ஸ்ட்ராட்ஃபோர் உரை: "ஜெர்மன்-ரஷ்ய நட்பின் மீதான அமெரிக்கத் தாக்குதல்கள் 100 ஆண்டுகள்"
சிகாகோ உலக விவகாரங்கள் கவுன்சில். 4 பிப்ரவரி 2015, சிகாகோ, அமெரிக்கா
என் பெயர் நிக் பிராண்ட், நான் சிகாகோ உலகளாவிய விவகாரங்களுக்கான கவுன்சிலில் இணைத் திட்டங்களின் இயக்குநராக இருக்கிறேன்.
வந்ததற்கு நன்றி.
இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி, ஜார்ஜ் ஃபிரைட்மேனை இங்கே சிகாகோ கவுன்சிலுக்கு வரவேற்க விரும்புகிறேன்.
இவர் இங்கு வருவது இது முதல் முறையாக இருக்கும் என நினைக்கிறேன், எங்களுடன் இணைந்ததற்கு நன்றி.
ஜார்ஜ் ஃபிரைட்மேன்: எந்த இடமும் என்றென்றும் அமைதியாக இருக்க முடியாது.
அமெரிக்கா கூட இல்லை, அதாவது, நாங்கள் (அமெரிக்கா) தொடர்ந்து போர்களால் சூழப்பட்டிருக்கிறோம் (அல்லது பாதிக்கப்படுகிறோம்).
ஐரோப்பா பெரிய போர்களுக்குத் திரும்பாது என்று நான் சந்தேகிக்கிறேன், ஆனால் அது இயல்பான மனித நிலைகளுக்குத் திரும்பும்:
அதற்கு அதன் போர்களும், அதன் அமைதி காலங்களும் இருக்கும், மேலும் அது தன் உயிர்களை இழக்கும்.
கடந்த போரில் போல 100 மில்லியன் இறப்புகள் ஏற்படாது, ஆனால் ஐரோப்பிய விதிவிலக்கு என்ற எண்ணம்
இதற்குப் பங்களிக்கும் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
ஐரோப்பாவில் மோதல்கள் இருக்கும்; யூகோஸ்லாவியாவில் ஏற்கனவே மோதல்கள் நடந்துள்ளன, இப்போது உக்ரைனிலும் நடக்கின்றன.
ஐரோப்பாவின் அமெரிக்காவுடனான உறவுகள் – எங்களுக்கும் ஐரோப்பாவுக்கும் எந்த உறவுகளும் இல்லை.
எங்களுக்கு ருமேனியாவுடனும், பிரான்சுடனும் உறவுகள் உள்ளன, ஆனால் அமெரிக்காவுடனும் உறவு கொண்டிருக்கும் ஐரோப்பா என்று எதுவும் இல்லை.
பார்வையாளரின் கேள்வி: அமெரிக்காவிற்கு இஸ்லாமிய தீவிரவாதம் தான் முக்கிய அச்சுறுத்தலா,
அது அழிந்துவிடுமா அல்லது தொடர்ந்து இருக்குமா?
ஜார்ஜ் ஃப்ரீட்மேன்: அவர் அமெரிக்காவிற்கு ஒரு சிக்கல், ஆனால் ஒரு அस्तित्वரீதியான அச்சுறுத்தல் அல்ல.
இது பொருத்தமாகக் கையாளப்பட வேண்டும். எங்களுக்கு வேறு வெளியுறவுக் கொள்கை நலன்கள் உள்ளன.
கடந்த நூற்றாண்டில், முதல் மற்றும் இரண்டாம் உலகப் போர்கள் மற்றும் பனிப்போரின் போது, அமெரிக்க வெளியுறவுக் கொள்கையின் முக்கியக் கவனம்
ஜெர்மனிக்கும் ரஷ்யாவுக்கும் இடையிலான உறவாகவே இருந்தது, ஏனெனில் அவை இரண்டும் சேர்ந்து மட்டுமே
எங்களுக்கு அச்சுறுத்தலாக அமையக்கூடிய ஒரே சக்தியாகும்.
இது நடக்காமல் இருப்பதை உறுதி செய்வதே எங்கள் முக்கியக் கவலையாக இருந்தது.
நீங்கள் உக்ரேனியராக இருந்தால், உங்களுக்கு உதவக்கூடிய ஒரே நாடான அமெரிக்காவைத் தேடுவீர்கள்.
கடந்த வாரம், அல்லது சுமார் 10 நாட்களுக்கு முன்பு, ஐரோப்பாவில் உள்ள அமெரிக்க தரைப்படைகளின் தலைமைத்
தளபதி ஜெனரல் பென் ஹோட்ஜஸ் உக்ரைனுக்குச் சென்றார்.
அமெரிக்க இராணுவ ஆலோசகர்கள் விரைவில் உக்ரைனுக்கு அதிகாரப்பூர்வமாக வருவார்கள் என்று அவர் அங்கு அறிவித்தார்.
அமெரிக்க இராணுவ நெறிமுறைகள் வெளிநாட்டினருக்குப் பதக்கங்கள் வழங்குவதைத் தடை செய்திருந்தாலும், அவர் உண்மையில்
அங்கு உக்ரேனியப் போராளிகளுக்குப் பதக்கங்களை வழங்கினார்.
ஆனால் உக்ரேனிய இராணுவம் தனது இராணுவம் என்பதைக் காட்ட விரும்பியதால்தான் அவர் அவ்வாறு செய்தார். பிறகு அவர் சென்றார்.
இப்போது அமெரிக்கா, பால்டிக் நாடுகள், ருமேனியா, போலந்து மற்றும் பல்கேரியா ஆகியவற்றுக்கு ஆயுதங்கள்,
பீரங்கிகள் மற்றும் பிற இராணுவ உபகரணங்களை வழங்கி வருகிறது.
அது மிகவும் சுவாரஸ்யமான ஒரு கருத்து.
நேற்று, அமெரிக்கா உக்ரைனுக்கு ஆயுதங்கள் வழங்கத் திட்டமிட்டுள்ளதாக அறிவித்தது.
அது மறுக்கப்பட்டது, ஆனால் அவர்கள் அதைச் செய்கிறார்கள்; ஆயுதங்கள் வழங்கப்படுகின்றன.
மேலும் இந்தச் செயல்கள் அனைத்திலும், அமெரிக்கா நேட்டோவிற்கு வெளியே செயல்படுகிறது.
இதற்குக் காரணம், நேட்டோ முடிவுகளை அதன் அனைத்து உறுப்பு நாடுகளும் ஒருமனதாக எடுக்க வேண்டும்.
இதன் முழு நோக்கமும், அமெரிக்கா ரஷ்யாவைச் சுற்றி ஒரு சுகாதாரத் தடுப்பு வளையம், அதாவது ஒரு
பாதுகாப்புப் பட்டையை உருவாக்குகிறது என்பதுதான்.
மேலும் ரஷ்யா இதை அறிந்திருக்கிறது. அமெரிக்கா ரஷ்ய கூட்டமைப்பை அழிக்க விரும்புவதாக ரஷ்யா நம்புகிறது.
நாம் அவர்களைக் கொல்ல விரும்பவில்லை, ஆனால் அவர்களைச் சற்று காயப்படுத்தவோ அல்லது அவர்களுக்குச் சில தீங்கு
விளைவிக்கவோ தான் விரும்புகிறோம் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
எப்படியாயினும், நாம் இப்போது பழைய விளையாட்டுக்கே திரும்பிவிட்டோம்.
மேலும் நீங்கள் ஒரு போலந்து, ஹங்கேரி அல்லது ருமேனியரிடம் கேட்டால், அவர்கள் ஜெர்மானியர்களை விட முற்றிலும் மாறுபட்ட
உலகில் வாழ்கின்றனர், மேலும் ஜெர்மானியர்கள் ஸ்பானியர்களை விட முற்றிலும் மாறுபட்ட உலகில் வாழ்கின்றனர்.
ஆகவே ஐரோப்பாவில் கருத்து வேறுபாடு உள்ளது.
ஆனால் உக்ரேனியர்கள் எதைத் தேர்ந்தெடுப்பார்கள் என்பதை நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: அவர்கள்
அமெரிக்காவைத் தங்கள் நாட்டிற்குள் கொண்டுவர முயற்சிப்பார்கள்.
அமெரிக்கா, அதன் அடிப்படை நலனுக்காக, உலகின் அனைத்து பெருங்கடல்களையும் கட்டுப்படுத்துகிறது.
எந்த சக்தியும் அதை ஒருபோதும் செய்ததில்லை.
இந்தக் காரணத்திற்காக, நாங்கள் உலகின் நாடுகளை ஆக்கிரமிப்பு செய்கிறோம், எங்களைத் தடுக்க அவர்களால் இயலவில்லை.
அது மிகவும் நல்ல விஷயம்.
கடல்களிலும் விண்வெளியிலும் ஆதிக்கத்தை நிலைநிறுத்துவது நமது வலிமையின் அடிப்படையாகும்.
பகைப் படையைத் தோற்கடிப்பதற்கான சிறந்த வழி, அதைக் கட்டப்படுவதைத் தடுப்பதாகும்.
எந்தவொரு ஐரோப்பிய சக்தியாலும் கடற்படையை உருவாக்க முடியாதபடி பிரிட்டிஷ் உறுதி செய்த வழி,
ஐரோப்பியர்களை ஒருவருக்கொருவர் சண்டையிட வைத்ததுதான்.
நான் பரிந்துரைக்கும் கொள்கை, ஈரான் மற்றும் ஈராக்கில் ரொனால்ட் ரீகன் செயல்படுத்தியதுதான்.
அவர் போரில் இரு தரப்பினரையும் ஆதரித்தார், அதனால் அவர்கள் எங்களை எதிர்த்துப் போராடுவதற்குப்
பதிலாக, ஒருவரையொருவர் எதிர்த்துப் போராடினர்.
அது நயவஞ்சகமானது, அது ஒழுக்க ரீதியாகக் கண்டிக்கத்தக்கது, ஆனால் அது பலனளித்தது.
அதுதான் விஷயம்: அமெரிக்காவால் முழு யூரேசியாவையும் ஆக்கிரமித்துக்கொள்ளும் நிலையில் இல்லை.
எங்கள் பூட்ஸ் அங்கே தரையைத் தொடும் கணத்திலேயே, நாங்கள் மக்கள்தொகை ரீதியாக எண்ணிக்கையில் குறைவாக இருக்கிறோம்.
நம்மால் ஒரு இராணுவத்தைத் தோற்கடிக்க முடியும், ஆனால் ஈராக்கை ஆக்கிரமிக்கும் நிலையில் நாம் இல்லை.
25 மில்லியன் மக்களைக் கொண்ட ஒரு நாட்டை 130,000 அமெரிக்கப் படைவீரர்கள் ஆக்கிரமித்துள்ளனர் என்ற எண்ணமே...
நியூயார்க்கில் காவல்துறை அதிகாரிகளுக்கும் குடியிருப்பாளர்களுக்கும் உள்ள விகிதம், ஈராக்கிய மக்கள்தொகைக்கும்
அமெரிக்கப் படைவீரர்களுக்கும் இருந்த விகிதத்தை விட அதிகமாக உள்ளது.
எனவே, எங்களால் எல்லா இடங்களிலும் இராணுவ ரீதியாகத் தலையிட முடியாது, ஆனால், முதலில், ஒருவருக்கொருவர் சண்டையிடும் சக்திகளை
ஆதரிக்கும் நிலையில் நாங்கள் இருக்கிறோம், அதனால் அவர்கள் தங்களுக்குள் கவனம் செலுத்த முடியும் – அவர்களுக்கு அரசியல்
ரீதியாகவும், நிதி ரீதியாகவும், இராணுவ ரீதியாகவும், ஆயுதங்களை வழங்குவதன் மூலமும் அமெரிக்க
ஆலோசகர்களை அனுப்புவதன் மூலமும் ஆதரவளிப்போம்.
மேலும், விதிவிலக்கான சந்தர்ப்பங்களில், ஜப்பானில் நாம் செய்தது போல, இல்லை, வியட்நாம், ஈராக் மற்றும் ஆப்கானிஸ்தானில்
செய்தது போல, சீர்குலைக்கும் தாக்குதல்களுடன் தலையிட வேண்டும்.
முன்கூட்டிய தாக்குதல் தந்திரத்தின் நோக்கம் எதிரியைத் தோற்கடிப்பதல்ல, மாறாக அவர்களை நிலைகுலையச் செய்வதே ஆகும்.
ஆப்கானிஸ்தான் போன்ற ஒவ்வொரு போரிலும் நாங்கள் அதை முயற்சித்தோம், அங்கு நாங்கள் அல்-கொய்தாவை நிலைகுலையச் செய்தோம்.
நாம் மிகவும் இளமையாகவும் முட்டாள்தனமாகவும் இருப்பதால், நமது எதிரிகளை நிலைகுலையச் செய்கிறோம், மாறாகச் சொல்ல வேண்டும்:
நாம் ஒரு நல்ல வேலையைச் செய்துள்ளோம், இப்போது வீட்டிற்குச் செல்வோம், வாருங்கள் சொல்வோம்:
அடடா, இது சுலபமாக இருந்தது. இங்கேயும் ஒரு ஜனநாயகத்தை உருவாக்குவோம்.
அது எங்களை வென்ற எங்கள் மனப் பலவீனத்தின் தருணம்.
எனவே, அமெரிக்காவால் யூரேசியா முழுவதும் இராணுவ ரீதியாகத் தலையிட முடியாது என்பதே பதில்.
தலையீடு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதாகவும், முடிந்தவரை அரிதாகவும் இருக்க வேண்டும்.
இராணுவத் தலையீடு என்பது எங்களுக்கு ஒரு சிறப்பு நிகழ்வு, கடைசி வழிமுறையாகும்.
முதல் படியாக நாங்கள் அமெரிக்கப் படைகளை அனுப்ப முடியாது.
ஆனால் நாம் அமெரிக்கப் படைகளை அனுப்பினால், அனுபவத்திலிருந்து நாம் ஏற்கனவே தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டபடி,
தலையீடு வரம்புக்குட்பட்டதாக இருக்க வேண்டும், அது மிகப்பெரிய அளவிற்கு வளரக்கூடாது.
இந்த முறை நாம் புரிந்துகொண்டிருப்போம் என்று நம்புகிறோம், ஏனென்றால் குழந்தைகள் வகுப்பில்
கற்றுக்கொள்ள பொதுவாக சிறிது காலம் எடுக்கும்.
ஆனால் நீங்கள் சொல்வது முற்றிலும் சரி, ஒரு பேரரசாக நம்மால் அதைச் செய்ய முடியாது (எல்லா இடங்களிலும் தலையிட).
அந்த நேரத்தில் பிரிட்டிஷ் இந்தியாவை ஆக்கிரமித்திருக்கவில்லை; அவர்கள் இந்தியாவின் தனித்தனி
மாநிலங்களை எடுத்து, அவற்றை ஒன்றுக்கொன்று சண்டையிட வைத்தனர்.
பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் இந்திய இராணுவத்தில் நியமிக்கப்பட்டுள்ளனர்.
பண்டைய ரோமானியர்கள் ரோமானியப் பேரரசுக்கு வெளியே உள்ள தொலைதூரப் பகுதிகளுக்குப் படைகளை அனுப்பவில்லை,
மாறாக அங்கு ரோமானிய ஆதரவு மன்னர்களைப் பதவியமர்த்தினர்.
இந்த மன்னர்கள் மற்ற நாடுகளில் ரோமானியப் பேரரசின் சார்பாக ஆட்சி செய்தனர், மேலும் பேரரசின் எல்லைகளில் ரோமானிய ஆதரவு
அமைதி நிலவுவதைப் பேணுவதற்கு அவர்கள் பொறுப்பாளர்களாக இருந்தனர்.
உதாரணமாக, பார்தியப் பேரரசின் விஷயத்தில் இதுவே நிலைமையாக இருந்தது.
எனவே, ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பிரதேசங்களில் நேரடியாக ஆள முயற்சிக்கும் பேரரசுகள் தோல்வியடைகின்றன,
உதாரணமாக நாட்சி பேரரசின் விஷயத்தில் நடந்தது போல.
ஏனெனில் யாராலும் நேரடியாக ஆள போதுமான சக்தி இல்லை.
நீங்கள் இதில் புத்திசாலித்தனமாக இருக்க வேண்டும்.
எப்படியிருந்தாலும், அது நமது பிரச்சனை அல்ல.
உண்மையில் அதன் பொருள், நாம் ஒரு சாம்ராஜ்யம் என்பதாகும்.
இருப்பினும், நாம் சும்மா இருக்கலாம், வீட்டிற்குச் சென்று எதையும் பற்றிக் கவலைப்படாமல் இருக்கலாம் என்று நினைக்கக்கூடாது.
நாங்கள் புத்தகத்தில் இன்னும் மூன்று அத்தியாயங்களை மட்டுமே படித்திருக்கிறோம்.
அடுத்த கேள்வி பார்வையாளர்களிடமிருந்து:
ஐரோப்பிய நாணயமான யூரோ, நீடிக்காது என்று நான் புரிந்துகொண்டது சரியா...?
ஜார்ஜ் ஃப்ரிட்மேன்: ரஷ்யர்களுக்கு இப்போது எழுந்துள்ள கேள்வி என்னவென்றால், உக்ரைன் ரஷ்யாவிற்கும் மேற்கிற்கும் இடையே ஒரு
பாதுகாப்பு மண்டலமாக இருந்து குறைந்தபட்சம் நடுநிலையாக இருக்குமா, அல்லது மேற்கு (நேட்டோ) உக்ரைனுக்குள் முன்னேறி
ஸ்டாலின்கிராத்திலிருந்து 100 கி.மீ. மற்றும் மாஸ்கோவிலிருந்து 500 கி.மீ. தொலைவில் இருக்குமா என்பதுதான்.
ரஷ்யாவிற்கு, உக்ரைனின் நிலை ஒரு இருத்தலியல் கேள்வி.
மேலும் ரஷ்யர்களால் இந்தப் பிரச்சினையை எளிமையாகக் கடந்து செல்லவும், கைவிடவும் முடியாது.
அமெரிக்காவைப் பொறுத்தவரை, ரஷ்யா உக்ரைனில் தொடர்ந்து தலையிட்டால், நாங்கள் ரஷ்யாவைத் தடுப்போம்.
இந்த நோக்கத்திற்காக நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டன, அதற்காக ஜெனரல் ஹாட்ஜஸ் பழி சுமத்தப்பட்டார்.
இது ருமேனியா, பல்கேரியா, போலந்து மற்றும் பால்டிக் நாடுகளில் துருப்புகளை முன்கூட்டியே நிலைநிறுத்துவது
பற்றியது – பிள்சுட்ஸ்கி கனவு கண்ட, கருங்கடல் மற்றும் பால்டிக் கடலுக்கு இடையேயான பிரதேசமான இன்டர்மேரியம்.
இது அமெரிக்காவிற்கான விரும்பப்படும் தீர்வாகும்.
மேலும், நம்மிடம் பதில் இல்லாத விஷயம் இந்தக் கேள்விதான்:
இந்தச் சூழ்நிலையில் ஜெர்மனி என்ன செய்யும்?
ஐரோப்பாவில் உண்மையான அறியப்படாத மாறி ஜெர்மானியர்கள்தான். அமெரிக்கா இந்தப் பாதுகாப்புப் பட்டையை உக்ரைனில் அல்லாமல்
மேற்கே கட்டினால், உக்ரைனில் ரஷ்யாவின் செல்வாக்கு குறையும்.
ஜெர்மனியின் நிலைப்பாடு என்னவாக இருக்கும் என்று எங்களுக்குத் தெரியாது.
ஜெர்மனி ஒரு மிகவும் விசித்திரமான சூழ்நிலையில் உள்ளது.
முன்னாள் ஜெர்மன் சான்சலர் கெர்ஹார்ட் ஷ்ரோடர், காஸ்ப்ரோமின் மேற்பார்வைக் குழுவில் உள்ளார்.
ஜெர்மானியர்களுக்கும் ரஷ்யர்களுக்கும் இடையே மிகவும் சிக்கலான உறவு உள்ளது.
ஆனால் அவர்களே என்ன செய்வதென்று அறியார்கள்.
அவர்கள் தங்கள் பொருட்களை ஏற்றுமதி செய்ய வேண்டும், மேலும் ரஷ்யர்கள் அவற்றை வாங்கலாம்.
மறுபுறம், அவர்கள் தங்கள் சுதந்திர வர்த்தக மண்டலத்தை இழக்கிறார்கள், அது அவர்களுக்கு மற்றவற்றை உருவாக்கத் தேவைப்படுகிறது.
ஜெர்மன் மூலதனமும் ஜெர்மன் தொழில்நுட்பங்களும், ரஷ்யாவின் மூலப்பொருள் வளங்கள் மற்றும் ரஷ்ய தொழிலாளர்களுடன்
இணைக்கப்படும் என்பதே அமெரிக்காவின் முக்கிய கவலையாகும்.
ஒரு நூற்றாண்டாக அமெரிக்கா தடுக்க முயன்று வரும் ஒரு தனித்துவமான கலவையை உருவாக்க இணைகின்றன.
ஆக, இந்த ஜெர்மன்-ரஷ்ய கூட்டணியை நாம் எப்படித் தடுப்பது?
அமெரிக்கா தனது நிலைப்பாட்டை வெளிப்படையாக அறிவிக்கத் தயாராக உள்ளது: அது பால்டிக் நாடுகள் மற்றும்
கருங்கடல் ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான எல்லைக்கோடு ஆகும்.
ரஷ்யாவின் தரப்பில், அட்டைகள் எப்போதும் மேஜையில் இருந்தன.
அவர்களைப் பொறுத்தவரை, உக்ரைன் ஒரு நடுநிலை நாடாக மாறுவதே மிக முக்கியம், மேற்கத்திய ஆதரவு நாடாக அல்ல.
இங்கு பெலாரஸ் ஒரு வேறுபட்ட விஷயம்.
சரி, இந்தச் சூழ்நிலையில் ஜெர்மானியர்கள் என்ன செய்வார்கள் என்று யார் சொல்ல முடியுமோ, அவரே அடுத்த 20
வருட வரலாறு எப்படி இருக்கும் என்றும் சொல்ல முடியும்.
ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, ஜெர்மானியர்கள் இந்த முடிவை மீண்டும் மீண்டும் எடுக்க வேண்டியுள்ளது.
அதுதான் ஜெர்மனியின் நித்தியப் பிரச்சினை.
ஜெர்மனி பொருளாதார ரீதியாக மிகவும் சக்திவாய்ந்தது, ஆனால் அதே நேரத்தில் புவியியல் அரசியல் ரீதியாக மிகவும் பலவீனமானது.
மேலும், அவர்கள் தங்களது ஏற்றுமதியை எப்படி, எங்கே விற்பது என்று அவர்களுக்குத் தெரிவதில்லை.
1871 முதல், இது எப்போதும் ஜெர்மனியின் கேள்வியாக இருந்து வருகிறது. ஐரோப்பாவின் கேள்வியாகவும்.
மீண்டும் இப்போது எழுந்துள்ள ஜெர்மன் பிரச்சினையைக் கவனியுங்கள்.
அதுதான் நாம் கேட்க வேண்டிய அடுத்த கேள்வி – ஆனால் ஜெர்மானியர்கள் என்ன செய்வார்கள் என்று
எங்களுக்குத் தெரியாததால் நாங்கள் அதைக் கேட்கவில்லை.