Прыватызаваць прыбыткі – сацыялізаваць страты
Прабуджаныя фінансавыя эксперты, у сваім першапачатковым гневе, прызналі незаконныя спекуляцыі з боку
Вялікіх спекулянтаў або валютных трэйдараў часта атаясамліваюць з ашуканцамі з казіно.
Аднак гэтае раўнанне не справядлівае да аператараў казіно.
У адрозненне ад незлічонай колькасці буйных спекулянтаў, яны звычайна дзеляцца сваім прыбыткам
з кампаніяй, хаця і ў меншай ці большай ступені.
Напрыклад, 50% прыбытку швейцарскіх казіно ідуць непасрэдна ў страхаванне на выпадак старасці і страты карміцеля (AHV).
З іншага боку, многія буйныя спекулянты майстэрску манеўруюць сваімі дывідэнднымі прыбыткамі, некаторыя з якіх перавышаюць 500
мільёнаў швейцарскіх франкаў, міма кампаніі — іншымі словамі, яны цалкам прыватна і без падаткаў
атрымліваюць асалоду ад сваіх спекулятыўных прыбыткаў.
І вось мы дабраліся да самага сутнаснага: калі аператар казіно банкрутуе, гэта застаецца выключна яго прыватнай справай.
Ён не можа перакласці свае казіноўскія даўгі на кампанію ў сэнсе:
Я дзяліўся з табой прыбыткам, таму цяпер давай падзялім мае спекулятыўныя страты.
У адваротным выпадку любы іншы прадпрымальнік мог бы сказаць тое ж самае. Роўныя правы для ўсіх.
Але гэта далёка ад праўды. Гэта не тычыцца пэўных буйных спекулянтаў і валютных трэйдараў.
Многія з такіх, памыліўшыся ў разліках і страціўшы мільярды, могуць проста перакласці свае страты на
грамадства — іншымі словамі, на нас, падаткаплацельшчыкаў.
Гэта застаецца практыкай незлічоных прыватных банкаў і страхавых кампаній па ўсім свеце.
Пакуль яны працягваюць заробваць мільярды прыбытку са сваіх спекулятыўных здзелак, яны павялічваюць свой асабісты капітал;
калі ж, з іншага боку, яны панясуць мільярдныя страты, яны могуць проста перакласці іх на
грамадства — іншымі словамі, на падаткаплацельшчыкаў.
Іх прыватная незаконна набытая маёмасць, якая не абкладаецца падаткам, застаецца
некранутай, гэтаксама як і іх вялікія заробкі.
У некаторых выпадках нават бонусы застаюцца абароненымі.
Каб не абудзіць прыгнечаныя народы з іх усё больш неспакойнага сну, пэўныя палітыкі неаднаразова спяваюць крывадушныя калыханкі.
Гэтыя заспакаяльныя абяцанні намякаюць грамадзянам, што падчас будучых фінансавых крызісаў банкі, якія
няправільна спекулявалі, будуць вымушаны несці адказнасць самі... разам са сваімі акцыянерамі.
Але сказаць — не тое самае, што зрабіць.
Бо на практыцы палітыкі ўсё яшчэ проста маніпулююць сімптомамі, замест таго каб змагацца з сапраўднымі ракавымі пухалінамі.
Ракавымі парасткамі ўсё яшчэ з'яўляюцца банкстары, якія заграбаюць мільёны ў заробках і бонусах праз спекулятыўныя здзелкі.
Але незлічоныя страхавыя кампаніі і буйныя карпарацыі, такія як фармацэўтычныя, тэлекамунікацыйныя, электраэнергетычныя
кампаніі, навуковыя ўстановы і, усё часцей, таксама паштовыя службы, сельская гаспадарка і г.д., робяць тое ж самае.
Ніхто з іх не гандлюе на ўласныя грошы, а на грамадскія.
І робячы так, яны неаднаразова расходжваюць значную колькасць грамадскага багацця.
Пасля гэтага ім не хапае неабходнага акцыянернага капіталу, г.зн. уласнага капіталу, каб кампенсаваць свае спекулятыўныя страты.
Уладальнікі прыватных банкаў, якія атрымліваюць мільярды прыбытку на нашы грошы — у асноўным за кошт спекуляцыйных даходаў,
— усё часцей пазычаюць нашы сродкі пад адмоўныя працэнты.
Можна толькі спытаць сябе: наколькі мы насамрэч дурныя? І яшчэ як доўга?
Калі ж мы нарэшце патрабуем ад усіх гэтых шматмільённых спекулянтаў адказнасці толькі за іх спекулятыўныя доўгі?
Падаткаплацельшчыкі проста працягваюць слепа ратаваць такіх парушальнікаў, бо не маюць ні найменшага ўяўлення, што робяць.
Уся грашова-крэдытная сістэма была прадстаўлена людзям у такой складанай форме, што яны ўжо
не могуць разгледзець нават самыя простыя афёры.
Любы крытык, які апісвае банкаўскія, страхавыя і падобныя спекулятыўныя аперацыі як скандальныя ці нават злачынныя, таму
мае рацыю, пакуль удзельнікі гэтых аперацый працягваюць прыватызаваць свой прыбытак, перакладаючы страты на
грамадства, і нават захоўваюць свае велізарныя заробкі і бонусы.
Сваёй скандальнай практыкай банкіры прывялі свет на мяжу катастрофы.
І яны будуць працягваць так рабіць, пакуль народ не паўстане і не запатрабуе, каб страты, панесеныя банкаўскімі
спекулянтамі, былі пакрыты выключна самімі аператарамі.
Тое ж самае датычыцца ўсіх падобных спекулятыўных і пераразмеркавальных бізнес-мадэляў.
У самыя кароткія тэрміны такім чынам былі б сабраны мільярды, і грамадзяне, якіх раней падманвалі, жылі б значна лепш.
Але нашы ўласныя так званыя сістэмы бяспекі самі перашкаджаюць любой карэкціроўцы.
Як так? Вельмі проста: праз патуранне незаконным, таемным сеткам, г.зн. узаемавыгадным
узаемаадносінам паміж кантралёрамі і кантраляванымі.
Большасць маўчыць пра гэтую паўсюдную карупцыю проста таму, што недастаткова інфармаваная пра яе або проста
змірылася з ёй, хоць і з'яўляецца яе пастаяннай ахвярай.
І праз такую маўчанку падманутыя народы, у сваю чаргу, выклікаюць яшчэ большую прагню да нажывы сярод
спекулянтаў у дзяржаўных, эканамічных і страхавых колах і г.д.
Гэтыя эліты, некаторыя з якіх вельмі старажытныя, атрымліваюць дадатковы стымул ад бездапаможнай маўклівасці народа працягваць
свае махлярства з прыватызацыяй і нават пашыраць яго ў бок адмены наяўных грошай, адмоўных працэнтных ставак і г.д.
Надзвычай хітрая прыватызацыя прыбыткаў і сацыялізацыя страт на працягу дзесяцігоддзяў
з'яўляецца часткай нашага паўсядзённага жыцця.
Сярод усё большых фінансавых клопатаў мы забыліся, што ў такіх канстытуцыйных дзяржавах, як наша, зусім нядаўна
было прынята прыцягваць да адказнасці толькі вінаватых.
Крымінальныя суды маглі б прызначаць пакаранне ў выглядзе пазбаўлення волі на тэрмін да 10 гадоў.
Падаткаплацельшчыкам давядзецца адказваць за ўсё гэтае вар'яцкае кіраванне, пакуль яны не вернуць
кола доўгу на галовы тых, хто сапраўды за яго адказны.
Калі яны гэтага не зробяць, народы з 100-працэнтнай пэўнасцю наўпрост паляцяць да наступнай прорвы даўгоў.
І кожны ўрад у свеце дакладна ведае гэта.
Тым не менш, усё гэта і нашмат больш прымаецца без пытанняў.
Наш свет знаходзіцца пад экзістэнцыйнай пагрозай з усіх бакоў з-за тэхналогій, варожых жыццю, субсідый,
прыватызацыі і многіх іншых форм няздольнага кіравання.
Дзён не хапіла, каб апісаць усе гэтыя катастрафічныя сістэмы пераразмеркавання.
Таму самы час абудзіць спіўшых і аглушаных СМІ людзей, каб яны маглі скінуць з сябе незаконна накладзеныя на іх даўгі і
вярнуць цяжар доўгу на галовы тых, хто сапраўды за гэта адказны!