Ստրատֆորի ելույթը՝ «ԱՄՆ հարձակումները գերմանա-ռուսական ընկերության վրա 100 տարվա ընթացքում»
Չիկագոյի գլոբալ հարցերի խորհուրդը։ 2015 թ. փետրվարի 4, Չիկագո, ԱՄՆ
Իմ անունը Նիկ Բրենդ է, և ես Չիկագոյի գլոբալ հարցերի խորհրդի համատեղ ծրագրերի տնօրենն եմ։
Շնորհակալություն, որ եկաք։
Ես կցանկանայի օգտվել այս հնարավորությունից՝ ողջունելու Ջորջ Ֆրիդմանին այստեղ՝ Չիկագոյի խորհրդում։
Ես կարծում եմ, որ սա նրա առաջին այցելությունն է այստեղ, շնորհակալություն, որ միացաք մեզ։
Ջորջ Ֆրիդման. Ոչ մի տեղ չի կարող հավերժ խաղաղ մնալ։
Նույնիսկ ԱՄՆ-ն էլ չէ, նկատի ունեմ՝ մենք (ԱՄՆ-ն) անընդհատ պատերազմների ուղեկցությամբ ենք (կամ դրանց ազդեցության տակ ենք)։
Կարծում եմ, որ Եվրոպան չի վերադառնա մեծ պատերազմների, սակայն կվերադառնա մարդկային նորմալության։
Այն կունենա իր պատերազմները, իր խաղաղության ժամանակները և կկորցնի իր կյանքերը։
Վերջին պատերազմի պես 100 միլիոն մարդ չի մահանա, սակայն, իմ կարծիքով, եվրոպական բացառիկության գաղափարը նպաստելու է դրան։
Եվրոպայում կլինեն հակամարտություններ; Յուգոսլավիայում արդեն եղել են հակամարտություններ, իսկ այժմ նաև Ուկրաինայում։
Եվրոպայի հարաբերությունները Միացյալ Նահանգների հետ – մենք Եվրոպայի հետ հարաբերություններ չունենք։
Մենք ունենք հարաբերություններ Ռումինիայի և Ֆրանսիայի հետ, բայց չկա որևէ Եվրոպա, որի հետ ԱՄՆ-ը հարաբերություններ ունենա։
Հարց լսարանից՝ Արդյո՞ք իսլամիստական ծայրահեղականությունը Միացյալ Նահանգների գլխավոր սպառնալիքն է, և
կվերջանա՞ այն, թե՞ կշարունակի գոյություն ունենալ։
Ջորջ Ֆրիդման. Նա Միացյալ Նահանգների համար խնդիր է, բայց ոչ գոյաբանական սպառնալիք։
Սա պետք է պատշաճ կերպով լուծվի։ Մենք ունենք այլ արտաքին քաղաքական շահեր։
Վերջին դարում՝ Առաջին և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմների, ինչպես նաև Սառը պատերազմի ժամանակ, ԱՄՆ արտաքին քաղաքականության
հիմնական ուշադրության կենտրոնում Գերմանիայի և Ռուսաստանի հարաբերություններն էին, քանի որ
միասին նրանք միակ ուժն են, որը կարող է մեզ սպառնալ։
Մեր հիմնական հոգածությունն այն էր, որ դա չպատահեր։
Եթե դուք ուկրաինացի եք, դուք կփնտրեք միակին, ով կարող է ձեզ օգնել, և դա Միացյալ Նահանգներն է։
Վերջին շաբաթ, կամ մոտավորապես 10 օր առաջ, Եվրոպայում ամերիկյան ցամաքային ուժերի գերագույն
հրամանատար, գեներալ Բեն Հոջեսը այցելեց Ուկրաինա։
Նա այնտեղ հայտարարեց, որ ԱՄՆ ռազմական խորհրդատուները շուտով պաշտոնապես կժամանեն Ուկրաինա։
Նա այնտեղ իրականում մեդալներ հանձնեց ուկրաինացի մարտիկներին, չնայած ԱՄՆ ռազմական պրոտոկոլը
արգելում է օտարերկրացիներին մեդալներ շնորհել։
Բայց նա դա արեց, որովհետև ուզում էր ցույց տալ, որ ուկրաինական բանակը իր բանակն է։ Հետո նա հեռացավ։
Եվ այժմ Միացյալ Նահանգները զենքեր, հրետանային տեխնիկա և այլ ռազմական սարքավորումներ է մատակարարում Բալթյան պետություններին՝
Բալթյան պետություններին, Ռումինիային, Պոլոնիային և Բուլղարիային։
Դա շատ հետաքրքիր կետ է։
Երեկ Միացյալ Նահանգները հայտարարեց, որ նախատեսում է զենք մատակարարել Ուկրաինային։
Դա մերժվեց, բայց նրանք դա անում են, զենքերը առաքվում են։
Եվ այս բոլոր գործողություններում ԱՄՆ-ն գործում է ՆԱՏՕ-ից դուրս։
Սա պայմանավորված է նրանով, որ ՆԱՏՕ-ի որոշումները պետք է միաձայն ընդունվեն ՆԱՏՕ-ի բոլոր անդամների կողմից։
Ամբողջ այս գործողության նպատակը այն է, որ ԱՄՆ-ը Ռուսաստանի շուրջ ստեղծում է սանիտար պարիսպ, անվտանգության գոտի։
Եվ Ռուսաստանը դա գիտի։ Ռուսաստանը կարծում է, որ ԱՄՆ-ը նպատակ ունի ոչնչացնել Ռուսաստանի Դաշնությունը։
Ես կարծում եմ, որ մենք չենք ուզում նրանց սպանել, այլ միայն մի փոքր ցավ պատճառել կամ նրանց որոշ վնաս հասցնել։
Ինչևէ, հիմա մենք կրկին հին խաղին ենք վերադարձել։
Եվ եթե հարցնեք պոլսացուն, հունգարացուն կամ ռումինացուն, նրանք ապրում են գերմանացիներից լրիվ այլ աշխարհում,
իսկ գերմանացիները՝ իսպանացիներից լրիվ այլ աշխարհում։
Այսպիսով, Եվրոպայում գոյություն ունի տարաձայնություն։
Բայց ես ձեզ հստակ կասեմ, թե ինչ են ուկրաինացիները նախընտրելու. նրանք կփորձեն ԱՄՆ-ը իրենց երկիր բերել։
Միացյալ Նահանգները, իր հիմնարար շահից ելնելով, վերահսկում է աշխարհի բոլոր օվկիանոսները։
Ոչ մի իշխանություն երբևէ դա չի արել։
Այդ պատճառով մենք ներխուժում ենք աշխարհի երկրները, և նրանք դրա դեմ ոչինչ չեն կարող անել։
Դա շատ լավ բան է։
Օվկիանոսների և տիեզերքի նկատմամբ վերահսկողությունը մեր ուժի հիմքն է։
Թշնամական նավատորմին հաղթելու լավագույն միջոցը դրա կառուցումը կանխելն է։
Բրիտանացիները ապահովեցին, որ ոչ մի եվրոպական տերություն չկարողանա կառուցել նավատորմը՝ ստիպելով եվրոպացիներին միմյանց դեմ կռվել։
Քաղաքականությունը, որը ես կխորհուրդ տայի, այն է, որը Ռոնալդ Ռեյգանը կիրառեց Իրանում և Իրաքում։
Նա աջակցեց պատերազմի երկու կողմերին, որպեսզի նրանք միմյանց դեմ կռվեին, ոչ թե մեր դեմ։
Դա ցինիկ էր, բարոյապես անընդունելի, բայց աշխատեց։
Եվ հենց սա է կետը՝ Միացյալ Նահանգները չեն կարող ամբողջ Եվրაზիան օկուպացնել։
Ինչ վայրկյան մեր կոշիկները հողին դիպչեն, մենք ժողովրդագրական առումով թվաքանակով պակաս ենք։
Մենք կարող ենք հաղթել բանակին, բայց չենք կարող Իրաքը օկուպացնել։
Իրականում այն միտքը, որ 130 000 ամերիկացի զինվորներ օկուպացնում են 25 միլիոն բնակչություն ունեցող երկիրը…
Նյու Յորքում ոստիկանների և բնակիչների հարաբերակցությունը ավելի մեծ է, քան ԱՄՆ
զինվորների և Իրաքի բնակչության հարաբերակցությունն էր։
Այսպիսով, մենք չենք կարող ռազմական միջամտություն ցուցաբերել ամենուր, սակայն, առաջին հերթին, կարող ենք աջակցել միմյանց դեմ
մարտնչող ուժերին՝ որպեսզի նրանք կենտրոնանան իրենց վրա՝ քաղաքական, ֆինանսական և ռազմական աջակցություն ցուցաբերելով,
զենք մատակարարելով և ամերիկացի խորհրդատուներ ուղարկելով։
Եվ արտառոց դեպքերում, ինչպես մենք արեցինք Ճապոնիայում, ոչ, Վիետնամում, Իրաքում և
Աֆղանստանում, միջամտել քայքայիչ հարձակումներով։
Նախահարձակ հարվածների տակտիկան չի նախատեսված թշնամուն պարտության մատնելու համար, այլ նրան անկայուն վիճակի մեջ գցելու համար։
Մենք դա փորձեցինք յուրաքանչյուր պատերազմում, օրինակ՝ Աֆղանստանում, որտեղ ապակայունացրինք Ալ-Քաիդային։
Մեր խնդիրը, քանի որ մենք այդքան երիտասարդ ու հիմար ենք, այն է, որ մենք մեր թշնամիներին
անհավասարակշռության մեջ գցում ենք, փոխարենը ասելու:
Մենք լավ աշխատանք ենք կատարել, հիմա գնանք տուն, ասենք՝
Վայ, ինչքան հեշտ էր։ Եկեք այստեղ էլ ժողովրդավարություն կառուցենք։
Դա մեր մտքի թուլության այն պահն էր, որը մեզ հաղթեց։
Ուստի պատասխանը հետևյալն է՝ ԱՄՆ-ը չի կարող ռազմական միջամտություն իրականացնել Եվրասիայի բոլոր վայրերում։
Միջամտությունը պետք է լինի ընտրողական և հնարավորինս հազվադեպ։
Ռազմական միջամտությունը մեզ համար հատուկ դեպք է, վերջին միջոց։
Մենք առաջին քայլում չենք կարող ուղարկել ԱՄՆ զորքեր։
Բայց եթե մենք ուղարկենք ԱՄՆ զորքեր, ապա, ինչպես մենք արդեն փորձից հստակ հասկացել ենք,
Միջամտությունը պետք է սահմանափակված լինի և չհասնի ահռելի չափերի։
Հուսով ենք, որ այս անգամ հասկացել ենք, քանի որ երեխաներին սովորաբար դասարանում ինչ-որ
բան սովորելու համար մի քիչ ժամանակ է պետք։
Բայց դուք լիովին ճիշտ եք, մենք որպես կայսրություն չենք կարող դա անել (ամենուր միջամտել)։
Այդ ժամանակ բրիտանացիները Հնդկաստանը չեն օկուպացրել; նրանք պարզապես առանձին-առանձին վերցրին Հնդկաստանի
պետությունները և թույլ տվեցին, որ դրանք միմյանց դեմ կռվեն։
Բրիտանացիները Հնդկական բանակում նշանակել են բրիտանացի օֆիցերներ։
Հին հռոմեացիները հեռավոր շրջաններ, որոնք գտնվում էին Հռոմեական կայսրության սահմաններից դուրս, զորքեր չէին
ուղարկում, այլ այնտեղ նշանակում էին հռոմեամետ թագավորներ։
Այս թագավորները այլ երկրներում իշխում էին Հռոմեական կայսրության անունից և պատասխանատու էին կայսրության
սահմաններում հռոմեամետ խաղաղությունը պահպանելու համար։
Օրինակ, Պարթական կայսրության դեպքում դա այդպես էր։
Այսպիսով, օկուպացված տարածքներում ուղղակիորեն իշխելու փորձ անող կայսրությունները ձախողվում են,
ինչպես, օրինակ, նացիստական կայսրության դեպքում։
Քանի որ ոչ ոք չունի բավարար իշխանություն ուղղակիորեն կառավարելու համար։
Դուք պետք է դրա մեջ խելացի լինեք։
Ինչևէ, դա մեր խնդիրը չէ։
Դա իրականում նշանակում է, որ մենք, որպես այդպիսին, կայսրություն ենք։
Այնուամենայնիվ, չպետք է մտածենք, որ կարող ենք հանգստանալ, տուն գնալ և այլևս ոչ մի բանի համար անհանգստանալ։
Մենք գրքի միայն մոտավորապես երեք գլուխ ենք կարդացել։
Հաջորդ հարցը հանդիսատեսից:
Ճի՞շտ եմ հասկացել, որ եվրոպական արժույթը՝ եվրոն, չի գոյատևի…
Ջորջ Ֆրիդման. Ռուսների առջև այժմ դրված հարցը հետևյալն է՝ արդյոք նրանք ուզում են Ուկրաինան դարձնել Ռուսաստանի և Արևմուտքի միջև
բուֆերային գոտի, որը առնվազն չեզոք կմնա, թե՞ Արևմուտքը այնքան կշարժվի Ուկրաինայի տարածքով, որ Արևմուտքը
(ՆԱՏՕ-ն) կգտնվի ընդամենը 100 կմ հեռավորության վրա Ստալինգրադից և 500 կմ հեռավորության վրա Մոսկվայից։
Ռուսաստանի համար Ուկրաինայի կարգավիճակը գոյաբանական հարց է։
Եվ ռուսները չեն կարող պարզապես հեռանալ և հրաժարվել այս հարցից։
Միացյալ Նահանգների համար, եթե Ռուսաստանը շարունակի միջամտել Ուկրաինային, մենք կդադարեցնենք Ռուսաստանին։
Այդ նպատակով ձեռնարկվեցին միջոցառումներ, որոնց համար մեղադրվեց գեներալ Հոջեսը։
Այն վերաբերում է զորքերի նախնական տեղակայմանը Ռումինիայում, Բուլղարիայում, Պոլոնիայում և Բալթյան
պետություններում՝ Ինտերմարիումում, Սև ծովի և Բալթյան ծովի միջև գտնվող տարածքում, որի մասին երազում էր Պիլսուդսկին։
Սա ԱՄՆ-ի համար նախընտրելի լուծումն է։
Եվ այն հարցը, որի պատասխանը մենք չունենք, հետևյալն է՝
Այս իրավիճակում Գերմանիան ինչ կանի՞
Եվրոպայում իրական անծանոթ փոփոխականը գերմանացիներն են։ Եթե ԱՄՆ-ը այս անվտանգության գոտին կառուցի ոչ Ուկրաինայում, այլ
դեպի արևմուտք, Ռուսաստանի ազդեցությունը Ուկրաինայում կթուլանա։
Մենք չգիտենք, թե ինչ դիրքորոշում կունենան գերմանացիները։
Գերմանիան շատ առանձնահատուկ իրավիճակում է։
Գերմանիայի նախկին կանցլեր Գերհարդ Շրյոդերը Գազպրոմի հսկիչ խորհրդի անդամ է։
Գերմանացիների և ռուսների միջև հարաբերությունները շատ բարդ են։
Բայց նրանք ինքներս էլ չեն գիտակցում, թե ինչ անել։
Նրանք պետք է արտահանեն իրենց ապրանքները, և ռուսները կարող են դրանք գնել։
Մյուս կողմից, նրանք կորցնում են իրենց ազատ առևտրի գոտին, որը նրանց անհրաժեշտ է այլ բաներ կառուցելու համար։
Միացյալ Նահանգների հիմնական մտահոգությունն այն է, որ գերմանական կապիտալն ու գերմանական տեխնոլոգիաները
կհամակցվեն ռուսական հումքի ռեսուրսների և ռուսական աշխատուժի հետ։
Միավորվել՝ ստեղծելու մի յուրօրինակ համադրություն, որը ԱՄՆ-ն դար է փորձում կանխել։
Այսպիսով, ինչպես կարող ենք կանխել այս գերմանա-ռուսական համադրությունը?
ԱՄՆ-ը պատրաստ է բացահայտել իր քարտերը սեղանին. դա Բալթյան պետությունների և Սև ծովի միջև գիծն է։
Ռուսաստանի կողմից քարտերը միշտ էլ սեղանին են եղել։
Նրանց համար կենսական նշանակություն ունի, որ Ուկրաինան դառնա չեզոք երկիր, ոչ թե արևմտամետ։
Բելառուսը այստեղ այլ հարց է։
Լավ, ով կարող է ինձ պատասխանել, թե գերմանացիները ինչ կանեն այս իրավիճակում, նա կարող է նաև ասել,
թե ինչպիսին կլինի հաջորդ 20 տարվա պատմությունը։
Բայց, ցավոք, գերմանացիները ստիպված են այս որոշումը կրկին ու կրկին կայացնել։
Եվ դա Գերմանիայի հավերժական խնդիրն է։
Գերմանիան տնտեսական առումով չափազանց հզոր է, սակայն աշխարհաքաղաքական առումով շատ խոցելի է։
Եվ նրանք երբեք չեն իմանում, թե ինչպես և որտեղ կարող են վաճառել իրենց արտահանած ապրանքները։
1871 թվականից ի վեր սա միշտ եղել է գերմանական հարցը։ Եվ Եվրոպայի հարցը։
Հաշվի առեք գերմանական հարցը, որը այժմ կրկին առաջ է գալիս։
Դա հաջորդ հարցն է, որը պետք է տանք, բայց մենք դա չենք անում, որովհետև չգիտենք, թե գերմանացիները ինչ կանեն։