αλλά το έκανε αυτό επειδή ήθελε να δείξει ότι ο ουκρανικός στρατός είναι ο στρατός του. Στη συνέχεια έφυγε.
Και τώρα οι Ηνωμένες Πολιτείες προμηθεύουν όπλα, πυροβολικό και άλλο στρατιωτικό εξοπλισμό στα κράτη της Βαλτικής - τα
κράτη της Βαλτικής, τη Ρουμανία, την Πολωνία και τη Βουλγαρία.
Αυτό είναι ένα πολύ ενδιαφέρον σημείο.
Χθες, οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν ότι προτίθενται να προμηθεύσουν όπλα στην Ουκρανία.
Αυτό έχει διαψευστεί, αλλά το κάνουν, τα όπλα παραδίδονται.
Και σε όλες αυτές τις ενέργειες, οι ΗΠΑ ενεργούν εκτός ΝΑΤΟ.
Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι αποφάσεις του ΝΑΤΟ πρέπει να λαμβάνονται ομόφωνα από όλα τα μέλη του ΝΑΤΟ.
Το νόημα της όλης υπόθεσης είναι ότι οι ΗΠΑ δημιουργούν ένα cordon sanitaire, μια ζώνη ασφαλείας, γύρω από τη Ρωσία.
Και η Ρωσία το γνωρίζει αυτό. Η Ρωσία πιστεύει ότι οι ΗΠΑ σκοπεύουν να διαλύσουν τη Ρωσική Ομοσπονδία.
Δεν νομίζω ότι θέλουμε να τους σκοτώσουμε, θέλουμε απλώς να τους πληγώσουμε ή να τους προσθέσουμε ζημιά.
Τέλος πάντων, επιστρέψαμε στο παλιό παιχνίδι.
Και αν ρωτήσετε έναν Πολωνό, έναν Ούγγρο ή έναν Ρουμάνο, ζουν σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο από τους Γερμανούς, και οι Γερμανοί
ζουν σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο από τους Ισπανούς.
Επομένως, υπάρχει διαφωνία στην Ευρώπη.
Αλλά θα σας πω ακριβώς τι θα προτιμήσουν οι Ουκρανοί: θα προσπαθήσουν να φέρουν τις ΗΠΑ στη χώρα τους.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, λόγω των θεμελιωδών συμφερόντων τους, ελέγχουν όλους τους ωκεανούς του κόσμου.
Καμία δύναμη δεν το έχει κάνει ποτέ αυτό.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο εισβάλλουμε στους λαούς αυτού του κόσμου και αυτοί δεν μπορούν να κάνουν τίποτα γι' αυτό.
Αυτό είναι πολύ ωραίο πράγμα.
Η διατήρηση του ελέγχου των ωκεανών και του διαστήματος είναι η βάση της δύναμής μας.
Ο καλύτερος τρόπος για να νικήσετε έναν εχθρικό στόλο είναι να αποτρέψετε τη δημιουργία του.
Ο τρόπος με τον οποίο οι Βρετανοί εξασφάλισαν ότι καμία ευρωπαϊκή δύναμη δεν θα μπορούσε να κατασκευάσει
στόλο είναι ότι οι Ευρωπαίοι πολέμησαν μεταξύ τους.
Η πολιτική που θα συνιστούσα είναι αυτή που εφάρμοσε ο Ρόναλντ Ρέιγκαν στο Ιράν και το Ιράκ.
Υποστήριξε και τις δύο πλευρές στον πόλεμο ώστε να πολεμούν η μία εναντίον της άλλης και όχι εναντίον μας.
Ήταν κυνικό, δεν ήταν ηθικά δικαιολογημένο, αλλά λειτούργησε.
Και αυτό είναι το θέμα: οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι σε θέση να καταλάβουν ολόκληρη την Ευρασία.
Από τη στιγμή που οι μπότες μας αγγίζουν το έδαφος εκεί, είμαστε δημογραφικά υπεράριθμοι.
Μπορούμε να συντρίψουμε έναν στρατό, αλλά δεν είμαστε σε θέση να καταλάβουμε το Ιράκ.
Η ίδια η ιδέα ότι 130.000 Αμερικανοί στρατιώτες καταλαμβάνουν μια χώρα 25 εκατομμυρίων ανθρώπων...
Η αναλογία μεταξύ του αριθμού των αστυνομικών και του πληθυσμού της Νέας Υόρκης είναι μεγαλύτερη από την
αναλογία των Αμερικανών στρατιωτών προς τον ιρακινό πληθυσμό.
Έτσι, δεν είμαστε σε θέση να επεμβαίνουμε στρατιωτικά παντού, αλλά είμαστε σε θέση, πρώτον, να στηρίξουμε τις δυνάμεις που
πολεμούν μεταξύ τους, ώστε να μπορέσουν να επικεντρωθούν στον εαυτό τους - να τις στηρίξουμε: πολιτικά, οικονομικά, στρατιωτικά,
παρέχοντας όπλα και στέλνοντας Αμερικανούς συμβούλους.
Και σε εξαιρετικές περιπτώσεις, όπως κάναμε στην Ιαπωνία, όχι, στο Βιετνάμ, στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, να
επεμβαίνουμε με προληπτικά πλήγματα (επιθέσεις καταστροφής).
Η τακτική των προληπτικών χτυπημάτων δεν αποσκοπεί στο να νικήσει τον εχθρό, αλλά στο να τον βγάλει από την ισορροπία του.
Προσπαθήσαμε να το κάνουμε αυτό σε κάθε πόλεμο, για παράδειγμα στο Αφγανιστάν, όπου βγάλαμε την Αλ Κάιντα από την ισορροπία.
Το πρόβλημα που είχαμε από τότε που ήμασταν τόσο νέοι και ηλίθιοι είναι ότι αντί να λέμε ότι ο εχθρός είναι εκτός ισορροπίας:
Κάναμε καλή δουλειά, ας πάμε σπίτι τώρα, λέμε:
Φίλε, αυτό ήταν εύκολο, ας χτίσουμε άλλη μια δημοκρατία εδώ.
Εκείνη ήταν η στιγμή που συνειδητοποιήσαμε την αδυναμία του μυαλού μας.
Επομένως, η απάντηση είναι ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να επέμβουν στρατιωτικά παντού στην Ευρασία.
Πρέπει να παρεμβαίνετε επιλεκτικά και όσο το δυνατόν σπανιότερα.
Για εμάς, η στρατιωτική επέμβαση είναι μια ειδική περίπτωση, η έσχατη λύση.
Δεν μπορούμε να στείλουμε αμερικανικά στρατεύματα ως πρώτο βήμα.
Αλλά αν στείλουμε τα αμερικανικά στρατεύματα, τότε, και αυτό το έχουμε ήδη καταλάβει ξεκάθαρα από την εμπειρία,
η παρέμβαση πρέπει να είναι περιορισμένη και να μην παίρνει γιγαντιαίες διαστάσεις.
Ελπίζω να το έχουμε καταλάβει αυτό για αυτή τη φορά, γιατί συνήθως τα παιδιά χρειάζονται λίγο χρόνο για να μάθουν στην τάξη.
Αλλά έχετε απόλυτο δίκιο, εμείς ως αυτοκρατορία δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό (να επεμβαίνουμε παντού).
Οι Βρετανοί δεν κατέλαβαν την Ινδία τότε, απλώς πήραν τα επιμέρους κράτη της Ινδίας και τα έβαλαν να πολεμήσουν μεταξύ τους.
Οι Βρετανοί τοποθέτησαν Βρετανούς αξιωματικούς στον ινδικό στρατό.
Οι αρχαίοι Ρωμαίοι επίσης δεν έστελναν στρατεύματα σε απομακρυσμένες περιοχές εκτός της Ρωμαϊκής
Αυτοκρατορίας, αλλά έστελναν εκεί φιλορωμαίους βασιλείς.
Αυτοί οι βασιλείς κυβερνούσαν για λογαριασμό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε άλλες χώρες και ήταν υπεύθυνοι για τη
διατήρηση της φιλορωμαϊκής ειρήνης στα σύνορα της αυτοκρατορίας.
Αυτό συνέβη, για παράδειγμα, με την αυτοκρατορία των Πάρθων.
Έτσι, οι αυτοκρατορίες που προσπαθούν να κυβερνήσουν άμεσα σε κατεχόμενα εδάφη, τέτοιες αυτοκρατορίες αποτυγχάνουν,
όπως συνέβη με τη ναζιστική αυτοκρατορία, για παράδειγμα.
Επειδή κανείς δεν έχει αρκετή δύναμη για να κυβερνήσει άμεσα.
Πρέπει να είσαι έξυπνος σε αυτό.
Ωστόσο, αυτό δεν είναι το πρόβλημά μας.
Στην πραγματικότητα σημαίνει ότι είμαστε μια αυτοκρατορία ως τέτοια.
Αλλά δεν πρέπει να νομίζουμε ότι μπορούμε να χαλαρώσουμε, να πάμε σπίτι μας και να σταματήσουμε να ανησυχούμε για οτιδήποτε.
Βρισκόμαστε μόλις στο τρίτο κεφάλαιο του βιβλίου.
Επόμενη ερώτηση από το ακροατήριο:
Σας κατάλαβα καλά ότι το ευρωπαϊκό νόμισμα, το ευρώ, δεν θα επιβιώσει...;
George Friedman: Το ερώτημα που τίθεται τώρα στο τραπέζι για τους Ρώσους είναι αν θέλετε η Ουκρανία να είναι μια νεκρή ζώνη μεταξύ
της Ρωσίας και της Δύσης, η οποία θα παραμείνει τουλάχιστον ουδέτερη - ή αν η Δύση θα εισχωρήσει τόσο πολύ στην
Ουκρανία, ώστε η Δύση (το ΝΑΤΟ) να απέχει μόνο 100 χιλιόμετρα από το Στάλινγκραντ και 500 χιλιόμετρα από τη Μόσχα;
Για τη Ρωσία, το καθεστώς της Ουκρανίας είναι ένα υπαρξιακό ζήτημα.
Και οι Ρώσοι δεν μπορούν απλά να αφήσουν το θέμα να περάσει έτσι.
Για τις ΗΠΑ, αν η Ρωσία συνεχίσει να προσκολλάται στην Ουκρανία, θα σταματήσουμε τη Ρωσία.
Για το λόγο αυτό, ελήφθησαν μέτρα για τα οποία ο στρατηγός Hodges ορίστηκε ως υπεύθυνος.
Πρόκειται για την τοποθέτηση στρατευμάτων στη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, την Πολωνία και τα κράτη της Βαλτικής -
το Intermarium, την περιοχή μεταξύ Μαύρης Θάλασσας και Βαλτικής, που ήταν το όνειρο του Πιλσούντσκι.
Αυτή είναι η προτιμώμενη λύση για τις ΗΠΑ.
Και αυτό στο οποίο δεν έχουμε απάντηση είναι το ερώτημα:
Τι θα κάνει η Γερμανία σε αυτή την κατάσταση;
Η πραγματική άγνωστη μεταβλητή στην Ευρώπη είναι οι Γερμανοί, αν οι ΗΠΑ κατασκευάσουν αυτή τη ζώνη ασφαλείας, όχι στην Ουκρανία,
αλλά στη Δύση και η επιρροή των Ρώσων στην Ουκρανία θα μειωθεί.
Δεν γνωρίζουμε ποια θα είναι η γερμανική θέση.
Η Γερμανία βρίσκεται σε μια πολύ ιδιαίτερη κατάσταση.
Ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας Gerhard Schröder είναι μέλος του Εποπτικού Συμβουλίου της Gazprom.
Οι Γερμανοί έχουν μια πολύ περίπλοκη σχέση με τους Ρώσους.
Αλλά δεν ξέρουν τι να κάνουν οι ίδιοι.
Πρέπει να εξάγουν τα προϊόντα τους, οι Ρώσοι μπορούν να τους τα πάρουν.
Από την άλλη πλευρά, χάνουν τη ζώνη ελεύθερου εμπορίου, την οποία χρειάζονται για να κατασκευάσουν άλλα πράγματα.
Ο κύριος φόβος των ΗΠΑ είναι ότι το γερμανικό κεφάλαιο και οι γερμανικές τεχνολογίες θα
συνδυαστούν με ρωσικές πρώτες ύλες και ρωσική εργασία,
συνδυάζονται για να σχηματίσουν έναν μοναδικό συνδυασμό που οι ΗΠΑ προσπαθούν να αποτρέψουν εδώ και έναν αιώνα.
Πώς μπορεί λοιπόν να αποτραπεί αυτός ο γερμανορωσικός συνδυασμός;
Οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να ανοίξουν τα χαρτιά τους στο τραπέζι: είναι η γραμμή μεταξύ της Βαλτικής και της Μαύρης Θάλασσας.
Τα χαρτιά ήταν πάντα ανοιχτά για τη Ρωσία.
Για αυτούς, είναι ζωτικής σημασίας να γίνει η Ουκρανία μια ουδέτερη χώρα και όχι μια φιλοδυτική χώρα.
Η Λευκορωσία είναι ένα διαφορετικό θέμα.
Λοιπόν, όποιος μπορεί να μου δώσει μια απάντηση για το τι θα κάνουν οι Γερμανοί σε αυτή την κατάσταση, μπορεί επίσης
να μου πει πώς θα είναι τα επόμενα 20 χρόνια της ιστορίας.
Δυστυχώς, όμως, οι Γερμανοί πρέπει να παίρνουν αυτή την απόφαση ξανά και ξανά.
Και αυτό είναι το αιώνιο πρόβλημα της Γερμανίας.
Η Γερμανία είναι εξαιρετικά ισχυρή οικονομικά, αλλά ταυτόχρονα πολύ εύθραυστη γεωπολιτικά.
Και ποτέ δεν ξέρουν πώς και πού μπορούν να πουλήσουν τις εξαγωγές τους.
Από το 1871, αυτό ήταν πάντα το γερμανικό ζήτημα. Και το ζήτημα της Ευρώπης.
Σκεφτείτε το γερμανικό ζήτημα, το οποίο επανέρχεται τώρα.
Αυτό είναι το επόμενο ερώτημα που πρέπει να θέσουμε - αλλά δεν το κάνουμε γιατί δεν ξέρουμε τι θα κάνουν οι Γερμανοί.