Einka­væða hagnað – samfélagsvæða tapið
Vaknaðir fjármálasérfræðingar, í upphaflegu reiði sinni, urðu varir við ólögmæta getgátun af
Stórir fjárhættuspekúlantar eða gjaldeyrisviðskiptamenn eru oft jafnaðir við svindl í spilavítum.
Hins vegar gerir þessi jöfnun spilavíturekstraraðilum órétt.
Ólíkt ótal stórum giskumönnum deila þeir almennt minni eða stærri hluta af hagnaði sínum með fyrirtækinu.
Til dæmis fer 50% af hagnaði svissneskra spilavíta beint til trygginga fyrir aldraða og eftirlifendur (AHV).
Margir stórir spekúlantar, aftur á móti, beina arðhagnaði sínum, sumum sem nema yfir 500 milljónum svissneskra franka,
snjallt framhjá fyrirtækinu – með öðrum orðum njóta þeir spekulatívra hagnaða sinna alfarið í einkaskyni og skattfrjálst.
Og nú komum við að kjarna málsins: ef spilavítirekandi fer í gjaldþrot, er það eingöngu hans einkamál.
Hann getur ekki fært spilavíti-skuldir sínar yfir á fyrirtækið í skilningi:
Ég deildi hagnaði mínum með þér, svo nú skulum við deila tapinu mínu vegna spekulatífræða.
Annars gæti hver annar frumkvöðull sagt það sama. Jafnrétti fyrir alla.
En það er langt frá sannleikanum. Þetta á ekki við um suma stóra fjárhættuspekúlanta og gjaldeyrisviðskiptafólk.
Margir af þessu tagi, sem hafa misreiknað sig og tapað milljörðum í ferlinu, geta einfaldlega fært tapið sitt yfir
á samfélagið – með öðrum orðum, á okkur skattgreiðendum.
Þetta er enn iðkuð af ótal einkabankum og tryggingafélögum um allan heim.
Svo lengi sem þeir halda áfram að græða milljarða í hagnað af fjárhættuspekaviðskiptum sínum, auka þeir einkaeignir sínar; ef
þeir hins vegar verða fyrir milljarða tapi, geta þeir einfaldlega fært það yfir á samfélagið – með öðrum orðum, skattgreiðendur.
Skattfrjálsar einkaeignir þeirra eru ósnertar, ásamt háum launum þeirra.
Í sumum tilvikum eru jafnvel bónusar enn verndaðir.
Til þess að vekja ekki kúgaða þjóðina úr sífellt órólegri svefni syngja sumir stjórnmálamenn ítrekað hræsnislegar vögguvísur.
Þessir lullabies gefa borgurum til kynna að í framtíðar fjármálakreppum muni bankarnir sem hafa spekúlerað illa þurfa
að taka á sig ábyrgðina sjálfir... ásamt hluthöfum sínum.
En að segja það er ekki það sama og að gera það.
Vegna þess að í raun eru stjórnmálamenn ennþá bara að fikta við einkenni í stað þess að
takast á við raunverulega krabbameinsvöxtina.
Krabbameinsæxlin eru enn bankastjórarnir, sem græða milljónir í launum og bónusum með fjárhættuspekúlasjónum.
En ótal tryggingafélög og stórfyrirtæki á borð við lyfjafyrirtæki, fjarskiptafyrirtæki, raforkufyrirtæki, vísindi og sífellt
meira einnig póstþjónustu, landbúnað o.s.frv. gera hið sama.
Enginn þeirra stundar fjárhættuspil með eigin peningum, heldur með almannafé.
Og með því sóa þeir ítrekað miklum almúnaðauði.
Eftir það skortir þeim nauðsynlegt hlutafé, þ.e. eiginfjárfé, til að bæta fyrir tilgátutap sitt.
Eigendur einkabanka, sem afla milljarða hagnaðar með opinberu fé okkar – aðallega með fjárhættuspekingslegum gróða
– eru sífellt að taka lán á okkar fé með neikvæðum vöxtum.
Maður getur aðeins spurt sig: Hversu heimskir erum við í raun? Og hversu lengi enn?
Hvenær munum við loksins krefja alla þessa fjárhættuspekúlanta sem eru með eignir upp á margar milljónir
ábyrgð fyrir einungis þeirra eigin fjárhættuspilaskuldum?
Skattgreiðendur halda bara áfram að bjarga slíkum misgjörðarmönnum blindlega, því þeir
hafa enga hugmynd um hvað þeir eru að gera.
Allt peningakerfið var kynnt fyrir fólkinu á svo flókinn hátt að það sér ekki lengur í gegnum einu sinni einföldustu svindlin.
Sá gagnrýnandi sem lýsir bankaviðskiptum, tryggingaviðskiptum og svipuðum fjárhættuspili sem skandall eða jafnvel glæpsamlegur
hefur rétt fyrir sér svo lengi sem þeir sem koma að þessu halda áfram að einkavæða hagnað sinn á meðan þeir
færa tapið yfir á samfélagið og jafnvel halda áfram að þiggja há laun og umbunargreiðslur.
Með þessari skandalsamlegu framkvæmd hafa bankamenn komið heiminum á brún hörmungar.
Og þeir munu halda því áfram þar til fólkið rís upp og krefst þess að bankaspekúlantar endurheimti
eingöngu sjálfir þá tapi sem þeir hafa orðið fyrir.
Sama gildir um öll svipuð getgátukennd og endurdreifingarkennd viðskiptalíkön.
Á skömmum tíma myndu milljarðar safnast á þennan hátt, og borgarar sem áður höfðu verið sviknir myndu hafa það mun betra.
En okkar eigin svokölluðu öryggiskerfi sjálf hindra allar leiðréttingar.
Hvernig svo? Einfaldlega: með því að þola ólögleg, leynileg net, þ.e. gagnkvæm tengsl sem eru
hagkvæm fyrir stjórnendur og þá sem eru stjórnaðir.
Meirihlutinn þegir um þessa víðtæku spillingu einfaldlega vegna þess að hann er ekki nægilega upplýstur um
hana eða hefur einfaldlega sætt sig við hana, þrátt fyrir að vera varanlegir fórnarlömb hennar.
Og þessi þögn veldur aftur því að sviknu þjóðir vekja enn meiri gráðugleika hjá giskafjármönnum í
ríkisstjórnum, viðskiptum, tryggingahringjum o.s.frv.
Þessir valdamenn, sumir hverjir fornir, fá enn frekari hvatningu af hjálparvana þögn almennings til að halda áfram
einkavæðingarsvikum sínum og jafnvel stækka þau í átt að afnámi reiðufjár, neikvæðra stýrivaxta o.s.frv.
Ótrúlega snjalla einkavæðing hagnaðar og samfélagsvæðing taps hefur verið hluti af daglegu lífi okkar í áratugi.
Í miðju sífellt vaxandi fjárhagsáhyggja höfum við gleymt því að í stjórnarskrárbundnum ríkjum eins og okkar var
það ekki svo löngu síðan að það var venja að krefja einungis þá sem bera ábyrgð til reikningsskila.
Sýsludómstólar gætu kveðið upp fangelsisrefsingar allt að tíu árum.
Skattgreiðendur munu þurfa að bera ábyrgð á allri þessari brjálæðislegu misstjórn svo lengi sem þeim mistekst að færa
skuldabyrðina yfir á þá sem bera raunverulega ábyrgð á henni.
Ef þau gera það ekki, munu þjóðirnar hlaupa beint að næsta skuldagjá með 100% vissu.
Og hver ríkisstjórn í heiminum veit þetta með vissu.
Engu að síður er allt þetta og margt fleira samþykkt án nokkurrar spurningar.
Heimurinn okkar er undir tilvistarlegri ógn frá öllum hliðum vegna tækni sem er óvinaleg lífi, styrkja,
einkavæðingar og margra annarra forma misstjórnar.
Dagar duga ekki til að lýsa öllum þessum hörmulegu endurdreifingarkerfum.
Það er því löngu kominn tími til að vekja hina sofandi og fjölmiðlavæmdu, svo að þeir geti losað sig undan skuldum
sem hafa verið ólöglega lagðar á þá og fært skuldabyrðina aftur á höfð þeirra sem bera raunverulega ábyrgð á þeim!