Privatigu profitojn – socialigu perdojn
Vekiĝintaj financaj spertuloj, en sia komenca kolero, rekonis kontraŭleĝan spekuladon de
Grandaj spekulistoj aŭ valutkomercistoj ofte estas egaligitaj kun kazinaj fraŭdoj.
Tamen ĉi tiu ekvacio faras maljuston al kazino-operatoroj.
Malsame ol senfinaj grandaj spekulantoj, ili ĝenerale dividas pli malgrandajn aŭ pli
grandajn partojn de siaj profitoj kun la kompanio.
Ekzemple, 50% de la profitoj de svisaj kazinoj iras rekte al la Asekuro pri Maljuneco kaj Postvivantoj (AHV).
Multaj grandaj spekulantoj, aliflanke, lerte manipulas siajn dividendajn profitojn, el kiuj kelkaj superas 500
milionojn da CHF, preter la kompanio – alivorte, ili ĝuas siajn spekulajn gajnojn tute private kaj senimposte.
Kaj nun ni venas al la esenco: se kazino-operaciisto bankrotas, tio restas lia privata afero.
Li ne povas transdoni siajn kazinŝuldojn al la kompanio en la senco de:
Mi dividis miajn profitojn kun vi, do nun ni dividu miajn spekulativajn perdojn.
Alie, iu ajn alia entreprenisto povus diri la saman. Egalaj rajtoj por ĉiuj.
Sed tio estas malproksima de la vero. Tio ne validas por certaj grandaj spekulantoj kaj valutkomercistoj.
Multaj el tiu speco, post miskalkulo kaj perdo de miliardoj dum la procezo, povas simple transdoni
siajn perdojn al la socio – al ni, la impostpagantoj.
Ĉi tio ankoraŭ estas la praktiko de sennombraj privatposedataj bankoj kaj asekurkompanioj tra la tuta mondo.
Dum ili daŭre rikoltas miliardojn da profitoj el siaj spekulativaj transakcioj, ili pligrandigas sian privatan riĉaĵon;
se, aliflanke, ili suferas miliardajn perdojn, ili povas simple transdoni ilin al la socio – alimaniere, al la impostpagantoj.
Iliaj senimpostaj malhoneste akiritaj privataj aktivoj restas netuŝitaj, kune kun iliaj grandaj salajroj.
En iuj kazoj, eĉ gratifikoj restas protektitaj.
Por ne veki la subpremitajn popolojn el ilia ĉiam pli maltrankvila dormo, iuj
politikistoj ripete kantas hipokritajn lulajn kantojn.
Ĉi tiuj lulaj kantoj sugestas al la civitanoj, ke en estontaj financaj krizoj la bankoj, kiuj malbone
spekulaciis, devos mem respondeci... kune kun siaj akciuloj.
Sed diri ĝin ne estas la sama kiel fari ĝin.
Ĉar en praktiko politikistoj ankoraŭ nur prilaboras la simptomojn anstataŭ trakti la realajn kancerajn kreskaĵojn.
La kanceraj kreskaĵoj estas ankoraŭ la bankstelistoj, kiuj rikoltas milionojn en salajroj
kaj gratifikoj per spekulativaj transakcioj.
Sed senfinaj asekurkompanioj kaj grandaj korporacioj, kiel farmaciaj firmaoj, telekomunikaj kompanioj,
elektro-provizantoj, sciencaj institucioj kaj ĉiam pli ankaŭ poŝtaj servoj, agrikulturo ktp., faras la saman.
Neniu el ili spekulas per sia propra mono, sed per publika mono.
Kaj farante tion, ili ripete malŝparas grandan kvanton da publika riĉaĵo.
Post tio, ili ne havas la necesan akcia kapitalon, t.e. propran kapitalon, por kompensi siajn spekulajn perdojn.
Privataj bankposedantoj, kiuj generas miliardojn da profitoj per nia publika mono – ĉefe per spekulativaj gajnoj – ĉiam pli
prunteprenas niajn fondusojn je negativaj interezoprocentoj.
Oni povas nur demandi sin: Kiom stultaj ni vere estas? Kaj por kiom da tempo ankoraŭ?
Kiam ni finfine postulos, ke ĉiuj ĉi multimilionaj spekulantoj respondecu nur pri siaj spekulativaj ŝuldoj?
Impostpagantoj simple daŭre blinde savas tiajn malbonfarantojn, ĉar ili tute ne scias, kion ili faras.
La tuta mona sistemo estis prezentita al la popolo tiel komplike, ke ili ne plu povas travidi eĉ la plej simplajn fraŭdojn.
Ĉiu kritikisto, kiu priskribas bankajn, asekurajn kaj similajn spekulativajn transakciojn kiel skandalajn aŭ eĉ krimajn, do
pravas, kondiĉe ke la implikitaj daŭre privatigas siajn profitojn dum ili transdonas siajn perdojn al la
socio, kaj eĉ retenas siajn enormajn salajrojn kaj bonusojn.
Per ĉi tiu skandala praktiko, bankistoj alportis la mondon al la rando de katastrofo.
Kaj ili daŭre faros tion ĝis la popolo leviĝos kaj postulos, ke la perdoj kaŭzitaj de bankaj
spekulantoj estu repagataj nur de la operaciantoj mem.
La sama validas por ĉiuj similaj spekulativaj kaj redistributaj komercaj modeloj.
En neniu tempo, miliardoj estus kolektitaj tiel, kaj civitanoj, kiuj antaŭe estis trompitaj, estus multe pli bone.
Sed niaj tiel nomataj sekursistemoj mem barikadas ajnan korekton.
Kiel tiel? Tre simple: tolerante kontraŭleĝajn, sekretajn retojn, t.e. reciproke utilajn interdependecojn
inter kontrolantoj kaj tiuj, kiuj estas kontrolataj.
La plimulto restas silenta pri ĉi tiu ĉiea korupto simple ĉar ili ne estas sufiĉe informitaj pri ĝi aŭ simple
rezignis pri ĝi, kvankam ili estas ĝiaj permanentaj viktimoj.
Kaj ĉi tiu silento, siavice, kaŭzas, ke la trompitaj popoloj vekas eĉ pli grandan avidon inter spekulantoj en la
registaro, en la komerca mondo, en asekuraj rondoj ktp.
Tiuj elitoj, kelkaj el kiuj estas antikvaj, estas plue kuraĝigitaj de la senhelpa silento de la popolo daŭrigi
sian privatigan fraŭdon kaj eĉ plivastigi ĝin en la direkto de abolado de kontanta mono, negativaj interezoprocentoj ktp.
La ekstreme ruzeca privatigo de profitoj kaj socialigo de perdoj jam de jardekoj estas parto de nia ĉiutaga vivo.
Meze de ĉiam kreskantaj financaj zorgoj, ni forgesis, ke en konstituciaj ŝtatoj kiel la nia ne estis tiel longe, kiam
estis kutime respondecigi nur tiujn, kiuj estis respondecaj.
Krimaj tribunaloj povus imponi punojn de ĝis dek jaroj da malliberigo.
Impostpagantoj devos porti la plej grandan ŝarĝon de ĉi tiu tuta freneza misadministrado, ĝis ili ne redirektos la ŝuldoradon
reen sur la kapojn de tiuj, kiuj vere respondecas pri ĝi.
Se ili tion ne faros, la nacioj kun 100% da certeco rekte kuros al la sekva ŝulda abismo.
Kaj ĉiu registaro en la mondo scias tion certe.
Tamen ĉio ĉi kaj multe pli estas akceptata sen demando.
Nia mondo estas sub ekzisteca minaco de ĉiuj flankoj pro teknologioj malamikaj al la vivo, subvencioj,
privatigo kaj multaj aliaj formoj de misadministrado.
Tagoj ne sufiĉis por priskribi ĉiujn ĉi tiujn katastrofajn redistribusistemojn.
Tial jam estas alta tempo veki la dormantajn kaj de la amaskomunikiloj stuporigitajn homojn, por ke ili forĵetu la
ŝuldojn, kiuj estis kontraŭleĝe truditaj al ili, kaj redonu la ŝarĝon de la ŝuldo al la
kapoj de tiuj, kiuj vere respondecas pri ĝi!