როგორ მუშაობს თანამედროვე ომები?
1. დესტაბილიზება
თავდამსხმელი პრობლემებს ქმნის თავისი სამიზნის ქვეყანაში.
ის თავისი სამიზნე ქვეყანას დესტაბილიზაციას უწევს სამოქალაქო ომის ზღვრამდე.
2. როგორ აკეთებს ამას?
პირველ რიგში, ის უკავშირდება სამიზნე ქვეყანაში არსებულ ყველა უკმაყოფილო და ძალადობრივ
ჯგუფს (ამბოხებულებს/ქირავნულ ტერორისტებს).
მისთვის სულერთია, ეს ძალადობრივი ამბოხებულები ფეხბურთის გულშემატკივრები, რელიგიური ფანატიკოსები,
მემარცხენე, მემარჯვენე თუ სხვა ექსტრემისტები არიან.
მათ უბრალოდ სჭირდებათ, რომ იყვნენ ძალადურები, ცივსისხლიანები და ერთგულები.
თავდამსხმელი თითოეულ ამ ჯგუფს სთავაზობს განსაკუთრებულ მომავალს, რომელშიც მათ ექნებათ
თავიანთი სიტყვა და დატკბებიან მრავალი უპირატესობით.
აი ასე იბრძვის ყველა მოტივირებული ადამიანი – საშუალებების მიუხედავად – საკუთარი ინდივიდუალური მიზნების მისაღწევად.
ყველა ტერორისტული ერთეული, რომელიც ამგვარად ვითარდება, ასევე დროებით იღებს სრულიად განსხვავებული ბუნების ჯგუფებს.
ამ ეტაპზე, თითოეული ჯგუფი გაერთიანებულ დარტყმით ძალაში მხოლოდ უპირატესობებს ხედავს.
დევიზი: "სინერგია უპირველეს ყოვლისა!"
შეარყევით ერთად, იარეთ ცალ-ცალკე!
შესაბამისად, თავდამსხმელი მრავალფეროვან ტერორისტულ დაჯგუფებებს ქმნის.
თუნდაც ექსტრემისტულ ამბოხებულ ჯგუფს არ სურდეს სხვაგვარი შეხედულებების მქონე ადამიანებთან
ურთიერთობა, ეს თავდამსხმელისთვის მნიშვნელოვანი არ არის.
ის მათ ცალ-ცალკე იყენებს სპეციალურად შერჩეული სამიზნეებისთვის, როგორიცაა თვითმკვლელი ტერორისტული თავდასხმები და ა.შ.
3. აღჭურვილობა და დაფინანსება
საკუთარი ქვეყნის (ან თუნდაც უცხო ქვეყნის) დაქირავებული მებრძოლების გამოყენებით, ის ადრე შეკრებილ
ამბოხებულთა ჯგუფებს ტერორისტულ ჯგუფებად ამზადებს.
სადაც შესაძლებელია, ის ამას სამიზნე ქვეყნის ფარგლებს გარეთ აკეთებს.
ამ მიზნით, ის თავისი დანიშნულების ადგილთან რაც შეიძლება ახლოს საიდუმლო სავარჯიშო ბანაკებს აწყობს.
თუ ეს შეუძლებელია, ის მათ ნებისმიერი ადგილიდან ჩამოიყვანს.
ის ამბოხებულებს იარაღითა და საბრძოლო მასალით ნებისმიერი რაოდენობით ამარაგებს.
და ის აჯილდოებს მათ ბრძოლისთვის.
4. თავდასხმა
უცხოელი თავდამსხმელი ახლა მიზანმიმართულად ახორციელებს თავის საბრძოლო გეგმას.
სტრატეგიის მიხედვით, ის ასევე უმიზნებს სამოქალაქო პირებსა და ობიექტებს.
მისი მიზანია, რაც შეიძლება მეტი საზოგადოებრივი ყურადღების მიპყრობა და გარე დახმარების ზომების მოთხოვნა.
პრესრელიზების ყურადღების ცენტრში ახლა, რა თქმა უნდა, აღარ არის თავდამსხმელი, რომელიც ყველაფერს ორგანიზებს, არამედ ან
ქვეყნის "ცუდი მთავრობაა", რომელიც უნდა დაემხოს, ან, საჭიროებისამებრ, ამბოხებულები, ანუ ტერორისტული დაჯგუფებები.
5. რეალური თავდამსხმელის მიზნები ყოველთვის ერთია:
სამიზნე ობიექტის შიგნიდან რაც შეიძლება მეტად დასუსტება.
მიზანმიმართული ბრალდებები სამიზნე ობიექტის წინააღმდეგ.
ხალხთა შორის მაქსიმალური დაბნეულობა და უძლურება.
საგარეო სამხედრო დახმარების მაქსიმალური გაგება.
მიზნობრივი მთავრობის დამხობა და ჩამოცილება.
ახალი მთავრობის დანიშვნა "კეთილი მეამბოხეების"გან.
ჯარების გაყვანა, რათა ქვეყანა საკუთარ ბედს მიენდოს და სრულ ქაოსში ჩავარდეს.
კიდევ ერთი რადიკალური რეპრესია ყველა იმის მოსაშორებლად, ვინც ადრე "გმირებად" ითვლებოდა, ახლა კი "ტერორისტებად" მოიხსენიება.
ქვეყნისა და მისი რესურსების ხელში ჩაგდება.
სურვილისამებრ კომპენსაციის გადახდები.
6. მხსნელად აღიარება
7. იგივე სავარჯიშო ფართო მასშტაბით!
რასაც თავდამსხმელი ცალკეულ ქვეყნებში მრავალფეროვანი ამბოხებულთა ჯარებთან აკეთებდა, ახლა მასშტაბურად აკეთებს.
მთელი ქვეყნები ახლა მისი "არჩეული მეამბოხე ძალებია".
მათით ის გარს არტყამს თავის უდიდეს მეტოქეებს, რომლებსაც მარტო ვერასდროს დაამარცხებდა.
მანამდე ის პროვოკაციებს აწყობს, რომლებსაც განზრახ თავის უმსხვილეს კონკურენტებს აბრალებს.
ის თავის მიერ შერჩეულ "ამბოხებულ ქვეყნებს" არწმუნებს, რომ საკუთარი იარაღითა და არმიებით
თავისი უდიდესი მეტოქის წინააღმდეგ აიღონ იარაღი.
მხოლოდ მაშინ, როდესაც ყველა ქვეყანა ამოილევა ბოლო საბრძოლო მასალამდე, დაკარგავს საუკეთესო ხალხს და გაანადგურებს
საკუთარ თავს, ჭეშმარიტი ანთროპოფობი, ნამდვილი აგრესორი და ომის გამჩაღებელი ჩაერევა, რათა ერთიანად დაამარცხოს ისინი.
8. ვინ არიან დიდი წაგებულები?
ყველა, ვინც თავი მისცა ამ მზაკვარ აგრესორსა და ომის გამჩაღებელს მოტყუებისა და გამოყენების უფლებას.