Pidato Stratfor: "100 taun serangan AS marang paseduluran Jerman-Rusia"
Dewan Urusan Global Chicago. 4 Februari 2015, Chicago, Amerika Serikat
Jenengku Nick Brand, lan aku Direktur Program Gabungan ing Dewan Chicago babagan Urusan Global.
Matur nuwun wis teka.
Kula kersa njupuk kasempatan menika kanggé nyambut George Friedman ing The Chicago Council.
Aku kira iki pisanané dhèwèké teka ing kéné, matur nuwun wis mèlu kita.
George Friedman: Ora ana panggonan sing bisa tetep tentrem salawas-lawase.
Ora mung Amerika Serikat, maksudku, kita (Amerika Serikat) tansah digandhengake (utawa kena pengaruh) karo perang.
Aku curiga yèn Éropa ora bakal bali menyang perang gedhé, nanging bakal bali menyang kahanan manungsa sing normal:
Iku bakal nduwé perang-perangé, wektu tentremé, lan bakal kelangan nyawané.
Ora bakal ana 100 yuta wong mati kaya ing perang pungkasan, nanging gagasan Éropa sing
istimewa, miturutku, bakal nyumbang marang iki.
Bakal ana konflik ing Éropa; wis ana konflik ing Yugoslavia lan saiki uga ing Ukraina.
Hubungan Éropa karo Amerika Serikat – kita ora duwe hubungan karo Éropa.
Kita duwe hubungan karo Romania, karo Prancis, nanging ora ana Eropa sing duwe hubungan karo Amerika Serikat.
Pitakonan saka pamirsa: Apa ekstrimisme Islam dadi ancaman utama kanggo Amerika
Serikat, lan apa bakal sirna utawa bakal terus ana?
George Friedman: Dheweke dadi masalah kanggo Amerika Serikat, nanging ora dadi ancaman eksistensial.
Iki kudu ditangani kanthi pantes. Kita duwe kapentingan kabijakan luar negeri liyane.
Fokus utama kabijakan luar negeri AS sajrone abad kepungkur, ing Perang Donya I lan Perang Donya II lan sajrone Perang Dingin,
yaiku hubungan antarane Jerman lan Rusia, amarga bebarengan padha dadi siji-sijine kekuwatan sing bisa ngancam kita.
Kekhawatiran utama kita yaiku supaya kahanan iki ora muncul.
Yen kowe wong Ukraina, kowe bakal nggoleki siji-sijine sing bisa mbantu kowe, yaiku Amerika Serikat.
Minggu kepungkur, utawa watara sepuluh dina kepungkur, panglima tertinggi pasukan darat Amerika
ing Éropa, Jenderal Ben Hodges, ngunjungi Ukraina.
Dheweke ngumumake ing kana yen penasihat militer AS bakal enggal teka ing Ukraina kanthi resmi.
Dheweke pancen maringi medali marang para pejuang Ukraina ing kana, sanajan protokol militer
AS nglarang maringi medali marang wong manca.
Nanging dhèwèké nindakake kuwi amarga dhèwèké péngin nuduhaké yèn tentara Ukraina iku tentarané dhèwèké. Banjur dhèwèké lunga.
Lan saiki Amerika Serikat nyedhiyakake senjata, artileri, lan peralatan militer liyane marang negara-negara Baltik
– negara-negara Baltik, Romania, Polandia, lan Bulgaria.
Iku pancen poin sing menarik banget.
Wingi, Amerika Serikat ngumumake yèn padha arep nyedhiyakake senjata marang Ukraina.
Iku ditolak, nanging padha nindakake, senjata-senjata kuwi lagi dikirim.
Lan ing kabèh tumindak iki, AS tumindak ing njaba NATO.
Iki amarga keputusan NATO kudu dijupuk kanthi sarujuk bebarengan saka kabèh anggota NATO.
Tujuan saka kabèh iki yaiku Amérika Sarékat lagi mbangun kordón sanitèr, sabuk keamanan, ngubengi Rusia.
Lan Rusia ngerti iki. Rusia pracaya yèn Amérika Sarékat nduwèni niyat kanggo ngrusak Federasi Rusia.
Aku mikir kita ora pengin matèni wong-wong mau, nanging mung nyilakake sethithik utawa nyebabake cilaka marang wong-wong mau.
Ing kahanan apa waé, saiki kita bali maneh marang dolanan lawas.
Lan yen kowe takon marang wong Polandia, Honggaria, utawa Rumania, padha manggon ing donya sing beda
banget karo wong Jerman, lan wong Jerman manggon ing donya sing beda banget karo wong Spanyol.
Dadi ana perselisihan ing Éropah.
Nanging aku bakal ngandhani kowe kanthi tepat apa sing bakal dipilih wong Ukraina: padha bakal
nyoba nggawa Amerika Serikat menyang negarane.
Amérika Sarékat, saka kapentingan dhasaré, ngontrol kabèh samodra ing donya.
Ora ana kuwasa sing tau nindakake kuwi.
Mulane, kita nyerang negara-negara ing donya, lan ora ana apa-apa sing bisa padha lakoni.
Iku bab sing apik banget.
Njaga kendali ing segara lan ing angkasa iku dhasar kekuwatan kita.
Cara paling apik kanggo ngalahake armada mungsuh yaiku nyegah supaya ora dibangun.
Carane wong Inggris njamin manawa ora ana kakuwatan Eropa sing bisa mbangun armada yaiku kanthi
nggawe wong-wong Eropa padha perang siji lan sijine.
Kebijakan sing bakal tak saranké yaiku sing ditrapaké Ronald Reagan ing Iran lan Irak.
Dheweke ndhukung loro pihak ing perang, supaya padha padha perang siji lan sijine tinimbang nglawan kita.
Iku cinis, iku nggegirisi sacara moral, nanging iku mujarab.
Lan kuwi intiné: Amerika Serikat ora ana ing posisi kanggo ngreksa sakabèhé Eurasia.
Nalika sepatu bot kita nyentuh lemah ing kana, kita kalah jumlah sacara demografis.
Kita bisa ngalahaké tentara, nanging kita ora ana ing posisi kanggo ngreksa Irak.
Mung gagasan yèn 130.000 prajurit AS ngreksa sawijining nagara sing duwé 25 yuta jiwa...
Rasio petugas polisi marang warga ing New York luwih dhuwur tinimbang rasio prajurit AS marang populasi Irak.
Dadi, kita ora ana ing posisi kanggo campur tangan kanthi militer ing endi-endi, nanging kita ana ing posisi, sepisanan, kanggo
ndhukung kekuwatan sing padha perang siji lan sijine supaya padha bisa fokus marang awake dhewe – ndhukung
kanthi politik, finansial, lan militer, kanthi nyedhiyakake senjata lan ngirim penasihat AS.
Lan ing kahanan luar biasa, kaya sing wis kita lakoni ing Jepang, ora, nanging ing Vietnam, Irak, lan
Afghanistan, kita campur tangan kanthi serangan perusak.
Taktik serangan pre-emptif ora dimaksudaké kanggo ngalahaké mungsuh, nanging luwih kanggo nggawe mungsuh ora seimbang.
Kita wis nyoba kuwi ing saben perang, kaya ing Afghanistan, ing ngendi kita nggawe Al Qaeda ora seimbang.
Masalah sing kita duwé, amarga kita isih enom lan bodho, yaiku kita nggawe mungsuh kita ora seimbang tinimbang ngomong:
Kita wis nindakake pakaryan sing apik, ayo saiki mulih, ayo padha ngomong:
Wah, gampang tenan. Ayo padha mbangun demokrasi ing kene uga.
Iku wektu kelemahan pikiran kita sing ngalahake kita.
Mula, jawabané yaiku Amérika Sarékat ora bisa campur tangan kanthi militèr ing kabèh panggonan ing Eurasia.
Intervensi kudu selektif lan sak arang-arangé bisa.
Intervensi militer iku kasus khusus kanggo kita, pilihan pungkasan.
Kita ora bisa ngirim pasukan AS ing langkah kapisan.
Nanging yen kita ngirim pasukan AS, mula, kaya sing wis cetha saka pengalaman,
Tindakan campur tangan kudu diwatesi lan ora nganti ngrembaka dadi gedhe banget.
Muga-muga kita wis paham wektu iki, amarga biasane bocah-bocah butuh wektu suwe kanggo sinau ing kelas.
Nanging kowe pancen bener tenan, kita minangka kakaisaran ora bisa nindakake kuwi (melu campur ing endi-endi).
Wong Inggris ora ngreksa India ing wektu kuwi; padha mung njupuk nagara-nagara individu ing
India lan ngidini padha perang siji lan sijine.
Wong Inggris wis masang perwira Inggris ing tentara India.
Wong Romawi kuna ora ngirim pasukan menyang wilayah terpencil ing njaba Kakaisaran Romawi,
nanging malah masang raja-raja pro-Romawi ing kana.
Para raja iki mrentah atas jeneng Kakaisaran Romawi ing nagara-nagara liya, lan padha tanggung jawab
njaga katentreman pro-Romawi ing tapel wates kakaisaran.
Iki kedadeyan, umpama, karo Kakaisaran Parthia.
Dadi, kakaisaran sing nyoba mréntah langsung ing wewengkon sing diduduki gagal, kaya déné Kakaisaran Nazi, umpamané.
Amarga ora ana siji wae sing duwe kuwasa cukup kanggo mréntah langsung.
Kowe kudu pinter bab iki.
Pokoke, kuwi dudu masalah kita.
Sejatine kuwi ateges kita pancen sawijining kakaisaran.
Nanging, kita ora kena mikir yen bisa santai, mulih, lan mandheg kuwatir bab apa wae.
Kita mung wis watara telung bab ing buku iki.
Pitakonan sabanjure saka pamirsa:
Apa aku wis paham kanthi bener yen mata uang Eropa, euro, ora bakal lestari ...?
George Friedman: Pitakonan sing saiki ana ing meja kanggo wong Rusia yaiku apa padha kepengin Ukraina dadi zona penyangga antara
Rusia lan Kulon sing paling ora tetep netral – utawa apa Kulon bakal maju nganti adoh mlebu Ukraina nganti Kulon
(NATO) mung 100 km saka Stalingrad lan 500 km saka Moskow?
Kanggo Rusia, status Ukraina iku pitakon eksistensial.
Lan wong Rusia ora bisa mung lunga lan nglirwakake masalah iki.
Kanggo Amerika Serikat, yen Rusia terus campur tangan ing Ukraina, kita bakal mandhegake Rusia.
Langkah-langkah wis dijupuk kanggo iki, lan Jenderal Hodges ditunjuk dadi sing disalahake.
Iki babagan nyiyapake pasukan luwih dhisik ing Romania, Bulgaria, Polandia, lan negara-negara Baltik –
Intermarium, wewengkon ing antarane Segara Ireng lan Segara Baltik sing diimpi-impi dening Pilsudski.
Iki solusi sing paling disenengi kanggo Amerika Serikat.
Lan bab sing kita durung duwe jawaban yaiku pitakon:
Apa sing bakal ditindakake Jerman ing kahanan iki?
Variabel sing sejatine durung dingerteni ing Éropa yaiku wong Jerman. Yen AS mbangun sabuk keamanan iki, ora ing Ukraina
nanging ing kulon, pengaruh Rusia ing Ukraina bakal surut.
Kita ora ngerti apa posisi Jerman bakal kaya apa.
Jerman ana ing kahanan sing aneh banget.
Mantan Kanselir Jerman Gerhard Schröder dadi anggota dewan pengawas Gazprom.
Wong Jerman nduwé hubungan sing rumit banget karo wong Rusia.
Nanging dheweke dhewe ora ngerti apa sing kudu ditindakake.
Padha kudu ngekspor barang-barangé, lan wong Rusia bisa tuku.
Ing sisih liya, padha kelangan zona perdagangan bebasé, sing dibutuhaké kanggo mbangun bab-bab liya.
Kekuwatiran utama Amérika Sarékat yaiku modal lan téknologi Jerman bakal digabung karo
sumber daya bahan baku lan tenaga kerja Rusia.
Ngombinasikake kanggo mbentuk kombinasi unik sing wis diupayakake dening Amerika Serikat kanggo nyegah sajrone satus taun.
Dadi, kepiye carane kita bisa nyegah gabungan Jerman-Rusia iki supaya ora kelakon?
Amerika Serikat wis siyap mbukak kertu-kartune ing meja: iku garis antarane Negara-Negara Baltik lan Segara Ireng.
Saka sisih Rusia, kertu-kertu mau wis tansah ana ing meja.
Kanggo wong-wong mau, penting banget supaya Ukraina dadi negara netral, ora pro-Kulon.
Belarus iku prakara sing beda ing kene.
Ya, sapa waé sing bisa mangsuli pitakon iki kanggo aku, apa sing bakal ditindakake wong Jerman ing kahanan iki, uga bisa
ngandhani aku kepiye sejarah 20 taun sabanjuré bakal katon.
Nanging sayangé, wong Jerman kudu nggawe keputusan iki bola-bali.
Lan kuwi masalah langgengé Jerman.
Jerman iku kuwat banget sacara ekonomi, nanging ing wektu sing padha ringkih banget ing babagan geopolitik.
Lan padha ora ngerti kepiye lan ing endi padha bisa adol eksporé.
Wiwit taun 1871, iki tansah dadi pitakon Jerman. Lan pitakon kanggo Éropa.
Pertimbangna pitakon Jerman, sing saiki muncul maneh.
Iku pitakon sabanjure sing kudu kita takon – nanging kita ora nindakake amarga kita ora
ngerti apa sing bakal ditindakake wong Jerman.