Ҷангҳои муосир чӣ гуна кор мекунанд?
1. Ноором кардан
Ҳамлагар дар кишвари ҳадафаш нооромӣ эҷод мекунад.
Ӯ кишвари ҳадафашро то дараҷаи ҷанги шаҳрвандӣ ноустувор мекунад.
2. Ӯ инро чӣ гуна мекунад?
Аввал, ӯ бо ҳамаи гурӯҳҳои норозӣ ва хушунатомез (шӯришгарон/террористон) дар кишвари ҳадафаш тамос мегирад.
Барои ӯ фарқ надорад, ки оё ин шӯришгарони хушунатомез мухлисони футбол, фанатиёни динӣ, тарафдорони
чап, тарафдорони рост ё дигар ифротгароён ҳастанд.
Онҳо танҳо бояд хушунатбор, хунукхун ва содиқ бошанд.
Ҳамлагар ба ҳар кадоме аз ин гурӯҳҳо ояндаи махсусеро пешкаш мекунад, ки дар он онҳо метавонанд назари
худро баён кунанд ва аз бисёр имтиёзҳо баҳра баранд.
Ҳар шахси ҳавасманд ҳамин тавр — новобаста аз воситаҳо — барои расидан ба ҳадафҳои инфиродии худ меҷангад.
Ҳар як воҳиди террористӣ, ки ба ин тарз рушд мекунад, ҳамчунин муваққатан гурӯҳҳои комилан дигар хусусиятро қабул мекунад.
Дар айни замон ҳар гурӯҳ дар нерӯи пешбарандаи муштарак танҳо бартариҳоро мебинад.
Шоири: «Синергия аз ҳама боло!»
Якҷоя зан, алоҳида рав!
Аз ин рӯ, ҳамлагар гурӯҳҳои террористии гуногунҷошро ташкил медиҳад.
Ҳатто агар гурӯҳи тундрави шӯришгарон нахоҳад бо онҳое, ки назари дигар доранд, омехта шавад, ин барои ҳамлагар аҳамият надорад.
Ӯ онҳоро ҷудогона барои ҳадафҳои махсусан интихобшуда, ба монанди тарконишҳои худкушона ва ғайра истифода мебарад.
3. Таҷҳизот ва маблағгузорӣ
Бо истифода аз кироягирони ватаниаш (ё ҳатто аз кишвари хориҷӣ), ӯ гурӯҳҳои шӯришгаронеро, ки қаблан
ташкил шуда буданд, ба гурӯҳҳои террористӣ табдил медиҳад.
Ҳар гоҳ имкон бошад, ӯ ин корро дар берун аз кишвари ҳадафаш анҷом медиҳад.
Барои ин, ӯ лагерҳои махфии омӯзиширо ҳарчӣ наздиктар ба макони таъиноташ ташкил мекунад.
Агар ин имконнопазир бошад, ӯ онҳоро аз ҳар ҷо бо ҳаво меорад.
Ӯ ба шӯришгарон силоҳ ва муҳиммот дар ҳар миқдор таъмин мекунад.
Ва Ӯ онҳоро барои муборизаашон подош медиҳад.
4. Ҳуҷум
Ҳамлагари хориҷӣ ҳоло нақшаи ҷангии худро ба таври ҳадафмандона амалӣ мекунад.
Вобаста ба стратегия, он инчунин ба аҳолии мулкӣ ва иншооти мулкӣ ҳадаф мегирад.
Ҳадафи ӯ ин аст, ки ҳарчӣ бештар таваҷҷӯҳи мардумро ҷалб кунад ва барои ёрии беруна даъват намояд.
Ҳоло диққати баёнияҳои матбуотӣ, албатта, на ба ҳамлагаре, ки ҳама чизро ташкил мекунад, балки ё ба «ҳукумати бад»-и
кишвари бояд сарнагун шавад ё, вобаста ба зарурат, ба шӯришгарон, яъне воҳидҳои террористӣ равона шудааст.
5. Ҳадафҳои ҳамлагари воқеӣ ҳамеша якхелаанд:
Объекти ҳадафро аз дарун то ҳадди имкон заъиф кунед.
Иттиҳомоти нигарондашуда алайҳи объекти ҳадаф.
Ҳамон қадар гумроҳӣ ва нотавонӣ дар миёни халқҳо, ки имконпазир аст.
Ҳамон қадар фаҳмиш, ки барои кӯмаки низомӣ аз хориҷ имконпазир аст.
Барканор ва бардоштани ҳукумати ҳадаф.
Таъини ҳукумати нав аз миёни «шӯришгарони беозор».
Баркашидани нерӯҳо барои он аст, ки кишвар ба ҳоли худ монад ва ба нооромиҳои комил фурӯ равад.
Боз як амалиёти шадиди репрессивӣ барои нест кардани ҳамаи онҳое, ки қаблан «қаҳрамон» ҳисоб
мешуданд, аммо ҳоло «террорист» номида мешаванд.
Тасарруфи кишвар ва захираҳои он.
Пардохтҳои ҷубронӣ ба ихтиёр.
6. Ҳамчун наҷотдиҳанда ҷашн гирифта шудан
7. Ҳамин машқ дар миқёси васеъ!
Он чизеро, ки ҳамлагар бо қувваҳои гуногунранги шӯришгарон дар кишварҳои алоҳида анҷом
дода буд, ҳоло дар миқёси васеъ амалӣ мекунад.
Ҳоло тамоми кишварҳо нерӯҳои шӯришгари интихобкардаи ӯ ҳастанд.
Бо инҳо ӯ бузургтарин рақибонашро, ки ҳеҷ гоҳ наметавонист онҳоро танҳо мағлуб кунад, иҳота мекунад.
Пешакӣ ӯ провокацияҳоро барангезад, ки онҳоро бо ният ба рақибони асосиаш бор мекунад.
Ӯ кишварҳои «шӯришгари» интихобкардаашро водор мекунад, ки бо силоҳҳо ва артишҳои худ бар
зидди бузургтарин рақиби ӯ мусаллаҳ шаванд.
Танҳо вақте ки ҳамаи кишварҳо тирҳои охирини худро сарф карда, беҳтарин мардумашонро аз даст дода ва хароб
шудаанд, ҳақиқии мизонтафҳур, воқеии агрессор ва ҷангҷӯ дахолат мекунад, то ҳамаи онҳоро якҷоя мағлуб созад.
8. Кӣҳо бузургтарин бохткунандагон ҳастанд?
Ҳамаи онҳое, ки иҷозат доданд, ки ин душмани фиребгар ва ҷангҷӯ онҳоро фиреб диҳад ва истифода барад.