Stjórnun í Júgóslavíustríðinu.
Kæru áhorfendur, í eftirfarandi heimildarmynd greinum við frá stjórnspili sem átti sér stað á meðan á Júgóslavíustríðinu stóð.
Eru uppþot borgaralegs óróa, eins og þau sem nú eiga sér stað í Makedóníu eða í Júgóslavíu á níunda áratugnum, í
raun uppspretta sjálfsprottin, þ.e. vegna almennrar óánægju, eins og meginstraumsmiðlarnir lýsa?
Eða er þar á bak við þetta flókin stefna sem alþjóðlegir stefnumótarar hafa mótað?
Í viðtali þann 24. mars 2017 dregur Willy Wimmer, fyrrverandi þingrækur ríkisritari hjá þýska sambandsráðherranum
um varnarmál, skýrar hliðstæður milli átaka nútímans og stríðsins í Júgóslavíu, sem braut alþjóðalög.
Hann kemst að þeirri niðurstöðu: "Stjórnvöld ljúga að okkur í gegnum tennurnar í þágu NATO."
Það sem alríkisstjórnin hefur verið að gera síðan 1999 og stríðið gegn Júgóslavíu: hún
blekkir þýska lýðinn frá einu átaki til annars.
Kæru herrar og dömur, hvernig kemst Willy Wimmer að svo róttækum yfirlýsingum?
Til að komast að þessu munum við skoða aðferðir alþjóðlegra skákmanna með Júgóslavíustríðinu sem dæmi.
Forskot fyrir stríð: Meinta mannúðarkatastrófa:
Í mars 1999 tók Þýskaland þátt í stríði í fyrsta sinn í 50 ár, nefnilega árásarstyrjöld NATO gegn
fyrrum Júgóslavíu, sem var í andstöðu við alþjóðalög.
Luftflotinn í NATO varpaði 14.000 sprengjum á Júgóslavíu.
Til að réttlæta stríðið fyrir almenningi héldu stjórnmálamenn því fram að mannúðarkatastrófa væri að þróast.
Þetta er aðeins hægt að ljúka með mannúðarstríði.
Hins vegar mótmælti Jochen Scholz, þá lútnant-kólonell í loftliði NATO og nú friðarsinni, þessari frásögn harðlega.
Hann benti á að loftstríðið hefði þegar verið skipulagt árið 1998. Og þetta þrátt fyrir að, samkvæmt
skýrslu ÖSE, hafi ekki verið nein mannúðarkatastrofa.
OSCE er Stofnun Evrópu fyrir öryggi og samstarf.
En af hverju þá stríðið? Samkvæmt Scholz þýddi landfræðileg staðsetning Júgóslavíu
að austurvíkkun ESB og NATO væri á dagskrá.
Norma Brown, bandarískur sendiherra hjá ÖSE, dró það saman hnitmiðað:
Sannleikurinn er sá að allir vissu að mannúðarkatastrófa myndi aðeins eiga sér stað ef NATO myndi sprengja!
Samkomulag um kosningabaráttu milli Gerhard Schröder og Bill Clinton:
Samkvæmt lið­tjónaforingja í eftirlaunum Jochen Scholz ferðaðist kanslaraframbjóðandinn Gerhard Schröder til
Bandaríkjanna snemma sumars 1998 í kosningabaráttu sinni og ræddi við forseta Bandaríkjanna, Bill Clinton, um Kosovo.
Þar var rætt um fyrirhugaða stríðið í Júgóslavíu og hernaðaríhlutun Þýskalands undir forystu Schröder.
Samkvæmt Scholz voru kosningabaráttustjórnendur frá Bandaríkjunum sendir til Gerhard Schröder til að
hjálpa honum að vinna kosninguna sem sambands kanslari.
Ríkisstjórnarskipti voru nauðsynleg vegna þess að Helmut Kohl hefði ekki samþykkt þátttöku Þýskalands í stríðinu.
Stríðslýgar þýskra ráðherra Scharping og Fischer:
Þýska ríkisstjórnin þurfti almenna samþykki til að ganga í stríðið.
Varnarmálaráðherra Scharping og utanríkisráðherra Fischer endurlífguðu þetta með áróðursbragði.
Þeir tengdu ástandið í Kosovo við nasíska fortíð Þýskalands og höfðu þannig bein áhrif á Þjóðverja þar sem það særði mest.
Þeir villtuðu almenning með skelfilegum sögum um "þjóðernisþrifun" í Serbíu og fangabúðir í Pristínu.
Rannsóknir á vettvangi sem blaðamenn Angerer og Werth, auk þýska hershöfðingjans og OSCE-starfsmannsins Heinz Loquai, framkvæmdu,
sýndu að þessar fullyrðingar voru alfarið uppspunnar.
Það var aðeins barátta milli júgóslavneska hersins og albanskra para-herdeilda.
Engu að síður tókst stríðsáróðri Scharpings og Fischers að sannfæra almenning um að styðja frelsun
frá "grimmdarverkum" sem Serbar frömdu í stríðinu.
Talsmaður NATO, Jamie Shea, sagði: "Ef við hefðum misst stuðning almennings í
Þýskalandi, hefðum við misst hann í öllu bandalaginu."
PR-stofnanir undirbúnar fyrir stríð í fyrrum Júgóslavíu:
Bókin Operation Balkan: Advertising for War and Death, eftir Jörg Becker og Mira Beham, sýnir hvernig bandarískar
PR-stofur notuðu fjölmiðla til að skapa staðalímyndir óvina á meðan á Júgóslavíustríðinu stóð.
Áhrifamikla bandaríska fyrirtækið Ruder Finn vann til dæmis fyrir þrjá stríðandi aðila samtímis:
leiðtogum Króata, Bosníumanna og kosóvskra Albana.
Verkefnið var að sýna Serba eingöngu sem kúgara og árásaraðila, á meðan Króatar, bosnískir múslimar og
kosóvskir Albönumenn voru eingöngu sýndir sem fórnarlömb.
Með áróðri sínum "Serbíumenn bera sökina" undirbjó stofnunin vestræna almenning fyrir stríð.
Stjóri stofnunarinnar James Harff. "Við gátum jafnað Serba við nasista."
Næstum samstundis eftir það hófu fjölmiðlar að nota annað orðafarið, með hugtökum eins og
þjóðernisreinsun, útrýmingarbúðir o.s.frv., sem tengjast myndum af nasistaveldi Þýskalands og Auschwitz.
Enginn gat lengur andmælt því án þess að vera sakaður um endurskoðunarstefnu. Við vorum hundrað prósent árangursrík.
Stýrð uppþrotaátök réttlægðu íhlutun bandaríska hersins á Balkanskaga.
Stríð í fyrrum Júgóslavíu kyndt af bandarísku ríkisstjórninni:
Rússnesk-stuðnings Júgóslavía var afstöðvastöðluð af vestrænum stórveldum og sundurgjörð í sjö aðskilin ríki: Slóveníu,
Króatíu, Bosníu, Serbíu, Svartfjallalandi, Kosóva og Makedóníu.
Með því að kynda undir innri þjóðernislegum spennum voru hin ýmsu þjóðernishópar leiddir inn í
sífellt nýjar vopnaðar átök á níunda áratugnum.
Robert Baer, fyrrverandi njósnari hjá CIA, bandarísku utanríkisnjósnþjónustunni, sagði: "Markmið
áróðursins var að sundra lýðveldum Júgóslavíu svo þau myndu losa sig frá móðurlandinu og verða sjálfstæð."
Allt sem við þurftum var blóraböggull til að kenna um öllu, þar á meðal stríði og ofbeldi. Serbíu var valið í þetta hlutverk...'
Bríti hershöfðingi John Crosland tók fram: "Alþjóðasamfélagið studdi KLA."
Forseti Bandaríkjanna Bill Clinton, bandaríski diplómati Richard Holbrooke og utanríkisráðherra Bandaríkjanna Madeleine
Albright höfðu ákveðið að fram færi valdaskipti í Serbíu ...
Viðvarandi hernaðarátök milli þjóðernishópa veittu Bandaríkjunum að lokum réttlæti fyrir árás NATO á Serbíu, sem braut alþjóðalög,
og fyrir valdaráninu sem steypti forseta Slobodan Milošević.
Fyrrverandi CIA-fulltrúi Robert Baer baðst afsökunar til almennings Júgóslavíu eftir að landið var sundrað:
Gleymaðu fortíðinni, því hún var leikstýrð og fölsuð. Þú varst einungis stjórnað, og þeir náðu því sem þeir vildu.
En þið megið ekki halda áfram að rækta haturs tilfinningar gagnvart hvoru öðru vegna þessa!
Þú verður að sýna fram á að þú getir risið yfir þetta og að þú hafir skilið hver ber raunverulega ábyrgð á þessari stöðu!
Ég vil af einlægni biðjast ykkur allra afsökunar!
Stjórnarskipti í Júgóslavíu samfjármögnuð af utanríkisráðuneyti Bandaríkjanna:
Stjórnarskiptin árið 2000 í því sem þá var Júgóslavía eru eitt af mörgum dæmum um hvernig utanríkisráðuneyti
Bandaríkjanna tekur þátt í valdaskiptum og valdaránum í gegnum svokölluð frjáls félagasamtök.
Nemendahreyfingin "Otpor", stofnuð sem stjórnarandstöðuhreyfing, var drifkrafturinn sem
hvatti júgóslavnesku þjóðina gegn forseta Milošević.
Nemendur Otpor vöktu upp tilfinningar gegn forseta Júgóslavíu, til dæmis með því að úða
veggjakroti um alla helminginn af Belgrad.
Milošević var kenndur um Balkanskagastríðin og hina hörmulegu efnahagslegu stöðu.
Aðgerðir Otpor fengu mikla fjölmiðlaumfjöllun.
Að undirleggi Otpor söfnuðust næstum 100.000 manns í Belgrad til að mótmæla forsetanum.
Þeir báru skilti í stórum stíl með slagorðinu: "Hann (Milošević) er búinn!"
Otpor var fjármagnaður af ýmsum frjálsum félagasamtökum, svo sem NDI og NED.
NED er aðallega fjármagnað af utanríkisráðuneyti Bandaríkjanna.
6. október 2000 sagði Milošević af sér embætti.
Markmið og niðurstaða stríðsins:
Sem afleiðing stríðsins var annar stærsti bandaríski herstöðin í Evrópu stofnuð í Kosovo – Camp
Bondsteel, með þúsundum hermanna á 386 hektara svæði.
Með hernaðarveru sinni í strategískt mikilvægu svæði tryggðu Bandaríkin stjórn á hugsanlegum leiðslulögnum
fyrir olíu og gas frá Mið-Austurlöndum og Austurlöndum, sem og á viðskiptalegri nýtingu stefnauppspretta.
Breski hershöfðinginn Michael Jackson, fyrsti yfirmaður NATO-stýrðu Kosovo-hersins (KFOR), sagði: "Við
munum vissulega dvelja hér um langan tíma til að tryggja öryggi orkugönganna sem liggja um Makedóníu."
Í lok heimildarmyndar okkar um blekkingu á tímum Júgóslavíustríðsins skoðum við svar Willy Wimmer við
spurningunni um hvað við getum gert í garð víðtækra stríðslyga:
Það sem eftir stendur er orðið.
Rétt eins og orð geta kveikt stríð og eyðileggingu, geta þau einnig komið í veg fyrir þau.
Allt sem ýtir undir sundrungu þjónar að lokum stríðsæsingavöldum, sem vita hvernig á að nýta veikleika
á mjög markvissan hátt í alþjóðlegum aðgerðum sínum.
Með orðum þínum og dreifingu þessa forrits er hægt að varpa ljósi á slíkar tengingar og að
lokum koma í veg fyrir stríð. Vinsamlegast hjálpaðu!