Hvernig ganga nútíma stríð fyrir sig?
1. Að ógna stöðugleika
Árásarmaðurinn ögrar upp óeirð í landi markmiðs síns.
Hann ógna stöðugleika í marklandinu til þess að það fari í borgarastyrjöld.
2. Hvernig gerir hann það?
Í fyrsta lagi kemur hann í samband við öll óánægð og ofbeldisfull samtök (uppreisnarmenn/launatengdir
hryðjuverkamenn) í landi markmiðsins.
Honum er sama hvort þessir ofbeldisfullir uppreisnarmenn séu fótboltaáhugamenn, trúarofsmenn,
vinstrisinnaðir, hægrisinnaðir eða aðrir öfgamenn.
Þeir þurfa bara að vera ofbeldisfullir, kaldblóðugir og tryggir.
Árásarmaðurinn býður hverjum þessara hópa upp á sérstaka framtíð þar sem þeir hafa rödd og njóta margra kosta.
Svona berst hver sjálfsprottinn einstaklingur – óháð aðferðum – til að ná sínum eigin markmiðum.
Hver hryðjuverkasveit sem þróast á þennan hátt tekur einnig tímabundið við hópum af algerlega öðrum toga.
Um þessar mundir sér hver hópur eingöngu kosti í sameiginlegu þrýstikrafti.
Mottóið: "Samverkandi áhrif umfram allt!"
Sláið saman, ganga í sitthvoru lagi!
Árásarmaðurinn er því að mynda misjafnlegar hryðjuverkasveitir.
Jafnvel þótt öfgakennd uppreisnarhreyfing vilji ekki blanda sér saman við þá sem hafa
aðra sýn, skiptir það árásarmanninum engu máli.
Hann notar þau aðskilin fyrir sérvalin skotmörk, svo sem sjálfsvígssprengjuárásir o.s.frv.
3. Búnaður og fjármögnun
Með því að nota ríkisþegna frá eigin landi (eða jafnvel frá erlendu landi) þjálfar hann fyrr
samsettar uppreisnarhópa til að verða hryðjuverkasamtök.
Þar sem mögulegt er gerir hann þetta utan við landmarkmiðs síns.
Til þess setur hann upp leynilega þjálfunarbúða eins nálægt áfangastaðnum og mögulegt er.
Ef þetta er ekki mögulegt, mun hann fljúga þeim inn hvaðan sem er.
Hann útvegar uppreisnarmönnum vopn og skotfæri í hvaða magni sem er.
Og hann umbunar þeim fyrir baráttu þeirra.
4. Árásin
Erlendi árásaraðilinn er nú að koma áætlun sinni í framkvæmd á markvissan hátt.
Fer eftir stefnu beinist það einnig að borgurum og borgaralegum mannvirkjum.
Markmið hans er að vekja sem mest athygli almennings og kalla eftir utanaðkomandi hjálparaðgerðum.
Fjölmiðlafréttatilkynningarnar beinast nú, auðvitað, ekki að þeim sem skipuleggur allt, heldur annaðhvort að "vonda
ríkisstjórninni" í landinu sem á að steypa af stóli eða, eftir þörfum, að uppreisnarmönnum, þ.e. hryðjuverkasveitum.
5. Markmið hins raunverulega árásaraðila eru ætíð þau sömu:
Veikja markmiðshlutinn eins mikið og mögulegt er að innan.
Markvissar ásakanir beint að markmiðshlutnum.
Sem mest ringulreið og valdalausni meðal þjóðanna.
Sem mest skilningur á hernaðaraðstoð frá utanaðkomandi.
Afturköllun og brottfelling markmiðsstjórnarinnar.
Kjör nýs ríkisstjórnar úr hópi "ógnaðra uppreisnarmanna".
Að draga hermenn til baka til að skilja landið eftir sér, svo það sökkvi í algjört ringulreið.
Önnur róttæk kúgunaraðgerð til að útrýma öllum þeim sem áður voru taldir "hetjur" en eru nú kallaðir "terroristar".
Yfirráð yfir landinu og auðlindum þess.
Bótagreiðslur eftir vilja.
6. Að vera fagnað sem frelsari
7. Sama æfingin í stórum stíl!
Það sem árásarmaðurinn gerði með misjafnlega samsettum uppreisnarliðum í einstökum löndum, gerir hann nú í stórum stíl.
Heil lönd eru nú hans "völdu uppreisnarherir".
Með þessum umlykur hann helstu keppinauta sína, sem hann gat aldrei sigrað einn.
Fyrirfram ögrar hann, og kenndi það vísvitandi sínum stærstu keppinautum.
Hann sannfærir valda "uppreisnarþjóðina" um að taka upp vopn gegn sínum mesta keppinauti með eigin vopnum og herjum.
Aðeins þegar öll lönd hafa notað upp síðustu skot sín, misst bestu fólkið sitt og eru gjörsamlega gjaldþrota,
grípur hinn sanni mannfyrirlitnari, hinn sanni árásaraðili og stríðsæsingamaður inn í til að sigra þau öll saman.
8. Hverjir eru stóru tapararnir?
Allir þeir sem létu blekkjast og misnota sig af þessum undirförla, árásargjörna og stríðsæsingamanni.