سخنرانی استراتفور: «۱۰۰ سال حمله ایالات متحده به دوستی آلمان و روسیه»
شورای امور جهانی شیکاگو. ۴ فوریهٔ ۲۰۱۵، شیکاگو، ایالات متحدهٔ آمریکا
نام من نیک براند است و من مدیر برنامه‌های مشترک در شورای امور جهانی شیکاگو هستم.
از اینکه آمدید سپاسگزارم.
مایلم از این فرصت استفاده کنم و به جرج فری‌دمن در شورای شیکاگو خوش‌آمد بگویم.
فکر می‌کنم این اولین بار است که اینجا آمده است، از اینکه به ما پیوستید سپاسگزاریم.
جورج فریدمن: هیچ جایی نمی‌تواند برای همیشه صلح‌آمیز باقی بماند.
حتی ایالات متحده هم نه؛ منظورم این است که ما (ایالات متحده) همواره درگیر جنگ‌ها هستیم یا تحت تأثیر آن‌ها قرار می‌گیریم.
گمان می‌کنم اروپا به جنگ‌های بزرگ باز نخواهد گشت، اما به شرایط عادی انسانی باز خواهد گشت:
آن جنگ‌های خود را خواهد داشت، دوره‌های صلح خود را خواهد داشت و جان‌های خود را از دست خواهد داد.
مانند جنگ گذشته صد میلیون کشته نخواهد بود، اما به نظرم ایده استثنایی‌بودن اروپا در این امر نقش خواهد داشت.
در اروپا درگیری‌هایی خواهد بود؛ قبلاً در یوگسلاوی درگیری‌هایی رخ داده و اکنون نیز در اوکراین.
روابط اروپا با ایالات متحده – ما با اروپا هیچ رابطه‌ای نداریم.
ما با رومانی و فرانسه روابط داریم، اما اروپای دیگری وجود ندارد که آمریکا با آن روابط داشته باشد.
سؤال از حضار: آیا افراط‌گرایی اسلامی تهدید اصلی برای ایالات متحده است و آیا از بین خواهد رفت یا به بقای خود ادامه خواهد داد؟
جورج فریدمن: او برای ایالات متحده یک مشکل است، اما تهدیدی وجودی نیست.
باید به‌طور مناسب با این موضوع برخورد شود. ما منافع سیاست خارجی دیگری داریم.
تمرکز اصلی سیاست خارجی ایالات متحده در طول قرن گذشته، در جنگ‌های جهانی اول و دوم و در دوران جنگ سرد، بر رابطه
میان آلمان و روسیه بود، زیرا آن‌ها با هم تنها قدرتی هستند که می‌توانند ما را تهدید کنند.
نگرانی اصلی ما این بود که مطمئن شویم این اتفاق نیفتد.
اگر اوکراینی باشید، تنها کسی را خواهید جست که بتواند به شما کمک کند، و آن ایالات متحده است.
هفته گذشته، یا حدود ده روز پیش، فرمانده کل نیروهای زمینی آمریکا در اروپا، ژنرال بن هاجس، از اوکراین بازدید کرد.
او در آنجا اعلام کرد که مشاوران نظامی آمریکا به‌زودی رسماً وارد اوکراین خواهند شد.
او در واقع در آنجا مدال‌هایی را به جنگجویان اوکراینی اهدا کرد، هرچند پروتکل نظامی آمریکا اعطای مدال به خارجی‌ها را ممنوع می‌کند.
اما او این کار را انجام داد چون می‌خواست نشان دهد ارتش اوکراین، ارتش اوست. سپس رفت.
و اکنون ایالات متحده در حال تأمین سلاح، توپخانه و سایر تجهیزات نظامی برای کشورهای بالتیک –
کشورهای بالتیک، رومانی، لهستان و بلغارستان است.
این نکته بسیار جالب است.
دیروز، ایالات متحده اعلام کرد که قصد دارد به اوکراین سلاح تأمین کند.
آن رد شد، اما آنها دارند این کار را انجام می‌دهند، سلاح‌ها در حال تحویل هستند.
و در تمام این اقدامات، ایالات متحده خارج از ناتو عمل می‌کند.
این به این دلیل است که تصمیمات ناتو باید به اتفاق آرای همه اعضای ناتو اتخاذ شود.
هدف کل ماجرا این است که آمریکا در حال ایجاد یک کمربند بهداشتی و امنیتی دور روسیه است.
و روسیه این را می‌داند. روسیه معتقد است که ایالات متحده قصد دارد فدراسیون روسیه را نابود کند.
فکر می‌کنم نمی‌خواهیم آن‌ها را بکشیم، بلکه فقط کمی به آن‌ها آسیب برسانیم یا به آن‌ها زیان برسانیم.
در هر صورت، ما اکنون به همان بازی قدیمی بازگشته‌ایم.
و اگر از یک لهستانی، مجارستانی یا رومانیایی بپرسید، آن‌ها در دنیایی کاملاً متفاوت از آلمانی‌ها زندگی می‌کنند و
آلمانی‌ها در دنیایی کاملاً متفاوت از اسپانیایی‌ها زندگی می‌کنند.
پس در اروپا اختلاف نظر وجود دارد.
اما من دقیقاً به شما می‌گویم که اوکراینی‌ها چه چیزی را ترجیح می‌دهند: آنها تلاش خواهند کرد تا آمریکا را به کشورشان بیاورند.
ایالات متحده، از سر منافع بنیادین خود، تمامی اقیانوس‌های جهان را کنترل می‌کند.
هیچ قدرتی تا به حال چنین کاری نکرده است.
به همین دلیل، ما به کشورهای جهان حمله می‌کنیم و آنها هیچ کاری در این زمینه نمی‌توانند انجام دهند.
این خیلی چیز خوبی است.
حفظ کنترل بر اقیانوس‌ها و فضا اساس قدرت ماست.
بهترین راه برای شکست دادن ناوگان دشمن این است که از ساخته شدن آن جلوگیری کنید.
راهی که بریتانیایی‌ها با آن تضمین کردند هیچ قدرت اروپایی نتواند ناوگان را بسازد، وادار کردن اروپایی‌ها به جنگ با یکدیگر بود.
سیاستی که من توصیه می‌کنم همان است که رونالد ریگان در ایران و عراق اجرا کرد.
او از هر دو طرف در جنگ حمایت کرد تا آن‌ها به جای ما با یکدیگر بجنگند.
این کار بدبینانه و از نظر اخلاقی نکوهیده بود، اما مؤثر افتاد.
و این نکته است: ایالات متحده در موقعیتی نیست که بتواند کل اوراسیا را اشغال کند.
به محض اینکه چکمه‌هایمان آنجا به زمین برسد، از نظر جمعیتی در اقلیتیم.
ما می‌توانیم یک ارتش را شکست دهیم، اما در موقعیتی نیستیم که عراق را اشغال کنیم.
خودِ این تصور که ۱۳۰٬۰۰۰ سرباز آمریکایی کشوری با ۲۵ میلیون نفر جمعیت را اشغال کرده‌اند...
نسبت مأموران پلیس به ساکنان در نیویورک بیشتر از نسبت سربازان آمریکایی به جمعیت عراق است.
پس ما در موقعیتی نیستیم که بتوانیم در همه‌جا مداخلهٔ نظامی کنیم، اما اول از همه می‌توانیم از قدرت‌هایی که با یکدیگر می‌جنگند حمایت
کنیم تا بتوانند بر خود تمرکز کنند – از آن‌ها به‌صورت سیاسی، مالی و نظامی با تأمین تسلیحات و اعزام مشاوران آمریکایی حمایت کنیم.
و در موارد استثنایی، همان‌طور که در ژاپن انجام دادیم، نه، در ویتنام، عراق و افغانستان با حملات مخرب مداخله کنید.
تاکتیک حملات پیش‌دستانه با هدف شکست دادن دشمن نیست، بلکه برای برهم زدن تعادل اوست.
ما این کار را در هر جنگی، مانند افغانستان، انجام دادیم، جایی که القاعده را از تعادل خارج کردیم.
مشکل ما این است که چون خیلی جوان و احمق هستیم، دشمنان‌مان را از تعادل خارج می‌کنیم به جای اینکه بگوییم:
ما کار خوبی انجام دادیم، حالا برویم خانه، بیایید بگوییم:
وای، چقدر راحت بود. بیاییم اینجا هم یک دموکراسی بسازیم.
آن لحظهٔ ضعف ذهنی ما بود که بر ما غلبه کرد.
بنابراین، پاسخ این است که ایالات متحده نمی‌تواند به‌طور نظامی در همه‌جا در اوراسیا مداخله کند.
مداخله باید گزینشی و تا حد امکان نادر باشد.
مداخله نظامی برای ما یک مورد ویژه است، آخرین چاره.
ما نمی‌توانیم در گام اول نیروهای آمریکایی را اعزام کنیم.
اما اگر ما نیروهای آمریکایی را بفرستیم، آنگاه، همان‌طور که از تجربه به‌وضوح دریافته‌ایم،
مداخله باید محدود باشد و به ابعاد عظیم نرسد.
امیدواریم این بار متوجه شده باشیم، چون معمولاً مدتی طول می‌کشد تا بچه‌ها در کلاس یاد بگیرند.
اما شما کاملاً حق دارید، ما به‌عنوان یک امپراتوری نمی‌توانیم این کار را انجام دهیم (در همه‌جا مداخله کنیم).
بریتانیایی‌ها در آن زمان هند را اشغال نکردند؛ آنها صرفاً ایالات مستقل هند را از خود جدا کردند و گذاشتند با یکدیگر بجنگند.
بریتانیایی‌ها افسران بریتانیایی را در ارتش هند نصب کرده‌اند.
روم باستان به مناطق دورافتاده خارج از امپراتوری روم نیرو اعزام نمی‌کرد، بلکه در آنجا پادشاهان طرفدار روم را به قدرت می‌رساند.
این پادشاهان به نمایندگی از امپراتوری روم در کشورهای دیگر حکومت می‌کردند و مسئول حفظ صلح طرفدار روم در مرزهای امپراتوری بودند.
این موضوع، برای مثال، در مورد امپراتوری پارتی صادق بود.
بنابراین، امپراتوری‌هایی که سعی می‌کنند مستقیماً در سرزمین‌های اشغالی حکومت کنند، شکست می‌خورند،
همان‌طور که برای مثال در مورد امپراتوری نازی‌ها چنین بود.
زیرا هیچ‌کس قدرت کافی برای حکومت مستقیم را ندارد.
باید در این مورد زیرک باشید.
به هر حال، این مشکل ما نیست.
در واقع این بدان معناست که ما خود یک امپراتوری هستیم.
با این حال، نباید فکر کنیم که می‌توانیم راحت باشیم، به خانه برویم و دیگر نگران هیچ چیز نباشیم.
ما فقط حدود سه فصل از کتاب را خوانده‌ایم.
سؤال بعدی از حضار:
آیا درست فهمیده‌ام که ارز اروپایی، یورو، دوام نخواهد آورد ...؟
جورج فریدمن: پرسش فعلی برای روس‌ها این است که آیا می‌خواهند اوکراین به‌عنوان یک منطقه حائل میان روسیه و غرب باقی بماند که
دست‌کم بی‌طرف باشد – یا اینکه غرب تا این حد به اوکراین پیشروی خواهد کرد که غرب (ناتو) تنها ۱۰۰ کیلومتر با
استالینگراد و ۵۰۰ کیلومتر با مسکو فاصله داشته باشد؟
برای روسیه، وضعیت اوکراین یک مسئله وجودی است.
و روس‌ها نمی‌توانند به‌سادگی از این موضوع صرف‌نظر کنند.
برای ایالات متحده، اگر روسیه به دخالت در اوکراین ادامه دهد، ما روسیه را متوقف خواهیم کرد.
برای این منظور اقداماتی انجام شد که سرتیپ هوجس به‌عنوان مقصر معرفی شد.
این دربارهٔ پیش‌مستقر کردن نیروهای نظامی در رومانی، بلغارستان، لهستان و کشورهای بالتیک است – اینترماریم، سرزمینی
میان دریای سیاه و دریای بالتیک که پیلسودسکی در رؤیای آن بود.
این راه‌حل ترجیحی برای ایالات متحده آمریکا است.
و چیزی که برای آن پاسخی نداریم، پرسش است:
آلمان در این وضعیت چه خواهد کرد؟
متغیر ناشناخته‌ی واقعی در اروپا آلمانی‌ها هستند. اگر آمریکا این کمربند امنیتی را بسازد، نه در اوکراین
بلکه به سمت غرب، نفوذ روسیه در اوکراین کاهش خواهد یافت.
ما نمی‌دانیم موضع آلمان چه خواهد بود.
آلمان در وضعیتی بسیار عجیب قرار دارد.
صدراعظم پیشین آلمان، گرهارد شرودر، عضو هیئت نظارت گازپروم است.
آلمانی‌ها رابطه‌ای بسیار پیچیده با روس‌ها دارند.
اما خودشان نمی‌دانند چه باید بکنند.
آنها باید کالاهای خود را صادر کنند و روس‌ها می‌توانند آنها را بخرند.
از سوی دیگر، آنها منطقه آزاد تجاری خود را از دست می‌دهند که برای ساختن چیزهای دیگر به آن نیاز دارند.
نگرانی اصلی ایالات متحده این است که سرمایه و فناوری‌های آلمان با منابع مواد خام و نیروی کار روسیه ترکیب شوند.
ترکیب شوند تا ترکیبی منحصربه‌فرد را شکل دهند که ایالات متحده آمریکا برای یک قرن است که تلاش می‌کند از آن جلوگیری کند.
پس چگونه می‌توانیم از وقوع این همکاری آلمانی-روسی جلوگیری کنیم؟
ایالات متحده آماده‌ی گذاشتن کارت‌هایش روی میز است: این خط میان کشورهای بالتیک و دریای سیاه است.
از سوی روسیه، کارت‌ها همیشه روی میز بوده‌اند.
برای آنها حیاتی است که اوکراین به کشوری بی‌طرف تبدیل شود، نه طرفدار غرب.
در اینجا بلاروس موضوعی متفاوت است.
خب، هر کسی که بتواند برای من به این سؤال پاسخ دهد که آلمانی‌ها در این وضعیت چه خواهند کرد، می‌تواند
به من بگوید که تاریخ بیست سال آینده چگونه خواهد بود.
اما متأسفانه آلمانی‌ها مجبورند این تصمیم را بارها و بارها بگیرند.
و این مشکل ابدی آلمان است.
آلمان از نظر اقتصادی فوق‌العاده قدرتمند است، اما در عین حال از نظر ژئوپلیتیکی بسیار شکننده است.
و آنها هرگز نمی‌دانند چگونه و کجا می‌توانند صادرات خود را بفروشند.
از سال ۱۸۷۱، این همواره مسئله آلمان بوده است. و مسئله اروپا.
مسئله آلمان را در نظر بگیرید که اکنون دوباره مطرح می‌شود.
این سؤال بعدی است که باید از آن بپرسیم – اما این کار را نمی‌کنیم چون نمی‌دانیم آلمان‌ها چه خواهند کرد.