Як працуюць сучасныя войны?
1. Дэстабілізаваць
Нападнік падбухторвае непарадкі ў краіне сваёй ахвяры.
Ён дэстабілізуе краіну сваёй мэты да грамадзянскай вайны.
2. Як ён гэта робіць?
Спачатку ён звязваецца з усімі незадаволенымі і ваяўнічымі групоўкамі
(паўстанцамі/наёмнікамі-тэрарыстамі) у краіне сваёй мэты.
Для яго не мае значэння, ці гэтыя жорсткія паўстанцы — футбольныя заўзятары, рэлігійныя
фанатыкі, левыя, правыя ці іншыя экстрэмісты.
Ім проста трэба быць жорсткімі, халоднымі і адданымі.
Нападнік прапануе кожнай з гэтых груп асаблівае будучыню, у якой яны будуць мець права голасу і атрымліваць шмат пераваг.
Вось так кожны матываваны чалавек змагаецца — не глядзячы на сродкі — за дасягненне ўласных індывідуальных мэт.
Кожная тэрарыстычная адзінка, якая развіваецца такім чынам, таксама часова прымае групы зусім іншага характару.
На дадзены момант кожная група бачыць у сумеснай прасоўвальнай сіле толькі перавагі.
Дэвіз: «Сінэргія — вышэй за ўсё!»
Біце разам, маршыруйце асобна!
Такім чынам, нападнік стварае разнашэрую тэрарыстычную групу.
Нават калі радыкальная групоўка паўстанцаў не хоча мець справу з тымі, хто мае іншыя погляды, для нападніка гэта не мае значэння.
Ён выкарыстоўвае іх асобна для спецыяльна адабраных мэт, такіх як самагубчыя тэракты і г.д.
3. Абсталяванне і фінансаванне
Выкарыстоўваючы наёмнікаў са сваёй краіны (ці нават з замежнай), ён навучае раней сфарміраваныя
групоўкі паўстанцаў ператварацца ў тэрарыстычныя групоўкі.
Па магчымасці, ён робіць гэта за межамі краіны сваёй мэты.
З гэтай мэтай ён стварае таемныя трэніровачныя лагеры як мага бліжэй да свайго прызначэння.
Калі гэта немагчыма, ён даставіць іх з любой кропкі.
Ён пастаўляе паўстанцам зброю і боепрыпасы ў любых колькасцях.
І ён узнагароджвае іх за іх барацьбу.
4. Напад
Замежны нападнік цяпер мэтанакіравана рэалізуе свой план бою.
У залежнасці ад стратэгіі, яна таксама нацэльваецца на цывільных асоб і цывільныя аб'екты.
Яго мэта — прыцягнуць як мага больш увагі грамадскасці і заклікаць да знешняй дапамогі.
Цяпер, вядома, у цэнтры ўвагі прэс-рэлізаў не столькі нападнік, які арганізуе ўсё, колькі альбо на «дрэнным урадзе»
краіны, якую трэба звяргнуць, альбо, па меры неабходнасці, на паўстанцах, г.зн. на тэрарыстычных адзінках.
5. Мэты сапраўднага агрэсара заўсёды аднолькавыя:
Аслабце мэтавы аб'ект знутры як мага мацней.
Скіраваныя абвінавачванні супраць аб'екта-мэты.
Як мага больш заблытанасці і бездапаможнасці сярод народаў.
Максімальнае разуменне знешняй ваеннай дапамогі.
Звяржэнне і выдаленне мэтавага ўрада.
Абранне новага ўрада з ліку «добразычлівых паўстанцаў».
Вывад войскаў пакіне краіну сам-насам з сабой, у выніку чаго яна пагрузіцца ў поўны хаос.
Яшчэ адно радыкальнае падаўленне для знішчэння ўсіх тых, каго раней лічылі «героямі», а цяпер называюць «тэрарыстамі».
Захоп краіны і яе рэсурсаў.
Рэпарацыйныя плацяжы па волі.
6. Ушанаванне як збаўцы
7. Тая ж практыка на шырокую скалу!
Што забойца рабіў з разнашэрынымі паўстанцкімі войскамі ў асобных краінах, тое ж ён цяпер робіць у маштабах усяго свету.
Цяпер цэлыя краіны — яго «абраныя паўстанцкія сілы».
Імі ён атачае сваіх найвялікшых супернікаў, якіх ён ніколі не змог бы перамагчы ў адзіночку.
Загадзя ён падбухторвае правакацыі, якія наўмысна звальвае на сваіх галоўных супернікаў.
Ён пераконвае абраныя ім «паўстанцкія краіны» ўзяць зброю супраць свайго найвялікшага суперніка з уласнай зброі і войскамі.
Толькі калі ўсе краіны выкарыстаюць свой апошні боезапас, страцяць сваіх найлепшых людзей і будуць
спустошаныя, сапраўдны мізантап, сапраўдны агрэсар і ваяўнік умяшаецца, каб разграміць іх усіх разам.
8. Хто найбольш прайграў?
Усе тыя, хто дазволіў сабе быць падманутымі і выкарыстанымі гэтым хітрым агрэсарам і ваяўніком.