Privatiseer winste – sosialiseer verliese
Verligte finansiële kenners het in hul aanvanklike woede onwettige spekulasie deur
Groot spekulante of geldeenheidshandelaars word dikwels met casino-afpersings gelykgestel.
Hierdie vergelyking doen casino-operateurs egter tekort.
Anders as ontelbare groot spekulante, deel hulle oor die algemeen kleiner of groter gedeeltes van hul winste met die maatskappy.
Byvoorbeeld gaan 50% van die Switserse casino-wins direk na die Ou-ouderdom- en oorlewendesversekering (AHV).
Baie groot spekulante manoeuvreer daarenteen hul dividendwins, waarvan sommige meer as CHF 500 miljoen beloop, skielik
verby die maatskappy – met ander woorde, hulle geniet hul spekulatiewe winste heeltemal privaat en belastingvry.
En nou kom ons by die kern van die saak: as 'n casino-operateur bankrot gaan, bly dit sy privaat saak.
Hy kan nie sy casino-skulde aan die maatskappy oordra in die sin van:
Ek het my winste met jou gedeel, so laat ons nou my spekulatiewe verliese deel.
Anders kan enige ander entrepreneur dieselfde sê. Gelyke regte vir almal.
Maar dit is verre van die waarheid. Dit is nie die geval vir sekere groot spekulante en valutahandelaars nie.
Baie van hierdie soort, nadat hulle verkeerd bereken het en in die proses miljarde verloor het, kan
eenvoudig hul verliese aan die samelewing – met ander woorde, aan ons belastingbetalers – deurgee.
Dit is steeds die praktyk van ontelbare privaatbesitbanke en versekeringsmaatskappye regoor die wêreld.
Solank hulle voortgaan om miljarde wins uit hul spekulatiewe transaksies in te sak, vergroot hulle hul private rykdom; as
hulle aan die ander kant miljarde verliese ly, kan hulle dit eenvoudig aan die samelewing –
met ander woorde aan belastingbetalers – deurgee.
Hul belastingvrye privaatbates bly onaangeraak, tesame met hul groot salarisse.
In sommige gevalle bly selfs bonusse beskerm.
Om nie die onderdrukte volke uit hul al hoe rustelose slaap te wek nie, sing sekere
politici herhaaldelik skynheilige wiegeliedjies.
Hierdie wiegeliedjies laat burgers glo dat banke wat in toekomstige finansiële krisisse sleg gespekuleer het, self
verantwoordelikheid sal moet neem... saam met hul aandeelhouers.
Maar om dit te sê is nie dieselfde as om dit te doen nie.
Want in die praktyk knoei politici nog steeds net met die simptome in plaas daarvan om
die werklike kankeragtige groei's aan te pak.
Die kankergroei is steeds die banksters, wat miljoene in salarisse en bonusse inkas deur spekulatiewe transaksies.
Maar ontelbare versekeringsmaatskappye en groot korporasies soos farmaseutiese maatskappye, telekommunikasie,
elektrisiteitsvoorsiening, wetenskap en toenemend ook posdienste, landbou, ensovoorts, doen dieselfde.
Niemand van hulle spekuleer met hul eie geld nie, maar met openbare geld.
En deur dit te doen, verkwist hulle herhaaldelik 'n groot deel van die openbare rykdom.
Daarna ontbreek hulle die nodige aandelkapitaal, d.w.s. ekwiteitskapitaal, om hul spekulatiewe verliese te kompenseer.
Privaat bank-eienaars, wat met ons openbare geld miljarde winste genereer – hoofsaaklik deur spekulatiewe winste
– leen al hoe meer ons fondse teen negatiewe rentekoerse.
Mens kan net vir jouself vra: Hoe dom is ons regtig? En vir hoe lank nog?
Wanneer gaan ons uiteindelik al hierdie multimiljonêrspekulante slegs aanspreeklik hou vir hul spekulatiewe skulde?
Belastingbetalers bly net blindelings sulke oortreders uit die nood help omdat hulle geen idee het wat hulle doen nie.
Die hele monetêre stelsel is aan die mense op so 'n ingewikkelde wyse voorgestel dat hulle nie
eers die eenvoudigste bedrogspulles kan deurkyk nie.
Enige kritikus wat bankwese, versekering en soortgelyke spekulatiewe transaksies as skandalig of selfs kriminele beskryf,
is dus in die reg solank die betrokke partye hul winste privaat maak terwyl hulle hul verliese aan die samelewing
deurgee, en selfs hul enorme salarisse en bonusse behou.
Met hierdie skandalige praktyk het bankiers die wêreld tot aan die rand van 'n ramp gebring.
En hulle sal daarmee voortgaan totdat die mense opstaan en eis dat die verliese wat deur bankspekulante gely
is, uitsluitlik deur die operateurs self verhaal word.
Dieselfde geld vir alle soortgelyke spekulatiewe en herverdelende besigheidsmodelle.
In geen tyd sou miljarde op hierdie wyse ingesamel word nie, en burgers wat voorheen bedrieg is, sou baie beter af wees.
Maar ons eie sogenaamde sekuriteitstelsels self blokkeer enige korreksie.
Hoe so? Baie eenvoudig: deur onwettige, geheime netwerke te verdra, d.w.s. wedersyds voordelige onderlinge
verhoudings tussen beheerders en diegene wat beheer word.
Die meerderheid bly stil oor hierdie alomteenwoordige korrupsie, bloot omdat hulle nie voldoende daaroor ingelig is
nie of hulle het eenvoudig daaraan gewoond geraak, alhoewel hulle die permanente slagoffers daarvan is.
En hierdie stilte veroorsaak op sy beurt dat die benadeelde volke selfs groter gierigheid by spekulante in die
regering, die sakewêreld, versekeringskringe, ensovoorts, wek.
Hierdie elites, van wie sommige baie oud is, word verder deur die magtelose stilte van die mense aangemoedig om hul
privatiseringbedrog voort te sit en dit selfs uit te brei in die rigting van die
afskaffing van kontant, negatiewe rentekoerse, ens.
Die uiters sluwe privatisering van winste en sosialisering van verliese is al dekades lank deel van ons daaglikse lewe.
Te midde van steeds toenemende finansiële bekommernisse het ons vergeet dat dit in grondwetsstate soos ons eie nie
so lank gelede gebruiklik was om slegs diegene wat daarvoor verantwoordelik was, aanspreeklik te hou.
Strafsakehowe kan vonnisse oplê van tot 10 jaar tronkstraf.
Belastingbetalers sal die skuld moet dra vir al hierdie malbestuur, solank hulle nie die skuldlas verskuif
na diegene wat werklik daarvoor verantwoordelik is nie.
As hulle dit nie doen nie, sal die nasies met 100% sekerheid reguit na die volgende skuldafgrond jaag.
En elke regering in die wêreld weet dit met sekerheid.
Nietemin word dit alles en nog baie meer sonder vrae aanvaar.
Ons wêreld is van alle kante deur lewensvyandige tegnologieë, subsidieë, privatisering en baie ander vorme van
wanbestuur met 'n eksistensiële bedreiging gekonfronteer.
Dae was nie genoeg om al hierdie rampzalige herverdelingsisteme te beskryf nie.
Daarom is dit hoog tyd om die slapende en deur die media verdoofde mense wakker te skud, sodat hulle die skulde wat
onwettig op hulle afgedwing is, van hulle af kan skud en die skuldlas terug kan werp op die koppe
van dié wat werklik daarvoor verantwoordelik is!