جنگ‌های مدرن چگونه کار می‌کنند؟
۱. بی‌ثبات‌سازی
مهاجم در کشور هدفش آشوب به پا می‌کند.
او کشور هدفش را تا حد جنگ داخلی بی‌ثبات می‌کند.
۲. او این کار را چگونه انجام می‌دهد؟
ابتدا او با تمام گروه‌های ناراضی و خشن (شورشیان/تروریست‌های اجیرشده) در کشور هدف خود تماس می‌گیرد.
برای او مهم نیست که آیا این شورشیان خشن از هواداران فوتبال، متعصبین مذهبی، افراطی‌های
چپ‌گرا، راست‌گرا یا دیگر افراطی‌ها تشکیل شده‌اند.
آنها فقط باید خشن، خونسرد و وفادار باشند.
تجاوزگر به هر یک از این گروه‌ها آینده‌ای ویژه ارائه می‌دهد که در آن آن‌ها حق رأی دارند و از مزایای فراوان برخوردار می‌شوند.
این‌گونه است که هر فرد باانگیزه‌ای می‌جنگد – فارغ از ابزارها – تا به اهداف فردی خود دست یابد.
هر واحد تروریستی که به این شکل توسعه می‌یابد، همچنین موقتاً گروه‌هایی با ماهیتی کاملاً متفاوت را می‌پذیرد.
فعلاً هر گروه تنها مزایایی را در نیروی ضربت ترکیبی می‌بیند.
شعار: «هم‌افزایی بالاتر از همه چیز!»
با هم بزنید، جدا راهپیمایی کنید!
بنابراین مهاجم در حال تشکیل گروه‌های تروریستی ناهمگون است.
حتی اگر یک گروه شورشی افراطی نخواهد با کسانی که دیدگاه‌های متفاوتی دارند مخلوط شود، این برای مهاجم اهمیتی ندارد.
او آن‌ها را به‌طور جداگانه برای اهداف ویژهٔ منتخب، مانند بمب‌گذاری‌های انتحاری و غیره، استفاده می‌کند.
۳. تجهیزات و تأمین مالی
او با استفاده از مزدوران کشور خود (یا حتی از کشوری خارجی)، گروه‌های شورشی که قبلاً گرد هم آمده بودند
را آموزش می‌دهد تا به گروه‌های تروریستی تبدیل شوند.
هر جا که ممکن باشد، او این کار را خارج از کشور هدفش انجام می‌دهد.
برای این منظور، او اردوگاه‌های آموزشی مخفی را تا حد امکان به مقصدش نزدیک برپا می‌کند.
اگر این امکان وجود نداشته باشد، او آنها را از هر کجا با هواپیما خواهد آورد.
او به شورشیان در هر مقداری سلاح و مهمات تأمین می‌کند.
و او به خاطر مبارزه‌شان به آنها پاداش می‌دهد.
۴. حمله
تجاوزگر خارجی اکنون طرح نبرد خود را به‌طور هدفمند به اجرا درمی‌آورد.
بسته به استراتژی، آن همچنین به‌طور مشخص غیرنظامیان و تأسیسات غیرنظامی را هدف قرار می‌دهد.
هدف او جلب توجه هرچه بیشتر مردم و درخواست کمک خارجی است.
تمرکز بیانیه‌های مطبوعاتی اکنون، البته، نه بر مهاجمی است که همه‌چیز را سازماندهی می‌کند، بلکه یا بر
«دولت بد» کشوری که باید سرنگون شود یا، بنا به ضرورت، بر شورشیان، یعنی واحدهای تروریستی، است.
۵. اهداف مهاجم واقعی همیشه یکسان است:
هدف را از درون تا حد امکان تضعیف کن.
اتهامات هدفمند علیه شیء هدف.
هرچه بیشتر سردرگمی و ناتوانی در میان مردم.
درک هرچه بیشتر کمک‌های نظامی خارجی.
سرنگونی و برکناری دولت هدف.
انتصاب دولت جدید از میان «شورشیان خیری».
خروج نیروها برای رها کردن کشور به حال خود، به‌طوری‌که در هرج‌ومرج کامل فرو رود.
یک سرکوب رادیکال دیگر برای حذف همه کسانی که قبلاً به‌عنوان «قهرمان» شناخته می‌شدند اما اکنون «تروریست» خوانده می‌شوند.
تصاحب کشور و منابع آن.
پرداخت‌های جبرانی به میل خود.
۶. ستایش شدن به‌عنوان یک ناجی
۷. همان تمرین در مقیاس بزرگ!
آنچه مهاجم با نیروهای شورشی متفرق در کشورهای مختلف انجام داد، اکنون در مقیاسی بزرگ‌تر انجام می‌دهد.
تمام کشورها اکنون «نیروهای شورشی برگزیده» او هستند.
با این‌ها، او بزرگ‌ترین رقبایش را که هرگز نمی‌توانست به‌تنهایی شکست دهد، محاصره می‌کند.
پیش از آن، او تحریکاتی را دامن می‌زند که عمداً آنها را به بزرگ‌ترین رقبایش نسبت می‌دهد.
او کشورهای «شورشی» منتخب خود را متقاعد می‌کند تا با سلاح‌ها و ارتش‌های خودشان علیه بزرگ‌ترین رقیبش دست به شورش بزنند.
تنها زمانی که همه کشورها آخرین مهمات خود را مصرف کرده، بهترین افرادشان را از دست داده و ویران شده‌اند،
انسان‌ستیز واقعی، متجاوز حقیقی و جنگ‌افروز، وارد عمل می‌شود تا همهٔ آن‌ها را به‌طور جمعی شکست دهد.
۸. بزرگ‌ترین بازنده‌ها چه کسانی هستند؟
تمام کسانی که اجازه دادند توسط این متجاوز و جنگ‌افروز فریبکار اغوا و مورد استفاده قرار گیرند.