Fjala e Stratfor: "100 vjet sulme të SHBA-së ndaj miqësisë gjermanogjermane"
Këshilli i Çikagos për Çështjet Globale. 4 shkurt 2015, Çikago, SHBA
Unë jam Nick Brand dhe jam Drejtor i Programeve të Përbashkëta në Këshillin e Çikagos për Çështjet Globale.
Faleminderit që erdhët.
Do të doja të shfrytëzoja këtë mundësi për të mirëpritur George Friedman këtu në Këshillin e Çikagos.
Mendoj se kjo është hera e tij e parë këtu, faleminderit që na u bashkuat.
George Friedman: Asnjë vend nuk mund të mbetet paqësor përgjithmonë.
As edhe SHBA-ja, dua të them, ne (SHBA-ja) jemi vazhdimisht të shoqëruar (ose të prekur) nga luftërat.
Dyshoj se Europa nuk do të kthehet në luftëra të mëdha, por do të kthehet në kushte normale njerëzore:
Do të ketë luftërat e veta, kohët e veta të paqes, dhe do t'i humbasë jetët e veta.
Nuk do të ketë 100 milionë vdekje si në luftën e fundit, por ideja e përjashtimit evropian, mendoj, do të kontribuojë në këtë.
Do të ketë konflikte në Evropë; tashmë ka pasur konflikte në Jugosllavi dhe tani edhe në Ukrainë.
Marrëdhëniet e Evropës me Shtetet e Bashkuara – ne nuk kemi marrëdhënie me Evropën.
Ne kemi marrëdhënie me Rumuninë, me Francën, por nuk ka asnjë Evropë me të cilën SHBA-të kanë marrëdhënie.
Pyetje nga publiku: A është ekstremizmi islamist kërcënimi kryesor për Shtetet e Bashkuara, dhe
a do të zhduket apo do të vazhdojë të ekzistojë?
George Friedman: Ai është një problem për Shtetet e Bashkuara, por jo një kërcënim ekzistencial.
Kjo duhet trajtuar në mënyrë të përshtatshme. Ne kemi interesa të tjera në politikën e jashtme.
Fokusi kryesor i politikës së jashtme të SHBA-së gjatë shekullit të kaluar, në Luftën e Parë dhe Luftën e Dytë Botërore dhe gjatë
Luftës së Ftohtë, ishte marrëdhënia midis Gjermanisë dhe Rusisë, sepse së bashku ato janë e vetmja fuqi që mund të na kërcënojë.
Kujdesi ynë kryesor ishte të siguronim që kjo të mos ndodhte.
Nëse jeni ukrainas, do të kërkoni të vetmin që mund t'ju ndihmojë, dhe ai është Shtetet e Bashkuara.
Javën e kaluar, ose rreth 10 ditë më parë, komandanti i përgjithshëm i forcave tokësore amerikane
në Evropë, gjenerali Ben Hodges, vizitoi Ukrainën.
Ai njoftoi atje se këshilltarët ushtarakë amerikanë së shpejti do të mbërrijnë zyrtarisht në Ukrainë.
Ai në fakt atje u dorëzoi medalje luftëtarëve ukrainas, edhe pse protokolli ushtarak i
SHBA-së ndalon dhënien e medaljeve për të huajt.
Por ai e bëri këtë sepse donte të tregonte se ushtria ukrainase është ushtria e tij. Pastaj ai u largua.
Dhe tani Shtetet e Bashkuara po furnizojnë armë, artileri dhe pajisje të tjera ushtarake për shtetet
baltike – shtetet baltike, Rumania, Polonia dhe Bullgaria.
Kjo është një pikë shumë interesante.
Dje, Shtetet e Bashkuara njoftuan se planifikojnë të furnizojnë Ukrainën me armë.
Kjo u mohua, por ata po e bëjnë, armët po dorëzohen.
Dhe në të gjitha këto veprime, SHBA-ja vepron jashtë NATO-s.
Kjo është sepse vendimet e NATO-s duhet të merren njëzëri nga të gjithë anëtarët e NATO-s.
Qëllimi i gjithë kësaj është që SHBA-ja po krijon një kordon sanitar, një brez sigurie, rreth Rusisë.
Dhe Rusia e di këtë. Rusia beson se SHBA-ja ka për qëllim të shkatërrojë Federatën Ruse.
Mendoj se nuk duam t'i vrasim, por vetëm t'i dëmtojmë pak ose t'u shkaktojmë ndonjë dëm.
Në çdo rast, tani jemi përsëri te loja e vjetër.
Dhe nëse pyet një polak, hungarez apo rumun, ata jetojnë në një botë krejtësisht të ndryshme nga gjermanët, dhe gjermanët
jetojnë në një botë krejtësisht të ndryshme nga spanjollët.
Pra, ka mosmarrëveshje në Evropë.
Por do t'ju them saktësisht se çfarë do të preferojnë ukrainasit: ata do të përpiqen të sjellin SHBA-në në vendin e tyre.
Shtetet e Bashkuara, nga interesi i saj themelor, kontrollon të gjitha oqeanet e botës.
Asnjë pushtet nuk e ka bërë kurrë këtë.
Për këtë arsye, ne po pushtojmë kombet e botës, dhe ata nuk mund të bëjnë asgjë për këtë.
Kjo është një gjë shumë e bukur.
Mbajtja e kontrollit mbi oqeanet dhe në hapësirë është themeli i fuqisë sonë.
Mënyra më e mirë për të mposhtur një flotë armike është ta parandalosh ndërtimin e saj.
Mënyra se si britanikët siguruan që asnjë fuqi evropiane të mos mund të ndërtonte flotën ishte
t'i bënin evropianët të luftonin me njëri-tjetrin.
Politika që do të rekomandoja është ajo që Ronald Reagan zbatoi në Iran dhe Irak.
Ai mbështeti të dyja palët në luftë, në mënyrë që ato të luftonin me njëra-tjetrën në vend që të luftonin kundër nesh.
Ishte cinike, ishte moralisht e papranueshme, por funksionoi.
Dhe pikërisht ky është qëllimi: Shtetet e Bashkuara nuk janë në gjendje të pushtojnë tërë Euroazinë.
Në çastin që çizmet tona prekin tokën atje, jemi në pakicë demografike.
Ne mund të mundim një ushtri, por nuk jemi në gjendje të pushtojmë Irakun.
Vetëm ideja që 130,000 ushtarë amerikanë po pushtojnë një vend me 25 milionë banorë...
Raporti i oficerëve të policisë ndaj banorëve në Nju Jork është më i madh se raporti i
ushtarëve amerikanë ndaj popullsisë irakiane.
Pra, ne nuk jemi në gjendje të ndërhyjmë ushtarakisht kudo, por jemi në gjendje, së pari, të mbështesim fuqitë që luftojnë mes
vete, në mënyrë që ato të mund të përqendrohen tek vetja – t'i mbështesim politikisht, financiarisht dhe ushtarakisht,
duke furnizuar me armë dhe duke dërguar këshilltarë amerikanë.
Dhe në raste të jashtëzakonshme, siç bëmë në Japoni, jo, në Vietnam, Irak dhe Afganistan, ndërhyni me sulme shkatërruese.
Taktika e goditjeve paraprake nuk synon të mundë armikun, por më tepër ta çojë atë në ekuilibër të paqëndrueshëm.
Ne e provuam këtë në çdo luftë, si në Afganistan, ku e çaluam Al Kaidën.
Problemi që kemi, pasi jemi kaq të rinj dhe budallenj, është se i hedhim armiqtë tanë jashtë ekuilibrit në vend që të themi:
Kemi bërë një punë të mirë, le të shkojmë tani në shtëpi, le të themi:
Uff, ishte kaq e lehtë. Le të ndërtojmë edhe këtu një demokraci.
Ishte momenti i dobësisë sonë mendore që na mposhti.
Prandaj, përgjigjja është se SHBA-ja nuk mund të ndërhyjë ushtarakisht kudo në Euroazi.
Ndërhyrja duhet të jetë selektive dhe sa më e rrallë të jetë e mundur.
Ndërhyrja ushtarake është një rast i veçantë për ne, mjeti i fundit.
Ne nuk mund të dërgojmë trupa amerikane si hap të parë.
Por nëse dërgojmë trupa amerikane, atëherë, siç e kemi kuptuar tashmë qartë nga përvoja,
Ndërhyrja duhet të jetë e kufizuar dhe të mos arrijë përmasa të mëdha.
Shpresojmë që këtë herë e kemi kuptuar, sepse zakonisht duhet pak kohë që fëmijët të mësojnë në klasë.
Por ti ke plotësisht të drejtë, ne si një perandori nuk mund ta bëjmë këtë (të ndërhyjmë kudo).
Britanikët nuk e pushtuan Indinë në atë kohë; ata thjesht morën shtetet individuale të Indisë dhe i lanë të luftonin mes vete.
Britanikët kanë instaluar oficerë britanikë në ushtrinë indiane.
Romakët e lashtë nuk dërgonin trupa në rajone të largëta jashtë Perandorisë Romake, por në
vend të kësaj aty vendosnin mbretër pro-romakë.
Këta mbretër sundonin në emër të Perandorisë Romake në vende të tjera dhe ishin përgjegjës për
ruajtjen e paqes pro-romake në kufijtë e perandorisë.
Kjo ishte rasti, për shembull, me Perandorinë Parthike.
Pra, perandoritë që përpiqen të sundojnë drejtpërdrejt në territoret e pushtuara dështojnë, siç
ishte rasti me perandorinë naziste, për shembull.
Sepse askush nuk ka mjaft pushtet për të sunduar drejtpërdrejt.
Duhet të jesh i zgjuar për këtë.
Sidoqoftë, kjo nuk është problemi ynë.
Në të vërtetë, kjo do të thotë se ne jemi një perandori si e tillë.
Megjithatë, nuk duhet të mendojmë se mund të relaksohemi, të kthehemi në shtëpi dhe të ndalojmë së u shqetësuar për asgjë.
Ne jemi vetëm rreth tre kapituj në librin.
Pyetja tjetër nga publiku:
A e kam kuptuar drejt që monedha evropiane, euro, nuk do të mbijetojë...?
George Friedman: Pyetja tani në tavolinë për rusët është nëse duan që Ukraina të jetë një zonë tampon midis Rusisë dhe
Perëndimit që të paktën do të mbetet neutrale – apo nëse Perëndimi do të avancojë kaq shumë në Ukrainë sa Perëndimi (NATO)
të jetë vetëm 100 km larg Stalingradit dhe 500 km larg Moskës?
Për Rusinë, statusi i Ukrainës është një çështje ekzistenciale.
Dhe rusët nuk mund të largohen thjesht dhe të heqin dorë nga kjo çështje.
Për Shtetet e Bashkuara, nëse Rusia vazhdon të ndërhyjë në Ukrainë, ne do ta ndalojmë Rusinë.
U morën masa për këtë qëllim, për të cilat u emërua Gjenerali Hodges për t'u fajësuar.
Bëhet fjalë për pozicionimin paraprak të trupave në Rumani, Bullgari, Poloni dhe shtetet baltike –
Intermarium, territori midis Detit të Zi dhe Detit Baltik, për të cilin ëndërronte Pilsudski.
Kjo është zgjidhja e preferuar për SHBA-në.
Dhe gjëja për të cilën nuk kemi përgjigje është pyetja:
Çfarë do të bëjë Gjermania në këtë situatë?
Variabli i vërtetë i panjohur në Evropë janë gjermanët. Nëse SHBA ndërton këtë brez sigurie, jo në Ukrainë
por në perëndim, ndikimi rus në Ukrainë do të zbehet.
Ne nuk e dimë se cila do të jetë pozicioni gjerman.
Gjermania është në një situatë shumë të veçantë.
Ish-kancelari gjerman Gerhard Schröder është në bordin mbikëqyrës të Gazprom.
Gjermanët kanë një marrëdhënie shumë komplekse me rusët.
Por ata vetë nuk e dinë se çfarë të bëjnë.
Ata duhet të eksportojnë mallrat e tyre, dhe rusët mund t'i blejnë ato.
Nga ana tjetër, ata humbasin zonën e tyre të tregtisë së lirë, e cila u nevojitet për të ndërtuar gjëra të tjera.
Kujdesi kryesor i Shteteve të Bashkuara është që kapitali gjerman dhe teknologjitë gjermane të kombinohen me
burimet e lëndëve të para ruse dhe fuqinë punëtore ruse.
bashkohen për të formuar një kombinim unik që SHBA-ja ka përpjekur ta parandalojë për një shekull.
Pra, si mund ta parandalojmë këtë kombinim gjerman-rus që të ndodhë?
SHBA-ja është gati të vendosë kartat e saj mbi tavolinë: është vija midis Shteteve Baltike dhe Detit të Zi.
Në anën e Rusisë, kartat gjithmonë kanë qenë në tavolinë.
Për ta, është thelbësore që Ukraina të bëhet një vend neutral, jo pro-perëndimor.
Belarus është një çështje tjetër këtu.
Epo, kushdo që mund të më përgjigjet në atë pyetje, se çfarë do të bëjnë gjermanët në këtë situatë, mund të më
tregojë edhe se si do të duken 20 vitet e ardhshme të historisë.
Por fatkeqësisht, gjermanët duhet ta marrin këtë vendim përsëri e përsëri.
Dhe ky është problemi i përjetshëm i Gjermanisë.
Gjermania është ekonomikisht jashtëzakonisht e fuqishme, por njëkohësisht shumë e brishtë në terma gjeopolitikë.
Dhe ata kurrë nuk e dinë si dhe ku mund të shesin eksportet e tyre.
Që nga viti 1871, kjo ka qenë gjithmonë çështja gjermane. Dhe çështja për Evropën.
Merreni në konsideratë çështjen gjermane, e cila tani po ngrihet përsëri.
Kjo është pyetja tjetër që duhet ta bëjmë – por nuk po e bëjmë sepse nuk e dimë se çfarë do të bëjnë gjermanët.