Talumpati ng Stratfor: "100 taon ng mga pag-atake ng Estados Unidos sa pagkakaibigan ng Alemanya at Rusya"
Ang Chicago Council on Global Affairs. 4 Pebrero 2015, Chicago, Estados Unidos
Ako si Nick Brand, at ako ang Direktor ng Mga Pinagsamang Programa sa The Chicago Council on Global Affairs.
Salamat sa pagdating.
Nais kong samantalahin ang pagkakataong ito upang malugod na tanggapin si George Friedman dito sa The Chicago Council.
Sa tingin ko ito ang unang beses niya rito, salamat sa pagsama sa amin.
George Friedman: Walang lugar ang maaaring manatiling payapa magpakailanman.
Hindi nga ang Estados Unidos; ibig kong sabihin, tayo (ang Estados Unidos) ay palaging
sinasamahan (o naaapektuhan) ng mga digmaan.
Hinala ko na hindi na babalik ang Europa sa malalaking digmaan, ngunit babalik ito sa normal na kalagayan ng tao:
Magkakaroon ito ng mga digmaan, mga panahon ng kapayapaan, at mawawalan ito ng mga buhay.
Hindi magkakaroon ng 100 milyong pagkamatay tulad ng sa nakaraang digmaan, ngunit sa tingin ko ay
makakatulong dito ang ideya ng pagiging natatangi ng Europa.
Magkakaroon ng mga tunggalian sa Europa; nagkaroon na ng mga tunggalian sa Yugoslavia at ngayon ay pati na rin sa Ukraine.
Ang ugnayan ng Europa sa Estados Unidos – wala kaming ugnayan sa Europa.
May relasyon tayo sa Romania at sa Pransya, ngunit walang Europa na may relasyon ang Estados Unidos.
Tanong mula sa madla: Ang ekstremistang Islamista ba ang pangunahing banta sa Estados
Unidos, at mawawala na ba ito o magpapatuloy pa rin?
George Friedman: Siya ay isang problema para sa Estados Unidos, ngunit hindi isang banta sa pag-iral.
Dapat itong harapin nang naaangkop. Mayroon kaming iba pang interes sa patakarang panlabas.
Ang pangunahing pokus ng patakarang panlabas ng Estados Unidos sa nakaraang siglo, sa Unang at Ikalawang Digmaang Pandaigdig at sa
Digmaang Malamig, ay ang ugnayan sa pagitan ng Alemanya at Rusya, dahil kapag magkasama sila,
sila lamang ang puwersang makakapagbanta sa atin.
Ang aming pangunahing alalahanin ay matiyak na hindi ito mangyari.
Kung ikaw ay Ukrainiano, hahanapin mo ang nag-iisang makakatulong sa iyo, at iyon ay ang Estados Unidos.
Noong nakaraang linggo, o mga sampung araw na ang nakalipas, bumisita sa Ukraine si Heneral Ben Hodges, ang
kumander-in-tsip ng mga puwersang lupa ng Amerika sa Europa.
Ipinahayag niya doon na malapit nang opisyal na dumating sa Ukraine ang mga tagapayo militar ng Estados Unidos.
Sa katunayan, nagbigay siya ng mga medalya sa mga mandirigmang Ukrainiano doon, kahit na ipinagbabawal ng protokol ng militar
ng Estados Unidos ang pagbibigay ng medalya sa mga dayuhan.
Ngunit ginawa niya iyon dahil gusto niyang ipakita na ang hukbong Ukrainiano ay kanyang hukbo. Pagkatapos ay umalis siya.
At ngayon ay nagbibigay ang Estados Unidos ng mga sandata, artilerya, at iba pang kagamitang militar sa mga bansang
Baltic – ang mga bansang Baltic, Romania, Poland, at Bulgaria.
Iyon ay isang napaka-kawili-wiling punto.
Kahapon, inanunsyo ng Estados Unidos na balak nitong magsuplay ng mga sandata sa Ukraine.
Tinanggihan iyon, pero ginagawa nila ito, at naihahatid na ang mga sandata.
At sa lahat ng mga aksyong ito, kumikilos ang Estados Unidos sa labas ng NATO.
Ito ay dahil ang mga desisyon ng NATO ay dapat gawin nang buong pagkakaisa ng lahat ng mga kasapi ng NATO.
Ang punto ng lahat ng ito ay ang Estados Unidos ay nagtatatag ng cordon sanitaire, isang
sinturon ng seguridad, sa paligid ng Russia.
At alam ito ng Russia. Naniniwala ang Russia na nilalayon ng Estados Unidos na wasakin ang Pederasyong Ruso.
Sa tingin ko ayaw nating patayin sila, kundi gusto lang nating saktan sila nang kaunti o magdulot ng kaunting pinsala sa kanila.
Sa anumang kaso, bumalik na tayo sa dating laro.
At kung tatanungin mo ang isang Polako, Hunggaro, o Rumano, nakatira sila sa isang ganap na ibang mundo kumpara
sa mga Aleman, at ang mga Aleman naman ay nakatira sa isang ganap na ibang mundo kumpara sa mga Espanyol.
Kaya may hindi pagkakasundo sa Europa.
Pero sasabihin ko sa iyo nang eksakto kung ano ang pipiliin ng mga Ukrainiano: susubukan
nilang dalhin ang Estados Unidos sa kanilang bansa.
Ang Estados Unidos, kumikilos para sa kanyang pangunahing interes, ay kontrolado ang lahat ng karagatan sa mundo.
Walang kapangyarihan ang kailanman nakagawa niyan.
Dahil dito, sinasakop namin ang mga bansa ng mundo, at wala silang magagawa tungkol dito.
Iyon ay isang napakagandang bagay.
Ang pagpapanatili ng kontrol sa mga karagatan at sa kalawakan ang batayan ng aming kapangyarihan.
Ang pinakamainam na paraan para talunin ang hukbong-dagat ng kaaway ay pigilan itong mabuo.
Ang paraan ng mga Briton upang matiyak na walang alinmang kapangyarihang Europeo ang makapagtayo ng
hukbong-dagat ay ang pag-aawayin ang mga Europeo sa isa't isa.
Ang patakarang irerekomenda ko ay ang ipinatupad ni Ronald Reagan sa Iran at Iraq.
Sinusuportahan niya ang magkabilang panig sa digmaan, upang sila ang maglaban sa halip na kami.
Mapanlait ito, kasuklam-suklam sa moralidad, ngunit naging epektibo ito.
At iyan ang punto: hindi nasa posisyon ang Estados Unidos na sakupin ang buong Eurasia.
Sa sandaling tumapak ang aming mga bota sa lupa roon, mas marami sila sa amin ayon sa demograpiko.
Maaari nating talunin ang isang hukbo, ngunit wala tayo sa posisyon na sakupin ang Iraq.
Ang mismong ideya na 130,000 na sundalong Amerikano ang sumasakop sa isang bansa na may 25 milyong tao...
Mas mataas ang ratio ng mga pulis sa mga residente sa New York kaysa sa ratio ng mga
sundalong Amerikano sa populasyon ng Iraq noon.
Kaya, hindi tayo nasa posisyon na makialam militar sa lahat ng lugar, ngunit una sa lahat, kaya nating suportahan ang mga
kapangyarihang naglalaban sa isa't isa upang makapagpokus sila sa kanilang sarili – sa pamamagitan ng politikal,
pinansyal, at militar na tulong, sa pagbibigay ng armas at pagpapadala ng mga tagapayo ng Estados Unidos.
At sa mga pambihirang kaso, gaya ng ginawa namin sa Japan—hindi, sa Vietnam, Iraq, at
Afghanistan—humalo gamit ang mga atakeng panggulo.
Ang taktika ng paunang pag-atake ay hindi nilalayon na talunin ang kaaway, kundi upang guluhin ang kanilang balanse.
Sinubukan namin iyon sa bawat digmaan, gaya sa Afghanistan, kung saan naabala namin ang balanse ng Al Qaeda.
Ang problema natin, dahil tayo ay napakabata at hangal, ay inilalagay natin ang ating
mga kaaway sa alanganin sa halip na sabihin:
Maganda ang nagawa natin, umuwi na tayo ngayon, sabihin natin:
Grabe, madali lang 'yan. Magtayo rin tayo ng demokrasya dito.
Iyon ang sandali ng ating kahinaan ng isip na nananaig sa atin.
Kaya, ang sagot ay hindi maaaring makialam militar ang Estados Unidos sa lahat ng lugar sa Eurasia.
Ang interbensyon ay dapat na pinili at bihira hangga't maaari.
Ang interbensyong militar ay isang espesyal na kaso para sa amin, ang huling paraan.
Hindi namin maaaring ipadala ang mga tropang Amerikano sa unang hakbang.
Ngunit kung magpapadala tayo ng mga tropang Amerikano, kung gayon, gaya ng ating malinaw nang natutunan mula sa karanasan,
Dapat limitahan ang interbensyon at hindi ito dapat umabot sa napakalaking sukat.
Sana ay naintindihan na natin ito sa pagkakataong ito, dahil karaniwang tumatagal bago matuto ang mga bata sa klase.
Ngunit tama ka talaga, hindi namin bilang isang imperyo magagawa iyon (makialam sa lahat ng lugar).
Hindi sinakop ng mga Briton ang India noong panahong iyon; kinuha lang nila ang mga indibidwal na
estado ng India at hinayaan silang maglaban sa isa't isa.
Naglagay ang mga Briton ng mga opisyal na Briton sa hukbong Indian.
Hindi nagpadala ng mga tropa ang mga sinaunang Romano sa malalayong rehiyon sa labas ng Imperyong Romano,
kundi naglagay na lang sila roon ng mga hari na pro-Romano.
Ang mga hari na ito ay namuno sa ngalan ng Imperyong Romano sa ibang mga bansa, at sila ang may pananagutan sa pagpapanatili
ng pro-Romanong kapayapaan sa mga hangganan ng imperyo.
Ganito ang kaso, halimbawa, sa Imperyong Parthian.
Kaya nabibigo ang mga imperyo na direktang namamahala sa mga sinakop na teritoryo,
gaya ng nangyari sa imperyong Nazi, halimbawa.
Walang sinuman ang may sapat na kapangyarihan upang maghari nang direkta.
Kailangan mong maging matalino tungkol dito.
Gayunpaman, hindi iyon ang problema natin.
Talagang nangangahulugan ito na tayo ay isang imperyo bilang ganoon.
Gayunpaman, hindi natin dapat isipin na maaari na tayong magpahinga, umuwi, at tumigil sa pag-aalala sa anumang bagay.
Mga tatlong kabanata pa lang ang napag-aralan namin sa libro.
Susunod na tanong mula sa mga manonood:
Naiintindihan ko ba nang tama na hindi tatagal ang euro, ang salaping Europeo ...?
George Friedman: Ang tanong ngayon para sa mga Ruso ay kung nais nilang gawing buffer zone ang Ukraine sa pagitan ng Russia at ng
Kanluran na mananatiling neutral man lang – o susulong ba nang husto ang Kanluran sa Ukraine hanggang sa 100 km na lang ang layo
ng Kanluran (NATO) mula sa Stalingrad at 500 km mula sa Moscow?
Para sa Russia, ang katayuan ng Ukraine ay isang tanong na may kinalaman sa pag-iral.
At hindi basta-basta makakalakad palayo ang mga Ruso at makakalimot sa isyung ito.
Para sa Estados Unidos, kung ipagpapatuloy ng Russia ang pakikialam sa Ukraine, pipigilin namin ang Russia.
Isinagawa ang mga hakbang para sa layuning ito, at si Heneral Hodges ang inatasan na sisihin.
Ito ay tungkol sa paunang pagposisyon ng mga tropa sa Romania, Bulgaria, Poland at sa mga estadong Baltic – ang
Intermarium, ang teritoryo sa pagitan ng Dagat Itim at Dagat Baltic na pinangarap ni Pilsudski.
Ito ang pinakapiniling solusyon para sa Estados Unidos.
At ang bagay na wala pa tayong sagot ay ang tanong:
Ano ang gagawin ng Alemanya sa sitwasyong ito?
Ang tunay na hindi kilalang baryabol sa Europa ay ang mga Aleman. Kung itatayo ng Estados Unidos ang sinturon ng
seguridad na ito, hindi sa Ukraine kundi sa kanluran, humina ang impluwensya ng Russia sa Ukraine.
Hindi natin alam kung ano ang magiging posisyon ng Alemanya.
Ang Alemanya ay nasa isang napaka-kakaibang sitwasyon.
Ang dating Punong Ministro ng Alemanya na si Gerhard Schröder ay kabilang sa lupon ng mga tagapayo ng Gazprom.
Ang mga Aleman ay may napakakumplikadong relasyon sa mga Ruso.
Ngunit hindi nila alam kung ano ang gagawin.
Kailangan nilang i-export ang kanilang mga kalakal, at maaari itong bilhin ng mga Ruso.
Sa kabilang banda, nawawala sa kanila ang kanilang malayang sona ng kalakalan, na kailangan
nila upang makapagtayo ng iba pang mga bagay.
Ang pangunahing alalahanin ng Estados Unidos ay ang pagsasama ng kapital at teknolohiyang Aleman
sa mga hilaw na materyales at paggawa ng Russia.
Pag-isahin upang makabuo ng isang natatanging kumbinasyon na sinusubukan ng Estados Unidos na pigilan sa loob ng isang siglo.
Kaya paano natin mapipigilan ang kumbinasyong Aleman-Ruso na ito?
Handa na ang Estados Unidos na ilahad ang mga baraha nito sa mesa: ito ang linya sa
pagitan ng mga Bansang Baltic at ng Dagat Itim.
Sa panig ng Russia, palagi nang nakalapag sa mesa ang mga baraha.
Para sa kanila, napakahalaga na maging isang neutral na bansa ang Ukraine, hindi isang pro-Kanluranin.
Iba ang Belarus dito.
Kung sino man ang makapagsabi sa akin kung ano ang gagawin ng mga Aleman sa sitwasyong ito, makapagsabi rin siya kung ano ang
magiging hitsura ng kasaysayan sa susunod na dalawampung taon.
Ngunit sa kasamaang palad, kailangang ulitin ng mga Aleman ang desisyong ito nang paulit-ulit.
At iyan ang walang hanggang problema ng Alemanya.
Ang Alemanya ay napakalakas sa ekonomiya, ngunit sa parehong oras ay napakapalpak sa usaping heopolitika.
At hindi nila alam kung paano at saan nila maaaring ibenta ang kanilang mga export.
Mula pa noong 1871, ito na palagi ang tanong ng Alemanya. At ang tanong para sa Europa.
Isipin ang usaping Aleman, na muling lumilitaw ngayon.
Iyon ang susunod na tanong na kailangan nating itanong – ngunit hindi natin ito ginagawa dahil
hindi natin alam kung ano ang gagawin ng mga Aleman.