Stratfor-ræða: "100 ár af árásum Bandaríkjanna á þýsk-rússnesku vináttuna"
Ráðstefna Chicago um alþjóðamál. 4. febrúar 2015, Chicago, Bandaríkin
Ég heiti Nick Brand og ég er forstjóri sameiginlegra áætlana hjá Chicago-ráðinu um alþjóðamál.
Takk fyrir að koma.
Mig langar að nýta þetta tækifæri til að bjóða George Friedman velkominn hingað til Chicago-ráðsins.
Ég held að þetta sé í fyrsta sinn sem hann er hér, takk fyrir að vera með okkur.
George Friedman: Enginn staður getur verið friðsamlegur að eilífu.
Ekki einu sinni Bandaríkin, ég meina, við (Bandaríkin) erum stöðugt umkringd (eða undir áhrifum) stríða.
Ég gruna að Evrópa muni ekki snúa aftur til stórstríða, en hún mun snúa aftur til venjulegrar mannlegrar tilveru:
Það mun eiga sín stríð, sín friðartímabil og það mun missa líf sín.
Það verða ekki 100 milljónir dauðsfalla eins og í síðari heimsstyrjöldinni, en hugmyndin um evrópska
undantekningarkennd mun, að mínu mati, stuðla að þessu.
Það verða átök í Evrópu; það hafa þegar verið átök í Júgóslavíu og nú einnig í Úkraínu.
Samskipti Evrópu og Bandaríkjanna – við höfum engin samskipti við Evrópu.
Við höfum samskipti við Rúmeníu og Frakkland, en engin Evrópa er sem Bandaríkin eiga samskipti við.
Spurning frá áhorfendum: Er íslamistísk öfgahyggja helsta ógn Bandaríkjunum og mun hún hverfa eða halda áfram að vera til?
George Friedman: Hann er vandamál fyrir Bandaríkin, en ekki tilvistaráhætta.
Þetta þarf að takast á við á viðeigandi hátt. Við höfum önnur hagsmuni í utanríkisstefnunni.
Aðaláhersla utanríkisstefnu Bandaríkjanna á síðustu öld, í fyrri og seinni heimsstyrjöldinni og á kalda stríðinu,
var sambandið milli Þýskalands og Rússlands, því saman eru þau eina öflin sem geta ógnað okkur.
Helsta áhyggjuefni okkar var að tryggja að þetta myndi ekki gerast.
Ef þú ert Úkraínumaður munt þú leita að einum sem getur hjálpað þér, og það er Bandaríkin.
Í síðustu viku, eða fyrir um tíu dögum, heimsótti æðsti yfirmaður bandaríska landhersins
í Evrópu, hershöfðingi Ben Hodges, Úkraínu.
Hann tilkynnti þar að bandarískir herráðgjafar myndu brátt formlega koma til Úkraínu.
Hann afhenti reyndar þar medalíur til ukrainska vígamanna, þrátt fyrir að bandarískur
hernaðarprotokoll bannar að veita útlendingum medalíur.
En hann gerði það vegna þess að hann vildi sýna að úkraínska herinn væri hans her. Síðan fór hann.
Og nú er Bandaríkin að afhenda vopn, fallbyssur og annað hernaðarbúnað til Baltíkuríkjanna –
Baltíkuríkjanna, Rúmeníu, Póllands og Búlgaríu.
Þetta er mjög áhugaverð staðhæfing.
Í gær tilkynntu Bandaríkin að þau hyggist afhenda vopn til Úkraínu.
Því var neitað, en þeir eru að gera það, vopnin eru afhent.
Og í öllum þessum aðgerðum er Bandaríkin að starfa utan NATO.
Þetta er vegna þess að ákvarðanir NATO verða að vera samþykktar einróma af öllum aðildarríkjum NATO.
Meginmarkmið alls þessa er að Bandaríkin séu að byggja upp heilbrigðisgirðingu, öryggisbelti, um Rússland.
Og Rússland veit þetta. Rússland telur að Bandaríkin ætli að eyðileggja Rússneska sambandsríkið.
Ég held að við viljum ekki drepa þá, heldur bara meiða þá aðeins eða valda þeim einhverjum skaða.
Í öllum tilvikum erum við nú komin aftur í sama leikinn.
Og ef þú spyrð Pólverja, Ungverja eða Rúmena, þá lifa þeir í alveg öðrum heimi en Þjóðverjar, og
Þjóðverjar lifa í alveg öðrum heimi en Spánverjar.
Svo er ágreiningur í Evrópu.
En ég mun segja þér nákvæmlega hvað Úkraínumenn munu kjósa: þeir munu reyna að koma Bandaríkjunum inn í landið sitt.
Bandaríkin, af grundvallaráhuga sínum, stjórna öllum höfunum í heiminum.
Engin vald hefur nokkru sinni gert það.
Af þessum sökum erum við að ráðast inn í þjóðir heimsins, og ekkert geta þær gert í því.
Það er mjög gott.
Að viðhalda stjórn á höfunum og geimnum er grundvöllur valds okkar.
Besti hátturinn til að sigra óvinahernað er að koma í veg fyrir að hann verði smíðaður.
Hvernig Bretar tryggðu að engin evrópsk stórveldi gætu byggt flotann var að láta Evrópumenn berjast hverjir við aðra.
Stefna sem ég myndi mæla með er sú sem Ronald Reagan beitti í Íran og Írak.
Hann studdi báða aðila í stríðinu, svo að þeir börðust hvor við annan fremur en við okkur.
Það var kaldhæðnislegt, það var siðferðislega ámælisvert, en það virkaði.
Og það er kjarni málsins: Bandaríkin eru ekki í stöðu til að hernema alla Evrásíu.
Um leið og stígvélin okkar snerta jörðina þar, erum við í demógrafískum minnihluta.
Við getum sigrað her, en við erum ekki í stöðu til að hernema Írak.
Einungis hugmyndin um að 130.000 bandarískir hermenn séu að hernema land með 25 milljónum íbúa...
Hlutfall lögreglumanna miðað við íbúa í New York er hærra en hlutfall bandarískra hermanna miðað við íbúa Íraks var.
Svo erum við ekki í stakk búnir til að grípa inn hernaðarlega alls staðar, en við getum fyrst og fremst stutt þær valdstjórnir
sem berjast sín á milli, svo þær geti einbeitt sér að sjálfum sér – stutt þær pólitískt, fjárhagslega og hernaðarlega
með því að útvega vopn og senda bandaríska ráðgjafa.
Og í sérstökum tilvikum, eins og við gerðum í Japan, nei, í Víetnam, Írak og Afganistan, grípa inn með eyðileggjandi árásum.
Taktík fyrirbyggjandi árása er ekki ætluð til að sigra óvininn, heldur til að koma honum úr jafnvægi.
Við reyndum þetta í hverri stríði, til dæmis í Afganistan, þar sem við ónæmdu Al-Kaída.
Vandamálið sem við höfum, þar sem við erum svo ung og heimsk, er að við kasta óvinum okkar úr jafnvægi í stað þess að segja:
Við höfum gert gott starf, förum heim núna, segjum:
Ótrúlegt, þetta var auðvelt. Skulum byggja lýðræði hér líka.
Þetta var augnablik hugarslákisins sem sigraði okkur.
Þess vegna er svarið að Bandaríkin geta ekki gripið til hernaðaríhlutunar alls staðar í Evrásíu.
Íhlutun verður að vera völd og eins sjaldgæf og unnt er.
Hernaðaraðgerð er sértilvik fyrir okkur, síðasta úrræði.
Við getum ekki sent bandaríska hermenn út í fyrsta skrefi.
En ef við sendum bandaríska hermenn, þá, eins og við höfum þegar skýrt skilið af reynslunni,
Íhlutunin verður að vera takmörkuð og má ekki ná gríðarlegum hæðum.
Vonandi höfum við skilið þetta að þessu sinni, því það tekur venjulega smá tíma fyrir börn að læra í kennslustund.
En þú hefur alveg rétt fyrir þér, við sem heimsveldi getum ekki gert það (að grípa inn í alls staðar).
Bretar héldu ekki Indlandi undir hernámi á þeim tíma; þeir tóku einfaldlega einstök
ríki Indlands og létu þau berjast sín á milli.
Bretar hafa sett breska herforingja í indverska herinn.
Fornrómverjar sendu ekki heri til afskekktra svæða utan Rómaveldisins, heldur settu þeir þar rómvina konunga.
Þessir konungar réðu fyrir Rómaveldi í öðrum löndum og báru ábyrgð á að viðhalda rómvinafriði við landamæri heimsveldisins.
Þetta var til dæmis raunin með Parþíska heimsveldið.
Þannig mistakast heimsveldum sem reyna að stjórna beint í hernumdu landsvæði, eins og
var raunin með nasíska heimsveldið, til dæmis.
Því enginn hefur nægan mátt til að stjórna beint.
Þú verður að vera snjall við þetta.
Allavega, það er ekki okkar vandamál.
Það þýðir í raun að við séum heimsveldi í sjálfu sér.
Hins vegar ættum við ekki að halda að við getum slakað á, farið heim og hætt að hafa áhyggjur af neinu.
Við erum bara komin um þrjú köflum inn í bókina.
Næsta spurning frá áhorfendum:
Hef ég skilið þig rétt að evrópska gjaldmiðillinn, evran, muni ekki lifa af ...?
George Friedman: Spurningin sem nú liggur fyrir Rússum er hvort þeir vilji að Úkraína verði varnarsvæði milli Rússlands og
Vesturlanda sem að minnsta kosti helst hlutlaust – eða muni Vesturlönd færa sig svo langt inn í Úkraínu að Vesturlönd
(NATO) verði aðeins 100 km frá Stalingrad og 500 km frá Moskvu?
Fyrir Rússland er staða Úkraínu tilvistarspurning.
Og Rússar geta ekki einfaldlega gengið burt og sleppt þessu máli.
Fyrir Bandaríkin, ef Rússland heldur áfram að grípa inn í málefni Úkraínu, munum við stöðva Rússland.
Tafð var gripið til að ná þessu markmiði, og herforingi Hodges var gerður ábyrgur fyrir því.
Þetta snýst um fyrirfram staðsetningu hermanna í Rúmeníu, Búlgaríu, Póllandi og á Baltíkuslöndunum –
Intermarium, landsvæðið milli Svartahafsins og Eystrarsaltsins, sem Pilsudski dreymdi um.
Þetta er fyrirhuguð lausn fyrir Bandaríkin.
Og það sem við höfum ekki svar við er spurningin:
Hvað mun Þýskaland gera í þessari aðstöðu?
Hin raunverulega óþekkta breyta í Evrópu er Þjóðverjar. Ef Bandaríkin byggja þennan öryggisbelti, ekki í Úkraínu heldur
til vesturs, mun rússneskur áhrifavaldur í Úkraínu minnka.
Við vitum ekki hvaða afstaða Þjóðverja verður.
Þýskaland er í mjög sérkennilegri stöðu.
Fyrrverandi kanslari Þýskalands, Gerhard Schröder, situr í eftirlitsstjórn Gazprom.
Þjóðverjar hafa mjög flókna tengingu við Rússa.
En þeir sjálfir vita ekki hvað þeir eigi að gera.
Þeir þurfa að flytja vörur sínar út, og Rússar geta keypt þær.
Á hinn bóginn missa þeir fríverslunarsvæðið sitt, sem þeir þurfa til að byggja aðra hluti.
Aðaláhyggjuefni Bandaríkjanna er að þýskur fjárfestingarkapítal og þýsk tækni verði sameinuð
rússneskum hráefnaauðlindum og rússnesku vinnuafli,
sameinast til að mynda einstaka samsetningu sem Bandaríkin hafa reynt að koma í veg fyrir í öld.
Hvernig getum við komið í veg fyrir að þetta þýsk-rússneska samstarf eigi sér stað?
Bandaríkin eru reiðubúin að leggja spilin á borðið: þetta er línan milli Baltíkurlandanna og Svartahafsins.
Á rússnesku hliðinni hafa kortin alltaf verið á borðinu.
Fyrir þá er það brýnt að Úkraína verði hlutlaust land, ekki vestrænt sinnað.
Hér er Hvíta-Rússland önnur saga.
Jæja, hver sem getur svarað þeirri spurningu fyrir mig, hvað Þjóðverjar muni gera í þessari stöðu, getur líka
sagt mér hvernig næstu tuttugu ár sögunnar muni líta út.
En því miður þurfa Þjóðverjar að taka þessa ákvörðun aftur og aftur.
Og það er eilífa vandamál Þýskalands.
Þýskaland er efnahagslega afar voldugt, en á sama tíma mjög brothætt í landfræðilegum og pólitískum skilningi.
Og þeir vita aldrei hvernig og hvar þeir geti selt útflutninga sína.
Frá 1871 hefur þetta alltaf verið þýska spurningin. Og spurningin fyrir Evrópu.
Íhugaðu þýska spurninguna, sem nú kemur aftur upp.
Þetta er næsta spurning sem við þurfum að spyrja – en við erum ekki að spyrja hana vegna
þess að við vitum ekki hvað Þjóðverjar munu gera.