Ιδιωτικοποίηση των κερδών - κοινωνικοποίηση των ζημιών
Στην αρχική τους οργή, οι αφυπνισμένοι οικονομικοί εμπειρογνώμονες έθεσαν την αναγνωρισμένη, παράνομη κερδοσκοπία από
οι κερδοσκόποι ή οι έμποροι συναλλάγματος συχνά εξισώνονται με τον τζόγο στο καζίνο.
Αλλά αυτή η εξίσωση αδικεί τους διαχειριστές καζίνο.
Σε αντίθεση με τους αμέτρητους μεγάλους κερδοσκόπους, μοιράζονται γενικά μικρότερα ή μεγαλύτερα μερίδια κερδών με την εταιρεία.
Για παράδειγμα, το 50% των κερδών από τα ελβετικά καζίνο εισρέει απευθείας στο σύστημα ασφάλισης γήρατος και επιζώντων AHV.
Πολλοί μεγάλοι κερδοσκόποι, από την άλλη πλευρά, μετέφεραν επιδέξια τα μερισματικά τους κέρδη, τα οποία έφταναν τα 500
εκατομμύρια ελβετικά φράγκα, από την εταιρεία - με άλλα λόγια, απολαμβάνουν τα κερδοσκοπικά
τους κέρδη εντελώς ιδιωτικά και αφορολόγητα.
Και τώρα φτάνουμε στην ουσία: αν ένας φορέας εκμετάλλευσης καζίνο χρεοκοπήσει, αυτό
παραμένει αποκλειστικά και μόνο ιδιωτική υπόθεση.
Δεν μπορεί να μεταβιβάσει τα χρέη του από το καζίνο στην εταιρεία με την έννοια της αναγωγής:
Σας έδωσα μερίδιο στα κέρδη μου, οπότε ας μοιραστούμε και τις κερδοσκοπικές μου απώλειες.
Κάθε άλλος επιχειρηματίας θα μπορούσε να πει το ίδιο. Ίσα δικαιώματα για όλους.
Αλλά κάθε άλλο. Δεν συμβαίνει το ίδιο με ορισμένους μεγάλους κερδοσκόπους και εμπόρους συναλλάγματος.
Πολλοί από αυτό το είδος μπορούν απλώς να μετακυλήσουν τις απώλειές τους στην κοινωνία -δηλαδή σε εμάς τους φορολογούμενους-
αν έχουν κερδοσκοπήσει και βγάλει δισεκατομμύρια στην πορεία.
Αυτή εξακολουθεί να είναι η πρακτική αμέτρητων ιδιωτικών τραπεζών και ασφαλιστικών εταιρειών σε όλο τον κόσμο.
Όσο εξακολουθούν να αποκομίζουν δισεκατομμύρια κέρδη από τις κερδοσκοπικές συναλλαγές τους, αυξάνουν την ιδιωτική τους
περιουσία- αν, από την άλλη πλευρά, αποκομίζουν δισεκατομμύρια ζημίες, μπορούν απλώς να τις
μετακυλήσουν στην κοινωνία - δηλαδή στον φορολογούμενο.
Τα αφορολόγητα ιδιωτικά περιουσιακά τους στοιχεία παραμένουν ανέγγιχτα, μαζί με τους μεγάλους μισθούς τους.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και τα μπόνους παραμένουν προστατευμένα.
Προκειμένου να μην ξυπνήσουν τον ταλαιπωρημένο λαό από τον όλο και πιο ανήσυχο ύπνο του, ορισμένοι πολιτικοί
τραγουδούν κατά καιρούς υποκριτικούς ύμνους της καληνύχτας.
Αυτά τα νανουρίσματα υποδηλώνουν στους πολίτες ότι σε περίπτωση μελλοντικών χρηματοπιστωτικών κρίσεων, οι
ίδιες οι κερδοσκοπικές τράπεζες θα πρέπει να πάρουν την ευθύνη... μαζί με τους μετόχους τους.
Αλλά υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος να διανύσουμε.
Στην πράξη, οι πολιτικοί εξακολουθούν να ασχολούνται απλώς με τα συμπτώματα αντί να αντιμετωπίζουν τον πραγματικό καρκίνο.
Οι καρκινικοί όγκοι εξακολουθούν να είναι οι τραπεζίτες, οι οποίοι εισπράττουν τους μισθούς πολλών εκατομμυρίων
δολαρίων και τα μπόνους τους μέσω κερδοσκοπικών συναλλαγών.
Αλλά το ίδιο κάνουν και αμέτρητες ασφαλιστικές εταιρείες και μεγάλες εταιρείες, όπως οι φαρμακευτικές, οι
τηλεπικοινωνίες, η ηλεκτροδότηση, η επιστήμη, όλο και περισσότερο και τα ταχυδρομεία, η γεωργία κ.λπ. κ.λπ.
Όλοι τους κερδοσκοπούν όχι με τα δικά τους χρήματα, αλλά με τα χρήματα του λαού.
Και με τον τρόπο αυτό, κερδοσκοπούν επανειλημμένα μεγάλο μέρος του εθνικού πλούτου.
Στη συνέχεια, δεν διαθέτουν το απαραίτητο μετοχικό κεφάλαιο, δηλαδή το μετοχικό κεφάλαιο, για να
μπορέσουν να αντισταθμίσουν τα κερδοσκοπικά τους σφάλματα.
Οι ιδιοκτήτες ιδιωτικών τραπεζών, οι οποίοι παράγουν δισεκατομμύρια κέρδη με τα χρήματα του λαού μας -
κυρίως μέσω κερδοσκοπικών κερδών - δανείζονται όλο και περισσότερο τα χρήματά μας ακόμη και με αρνητικά επιτόκια.
Στην πραγματικότητα, δεν μπορεί κανείς παρά να αναρωτηθεί: Πόσο ηλίθιοι είμαστε πραγματικά; Και για πόσο ακόμα;
Πότε επιτέλους θα καταστήσουμε όλους αυτούς τους κερδοσκόπους πολλών εκατομμυρίων δολαρίων
υπόλογους για τα κερδοσκοπικά τους χρέη και μόνο;
Οι φορολογούμενοι απλώς συνεχίζουν τυφλά να διασώζουν τέτοιους παραβάτες επειδή δεν συνειδητοποιούν τι κάνουν.
Ολόκληρο το νομισματικό σύστημα έχει παρουσιαστεί στους ανθρώπους με τόσο περίπλοκο τρόπο που δεν
μπορούν πλέον να διακρίνουν τις πιο απλές απάτες.
Επομένως, κάθε κριτικός που χαρακτηρίζει τις τραπεζικές, ασφαλιστικές και παρόμοιες κερδοσκοπικές συναλλαγές ως
σκανδαλώδεις ή και εγκληματικές έχει δίκιο όσο οι φορείς τους συνεχίζουν να ιδιωτικοποιούν τα κέρδη τους,
μετακυλίοντας τις ζημίες τους στην κοινωνία και διατηρώντας μάλιστα τους τεράστιους μισθούς και τα μπόνους τους.
Με αυτή τη σκανδαλώδη πρακτική, οι τραπεζίτες έφεραν τον κόσμο στο χείλος της αβύσσου.
Και θα συνεχίσουν να το κάνουν μέχρις ότου ο λαός ξεσηκωθεί εναντίον τους και απαιτήσει να ανακτηθούν οι ζημίες που υπέστησαν
οι κερδοσκόποι των τραπεζών αποκλειστικά από τους φορείς τους.
Το ίδιο ισχύει για όλα τα παρόμοια επιχειρηματικά μοντέλα κερδοσκοπίας και αναδιανομής.
Σε χρόνο μηδέν, δισεκατομμύρια ευρώ θα εισπράττονταν με αυτόν τον τρόπο και οι πολίτες που
έχουν εξαπατηθεί μέχρι σήμερα θα ήταν πολύ καλύτερα.
Αλλά τα δικά μας λεγόμενα συστήματα ασφαλείας οχυρώνουν ακόμη και την παραμικρή προσπάθεια διόρθωσης.
Πώς είναι αυτό δυνατόν; Πολύ απλά: με την ανοχή παράνομων, μυστικών δικτύων, δηλαδή αμοιβαία ευνοϊκών
αλληλεξαρτήσεων μεταξύ των ελεγχόμενων και των ελεγχόμενων.
Η πλειονότητα επίσης σιωπά μπροστά σε αυτό το πανταχού παρόν συναίσθημα, επειδή δεν είναι επαρκώς
ενημερωμένοι γι' αυτό ή απλώς παραιτούνται, παρόλο που είναι μόνιμα θύματα αυτού του συναίσθηματος.
Και μέσω αυτής της σιωπής, οι εξαπατημένοι λαοί προκαλούν με τη σειρά τους ακόμη μεγαλύτερη πλεονεξία μεταξύ
των κερδοσκόπων σε κυβερνητικούς, επιχειρηματικούς και ασφαλιστικούς κύκλους και ούτω καθεξής.
Αυτές οι ελίτ, μερικές από τις οποίες είναι ήδη πολύ μεγάλες, ενθαρρύνονται από την ανήμπορη σιωπή του λαού να συνεχίσουν την
απάτη των ιδιωτικοποιήσεων και μάλιστα να την επεκτείνουν προς την κατεύθυνση της
κατάργησης των μετρητών, των αρνητικών επιτοκίων κ.λπ.
Η εξαιρετικά πονηρή ιδιωτικοποίηση των κερδών και η κοινωνικοποίηση των ζημιών είναι
μέρος της καθημερινότητάς μας εδώ και δεκαετίες.
Οι συνεχώς αυξανόμενες ανησυχίες για το χρήμα έχουν κάνει τους ανθρώπους να ξεχάσουν ότι πριν από λίγο καιρό,
σε συνταγματικά κράτη όπως το δικό μας, ήταν κοινή πρακτική να λογοδοτούν μόνο οι υπεύθυνοι.
Τα ποινικά δικαστήρια μπορούν να επιβάλουν ποινές φυλάκισης έως και 10 ετών.
Οι φορολογούμενοι θα πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη για όλη αυτή την παράλογη κακοδιαχείριση, εφόσον δεν οδηγήσουν τον τροχό του
χρέους πίσω στα κεφάλια εκείνων που πραγματικά το προκάλεσαν.
Αν δεν το κάνουν, τα έθνη θα τρέξουν κατευθείαν προς την επόμενη άβυσσο του χρέους με 100% βεβαιότητα.
Και κάθε κυβέρνηση στον κόσμο το γνωρίζει αυτό με βεβαιότητα.
Παρ' όλα αυτά, όλα αυτά και πολλά άλλα γίνονται δεκτά με αποδοχή.
Ο κόσμος μας απειλείται υπαρξιακά από όλες τις πλευρές από απειλητικές για τη ζωή τεχνολογίες, επιδοτήσεις,
ιδιωτικοποιήσεις και πολλά άλλα συστήματα κακοδιαχείρισης.
ημέρες δεν ήταν αρκετές για να περιγράψουν όλα αυτά τα καταστροφικά συστήματα αναδιανομής.
Είναι λοιπόν καιρός να ξυπνήσει ο λαός που κοιμάται και τυφλώνεται από τα μέσα ενημέρωσης, ώστε να μπορέσει να αποτινάξει
τα χρέη που του έχουν επιβληθεί παράνομα και να ξαναφέρει το βάρος του χρέους στα κεφάλια όλων των πραγματικών ρυπαντών και μόνο!