Приватизирајте ги профитите – социјализирајте ги загубите
Пробудените финансиски експерти, во својот првичен гнев, ја препознаваат незаконската шпекулација од
Големите шпекуланти или трговците со валути често се поистоветуваат со измами во казино.
Сепак, оваа равенка им прави неправда на операторите на казина.
За разлика од безброј големи шпекуланти, тие обично споделуваат помали или поголеми делови од својот профит со компанијата.
На пример, 50% од профитот на швајцарските казина одат директно во осигурувањето за старост и преживеани (AHV).
Многу големи шпекуланти, од друга страна, вешто ги манипулираат своите дивидендни добивки, од кои некои надминуваат 500 милиони
швајцарски франци, заобиколувајќи ја компанијата – со други зборови, тие целосно приватно и
без данок ги уживаат своите шпекулативни добивки.
А сега да преминеме на суштината: ако казино-операторот банкротира, тоа останува исклучиво негова приватна работа.
Тој не може да ги пренесе своите казино долгови на компанијата во смисла на:
Ја споделив мојата добивка со тебе, па сега да ги споделиме моите шпекулативни загуби.
Инаку, секој друг претприемач би можел да каже истото. Еднакви права за сите.
Но тоа е далеку од вистината. Ова не важи за одредени големи шпекуланти и трговци со валути.
Многумина од ваков тип, откако погрешно пресметаа и во тој процес изгубија милијарди, едноставно можат да ги префрлат своите загуби
на општеството – со други зборови, на нас, даночните обврзници.
Ова сè уште е практика на безброј приватни банки и осигурителни компании ширум светот.
Сè додека продолжуваат да остваруваат милијарди профит од нивните шпекулативни трансакции, тие го зголемуваат своето приватно
богатство; ако, пак, претрпат милијарди загуби, тие едноставно можат да ги префрлат на
општеството – со други зборови, на даночните обврзници.
Нивниот приватен имот стекнат на нелегален начин, ослободен од данок, останува недопрен, заедно со нивните високи плати.
Во некои случаи, дури и бонусите остануваат заштитени.
За да не ги разбудат угнетените народи од нивниот сè по-неспокоен сон, одредени политичари постојано пеат лицемерни лулаби.
Овие утешни приказни им сугерираат на граѓаните дека во идните финансиски кризи, банките кои лошо шпекулирале ќе мораат
сами да ја сносат одговорноста... заедно со нивните акционери.
Но да се каже не е исто како да се направи.
Затоа што во пракса политичарите сè уште само ги поправаат симптомите наместо да се справат со вистинските ракови израстоци.
Канцерогените израстоци сè уште се банканстерите, кои заработуваат милиони во плати и бонуси преку шпекулативни трансакции.
Но безброј осигурителни компании и големи корпорации, како што се фармацевтската индустрија, телекомуникациите,
снабдувањето со електрична енергија, науката и сè повеќе и поштенските услуги, земјоделството итн., го прават истото.
Ниту еден од нив не шпекулира со сопствени пари, туку со јавни пари.
И со тоа тие постојано расипуваат голем дел од јавното богатство.
Потоа, им недостасува потребен акциски капитал, односно сопствен капитал, за да ги надоместат своите шпекулативни загуби.
Сопствениците на приватни банки, кои со нашите јавни пари генерираат милијарди профит – првенствено
преку шпекулативни добивки – сè повеќе позајмуваат наши средства по негативни каматни стапки.
Можеме само да се запрашаме: Колку навистина сме глупави? И уште колку долго?
Кога конечно ќе ги држиме сите овие мултимилионерски шпекуланти одговорни само за нивните шпекулативни долгови?
Даночните обврзници само продолжуваат слепо да ги спасуваат таквите престапници, бидејќи немаат поим што прават.
Целиот монетарен систем им беше претставен на луѓето на толку комплициран начин што тие
повеќе не можат да ги препознаат најпростите измами.
Секој критичар кој ги опишува банкарските, осигурителните и слични шпекулативни трансакции како скандалозни или дури
криминални, е во право сѐ додека вклучените продолжуваат да ги приватизираат своите добивки, а своите загуби ги префрлаат на
општеството, и дури ги задржуваат своите огромни плати и бонуси.
Со оваа скандалозна практика, банкарите го доведоа светот на работ на катастрофа.
И тие ќе продолжат да го прават тоа сè додека народот не се крене и не побара загубите нанесени од банкарските
шпекуланти да бидат надоместени исклучиво од самите оператори.
Истото важи и за сите слични шпекулативни и редистрибутивни деловни модели.
За кратко време на овој начин би се собрале милијарди, а граѓаните кои претходно биле измамени би биле многу подобро.
Но нашите таканаречени системи за безбедност сами по себе ги блокираат сите корекции.
Како така? Сосема едноставно: толерирајќи нелегални, тајни мрежи, односно взаемно корисни
зависности помеѓу контролорите и оние што се контролираат.
Мнозинството молчи за оваа сеприсутна корупција едноставно затоа што не е доволно информирано за неа или
едноставно се помирило со неа, иако е нејзина постојана жртва.
А ова молчење, пак, предизвикува кај измамените луѓе уште поголема алчност кај шпекулантите во
владата, бизнисот, осигурителните кругови итн.
Овие елити, некои од нив древни, дополнително се охрабруваат од беспомошната тишина на народот да продолжат со својата
приватизациска измама и дури да ја прошират во насока на укинување на готовината, негативни каматни стапки итн.
Исклучително лукавата приватизација на добивките и социјализацијата на загубите е
дел од нашиот секојдневен живот со децении.
Во услови на сè поголеми финансиски грижи, заборавивме дека во уставните држави како нашата, не беше толку
одамна кога беше вообичаено да се повикуваат на одговорност само оние што се виновни.
Кривичните судови можат да изречат казни затвор до 10 години.
Даночните обврзници ќе мора да ја поднесат најголемата тежина од целото ова лудо лошо управување, сè додека
не успеат да го префрлат товарот на долгот врз оние кои навистина се одговорни за него.
Ако не го сторат тоа, нациите ќе трчаат право кон следната долговишна провалија со 100% сигурност.
И секоја влада во светот го знае ова со сигурност.
Сепак, сето ова и многу повеќе се прифаќа без прашање.
Нашиот свет е под егзистенцијална закана од сите страни поради технологии кои се непријателски кон животот, субвенциите,
приватизацијата и многу други форми на лошо управување.
Деновите не беа доволни за да се опишат сите овие катастрофални системи за прераспределба.
Затоа е вистинско време да ги разбудиме заспаните и медиумски отупените луѓе, за да можат да ги отфрлат долговите што
незаконски им се наметнати и да го вратат товарот на долгот на главите на оние кои навистина се одговорни за него!