Stratfor toespraak: "100 jaar Amerikaanse aanvallen op Duits-Russische vriendschap".
De Chicago Raad voor Mondiale Zaken. 4 februari 2015, Chicago, VS
Mijn naam is Nick Brand en ik ben directeur van gezamenlijke programma's bij de Chicago Council on Global Affairs.
Bedankt voor uw komst.
Ik maak van deze gelegenheid gebruik om George Friedman welkom te heten hier bij The Chicago Council.
Ik denk dat dit zijn eerste keer hier is, bedankt dat je bij ons bent.
George Friedman: Geen enkele plek kan op de lange termijn vreedzaam blijven.
Zelfs de VS niet, ik bedoel, wij (VS) worden altijd vergezeld (of beïnvloed) door oorlogen.
Ik vermoed dat Europa niet zal terugkeren naar de grote oorlogen, maar wel naar de menselijke normaliteit:
Het zal zijn oorlogen hebben, zijn tijden van vrede en het zal zijn levens verliezen.
Er zullen geen 100 miljoen doden vallen zoals in de vorige oorlog, maar het idee van Europese
keuzevrijheid zal hier denk ik wel aan bijdragen.
Er zullen conflicten komen in Europa, er zijn al conflicten geweest in Joegoslavië en nu ook in Oekraïne.
De betrekkingen van Europa met de Verenigde Staten - we hebben geen betrekkingen met Europa.
We hebben betrekkingen met Roemenië, met Frankrijk, maar er is geen Europa waarmee de VS betrekkingen onderhoudt.
Vraag uit het publiek: Is islamitisch extremisme de grootste bedreiging voor de Verenigde
Staten en zal het afnemen of blijven bestaan?
George Friedman: Hij is een probleem voor de Verenigde Staten, maar geen existentiële bedreiging.
We moeten hier op de juiste manier mee omgaan. We hebben andere belangen op het gebied van buitenlands beleid.
Het belangrijkste aandachtspunt van het buitenlands beleid van de VS in de vorige eeuw, in de Eerste en Tweede Wereldoorlog en in
de Koude Oorlog, waren de betrekkingen tussen Duitsland en Rusland, omdat zij samen
de enige macht zijn die ons kan bedreigen.
Onze belangrijkste zorg was ervoor te zorgen dat dit niet zou gebeuren.
Als je een Oekraïner bent, zul je kijken wie de enige is die je kan helpen, en dat zijn de Verenigde Staten.
Vorige week, of ongeveer 10 dagen geleden, bezocht de opperbevelhebber van de Amerikaanse
grondtroepen in Europa, generaal Ben Hodges, Oekraïne.
Hij kondigde daar aan dat de Amerikaanse militaire adviseurs binnenkort officieel in Oekraïne zouden aankomen.
Hij deelde de medailles uit aan de Oekraïense strijders daar, hoewel het Amerikaanse militaire protocol
verbiedt dat medailles worden uitgereikt aan buitenlanders.
Maar hij deed dit omdat hij wilde laten zien dat het Oekraïense leger zijn leger is. Daarna vertrok hij.
En nu leveren de Verenigde Staten wapens, artillerie en ander militair materieel aan de Baltische staten
- de Baltische staten, Roemenië, Polen en Bulgarije.
Dat is een heel interessant punt.
Gisteren kondigden de Verenigde Staten aan dat ze van plan zijn wapens te leveren aan Oekraïne.
Dat is ontkend, maar ze doen het, de wapens worden geleverd.
En bij al deze acties handelen de VS buiten de NAVO om.
Dit komt omdat NAVO-besluiten unaniem door alle NAVO-leden moeten worden genomen.
Het punt van de hele zaak is dat de VS een cordon sanitaire, een veiligheidsgordel, rond Rusland aan het bouwen is.
En Rusland weet dat. Rusland gelooft dat de VS van plan zijn om de Russische Federatie op te splitsen.
Ik denk niet dat we ze willen doden, we willen ze alleen pijn doen of schade toebrengen.
Hoe dan ook, we zijn nu terug in het oude spel.
En als je het een Pool, een Hongaar of een Roemeen vraagt, die leven in een heel andere wereld dan de Duitsers, en de
Duitsers leven in een heel andere wereld dan de Spanjaarden.
Er is dus onenigheid in Europa.
Maar ik zal je precies vertellen waar de Oekraïners voorstander van zullen zijn: ze
zullen proberen de VS hun land binnen te halen.
De Verenigde Staten controleren uit fundamenteel belang alle oceanen van de wereld.
Geen enkele macht heeft dat ooit gedaan.
Daarom vallen we de volkeren van deze wereld binnen en kunnen ze er niets aan doen.
Dat is iets heel moois.
Controle houden over de oceanen en in de ruimte is de basis van onze macht.
De beste manier om een vijandelijke vloot te verslaan is te voorkomen dat deze wordt gebouwd.
De manier waarop de Britten ervoor zorgden dat geen enkele Europese mogendheid de vloot kon bouwen,
was door Europeanen tegen elkaar te laten vechten.
Het beleid dat ik zou aanraden is het beleid dat Ronald Reagan toepaste in Iran en Irak.
Hij steunde beide kanten in de oorlog zodat ze tegen elkaar vochten en niet tegen ons.
Het was cynisch, het was moreel niet te rechtvaardigen, maar het werkte.
En dat is het punt: de Verenigde Staten zijn niet in staat om heel Eurazië te bezetten.
Op het moment dat onze laarzen daar de grond raken, zijn we demografisch in de minderheid.
We kunnen een leger vernietigen, maar we zijn niet in een positie om Irak te bezetten.
Het idee alleen al van 130.000 Amerikaanse soldaten die een land van 25 miljoen mensen bezetten...
De verhouding tussen het aantal politieagenten en de bevolking van New York is groter dan de verhouding tussen
het aantal Amerikaanse soldaten en de Iraakse bevolking.
We zijn dus niet in de positie om overal militair in te grijpen, maar we zijn wel in de positie om in de eerste plaats de
mogendheden te steunen die met elkaar in gevecht zijn, zodat ze zich op zichzelf kunnen concentreren - om ze te
steunen: politiek, financieel, militair, door wapens te leveren en Amerikaanse adviseurs uit te zenden.
En in uitzonderlijke gevallen, zoals we deden in Japan, nee, in Vietnam, Irak en Afghanistan,
ingrijpen met preventieve aanvallen (spoiling attacks).
De tactiek van preventieve aanvallen is niet bedoeld om de vijand te verslaan, maar eerder om de vijand uit balans te brengen.
We hebben dat in elke oorlog geprobeerd, bijvoorbeeld in Afghanistan, waar we Al Qaida uit balans hebben gebracht.
Het probleem dat we hebben sinds we zo jong en dom zijn, is dat we in plaats van te zeggen dat de vijand uit balans is:
We hebben goed werk geleverd, laten we nu naar huis gaan, zeggen we:
Man, dat was makkelijk, laten we hier nog een democratie bouwen.
Op dat moment werden we getroffen door de zwakte van onze geest.
Het antwoord is dus dat de VS niet overal in Eurazië militair kan ingrijpen.
Je moet selectief en zo zelden mogelijk ingrijpen.
Voor ons is militaire interventie een speciaal geval, het laatste redmiddel.
We kunnen geen Amerikaanse troepen sturen als eerste stap.
Maar als we de Amerikaanse troepen sturen, dan, en dat hebben we al duidelijk begrepen uit ervaring,
interventie moet beperkt blijven en geen gigantische proporties aannemen.
Hopelijk hebben we dat voor deze keer begrepen, want meestal duurt het even voordat kinderen leren in de klas.
Maar je hebt helemaal gelijk, wij als rijk kunnen dat niet doen (overal ingrijpen).
De Britten bezetten India toen niet, ze namen gewoon de afzonderlijke staten van
India in en lieten ze met elkaar vechten.
De Britten installeerden Britse officieren in het Indiase leger.
De oude Romeinen stuurden ook geen troepen naar afgelegen gebieden buiten het Romeinse
Rijk, maar zetten daar pro-Romeinse koningen in.
Deze koningen regeerden voor het Romeinse Rijk in andere landen en waren verantwoordelijk voor het handhaven
van de pro-Romeinse vrede aan de grenzen van het rijk.
Dit was bijvoorbeeld het geval met het Parthische Rijk.
Dus imperia die proberen direct te heersen in bezette gebieden, zulke imperia falen, zoals
bijvoorbeeld het geval was met het nazi-rijk.
Omdat niemand genoeg macht heeft om rechtstreeks te regeren.
Je moet het slim aanpakken.
Dat is echter niet ons probleem.
Het betekent eigenlijk dat we als zodanig een rijk zijn.
Maar we moeten niet denken dat we kunnen ontspannen, naar huis kunnen gaan en ons nergens meer zorgen over hoeven te maken.
We zijn pas in ongeveer het derde hoofdstuk van het boek.
Volgende vraag uit het publiek:
Heb ik u goed begrepen dat de Europese munt, de euro, niet zal overleven ...?
George Friedman: De vraag die nu op tafel ligt voor de Russen is of jullie willen dat Oekraïne een bufferzone wordt tussen Rusland
en het Westen die op zijn minst neutraal blijft - of zal het Westen zo ver Oekraïne binnendringen dat het
Westen (de NAVO) nog maar 100 kilometer van Stalingrad en 500 kilometer van Moskou verwijderd zal zijn?
Voor Rusland is de status van Oekraïne een existentiële kwestie.
En de Russen kunnen niet zomaar weglopen en deze kwestie loslaten.
Voor de VS geldt dat als Rusland zich blijft vastklampen aan Oekraïne, wij Rusland zullen tegenhouden.
Hiervoor werden maatregelen genomen waarvoor generaal Hodges als schuldige werd aangewezen.
Het gaat over de prepositionering van troepen in Roemenië, Bulgarije, Polen en de Baltische staten - het
Intermarium, het gebied tussen de Zwarte Zee en de Baltische Zee, wat de droom van Pilsudski was.
Dit is de voorkeursoplossing voor de VS.
En waar we geen antwoord op hebben is de vraag:
Wat zal Duitsland in deze situatie doen?
De echte onbekende variabele in Europa zijn de Duitsers, als de VS deze veiligheidsgordel bouwt, niet in Oekraïne, maar naar
het Westen en de invloed van de Russen in Oekraïne zal afnemen.
We weten niet wat het Duitse standpunt zal zijn.
Duitsland bevindt zich in een heel bijzondere situatie.
De voormalige Duitse bondskanselier Gerhard Schröder zit in de Raad van Commissarissen van Gazprom.
De Duitsers hebben een zeer complexe relatie met de Russen.
Maar ze weten niet wat ze zelf moeten doen.
Ze moeten hun goederen exporteren, de Russen kunnen ze van ze afpakken.
Aan de andere kant verliezen ze hun vrijhandelszone, die ze nodig hebben om andere dingen te bouwen.
De grootste angst van de VS is dat Duits kapitaal en Duitse technologieën zullen worden
gecombineerd met Russische grondstoffen en Russische arbeid,
vormen samen een unieke combinatie die de VS al een eeuw probeert te voorkomen.
Dus hoe kan deze Duits-Russische combinatie worden voorkomen?
De VS zijn bereid hun kaarten op tafel te leggen: het is de lijn tussen de Oostzee en de Zwarte Zee.
De kaarten hebben altijd op tafel gelegen voor Rusland.
Voor hen is het cruciaal dat Oekraïne een neutraal land wordt, geen pro-westers land.
Wit-Rusland is een andere zaak.
Welnu, iedereen die me een antwoord kan geven op de vraag wat de Duitsers in deze situatie zullen doen, kan me ook vertellen
hoe de volgende 20 jaar van de geschiedenis eruit zullen zien.
Maar helaas moeten de Duitsers deze beslissing steeds opnieuw nemen.
En dat is het eeuwige probleem van Duitsland.
Duitsland is economisch enorm machtig, maar tegelijkertijd geopolitiek erg kwetsbaar.
En ze weten nooit hoe en waar ze hun export kunnen verkopen.
Sinds 1871 is dit altijd de Duitse kwestie geweest. En de kwestie van Europa.
Denk aan de Duitse kwestie, die nu weer ter sprake komt.
Dat is de volgende vraag die we moeten stellen - maar dat doen we niet omdat we niet weten wat de Duitsers gaan doen.