Pidato Stratfor: "100 taun serangan AS kana persahabatan Jerman-Rusia"
Dewan Urusan Global Chicago. 4 Pébruari 2015, Chicago, Amérika Serikat
Nami abdi Nick Brand, sareng abdi Diréktur Program Gabungan di The Chicago Council on Global Affairs.
Hatur nuhun parantos sumping.
Abdi hoyong ngamangpaatkeun kasempetan ieu pikeun ngabagéakeun George Friedman di dieu di The Chicago Council.
Kuring pikir ieu kahiji kalina anjeunna di dieu, hatur nuhun parantos ngiringan kami.
George Friedman: Teu aya tempat nu bisa tetep tentrem salawasna.
Bahkan Amérika Sarikat ogé, maksudna urang (Amérika Sarikat) terus-terusan dibarengan (atawa kapangaruhan) ku perang.
Kuring curiga yén Éropa moal balik deui kana perang gedé, tapi bakal balik deui kana kaayaan manusa anu normal:
Éta bakal boga perangna, mangsa damina, sarta bakal kaleungitan hirupna.
Moal aya 100 juta pupus sapertos dina perang kamari, tapi pamadegan yén Éropa téh
istiméwa, saur abdi, bakal nyumbang kana ieu.
Bakal aya konflik di Éropa; geus aya konflik di Yugoslavia jeung ayeuna ogé di Ukraina.
Hubungan Éropa jeung Amérika Serikat – urang teu boga hubungan jeung Éropa.
Urang boga hubungan jeung Romania, jeung Perancis, tapi teu aya Éropa nu AS boga hubungan jeung éta.
Patanyaan ti pamiarsa: Naha ekstrimisme Islam téh ancaman utama pikeun Amérika Serikat, sarta
naha éta bakal leungit atawa bakal terus aya?
George Friedman: Anjeunna mangrupikeun masalah pikeun Amérika Serikat, tapi sanés ancaman éksisténsial.
Ieu kudu diurus kalayan luyu. Urang gaduh kapentingan kabijakan luar negeri séjén.
Fokus utama kawijakan luar negeri AS salila abad kamari, dina Perang Dunia Kahiji jeung Perang Dunia Kadua ogé salila
Perang Tiis, nyaéta hubungan antara Jerman jeung Rusia, sabab duanana babarengan hiji-hijina kakuatan anu bisa ngancam urang.
Kahariwang utama kami nyaéta pikeun mastikeun yén ieu henteu kajadian.
Lamun anjeun urang Ukraina, anjeun bakal néangan hiji-hijina anu bisa ngabantu anjeun, nya éta Amérika Serikat.
Minggu kamari, atawa kira-kira sapuluh poé ka tukang, komandan pangluhurna pasukan darat Amérika
di Éropa, Jéndral Ben Hodges, ngadatangan Ukraina.
Manéhna ngumumkeun di dinya yén penaséhat militér AS moal lila deui bakal sumping sacara resmi ka Ukraina.
Manéhna sabenerna masrahkeun medali ka para pejuang Ukraina di dinya, sanajan protokol militér
AS ngalarang masrahkeun medali ka warga asing.
Tapi manéhna ngalakukeun éta sabab manéhna hayang nunjukkeun yén tentara Ukraina téh tentara manéhna. Teras manéhna angkat.
Sareng ayeuna Amérika Sarikat keur nyayagikeun pakarang, artileri, jeung parabot militér séjén ka nagara-nagara Baltik
– nagara-nagara Baltik, Romania, Polandia, jeung Bulgaria.
Éta téh hiji poin anu kacida pikaresepeunna.
Kamari, Amérika Sarikat ngumumkeun yén éta ngarencanakeun nyayagikeun pakarang ka Ukraina.
Éta ditolak, tapi maranéhna keur ngalakukeunana; pakarangna keur diantar.
Jeung dina sagala tindakan ieu, AS ngalakukeunana di luar NATO.
Ieu téh kusabab kaputusan NATO kudu dicandak ku saréréa anggota NATO sacara sapinuhna satuju.
Tujuan sakabéh ieu nyaéta yén Amérika Serikat keur ngadegkeun kordon sanitér, sabuk kaamanan, di sabudeureun Rusia.
Jeung Rusia nyaho ieu. Rusia yakin yén Amérika Serikat niat ngancurkeun Federasi Rusia.
Kuring pikir urang teu hayang maéhan maranéhna, tapi ngan hayang nyilakakeun maranéhna saeutik atawa nyababkeun maranéhna cilaka.
Kumaha waé ogé, ayeuna urang geus balik deui ka kaulinan baheula.
Sareng upami anjeun naros ka urang Polandia, Hungaria, atanapi Romania, maranéhna cicing di dunya anu béda
pisan ti urang Jerman, sarta urang Jerman cicing di dunya anu béda pisan ti urang Spanyol.
Janten aya bédana pamadegan di Éropa.
Tapi kuring bakal nyaritakeun ka anjeun sacara pasti naon anu bakal dipikaresep ku urang Ukraina: maranéhna
bakal nyobian nganteurkeun Amérika Serikat ka nagarana.
Amérika Sarikat, anu ngalakukeun pikeun kapentingan dasarna, ngadalikeun sagala sagara di dunya.
Teu aya kakawasaan nu kungsi ngalakukeun éta.
Ku sabab éta, urang ngarebut nagara-nagara di dunya, sarta maranéhna teu boga daya pikeun nyegah urang.
Éta téh hal anu saé pisan.
Ngajaga kadali di sagara jeung di angkasa téh dasar kakuatan urang.
Cara anu pangalusna pikeun ngéléhkeun armada musuh nyaéta nyegah éta diwangun.
Carana urang Inggris mastikeun yén euweuh kakawasaan Éropa nu bisa ngawangun armada éta
nyaéta ku ngajadikeun urang Éropa silih tarung.
Kabijakan anu kuring sarankeun nyaéta anu dianggo ku Ronald Reagan di Iran jeung Irak.
Manéhna ngadukung dua pihak dina perang, supaya maranéhna silih tarung tinimbang ngalawan urang.
Éta sinis, éta teu bisa dibela sacara moral, tapi éta hasil.
Jeung éta inti na: Amérika Sarikat teu aya dina posisi pikeun ngawasaan sakabéh Éurasia.
Pas sapatu bot urang nyabak taneuh di dinya, urang sacara démografi leuwih saeutik.
Urang tiasa ngéléhkeun hiji tentara, tapi urang teu aya dina posisi pikeun ngawasaan Irak.
Gagasan wungkul yén 130.000 prajurit AS keur ngawasaan hiji nagara anu diwangun ku 25 juta urang...
Rasio pulisi ka warga di New York leuwih gedé tibatan rasio prajurit AS ka populasi Irak baheula.
Jadi, urang teu aya dina posisi pikeun ngalakukeun intervensi militér di mana-mana, tapi urang aya dina posisi, kahiji-tama,
pikeun ngarojong kakuatan-kakuatan anu keur silih tarung sangkan maranéhna bisa fokus ka dirina sorangan –
ngarojongna sacara pulitik, kauangan, jeung militér, ku nyayagikeun pakarang jeung ngirim penaséhat AS.
Jeung dina kaayaan anu luar biasa, saperti anu geus urang lakukeun di Jepang, henteu, di Vietnam, Irak jeung
Afghanistan, urang ngalakukeun intervensi ku serangan ngaruksak.
Taktik serangan pre-emptif téh lain pikeun ngéléhkeun musuh, tapi pikeun ngaganggu kasaimbanganana.
Kami geus nyobian ieu dina unggal perang, saperti di Afghanistan, dimana kami ngaganggu kasaimbangan Al Qaeda.
Masalah anu urang gaduh, sabab urang masih kénéh ngora tur bodo, nyaéta urang ngajadikeun musuh urang kagok tibatan ngomong:
Urang geus ngalakukeun pagawean anu hadé, hayu urang balik ka imah ayeuna, hayu urang ucapkeun:
Wah, éta mah gampang pisan. Hayu urang wangun ogé démokrasi di dieu.
Éta téh momen kalemahan pikiran urang anu ngéléhkeun urang.
Ku kituna, jawabanana nyaéta yén AS teu tiasa campur tangan sacara militér di mana-mana di Éurasia.
Intervensi kudu dipilih-pilih jeung sakedik mungkin.
Intervensi militer téh kasus husus pikeun kami, pilihan pamungkas.
Urang teu tiasa ngirim pasukan AS dina léngkah kahiji.
Tapi lamun urang ngirim pasukan AS, teras, sakumaha anu geus jelas urang paham tina pangalaman,
Intervensi kudu diwatesan jeung ulah nepi ka proporsi anu gedé pisan.
Mugia urang parantos ngartos ayeuna, sabab biasana merlukeun waktos sababaraha lami pikeun barudak diajar di kelas.
Tapi anjeun leres pisan, urang salaku kakaisaran teu tiasa ngalakukeun éta (campur tangan di mana-mana).
Britania henteu ngawasaan India dina waktos éta; maranéhna ngan saukur nyokot nagara-nagara
individu di India teras ngantep maranéhna silih tarung.
Urang Inggris geus masang perwira Inggris dina tentara India.
Urang Romawi kuna ogé henteu ngirim pasukan ka wewengkon jauh di luar Kakaisaran Romawi, tapi
sabalikna maranéhna masang raja-raja pro-Romawi di dinya.
Para raja ieu maréntah atas ngaran Kakaisaran Romawi di nagara-nagara séjén, sarta maranéhna tanggung jawab
ngajaga katengtreman pro-Romawi di wates-wates kakaisaran.
Ieu kajadian, contona, dina Kakaisaran Parthia.
Janten, kakaisaran anu nyobian ngatur langsung di wewengkon anu diduduki gagal, sapertos
anu kajadian kana Kakaisaran Nazi, contona.
Sabab euweuh nu boga kakawasaan cukup pikeun maréntah sacara langsung.
Anjeun kudu pinter dina ngalakukeunana.
Pokona mah, éta lain masalah urang.
Sabenerna éta hartosna yén urang téh hiji kakaisaran sakumaha kitu.
Sanajan kitu, urang teu meunang mikir yén urang bisa santai, balik ka imah, jeung eureun hariwang ngeunaan nanaon.
Urang kakara tilu bab kana buku éta.
Patanyaan salajengna ti pamiarsa:
Naha abdi parantos ngartos kalayan leres yén mata uang Éropa, euro, moal salamet...?
George Friedman: Patarosan anu ayeuna aya dina méja pikeun urang Rusia nyaéta naha maranéhna hayang Ukraina jadi zona penyangga
antara Rusia jeung Kulon anu sahenteuna tetep netral – atawa naha Kulon bakal maju nepi ka jero Ukraina nepi ka Kulon
(NATO) ngan ukur 100 km ti Stalingrad jeung 500 km ti Moskow?
Pikeun Rusia, status Ukraina téh patalékan éksisténsial.
Sareng urang Rusia teu tiasa saukur angkat wé sareng ngantepkeun masalah ieu.
Pikeun Amérika Sarikat, lamun Rusia terus ngaganggu Ukraina, urang bakal ngeureunkeun Rusia.
Langkah-langkah geus dicokot pikeun tujuan ieu, pikeun éta Jenderal Hodges ditunjuk pikeun disalahkeun.
Ieu ngeunaan nyiapkeun pasukan di Romania, Bulgaria, Polandia, jeung nagara-nagara Baltik – Intermarium, wewengkon antara
Laut Hideung jeung Laut Baltik anu diimpi-impikeun ku Pilsudski.
Ieu mangrupikeun solusi anu dipikaresep pikeun Amérika Serikat.
Jeung hal anu urang teu boga jawaban pikeun éta téh patarosan:
Naon anu bakal dilakukeun ku Jerman dina kaayaan ieu?
Variabel anu sabenerna tacan dipikanyaho di Éropa nyaéta urang Jerman. Lamun AS ngawangun sabuk kaamanan ieu, lain di
Ukraina tapi ka kulon, pangaruh Rusia di Ukraina bakal surut.
Urang teu nyaho naon posisi Jerman bakal.
Jerman aya dina kaayaan anu kacida anéhna.
Mantan Kanselir Jerman Gerhard Schröder aya dina déwan pangawas Gazprom.
Urang Jerman boga hubungan anu kacida rumitna jeung urang Rusia.
Tapi maranéhna sorangan teu nyaho naon anu kudu dipigawé.
Aranjeunna kudu ngékspor barangna, sarta urang Rusia tiasa mésérna.
Di sisi séjén, maranéhna kaleungitan zona dagang bébasna, anu diperlukeun pikeun ngawangun hal-hal séjén.
Kahariwang utama Amérika Sarikat nyaéta yén modal jeung téknologi Jerman bakal dihijikeun jeung
sumberdaya bahan baku sarta tanaga kerja Rusia,
Ngagabungkeun pikeun ngabentuk hiji kombinasi unik anu geus diusahakeun dicegah ku Amérika Serikat salila saratus taun.
Jadi kumaha urang tiasa nyegah gabungan Jerman-Rusia ieu tina kajadian?
Amérika Sarikat geus siap nempatkeun kartuna di méja: éta téh garis antara Nagara-nagara Baltik jeung Laut Hideung.
Di pihak Rusia, kartu-kartuna salawasna aya di méja.
Pikeun maranéhna, penting pisan yén Ukraina jadi nagara netral, lain nagara nu pro-Kulon.
Belarus mah urusan anu béda di dieu.
Nya, saha waé anu bisa ngajawab patarosan éta pikeun abdi, naon anu bakal dipigawé ku urang Jerman dina
kaayaan ieu, ogé tiasa nyaritakeun ka abdi kumaha sajarah salami 20 taun ka hareup bakal katingali.
Tapi hanjakalna, urang Jerman kudu nyieun kaputusan ieu terus-terusan.
Sareng éta téh masalah langgengna Jerman.
Jerman sacara ékonomi kacida kuatna, tapi dina istilah géopolitik éta pisan rapuh.
Sareng maranéhna henteu nyaho kumaha jeung di mana maranéhna tiasa ngajual éksporna.
Ti saprak taun 1871, ieu salawasna jadi patalékan Jerman. Jeung patalékan pikeun Éropa.
Pertimbangkeun patarosan Jerman, anu ayeuna muncul deui.
Éta patarosan salajengna anu kudu urang tanyakeun – tapi urang henteu ngalakukeunana sabab urang
henteu terang naon anu bakal dipigawé ku urang Jerman.