Stratfor-parolado: "100 jaroj da usonaj atakoj kontraŭ la germana-rusa amikeco"
La Ĉikaga Konsilio pri Tutmondaj Aferoj. 4-a de februaro 2015, Ĉikago, Usono
Mia nomo estas Nick Brand, kaj mi estas la direktoro de komunaj programoj ĉe la Ĉikaga Konsilio pri Tutmondaj Aferoj.
Dankon pro via veno.
Mi ŝatus profiti ĉi tiun okazon por bonvenigi George Friedman ĉi tie al la Ĉikaga Konsilio.
Mi pensas, ke ĉi tio estas lia unua fojo ĉi tie, dankon, ke vi aliĝis al ni.
George Friedman: Neniu loko povas resti pace por ĉiam.
Eĉ ne Usono, mi volas diri, ni (Usono) estas konstante akompanitaj (aŭ influitaj) de militoj.
Mi suspektas, ke Eŭropo ne revenos al grandaj militoj, sed ĝi revenos al normalaj homaj kondiĉoj:
Ĝi havos siajn militojn, siajn pacajn tempojn, kaj ĝi perdos siajn vivojn.
Ne estos cent milionoj da mortoj kiel en la lasta milito, sed la ideo pri eŭropa esceptismo, mi pensas, kontribuos al tio.
Estos konfliktoj en Eŭropo; jam estis konfliktoj en Jugoslavio kaj nun ankaŭ en Ukrainio.
Rilatoj de Eŭropo kun Usono – ni ne havas rilatojn kun Eŭropo.
Ni havas rilatojn kun Rumanio, kun Francio, sed ne ekzistas Eŭropo, kun kiu Usono havas rilatojn.
Demando de la publiko: Ĉu islamisma ekstremismo estas la ĉefa minaco al Usono, kaj ĉu ĝi formortiĝos aŭ daŭre ekzistos?
George Friedman: Li estas problemo por Usono, sed ne ekzisteca minaco.
Ĉi tion oni devas trakti konvene. Ni havas aliajn eksterpolitikajn interesojn.
La ĉefa fokuso de la usona ekstera politiko dum la pasinta jarcento, en la Unua kaj Dua Mondmilitoj kaj dum la
Malvarma Milito, estis la rilato inter Germanio kaj Rusio, ĉar kune ili estas la sola potenco, kiu povas minaci nin.
Nia ĉefa zorgo estis certigi, ke tio ne okazu.
Se vi estas ukraina, vi serĉos la solan, kiu povas helpi vin, kaj tio estas Usono.
Pasintsemajne, aŭ antaŭ ĉirkaŭ dek tagoj, la ĉefkomandanto de la usonaj terarmeoj en
Eŭropo, generalo Ben Hodges, vizitis Ukrainion.
Li tie anoncis, ke usonaj militaj konsilistoj baldaŭ oficiale alvenos en Ukrainion.
Li fakte tie prezentis medalojn al ukrainaj batalantoj, kvankam usona milita protokolo
malpermesas premi medalojn al eksterlandanoj.
Sed li faris tion, ĉar li volis montri, ke la ukraina armeo estas lia armeo. Poste li foriris.
Kaj nun Usono liveras armilojn, artilerion kaj alian militan ekipaĵon al la baltaj ŝtatoj – la
baltaj ŝtatoj, Rumanio, Pollando kaj Bulgario.
Tio estas tre interesa punkto.
Hieraŭ Usono anoncis, ke ĝi planas provizi Ukrainion per armiloj.
Tio estis neita, sed ili faras ĝin; la armiloj estas liverataj.
Kaj en ĉiuj ĉi agoj Usono agas ekster NATO.
Tio estas ĉar NATO-decidoj devas esti unuanime faritaj de ĉiuj NATO-membroj.
La celo de la tuta afero estas, ke Usono establas sanitaran zonon, sekurecan zonon, ĉirkaŭ Rusio.
Kaj Rusio scias tion. Rusio kredas, ke Usono intencas detrui la Rusan Federacion.
Mi pensas, ke ni ne volas mortigi ilin, sed nur vundi ilin iomete aŭ kaŭzi al ili iom da damaĝo.
Ĉiuokaze, ni nun revenis al la malnova ludo.
Kaj se vi demandas polon, hungaron aŭ rumanon, ili vivas en tute alia mondo ol la germanoj, kaj la
germanoj vivas en tute alia mondo ol la hispanoj.
Do en Eŭropo estas malkonsento.
Sed mi diros al vi precize kion la ukrainoj preferos: ili provos enkonduki Usonon en sian landon.
Usono, el sia fundamenta intereso, kontrolas ĉiujn oceanojn de la mondo.
Neniu potenco iam faris tion.
Pro tio ni invadas la naciojn de la mondo, kaj ili nenion povas fari pri tio.
Tio estas tre agrabla afero.
Kontroli la oceanojn kaj la spacon estas la bazo de nia potenco.
La plej bona maniero venki malamikan floton estas malhelpi ĝian konstruadon.
La maniero, per kiu la britoj certigis, ke neniu eŭropa potenco povu konstrui la floton,
estis igi la eŭropanojn batali unu kontraŭ la alia.
La politiko, kiun mi rekomendus, estas tiu, kiun Ronald Reagan aplikis en Irano kaj Irako.
Li subtenis ambaŭ flankojn en la milito, tiel ke ili batalus unu kontraŭ la alia anstataŭ kontraŭ ni.
Ĝi estis cinika, ĝi estis morale kondamninda, sed ĝi funkciis.
Kaj jen estas la punkto: Usono ne estas en pozicio por okupi la tutan Eŭrazion.
En la momento kiam niaj botoj tuŝas la teron tie, ni estas demografie superfortitaj.
Ni povas venki armeon, sed ni ne estas en pozicio por okupi Irakon.
La sola ideo, ke 130 000 usonaj soldatoj okupas landon kun 25 milionoj da homoj...
La proporcio de policistoj al loĝantoj en Novjorko estas pli granda ol la proporcio de
usonaj soldatoj al la iraka loĝantaro estis.
Do, ni ne estas en pozicio por milite interveni ĉie, sed ni estas en pozicio, unue, por subteni la potencojn, kiuj inter si
batalas, tiel ke ili povu koncentriĝi pri si mem – subteni ilin politike, finance kaj milite,
provizante armilojn kaj sendante usonajn konsilistojn.
Kaj en eksterordinaraj kazoj, kiel ni faris en Japanio, ne, en Vjetnamio, Irako kaj Afganio, interveni per sabotaj atakoj.
La taktiko de preventaj atakoj ne celas venki la malamikon, sed prefere malekvilibrigi lin.
Ni provis tion en ĉiu milito, ekzemple en Afganio, kie ni malekvilibrigis Al-Kaidon.
La problemo, kiun ni havas, ĉar ni estas tiel junaj kaj malsaĝaj, estas, ke ni malekvilibrigas niajn malamikojn anstataŭ diri:
Ni bone laboris, ni iru hejmen nun, ni diru:
Ho ve, tio estis facila. Ni ankaŭ konstruu ĉi tie demokration.
Tio estis la momento de nia mensa malforteco, kiu superfortis nin.
Tial la respondo estas, ke Usono ne povas milite interveni ĉie en Eŭrazio.
Interveno devas esti selektema kaj kiel eble plej malofta.
Milita interveno estas speciala kazo por ni, la lasta rimedo.
Ni ne povas sendi usonajn trupojn en la unua paŝo.
Sed se ni sendos usonajn trupojn, tiam, kiel ni jam klare komprenis el sperto,
La interveno devas esti limigita kaj ne atingi enormajn proporciojn.
Espereble ni komprenis ĉi-foje, ĉar kutime daŭras iom da tempo por ke infanoj lernu en la klaso.
Sed vi tute pravas, ni kiel imperio ne povas fari tion (interveni ĉie).
La britoj tiam ne okupis Hindion; ili simple prenis la individuajn ŝtatojn de Hindio kaj lasis ilin batali unu kontraŭ la alia.
La britoj instalis britajn oficirojn en la hinda armeo.
La antikvaj romianoj ne sendis trupojn al foraj regionoj ekster la Romia Imperio, sed anstataŭe tie starigis poromajn reĝojn.
Tiuj reĝoj regis en aliaj landoj nome de la Roma Imperio, kaj ili respondecis pri konservado de
la pro-romia paco ĉe la landlimoj de la imperio.
Tio estis la kazo, ekzemple, kun la Parta Imperio.
Do, imperioj, kiuj provas rekte regi en okupitaj teritorioj, malsukcesas, kiel ekzemple okazis kun la nazia imperio.
Ĉar neniu havas sufiĉan potencon por rekte regi.
Vi devas esti lerta pri tio.
Ĉiuokaze, tio ne estas nia problemo.
Ĝi fakte signifas, ke ni estas imperio kiel tia.
Tamen ni ne devus pensi, ke ni povas malstreĉiĝi, iri hejmen kaj ĉesi zorgi pri io ajn.
Ni estas nur ĉirkaŭ tri ĉapitroj en la libro.
Sekva demando de la publiko:
Ĉu mi ĝuste komprenis, ke la eŭropa valuto, la eŭro, ne supervivos ...?
George Friedman: La demando nun sur la tablo por la rusoj estas, ĉu ili volas, ke Ukrainio estu tampona zono inter Rusio kaj la
Okcidento, kiu almenaŭ restos neŭtrala – aŭ ĉu la Okcidento avancos tiel profunde en Ukrainion, ke ĝi (NATO)
estos nur 100 km de Stalingrado kaj 500 km de Moskvo?
Por Rusio, la statuso de Ukrainio estas ekzisteca demando.
Kaj la rusoj ne povas simple foriri kaj rezigni pri ĉi tiu afero.
Por Usono, se Rusio daŭre enmiksiĝos en Ukrainio, ni haltigos Rusion.
Por tiu celo oni prenis rimedojn, por kiuj oni kulpigis ĝeneralon Hodges.
Temas pri la antaŭpoziciigo de trupoj en Rumanio, Bulgario, Pollando kaj la baltaj ŝtatoj – la Intermarium, la teritorio
inter la Nigra Maro kaj la Balta Maro, pri kiu Pilsudski sonĝis.
Tio estas la preferata solvo por Usono.
Kaj la afero, pri kiu ni ne havas respondon, estas la demando:
Kion faros Germanio en ĉi tiu situacio?
La vera nekonata variablo en Eŭropo estas la germanoj. Se Usono konstruos ĉi tiun sekurecan zonon, ne en
Ukrainio sed okcidente, la rusa influo en Ukrainio malpliiĝos.
Ni ne scias, kia estos la germana pozicio.
Germanio estas en tre aparta situacio.
Eksa germana kanceliero Gerhard Schröder estas en la kontrolkomitato de Gazprom.
La germanoj havas tre kompleksan rilaton kun la rusoj.
Sed ili mem ne scias, kion fari.
Ili bezonas eksporti siajn varojn, kaj la rusoj povas aĉeti ilin.
Aliflanke, ili perdas sian liberan komercan zonon, kiun ili bezonas por konstrui aliajn aferojn.
La ĉefa zorgo de Usono estas, ke germana kapitalo kaj germanaj teknologioj estos kombinitaj kun
rusaj krudmaterialaj resursoj kaj rusa laboro.
kombiniĝas por formi unikan kombinaĵon, kiun Usono provas malhelpi jam de jarcento.
Do kiel ni povas malhelpi, ke ĉi tiu germana-rusa kombino okazu?
Usono pretas meti siajn kartojn sur la tablon: ĝi estas la linio inter la Baltaj ŝtatoj kaj la Nigra Maro.
Koncerne Rusion, la kartoj ĉiam estis sur la tablo.
Por ili estas esence, ke Ukrainio fariĝu neŭtrala lando, ne pro-okcidenta.
Belorusio estas alia afero ĉi tie.
Nu, kiu ajn povas respondi al mi tiun demandon, kion la germanoj faros en ĉi tiu situacio, povas ankaŭ diri al
mi, kiel aspektos la venontaj dudek jaroj da historio.
Sed bedaŭrinde, la germanoj devas fari ĉi tiun decidon denove kaj denove.
Kaj tio estas la eterna problemo de Germanio.
Germanio estas ekonomie ekstreme potenca, sed samtempe tre fragila laŭ geopolitikaj terminoj.
Kaj ili neniam scias kiel kaj kie ili povas vendi siajn eksportaĵojn.
Ekde 1871, ĉi tio ĉiam estis la germana demando. Kaj la demando por Eŭropo.
Konsideru la germanan demandon, kiu nun denove aperas.
Tio estas la sekva demando, kiun ni devas demandi – sed ni ne faras tion, ĉar ni ne scias, kion la germanoj faros.