Rollt de roude Teppech aus,
Loosst d'Hymne erauskléngen.
D'Fändel flitt stolz héich um Himmel –
"Fridden! Fridden!" gëtt dacks gesot.
Iwwer 50 Doudeger zur selwechter Zäit,
Dausende vu blesséierte Leit beklotzen hiert Leed.
Schwaarze Rau gëtt an de Himmel,
Een schreit esou héich wéi een kann no Fridden.
Wéi eng gëllene Sonn um Firmament,
Mir wënschen Fridden als eist ultimativt Zil.
Fridden ass net e wäit ewech Zil, Fridden ass de Wee.
Fridden, e Gefier, mat deem een reest.
Fridden, Fridden, Fridden fänkt bannent mir un.
Fridden, Fridden, Fridden, dat ass Gott an mir.
Wien herrscht déif an mengem Häerz,
besteet wäit iwwer d'Logik an d'Vernunft eraus,
Manifestéiert sech als communal Fridden an eis.
Krieger wüten op fënnef Kontinenter,
Mënschen stierwen all Dag.
Net genuch, du fänks eppes Neies un -
Nordkorea, Russland oder Iran.
Däi Hals verengt sech, däi Puls beschleunegt sech.
Wéi vill méi Leed muss et nach ginn, ier de Fridden ukënnt?
D'Faust zéckt sech fest wéi e Steen.
Hey, wann et Fridden an dir gëtt, gëtt et Fridden.
Wéi eng gëllent Sonn um Firmament,
Mir wënschen Fridden als eist ultimativt Zil.
Fridden ass net e wäit ewech Zil, Fridden ass de Wee.
Fridden, e Gefier, mat deem een reest.
Fridden, Fridden, Fridden fänkt bannent mir un.
Fridden, Fridden, Fridden, dat ass Gott an mir.
Wien herrscht déif an mengem Häerz,
besteet wäit iwwer d'Logik an d'Vernunft eraus,
Manifestéiert sech als communal Fridden an eis.
Fridden, Fridden, Fridden fänkt och bannent dir un.
Fridden, Fridden, Fridden, dat ass Gott an dir.
Dëse Fridden schaaft Eenheet mat allen,
Och wann et verréckt ass, hey, esou eng Aart vu Kraaft existéiert.
Fridden, Fridden, Fridden fänkt bannent mir un.
Fridden, Fridden, Fridden, dat ass Gott an mir.
Wien herrscht déif an mengem Häerz,
besteet wäit iwwer d'Logik an d'Vernunft eraus,
Manifestéiert sech als friddlecht Zesummeliewen an eis.
Fridden, Fridden, Fridden fänkt bannent mir un.
Fridden, Fridden, Fridden, dat ass Gott an mir.
Wien herrscht déif an mengem Häerz,
besteet wäit iwwert d'Logik an d'Vernunft eraus,
manifestéiert sech als communal Fridden an eis.
Fridden an mir
Fridden, Fridden fänkt an mir un.
Fridden, Fridden, dat ass Gott an mir.
Fridden, Fridden fänkt an mir un.
Fridden, Fridden, dat ass Gott an mir.