Privatisasi bathi – sosialisasi rugi
Para ahli keuangan sing wis sadar, ing nesu wiwitané, ngenali spekulasi ilegal déning
Spekulator gedhe utawa pedagang mata uang asring dianggep padha karo penipuan kasino.
Nanging, persamaan iki ora adil marang operator kasino.
Ora kaya akèh spekulator gedhé, padha biasané nuduhaké bagéan bathi sing luwih cilik utawa luwih gedhé marang perusahaan.
Contone, 50% saka bathi kasino Swiss langsung disalurake menyang Asuransi Tuwa lan Korban (AHV).
Nanging akèh spekulator gedhé kanthi trampil ngatur bathi dividené, sing sawéné ngluwihi CHF 500 yuta, supaya
ora kena perusahaan – kanthi tembung liya, padha nikmati bathi spekulasi mau kanthi pribadi lan bebas pajak.
Lan saiki kita tekan intine: yen operator kasino bangkrut, iku tetep mung urusan pribadine.
Dheweke ora bisa nransfer utang kasino-e menyang perusahaan kanthi teges:
Aku wis mbagi bathiku karo kowe, saiki ayo padha mbagi rugi spekulatifku.
Yen ora, sapa waé pengusaha liyané bisa ngomong sing padha. Hak sing padha kanggo kabèh.
Nanging kuwi adoh saka kasunyatan. Iki ora kaya ngono kanggo sawetara spekulator gedhe lan pedagang mata uang.
Akeh saka golongan iki, sawise salah ngetung lan kelangan milyaran ing prosesé, bisa gampang nransfer rugi mau marang
masyarakat – kanthi tembung liya, marang kita para wajib pajak.
Iki isih dadi praktik pirang-pirang bank swasta lan perusahaan asuransi ing saindenging jagad.
Sak suwéné padha terus nglumpukaké milyaran bathi saka transaksi spekulatif, padha nambah kasugihan pribadiné; yèn kosok baliné
padha ngalami kerugian milyaran, padha bisa gampang ngalihké kerugian mau marang masyarakat –
kanthi tembung liya, marang para wajib pajak.
Aset pribadi sing dipikolehi kanthi ora sah lan bebas pajak tetep ora kena ngganggu, bebarengan karo gajiné sing gedhé.
Ing sawetara kasus, malah bonus tetep dilindhungi.
Supaya ora mbangunake wong-wong sing ditindhes saka turu sing saya ora tentrem, sawetara
politisi bola-bali nyanyi lagu nina bobo munafik.
Lagu-lagu panglipur iki maringi pratandha marang warga yèn ing krisis finansial mbesuk, bank-bank sing wis spekulasi ala
kudu nampa sangsi dhéwé... bebarengan karo para pemegang sahamé.
Nanging ngomong ora padha karo nindakake.
Amarga ing praktiké, para politisi isih mung nyoba ngatasi gejala-gejala waé, tinimbang
ngatasi pertumbuhan kanker sing saktenané.
Pertumbuhan kanker isih para banksters, sing nglumpukake gaji lan bonus jutaan paun liwat transaksi spekulatif.
Nanging akèh perusahaan asuransi lan korporasi gedhé kaya farmasi, telekomunikasi, pasokan listrik, ilmu
pengetahuan, lan saya akèh uga layanan pos, pertanian, lan sapituruté, padha nindakake sing padha.
Ora ana siji-sijine sing spekulasi nganggo dhuwité dhéwé, nanging nganggo dhuwité umum.
Lan kanthi nindakake kuwi, padha bola-bali mbuwang akèh kekayaan umum.
Sawisé kuwi, padha ora duwé modal saham sing dibutuhaké, yaiku ekuitas, kanggo nutupi kerugian spekulatifé.
Para pemilik bank swasta, sing ngasilake milyaran bathi saka dhuwit umum kita – utamane liwat bathi spekulatif –
saya tambah akeh nyilih dana kita kanthi suku bunga negatif.
Wong mung bisa takon marang awake dhewe: Sepira bodho kita saktenane? Lan nganti suwene maneh?
Kapan kita pungkasane bakal nuntut tanggung jawab kabeh spekulator multimilioner iki mung kanggo utang spekulatifé dhéwé?
Para wajib pajak terus-terusan nyelametake wong-wong sing salah kuwi kanthi mbuta-mbuti
amarga padha ora ngerti apa sing lagi ditindakake.
Kabèh sistem moneter diajokaké marang wong akèh kanthi cara sing rumit banget nganti padha
ora bisa ndeleng penipuan sing paling prasaja.
Saben kritikus sing nyebut transaksi perbankan, asuransi, lan transaksi spekulatif liyane minangka skandal utawa malah kriminal
iku bener, salawase wong-wong sing melu tetep ngprivatisasi bathine dhewe nanging nglepasake rugine marang
masyarakat, lan malah tetep nampa gaji gedhe lan bonus.
Kanthi praktik sing skandal iki, para bankir wis nggawa donya ing ambang bencana.
Lan padha bakal terus nindakake kuwi nganti wong-wong padha munggah lan nuntut supaya kerugian sing dialami para
spekulator bank mung dipulihaké déning para operator dhéwé.
Kaya ngono uga ditrapake kanggo kabeh model bisnis spekulatif lan redistributif sing padha.
Ing wektu sing cendhak banget, milyaran bakal terkumpul kanthi cara iki, lan warga sing
biyen wis ditipu bakal luwih becik kahanané.
Nanging sistem keamanan sing diarani kita dhéwé malah ngalangi saben koreksi.
Kepiye carane? Pancen prasaja: kanthi nampa jaringan ilegal lan rahasia, yaiku ketergantungan timbal balik
sing nguntungake antarane pengontrol lan sing dikontrol.
Mayoritas tetep meneng babagan korupsi sing ana ing endi-endi iki mung amarga padha ora cukup ngerti utawa wis
pasrah marang kahanan iki, sanajan padha dadi korban permanen.
Lan meneng iki banjur nyebabake bangsa-bangsa sing dirugikake dadi luwih serakah marang para spekulan
ing pamarentahan, bisnis, asuransi, lan sapiturute.
Para elit iki, sawatara wis kuna, tambah dikuatake dening menengé wong-wong sing ora bisa apa-apa, supaya nerusaké
penipuan privatisasi lan malah ngembangaké menyang arah ngilangi dhuwit tunai, suku bunga negatif, lan sapituruté.
Privatisasi bathi sing banget licik lan sosialisasi rugi wis dadi bagéan saka urip saben dina kita suwéné puluhan taun.
Ing tengah-tengah kuwatir finansial sing saya tambah, kita wis lali yèn ing nagara konstitusional kaya nagara
kita, ora suwe kepungkur lumrahé mung nuntut pertanggungjawaban marang sing tanggung jawab.
Pengadilan pidana bisa maringi paukuman kurungan nganti 10 taun.
Wong mbayar pajak kudu nampa salah kanggo kabèh pangelolaan sing edan iki, salawase padha ora ngalihake
beban utang marang wong-wong sing pancèn tanggung jawab.
Yen padha ora nindakake kuwi, bangsa-bangsa bakal mlayu langsung menyang jurang utang sabanjure kanthi kapastian 100%.
Lan saben pamaréntah ing donya ngerti iki kanthi mesthi.
Sanadyan mangkono, kabèh iki lan akèh manèh ditampa tanpa pitakon.
Donya kita saiki ngadhepi ancaman eksistensial saka kabeh sisih amarga teknologi sing mungsuh urip,
subsidi, privatisasi, lan akeh wujud mismanajemen liyane.
Dina-dina ora cukup kanggo njlèntrèhaké kabèh sistem redistribusi sing nggegirisi iki.
Mula saka iku, wis wayahe tangi wong-wong sing turu lan sing kepeksa mabuk déning media, supaya padha bisa nglunturake
utang-utang sing wis dipasang kanthi ora sah lan mbalèkake beban utang mau marang sirahé wong-wong sing pancèn tanggung jawab!