סטראַטפֿאָר־רעדע: "100 יאָר פֿון אַמעריקאַנער אַטאַקעס אויף דער דײַטש־רוסישער פֿרײַנדשאַפֿט"
דער שיקאַגאָ־ראַט פֿאַר גלאבאלע ענינים. 4טן פֿעברואַר 2015, שיקאַגאָ, פֿאַראייניקטע שטאַטן
מײַן נאָמען איז ניק בראַנד, און איך בין דער דירעקטאָר פֿון געמיינזאַמע פּראָגראַמען
בײַם שיקאַגער ראַט פֿאַר גלאָבאַלע ענינים.
אַ דאַנק פֿאַרן קומען.
איך וואָלט געוואָלט ניצן די געלעגנהייט צו באַגריסן דזשאָרדזש פרידמאַן דאָ בײַם שיקאַגאָ־קאָונסיל.
איך מיין אַז דאָס איז זײַן ערשטע מאָל דאָ, אַ דאַנק אַז איר האָט זיך אָנגעשלאסן צו אונדז.
דזשאָרדזש פרידמאַן: קיין אָרט קען נישט בלײַבן פרידלעך אויף אייביק.
ניט אַמאָל די פארייניקטע שטאַטן, איך מיין, מיר (די פארייניקטע שטאַטן) זענען שטענדיק באַגלייט (אָדער באַווירקט) דורך מלחמות.
איך חושד אַז אייראָפּע וועט נישט צוריקקומען צו גרויסע מלחמות, אָבער זי וועט צוריקקומען צו נאָרמאַלע מענטשלעכע באַדינגונגען:
עס וועט האָבן זײַנע מלחמות, זײַנע פרידן־צײַטן, און עס וועט פאַרלירן זײַנע לעבן.
עס וועלן נישט זײַן הונדערט מיליאָן טויטע ווי אין דער לעצטער מלחמה, אָבער דער געדאַנק פֿון אייראָפּעיִשן
אויסערגעוויינטלעכקייט וועט, לויט מײַן מיינונג, דערצו בײַשטײַערן.
אין אייראָפּע וועלן זײַן קאָנפליקטן; אין יוגאָסלאַוויע זענען שוין געווען קאָנפליקטן, און איצט אויך אין אוקראַיִנע.
די באַציִונגען פֿון אייראָפּע מיט די פֿאַראייניקטע שטאַטן – מיר האָבן נישט קיין באַציִונגען מיט אייראָפּע.
מיר האָבן באַציִונגען מיט רומעניע, מיט פֿראַנקרײַך, אָבער עס איז נישטאָ קיין אייראָפּע מיט
וועלכער די פֿאַראייניקטע שטאַטן האָבן באַציִונגען.
פֿראַגע פֿון דער צוהערערשאַפֿט: צי איז איסלאמיסטישער עקסטרעמיזם די הויפּט־געפֿאַר פֿאַר די פֿאַראייניקטע
שטאַטן, און וועט ער אויסשטאַרבן אָדער ווײַטער עקזיסטירן?
דזשאָרדזש פרידמאַן: ער איז אַ פּראָבלעם פֿאַר די פֿאַראייניקטע שטאַטן, אָבער נישט קיין עקזיסטענציעלע סכּנה.
דאָס מוז מען באַהאַנדלען אויף אַ פּאַסיקן אופֿן. מיר האָבן אַנדערע אויסערן־פּאָליטישע אינטערעסן.
דער הויפּט־פֿאָקוס פֿון דער אַמעריקאַנער אויסערן־פּאָליטיק אין דעם לעצטן יאָרהונדערט, אין דער ערשטער און צווייטער וועלט־מלחמה
און אין דער קאַלטער מלחמה, איז געווען די באַציִונג צווישן דײַטשלאַנד און רוסלאַנד, ווײַל צוזאַמען
זײַנען זיי די איינציקע מאַכט וואָס קען אונדז באַדראָען.
אונדזער הויפּט־זאָרג איז געווען צו פֿאַרזיכערן אַז דאָס זאָל נישט פּאַסירן.
אויב איר זענט אַוקראַיִניש, וועט איר זוכן דעם איינציקן וואָס קען אײַך העלפֿן, און דאָס איז די פארייניקטע שטאַטן.
לעצטע וואָך, אָדער בערך צען טעג צוריק, האָט דער הויפּט־קאָמאַנדיר פֿון די אַמעריקאַנער לאַנד־כוחות אין
אייראָפּע, גענעראַל בען האָדזשעס, באַזוכט אוקראַיִנע.
ער האָט דאָרטן אַנאָנסירט אַז די אמעריקאנער מיליטערישע ראַטגעבער וועלן באַלד אָפיציעל אָנקומען אין אוקראַיִנע.
ער האָט טאַקע דאָרט מעדאַלן איבערגעגעבן צו אוקראַיִנישע קעמפֿער, כאָטש דער אַמעריקאַנער מיליטערישער
פּראָטאָקאָל פֿאַרבאָט מעדאַלן צו געבן צו אויסלענדער.
אָבער ער האָט דאָס געטאָן, ווײַל ער האָט געוואָלט ווײַזן, אַז די אוקראַיִנישע אַרמיי איז זײַן אַרמיי. דאַן איז ער געגאַנגען.
און איצט צושטעלט די פארייניקטע שטאַטן וואַפֿן, אַרטילעריע און אַנדערע מיליטערישע אויסרוסטונג צו די באַלטישע
שטאַטן – די באַלטישע שטאַטן, רומעניע, פּוילן און בולגאַריע.
דאָס איז אַ זייער אינטערעסאַנטער פּונקט.
נעכטן האָבן די פֿאַראייניקטע שטאַטן געמאָלדן, אַז זיי פּלאַנירן צו צושטעלן וואָפֿנס פֿאַר אוקראַיִנע.
דאָס איז אָפּגעזאָגט געוואָרן, אָבער זיי טוען עס, די וואַפֿן ווערן געליפֿערט.
און אין אַלע די אַקציעס האַנדלט די פֿאַראייניקטע שטאַטן אויסער נאטאָ.
דאָס איז ווײַל די באַשלוסן פֿון נאטאָ מוזן ווערן גענומען איינשטימיק דורך אַלע נאטאָ־מיטגלידער.
דער פּונקט פֿון דער גאַנצער זאַך איז אַז די פֿאַראייניקטע שטאַטן שטעלן אַרויף אַ קאָרדאָן
סאַניטאַרי, אַ זיכערהייט־פּאַס, אַרום רוסלאַנד.
און רוסלאַנד ווייסט דאָס. רוסלאַנד גלייבט אַז די פֿאַראייניקטע שטאַטן האָבן די כוונה צו צעשטערן די רוסישע פֿעדעראַציע.
איך מיין אַז מיר ווילן זיי נישט טויטן, נאָר זיי אַ ביסל ווייט טאָן אָדער זיי שאָדן.
אין יעדן פאַל, זענען מיר איצט צוריק צום אַלטן שפּיל.
און אויב דו פֿרעגסט אַ פּוילישער, אַ הונגאַרער אָדער אַ רומענישער, זיי לעבן אין אַ גאָר אַנדערע וועלט ווי די דײַטשן,
און די דײַטשן לעבן אין אַ גאָר אַנדערע וועלט ווי די שפּאַנישן.
אַזוי איז דאָ אַ מחלוקת אין אייראָפּע.
אבער איך וועל דיר פּינקטלעך זאָגן וואָס די אוקראַיִנער וועלן בעסער האָבן: זיי וועלן פּרוּוון
ברענגען די פֿאַראייניקטע שטאַטן אין זייער לאַנד.
די פארייניקטע שטאַטן, פֿון איר יסודדיקן אינטערעס, קאָנטראָלירט אַלע אקעאַנען פֿון דער וועלט.
קיין מאַכט האָט דאָס קיינמאָל נישט געטאָן.
דערפֿאַר אינוואַדירן מיר די פֿעלקער פֿון דער וועלט, און זיי קענען גאָרנישט טאָן דערקעגן.
דאָס איז אַ זייער שיינע זאַך.
דער האַלטן פֿון קאָנטראָל איבער די אָקעאַנען און אין דער וועלט־רוים איז דער יסוד פֿון אונדזער מאַכט.
דער בעסטער וועג צו באַזיגן אַ פֿײַנטלעכע פֿלאָטע איז צו פֿאַרמײַדן איר בויען.
דער וועג ווי די בריטישע האָבן געזאָרגט אַז קיין אייראָפּעיִשע מאַכט קען נישט בויען די פֿלאָט, איז
געווען צו מאַכן די אייראָפּעער קעגן איינעם קעמפן.
די פּאָליטיק וואָס איך וואָלט רעקאָמענדירן איז די וואָס ראָנאַלד רייגן האָט אָנגעווענדט אין איראַן און איראַק.
ער האָט ביידע זײַטן אין דער מלחמה געשטיצט, אַזוי אַז זיי זאָלן זיך קעמפן איינער קעגן דעם אַנדערן אַנשטאָט קעגן אונדז.
עס איז געווען ציניש, עס איז געווען מאָראַליש פֿאַרדאַמט, אָבער עס האָט געאַרבעט.
און דאָס איז דער פּונקט: די פארייניקטע שטאַטן זענען נישט אין דער שטעלונג צו אָקופּירן די גאַנצע אייראָ־אַזיע.
אין דעם מאָמענט וואָס אונדזערע שטיבלן דעררירן דעם באָדן דאָרט, זײַנען מיר דעמאָגראַפֿיש איבערצױלט.
מיר קענען באַזיגן אַן אַרמיי, אָבער מיר זענען נישט אין אַ שטעלונג צו אָקופּירן איראַק.
די געדאַנק אַליין אַז 130,000 אמעריקאנער זעלנער באַזעצן אַ לאַנד מיט 25 מיליאָן מענטשן...
דער פאַרהעלטעניש פֿון פּאָליציי־אָפֿיצירן צו איינוואוינער אין ניו־יאָרק איז גרעסער ווי דער פאַרהעלטעניש פֿון אַמעריקאַנער
זאָלדאַטן צו דער עיראַקישער באַפעלקערונג איז געווען.
אַזוי, מיר זענען נישט אין דער שטעלונג צו אַרײַנמישן זיך מיליטערלעך איבעראַל, אָבער מיר זענען, קודם־כּל, אין דער שטעלונג
צו שטיצן די מאַכטן וואָס קעמפן קעגן איינעם דעם אַנדערן, אַזוי אַז זיי קענען זיך קאָנצענטרירן אויף זיך אַליין – זיי
פּאָליטיש, פינאַנציעל און מיליטערלעך שטיצן, דורך צושטעלן וועפּאַנז און שיקן אמעריקאנער יועצים.
און אין אויסערגעוויינטלעכע פאַלן, ווי מיר האָבן געטאָן אין יאַפּאַן, ניין, אין וויעטנאַם, איראַק און
אַפֿגאַניסטאַן, אַרײַנמישן זיך מיט שעדלעכע אַטאַקן.
די טאַקטיק פֿון פּרעעמפּטיווע שלאָגן איז נישט געצילט צו באַזיגן דעם פײַנט, נאָר צו אים אויסצוגלאַנצן.
מיר האָבן דאָס פּרובירט אין יעדן קריג, למשל אין אַפֿגאַניסטאַן, וווּ מיר האָבן אַל־קעעדע פֿון באַלאַנס געוואָרפֿן.
דער פּראָבלעם וואָס מיר האָבן, ווײַל מיר זײַנען אַזוי יונג און נאַריש, איז אַז מיר וואַרפֿן
אונדזערע שׂונאים פֿון באַלאַנס אַנשטאָט צו זאָגן:
מיר האָבן גוט געאַרבעט, לאָמיר איצט גיין היים, לאָמיר זאָגן:
אוי, דאָס איז געווען גרינג. לאָמיר דאָ אויך בויען אַ דעמאָקראַטיע.
דאָס איז געווען דער מאָמענט פֿון אונדזער גײַסטיקער שוואַכקייט וואָס האָט אונדז איבערגענומען.
דעריבער איז דער ענטפֿער אַז די פֿאַראייניקטע שטאַטן קענען נישט אַרײַנמישן זיך מיליטערלעך אין אַלע ערטער אין אייראָ־אַזיע.
די אינטערווענציע מוז זיין אויסגעקליבן און אַזוי ווייניק ווי מעגלעך.
מיליטערישע אינטערווענץ איז פֿאַר אונדז אַ ספּעציעלער פאַל, דער לעצטער מיטל.
מיר קענען נישט שיקן אַמעריקאַנער טרופּן אין דעם ערשטן שריט.
אָבער אויב מיר שיקן אַמעריקאַנער טרופּן, דעמאָלט, ווי מיר האָבן שוין קלאָר פֿאַרשטאַנען פֿון דער דערפֿאַרונג,
די אינטערווענציע מוז זײַן באַגרענעצט און נישט דערגרייכן ריזיקע פּראָפּאָרציעס.
האָפֿנטלעך האָבן מיר דאָס דאָס מאָל פֿאַרשטאַנען, ווײַל עס נעמט געוויינטלעך אַ ביסל צײַט ביז קינדער לערנען זיך אין דער קלאַס.
אָבער דו האָסט גאָר רעכט, מיר ווי אַ אימפעריע קענען דאָס נישט טאָן (איבעראַל אַרײַנמישן זיך).
די בריטישן האָבן אין יענער צײַט נישט אָקופּירט אינדיע; זיי האָבן פשוט גענומען די יחיד־שטאַטן פֿון
אינדיע און זיי געלאָזט זיך קעגן איינאנדער קעמפן.
די בריטישן האָבן אינסטאַלירט בריטישע אָפֿיצירן אין דער אינדישער אַרמיי.
די אַלטע רוימער האָבן נישט געשיקט טרופּן צו ווייטע געגנטן אַרויס פֿון דער רוימישער אימפעריע,
נאָר האָבן דאָרט אינסטאַלירט פּראָ־רוימישע מלכים.
די מלכים האָבן געהערשט אין אַנדערע לענדער אין נאָמען פֿון דער רוימישער אימפעריע, און זיי זענען געווען פֿאַראַנטוואָרטלעך צו
האַלטן אַ פּראָ־רוימישן שלום בײַ די גרענעצן פֿון דער אימפעריע.
דאָס איז געווען דער פאַל, למשל, מיטן פּאַרטאַישן אימפעריע.
אַזוי, אימפעריעס וואָס פּרוּוון גלײַך צו הערשן אין באַזעצטע טעריטאָריעס, פֿאַלן, ווי למשל מיט דער נאַציסטישער אימפעריע.
ווײַל קיינער האָט נישט גענוג מאַכט צו רעגירן גלייך.
דו מוזט זײַן קלוג דערפֿון.
אויף יעדן פֿאַל, דאָס איז נישט אונדזער פּראָבלעם.
עס מיינט טאַקע אַז מיר זענען אַ אימפעריע ווי אַזאַ.
אָבער מיר זאָלן נישט טראַכטן אַז מיר קענען זיך אָפּרוען, היים גיין און אויפהערן זיך וועגן עפּעס צו זאָרגן.
מיר זענען נאָר בערך דרײַ קאַפּיטלעך אַרײַן אין דעם בוך.
נעקסטע פֿראַגע פֿון דעם עולם:
האָב איך דיך ריכטיק פֿאַרשטאַנען אַז די אייראָפּעישע וואַלוטע, דער אייראָ, וועט נישט איבערלעבן...?
דזשאָרדזש פרידמאַן: די פֿראַגע וואָס איצט ליגט אויפֿן טיש פֿאַר די רוסן איז צי זיי ווילן, אַז אוקראַיִנע זאָל זײַן אַ
באַפֿער־זאָנע צווישן רוסלאַנד און דעם מערב, וואָס וועט לכל־הפּחות בלײַבן נייטראַל – אָדער צי וועט דער מערב אַזוי ווײַט אַרײַנדרינגען
אין אוקראַיִנע, אַז דער מערב (נאטאָ) וועט זײַן בלויז 100 קילאָמעטער פֿון סטאַלינגראַד און 500 קילאָמעטער פֿון מאָסקווע?
פֿאַר רוסלאַנד איז דער סטאַטוס פֿון אוקראַיִנע אַן עקזיסטענציעלע פֿראַגע.
און די רוסן קענען נישט פשוט גיין אַוועק און לאָזן דעם ענין.
פֿאַר די פֿאַראייניקטע שטאַטן, אויב רוסלאַנד וועט ווייטער אַרײַנמישן זיך אין אוקראַיִנע, וועלן מיר רוסלאַנד אָפּשטעלן.
צו דעם ציל זענען גענומען געוואָרן מיטלען, פֿאַר וועלכע גענעראַל האָדזשעס איז באַשטימט געוואָרן צו ווערן באַשולדיקט.
עס גייט וועגן דער פֿאָרויס־פּאָזיציאָנירונג פֿון טרופּן אין רומעניע, בולגאַריע, פּוילן און די באַלטישע שטאַטן – דער
אינטערמאַריום, דער טעריטאָריע צווישן דעם שוואַרצן ים און דעם באַלטישן ים, פֿון וועלכן פּילסודסקי האָט געחלומט.
דאָס איז די בעסערע לייזונג פֿאַר די פֿאַראייניקטע שטאַטן.
און די זאַך, אויף וועלכע מיר האָבן נישט קיין ענטפֿער, איז די פֿראַגע:
וואָס וועט דײַטשלאַנד טאָן אין דער סיטואַציע?
דער אמתער אומבאַקאַנטער פאַקטאָר אין אייראָפּע איז די דײַטשן. אויב די פֿאַראייניקטע שטאַטן בויען דעם
זיכערהייט־גערטל, נישט אין אוקראַיִנע, נאָר צו מערב, וועט רוסישער השפּעה אין אוקראַיִנע אָפּנעמען.
מיר ווייסן נישט וואָס די דײַטשישע שטעלונג וועט זײַן.
דײַטשלאַנד איז אין אַ זייער באַזונדערער סיטואַציע.
דער פֿריִערדיקער דײַטשער קאַנצלער געראַרד שרדער איז אין דער אויפֿזיכט־ראַט פֿון גאַזפּראָם.
די דײַטשן האָבן אַ זייער קאָמפּליצירטע באַציִונג מיט די רוסן.
אָבער זיי אַליין ווייסן נישט וואָס צו טאָן.
זיי דאַרפֿן זייערע סחורות עקספּאָרטירן, און די רוסן קענען זיי קויפֿן.
אויף דער אַנדערער זײַט פאַרלירן זיי זייער פֿרײַ האַנדל־זאָנע, וואָס זיי דאַרפֿן צו בויען אַנדערע זאַכן.
די הויפּט־זאָרג פֿון די פֿאַראייניקטע שטאַטן איז, אַז דײַטש קאַפּיטאַל און דײַטשע טעכנאָלאָגיעס וועלן ווערן
קאָמבינירט מיט רוסישע רוי־מאַטעריאַל־רעסורסן און רוסישער אַרבעט.
פֿאַרבינדן צו שאַפֿן אַן אייגנאַרטיקע קאָמבינאַציע וואָס די פֿאַראייניקטע שטאַטן פּרוּוון שוין אַ יאָרהונדערט צו פֿאַרמײַדן.
ווי קענען מיר פאַרמיידן אַז די דײַטש-רוסישע קאָמבינאַציע זאָל פּאַסירן?
די פאראייניקטע שטאַטן זענען גרייט צו לייגן זייערע קאַרטן אויף דער טיש: דאָס איז די גרענעץ
צווישן די באַלטישע שטאַטן און דעם שוואַרצן ים.
אויף רוסלאַנדס זײַט זענען די קאַרטן שטענדיק געווען אויפֿן טיש.
פֿאַר זיי איז עס קריטיש אַז אוקראַיִנע זאָל ווערן אַ נייטראַל לאַנד, נישט אַ פּראָ־מערבדיקער.
בעלאַרוס איז דאָ אַ אַנדערע זאַך.
נו, ווער עס קען ענטפֿערן די פֿראַגע פֿאַר מיר, וואָס די דײַטשן וועלן טאָן אין דער סיטואַציע, קען מיר אויך זאָגן
ווי די קומענדיקע צוואַנציק יאָר געשיכטע וועלן אויסזען.
אָבער ליידער מוזן די דײַטשן דעם באַשלוס ווידער און ווידער נעמען.
און דאָס איז די אייביקע פּראָבלעם פֿון דײַטשלאַנד.
דײַטשלאַנד איז עקאָנאָמיש זייער שטאַרק, אָבער אין געאָפּאָליטישע טערמינען איז עס זייער ברעכן.
און זיי ווייסן קיינמאָל נישט ווי און וווּ זיי קענען פאַרקויפן זייערע עקספּאָרטן.
זינט 1871 איז דאָס שטענדיק געווען די דײַטשישע פֿראַגע. און די פֿראַגע פֿאַר אייראָפּע.
באַטראַכט די דײַטשישע פֿראַגע, וואָס קומט איצט ווידער אַרויף.
דאָס איז די קומענדיקע פֿראַגע וואָס מיר דאַרפֿן פֿרעגן – אָבער מיר טוען דאָס נישט, ווײַל
מיר ווייסן נישט וואָס די דײַטשן וועלן טאָן.